Tibetan
ལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྲོག་གཅོད་པ་དང་། མ་བྱིན་པར་ལེན་པ་དང་། རྫུན་དུ་སྨྲ་བ་དང་། མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤོང་བ་ཇི་ལྟར་འདུས་ཤིང་དག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོད་མེད་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་རྟག་པ་དང་། མེད་པ་ཆད་པའི་མཐའ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མ་ཙམ་དུའང་མི་དམིགས་ཤིང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུས་མིག་ཡོར་གྱི་སེམས་ཅན་བསད་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་སྣང་ཡང་། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་གཅད་བྱའི་སྲོག་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པས་སྲོག་གཅོད་མཁན་དང་བཅད་དོ་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་དོན་ལ་བཅད་དུ་མེད་དེ། སྲོག་དང་དེ་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུར་འཛིན་པ་ནི་ལོག་རྟོག་འཁྲུལ་ངོ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་ཞིང་བཅུའི་སྲོག་བཅད་ཀྱང་ཉེས་པས་མི་གོས་ཤིང་། ཚོགས་རྫོགས་པས་ན་སྲོག་གཅོད་སྤོང་བའི་སྡོམ་ པའི་ངོ་བོ་དང་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་འདུས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་ཚུལ་ལ་བདག་དང་གཞན་ཞེས་དབྱེར་མེད་པས་དོན་དམ་པར་མ་དམིགས་ཤིང་། ཐ་སྙད་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་འཕྲུལ་དགའི་ལྷ་རྣམས་རང་གི་སྤྲུལ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལེན་པ་ལྟར། མ་བྱིན་པར་ལེན་དུས་ཉིད་ནས་རང་སྣང་གི་རྫས་ལ་རང་སྣང་གིས་ལེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་བླངས་ཏེ་སྤྱད་ཀྱང་དོན་ལ་ཐ་དད་མིན་པས། བླང་བྱའི་ཡུལ་གཞན་དང་། དེས་བདག་གིར་བཟུང་བའི་རྫས་མ་བྱིན་པར་ལེན་རྒྱུ་ཞིག་གུད་ན་མེད་པའི་ཕྱིར། བླངས་པའང་མེད་དེ། ཅི་བླངས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་ལས་མི་འདའ་བར་གཉིས་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བདག་གཞན་གྱི་རྒྱུད་དབྱེར་མེད་དུ་ཤེས་པས་འཇུངས་པ་ལས་བླངས་ནས་བཀྲེན་པ་ལ་སྟེར་བ་སོགས་བྱས་ན་ཉེས་པས་མི་གོས་ཤིང་ཚོགས་རྫོགས་པས་མ་བྱིན་ལེན་སྤོང་བའི་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་དང་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་འདུས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ་རྫུན་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། དེ་ལྟར་བརྗོད་བྱའི་དོན་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་མིང་དང་ཚིག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་དེ་ལ་དེར་འཛིན་པའང་རྫུན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་ཤེས་བྱ་དང་བརྗོད་བྱ་ཐམས་ཅད་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པས་རྫུན་པ་ཉིད་ལ་ནི། ཤེས་བྱེད་དང་རྗོད་བྱེད་རྫུན་པ་ཉིད་སྤྱོད་
Chinese
是极大的福报。如此说。第二部分有四点：如何聚集和清净断除杀生、不予取、妄语和非梵行。第一点：有无等一颂，就胜义谛而言，一切法存在是常边，不存在是断边，不执着于脱离二者的中观，就世俗谛而言，虽然显现为如幻化之人杀死眼花缭乱的众生之相，但在显现之时，所断之命并非真实存在，因此杀生者和被杀者的概念也不成立，实际上无法断除。因为执着于生命和拥有生命的补特伽罗仅仅是颠倒错觉而已。如此了悟之后，即使断除十方世界的生命，也不会被罪业沾染，因为圆满了资粮，所以断除杀生的律仪的体性和功德也更加圆满地聚集了。第二点：真实等一颂，一切法在胜义谛和世俗谛的真实中，没有自和他者的分别，因此在胜义谛中不可得。在世俗谛中，如同他化自在天的天人们取用自己所化现的受用一样，在不予取之时，也是以自显现的物品被自显现取用的方式取用，但实际上没有差别。因为没有需要取用的他者之境，也没有被他者所拥有的不予取的物品。因此，也没有取用，无论取用什么，都不会超出自性，因为在二取的法界中证悟为一体。如此了知自他相续无别，从吝啬中取出施与贫乏者等，也不会被罪业沾染，因为圆满了资粮，所以断除不予取的律仪的体性和功德也更加圆满地聚集了。第三点：诸法等一颂，一切诸法并非如其显现般存在，而是如幻如化，仅仅是虚假的。因此，在所说之义尚未成立的情况下，就虚构为能说的名言和词句，并执着于此，这也是虚假的。因此，由于所知境和所说的一切都未真实成立，所以在虚假本身上，运用能知和能说
English
It is a great fortune. Thus it is said. The second part has four points: how to gather and purify the abandonment of killing, not giving, lying, and non-celibate behavior. The first point: existence and non-existence, etc., one verse. In terms of ultimate truth, all dharmas existing is the extreme of permanence, non-existing is the extreme of annihilation, and not clinging to the Madhyamaka that is free from both. In terms of conventional truth, although it appears as if an illusionary person kills a dazzling being, at the time of appearance, the life to be cut off is not truly established, so the concept of the killer and the killed is not established, and in reality, it cannot be cut off. Because clinging to life and the person who possesses life is merely a reversed delusion. Having realized this, even if one cuts off the lives of the ten directions, one will not be stained by sin. Because the accumulation of merit is complete, the essence and qualities of the vows of abandoning killing are also more completely gathered. The second point: truth, etc., one verse. In the truth of all dharmas, both ultimate and conventional, there is no distinction between self and other, so it is not found in ultimate truth. In conventional terms, just as the gods of Paranirmitavasavartin take their own manifested enjoyments, at the time of not giving, they also take and use the self-manifested objects in the way that the self-manifested takes them, but in reality, there is no difference. Because there is no other object to be taken, nor is there an object possessed by others that is not given. Therefore, there is no taking, and no matter what is taken, it will not go beyond one's own nature, because it is realized as one taste in the realm of non-duality. Having thus known that the self and other streams are inseparable, taking from stinginess and giving to the poor, etc., one will not be stained by sin. Because the accumulation of merit is complete, the essence and qualities of the vows of abandoning not giving are also more completely gathered. The third point: all dharmas, etc., one verse. All dharmas do not exist as they appear, but are like illusions, merely false. Therefore, when the meaning to be expressed is not established, fabricating it into the names and words that can be expressed, and clinging to it, is also false. Therefore, since all objects of knowledge and expression are not truly established, on the false itself, the knower and the expresser use
Tibetan
པ་སྟེ། ཆོས་གང་ལའང་བདེན་པ་གཉིས་མ་གྲུབ་ན། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་རྫུན་པའང་མ་གྲུབ་པས་རྫུན་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་མིང་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་དུའང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་པས་རྫུན་སྨྲས་ཀྱང་ཉེས་པས་མི་གོས་ཤིང་། ཇི་ལྟར་ཕན་པ་དེ་ལྟར་སྨྲས་པས་ཚོགས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ན་རྫུན་སྨྲ་བ་སྤོང་བའི་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་དང་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་འདུས་སོ། །བཞི་པ་ནི། མ་ཆགས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་དུ་གསལ་བ་ནི་མ་ཆགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས་སུ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པའི་དུས་ན། གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་པའི་ལྟ་བ་དང་། འདུ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་ གྱི་སྒོམ་པ་དང་། ཐབས་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྤྱོད་པ་དང་ལྡན་པས་འཁྲིག་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པ་ལྟར་སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ན་ཡང་ཐ་མལ་གྱི་ཆགས་པའི་དྲི་མ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པ་ནི་འཛག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་གམ་རྒྱལ་པོ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པར་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་རང་རིག་གི་ངོ་བོར་གྲོལ་བ་ནི་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ནས་སྤྱད་ན་ཉེས་པས་མི་གོས་ཤིང་། འཛག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་སོགས་ཚོགས་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤོང་བའི་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་དང་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་འདུས་སོ། །གཉིས་པ་དམ་ཚིག་གི་རྣམ་གྲངས་མདོར་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩ་བའི་དམ་ཚིག །ཡན་ལག་གི་དམ་ཚིག །དེ་གཉིས་ཀྱི་ངེས་ཚིག་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བླ་མེད་སོགས་རྐང་པ་དྲུག་སྟེ། འདི་ལ་དམ་ཚིག་གསལ་བཀྲ་ལས། བྱང་སེམས་རྣམ་གཉིས་སློབ་དཔོན་དྲུག །མཆེད་བཞི་སྔགས་གསུམ་ཕྱག་རྒྱ་བཞི། །གསང་བཅུ་རྩ་བར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་དམ་ཚིག་ལ་ལྔ་ལས། བླ་མེད་མི་སྤོང་བ་ནི། ཡུལ་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷག་པ་དོན་དམ་དང་། ལྷག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་སོ། །དེ་མི་སྤང་བའི་ཚུལ་ནི་ལྷག་པ་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་དུ་རྟོགས་ནས། སྒོ་གསུམ་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མི་འདའ་བར་བྱེད་པའོ། །བླ་མ་བཀུར་བ་ནི། ཡུལ་ཀུན་གྱིས་དམ་པར་བཀུར་ཞིང་བཀའ་དྲིན་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པ་སྤྱིའི་དང་། རབ་བྱུང་གི་མཁན་པོ་ལྟ་བུ་འདྲེན་པའི་དང་། དམ་ཚིག་འབོགས་ཤིང་དབང་སྐུར་བ་པོ་དམ་ཚིག་དབང་གི་དང་། བཤགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཉམས་ཆག་སྐོང་བའི་དང་། ཆོས་འཆད་པའི་སློབ་དཔོན་ལྟ་བུ་ཤེས་རྒྱུད་འགྲོལ་བའི་དང་། མན་ངག་སྟོན་ཅིང་ལུང་འབོགས་
Chinese
即是说，如果任何法都不成立二谛，那么依赖于它的虚假也不成立，因此名为“虚假”的法，即使是仅仅命名也不存在。像这样理解后，即使说了谎也不会被罪业沾染。怎样做有益就怎样说，因为能圆满资粮，所以舍弃妄语的戒律的体性和功德就更加增上了。第四是，不贪著等一句偈颂，对于一切法，境与心无二显现是不贪著的智慧。在那时，如果对二取执著贪恋，那么具有证悟无二的见解，以及具有三想的禅修，以及具有方便的行持，即使在看似行男女交合贪欲之时，也没有丝毫凡夫贪欲的尘垢，这是无漏的戒律，是一切梵行的顶峰或国王。一切法都极其清净，解脱为乐空双运自证的体性，这是大贪大乐的智慧。像这样理解后行持，就不会被罪业沾染，因为能成就无漏的智慧等，能圆满资粮，所以舍弃不行梵行的戒律的体性和功德就更加增上了。第二，简略地宣说誓言的分类有三种：根本誓言，支分誓言，以及解释那两者的定义。第一是，无上等六句，关于此，在《誓言明灯》中说：“菩萨二种，导师六，兄弟四，明咒三，手印四，十种秘密当知为根本。”像这样，在根本誓言中有五种，不舍弃无上，所对境是无上的菩提心，胜义谛和世俗谛二者。不舍弃它的方式是，证悟胜义二谛无别后，三门不超出本尊身语意的印契。恭敬上师，所对境是被众人视为神圣，并获得些许恩德的普通上师，以及像出家堪布一样的引导上师，以及传授誓言并灌顶的上师，誓言灌顶上师，以及成为忏悔境的弥补破损的上师，以及像讲经说法的导师一样解脱知识传承的上师，以及开示诀窍并给予传承
English
That is to say, if two truths are not established in any dharma, then the falsehood dependent on it is also not established. Therefore, the dharma called "falsehood" does not exist even as a mere name. Having understood this way, even if one tells a lie, one will not be stained by sin. One should speak in a way that is beneficial, because it can perfect the accumulation of merit. Therefore, the essence and merit of the precept of abandoning falsehood are further enhanced. Fourth, "non-attachment," etc., is one verse. For all dharmas, the clarity of the non-duality of object and mind is the wisdom of non-attachment. At that time, if one is attached and clings to duality, then having the view of realizing non-duality, as well as the meditation with three perceptions, and the conduct with skillful means, even at the time when it seems to be engaging in sexual desire, there is not even a speck of the defilement of ordinary desire. This is the unpolluted discipline, the supreme or king of all pure conduct. All dharmas are completely pure, liberated into the nature of self-awareness, the union of bliss and emptiness. This is the wisdom of great desire and great bliss. Having understood this way and practiced, one will not be stained by sin. Because one can accomplish unpolluted wisdom, etc., one can perfect the accumulation of merit. Therefore, the essence and merit of the precept of abandoning non-celibate conduct are further enhanced. Second, the categories of vows are briefly explained in three parts: the root vows, the branch vows, and the explanation of the definitions of the two. First, "supreme," etc., are six lines. Regarding this, in the "Clear Lamp of Vows" it says: "Two Bodhisattvas, six teachers, four brothers, three mantras, four mudras, ten secrets should be known as the root." Like this, there are five root vows. Not abandoning the supreme, the object is the supreme Bodhicitta, the two truths of ultimate and conventional. The way not to abandon it is to realize the inseparability of the two truths, and the three doors do not go beyond the mudras of the body, speech, and mind of the deity. Honoring the guru, the object is the ordinary guru who is regarded as sacred by all and has received some kindness, as well as the guiding guru like an ordained Khenpo, as well as the guru who bestows vows and empowers, the vow empowerment guru, as well as the guru who becomes the object of confession and makes up for broken vows, as well as the guru who liberates the lineage of knowledge like a teacher who teaches the Dharma, as well as the guru who shows the key points and gives the transmission.