Tibetan
། ཁོ་ན་རེ། འོ་ན་བདེ་འདུས་ཀྱི་ཞི་བ་འདུས་པ་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཀླད་དུའང་འདི་སྐད་བཤད་པའི་དུས་ན། ཞེས་འབྱུང་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུད་དེར་སྟོན་འཁོར་རྒྱུད་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ང་ནི་ཆེ་བའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ༔འཆད་དང་ཉན་པའང་ང་ཉིད་ཡིན༔ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྟོན་འཁོར་ཁྱད་མེད་པར་མཚུངས་པ་བདེན་ཡང་། རྒྱུད་འདིར་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་མཚོན་པའི་ངོས་ནས་སྨོས་ལ། བདེ་འདུས་སོགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་གཞན་དག་ཏུ་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མཚོན་པའི་ངོས་ནས་སྨོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། གདུལ་བྱ་མོས་པ་ཐ་དད་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་ལན་ཐེབས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། ཞེས་མ་སྨོས་པས་བཀའ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། བདེ་མཆོག་རྩ་རྒྱུད་དང་། འཇམ་དཔལ་མཚན་བརྗོད་སོགས་ཀྱང་། དེར་ཐལ་དེ་ལྟར་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནས་གསང་བ་བཤད་པར་བྱ། ཞེས་དང་། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། འདི་ནི་རྣམ་པར་བཞག་པ་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཐེག་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ནམ་དུའང་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ནི། འདི་སྐད་བཤད་པའི་དུས་ན། ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་བྱུང་། དེས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གླེང་གཞིའི་དོན་བསྟན་པ་སོང་ནས། གཉིས་པ་ཐུན་མོང་གི་གླེང་གཞི་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུད་ཁྱད་པར་གྱི་གླེང་གཞི་དང་། བསྟན་པ་འབྱུང་བ་སྤྱིའི་གླེང་གཞིའོ། །དེའི་དང་པོ་རྒྱུད་ཁྱད་པར་ གྱི་གླེང་གཞི་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། སྟོན་པ་ལ་སོགས་རབ་དབྱེ་བས། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔར་བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔའམ། ཡང་ན། ཁོག་གཞུང་ལས། སྟོན་གནས་འཁོར་དང་སྡུད་པ་དང་། །བསྟན་པ་དུས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དྲུག་ལྡན་ཏེ། གང་ཞེ་ན། གང་གིས་གསུངས་པའི་སྟོན་པ་བཤད། གང་དུ་གསུངས་པའི་གནས་བཤད། གང་ལ་གསུངས་པའི་འཁོར་བཤད། གང་གསུངས་པའི་བསྟན་པ་བཤད། གང་གི་ཚེ་གསུངས་པའི་དུས་བཤད། གང་གིས་བསྡུས་པའི་སྡུད་པ་པོ་བཤད་པའོ། །དེའི་དང་པོ་གང་གིས་གསུངས་པའི་སྟོན་པ་བཤད་པ་ལའང་། སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་དང་། འཆད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དྲུག་པ་སྤྱིའི་གཟུགས་ཅན་
Chinese
有人说，那么《密集和合根本续》的开篇也应该说“如是说之时”，这在理上是说得通的，因为该续中宣说了导师和眷属是同一体性的缘故，因为（经中）说“我是伟大的国王，讲说和听闻者也是我”的缘故。如果这样说，没有过失。虽然导师和眷属无差别是真实的，但在此续中是从不作区分的角度来说的，而在《密集》等其他不共的续部中，只是从有所区分的角度来说的，因为所化众生的意乐各不相同而广为人知。所以，（认为不说“如是我闻”就不是佛语的）说法是没有普遍性的，这个回答是成立的。另外，如果因为没有说“如是我闻”就变成不是佛语，那么《胜乐根本续》和《文殊真实名经》等也应如此，因为它们也没有这样说，而是说“此后将宣说秘密”以及“此后吉祥金刚持”的缘故。因此，《现观庄严论》的解释中说：“这只是另一种安立，所以无论何时都不应依赖其他乘的观点来提出驳斥。”就像这样来解释。而“如是说之时”的这个文本出现了，它已经表明了不共的开端之义。那么，第二种共同的开端是什么样的呢？在讲解它时，分为两种：续部差别的开端和教法产生的共同开端。其中的第一个，讲解续部差别的开端，如后续部中所说：“导师等善加区分，可分为五种圆满。”或者，如《总集论》中所说：“导师、处所、眷属和总集，以及教法，应通过时间来了解。”因此，具备六种圆满，是哪六种呢？宣说由谁宣说的导师，宣说在何处宣说的处所，宣说对谁宣说的眷属，宣说宣说了什么教法，宣说在何时宣说的时，宣说由谁总集的总集者。其中的第一个，宣说由谁宣说的导师，又分为导师的自性和讲说的补特伽罗两种。第一，导师的自性是，第六佛薄伽梵是共同的形象。
English
Some say that then the beginning of the Root Tantra of Peaceful Union of Hevajra should also say "At the time of this saying," which is reasonable, because that tantra proclaims that the teacher and retinue are of the same essence, because it says (in the scripture) "I am the great king, and I myself am the speaker and listener." If you say so, there is no fault. Although it is true that the teacher and retinue are indistinguishable, in this tantra it is spoken from the perspective of not making distinctions, while in other uncommon tantras such as Hevajra, it is only spoken from the perspective of making distinctions, because the inclinations of those to be tamed are known to be different. Therefore, the statement (that if "Thus have I heard" is not said, it is not the Buddha's word) has no universality, and this answer is valid. Furthermore, if it becomes non-Buddha-word because "Thus have I heard at one time" is not said, then the Root Tantra of Chakrasamvara and the Manjushri-namasamgiti, etc., should also be so, because they do not say so either, but say "Thereafter, the secret will be explained" and "Thereafter, the glorious Vajradhara." Therefore, the commentary on the Ornament for Clear Realization says, "This is just another establishment, so one should never rely on the views of other vehicles to make refutations." It is like explaining it this way. And the text of "At the time of this saying" appeared, and it has shown the meaning of the uncommon beginning. So, what is the second common beginning like? When explaining it, it is divided into two: the beginning of the difference of tantras and the common beginning of the arising of the doctrine. The first of these, explaining the beginning of the difference of tantras, as the subsequent tantra says, "The teacher and so on are well distinguished, and can be divided into five perfections." Or, as the Compendium says, "The teacher, place, retinue, and compilation, and the doctrine, should be understood through time." Therefore, it possesses six perfections, what are the six? Explaining the teacher by whom it was spoken, explaining the place where it was spoken, explaining the retinue to whom it was spoken, explaining what doctrine was spoken, explaining the time when it was spoken, explaining the compiler by whom it was compiled. The first of these, explaining the teacher by whom it was spoken, is further divided into the nature of the teacher and the individual who speaks. First, the nature of the teacher is that the sixth Buddha, the Bhagavan, is the common form.
Tibetan
ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཁོག་གཞུང་ལས། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་བརྒྱད་དང་ལྡན། །བདག་ཉིད་བྱེད་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལའང་དབྱེ་ན་གཉིས་ཏེ། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་བཤད་པ་དང་། སྟོན་པའི་ངོ་བོ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་དེ་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས། ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞིའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང་། གསུང་དང་། ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་བདག་ཉིད་མ་ལུས་མི་ལུས་ལུས་པ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་དང་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཐ་མི་དད་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ། ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་བྱུང་། དེའི་དོན་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེ་ན། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གོ་དོན་དང་། དེ་གཏན་ལ་དབབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་གོ་དོན་ནི། སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་བཤད་དུ་ཡོད་དེ། ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་ཉིད་ཐ་མི་དད་པར་གནས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་པ་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། སྤར་ཁབ་ལས། རྒྱལ་བ་དྲུག་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའང་མདོར་བདུན་དུ་འདུ་སྟེ། ཞེས་པས། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་བདུན་དུ་ བཤད་པ་དང་། ཁོག་གཞུང་ལས། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་བརྒྱད་དང་ལྡན། །བདག་ཉིད་བྱེད་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཞེས་པས་ཡང་དག་པ་དང་། རྫོགས་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་རང་བཞིན་བརྒྱད་དུ་བཤད་པ་དང་། བི་མ་ལས་འགྲེལ་ཆུང་དུ། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ངོ་བོ་དང་། །ཆོས་རྣམས་རོལ་པར་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །ཕྱོགས་དུས་བདེ་གཤེགས་བདག་པོ་དང་། །ཆོས་སོ་ཅོག་དང་དབྱེར་མེད་པའོ། །ཞེས་སྟོན་པའི་རང་བཞིན་བཞིར་བཤད་ནའང་། འདིར་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་ལྟར་མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ཏེ། འདས་པའི་ཆོས་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་འཆད་པ་དང་། འཁོར་བའི་ཆོས་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་འཆད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་། མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་སོ་སོར་བསྟན་པ་དང་། སྤྱིར་བསྡུས་ཏེ་མི་ཕྱེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ལྔར་སོ་སོར་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་འཆད་པར་བྱེད་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེན་པོ། ཞེས་པའི་གཞུང་འདི་བྱུང་། དེ་ལ་སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ལྡོག་ཆ་ནས་སྨོས་ན་མཚན་ལྔ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ནར་སོན་པའི་རང་
Chinese
即普贤。在《空性论》中说：“具有导师的八种自性，自身即是普贤。”因此，对此也可分为两种：宣说导师的自性和宣说导师的体性。首先，在阐述导师的自性时，有这样的经文：如来、应供、正遍知、薄伽梵、大享用，十方四时的所有如来的身、语、意金刚自性，所有无余、不遗余、没有遗漏的一切，以及各自不异、无有差别、不可分割的自性。这段经文是这样出现的。那么，它的意义是什么呢？导师自性的含义和确定它，分为两种。首先是含义：导师普贤，有法。你的自性是可以宣说的，因为你的意念，即自生智慧，有法。与包含轮涅的一切法和法性无有差别地存在，那是你的自性。那么，如何确定导师的自性呢？在《斯帕卡布》中说：“六胜者的无边功德，也可归纳为七种。”因此，导师的自性被宣说为七种。在《空性论》中说：“具有导师的八种自性，自身即是普贤。”因此，将“应供”和“正遍知”分开，宣说为八种自性。在《毗玛拉》的小释中说：“最胜菩提的体性，诸法享用为嬉戏，方时善逝之主，与一切法无有差别。”虽然导师的自性被宣说为四种，但在这里，按照上师传承的窍诀，简而言之有两种：宣说与超越之法不可分割，以及宣说与轮回之法不可分割。首先，对于前者，有分别显示五种名称，以及总的归纳为不可分割的显示。首先，分别显示五种名称，这本身就是要阐述的，有这样的经文：如来、应供、正遍知、薄伽梵、大享用。对此，如果从导师伟大功德的角度来说，有五种名称，即在如是性中成熟的自
English
That is, Samantabhadra. In the 'Emptiness Treatise,' it says, 'Possessing the eight natures of a teacher, one's self is Samantabhadra.' Therefore, this can also be divided into two: explaining the nature of the teacher and explaining the essence of the teacher. First, in explaining the nature of the teacher, there is this scripture: Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha, Bhagavan, Great Enjoyment, the body, speech, and mind vajra nature of all the Tathagatas of the ten directions and four times, all without remainder, without omission, without anything left out, and the nature that is not separate, not different, and indivisible from each other. This scripture appears in this way. So, what is its meaning? The meaning of the teacher's nature and its determination are divided into two. First, the meaning: Teacher Samantabhadra, phenomenon. Your nature can be explained, because your intention, which is self-arisen wisdom, phenomenon. Existing without difference from all phenomena and the nature of phenomena that encompass samsara and nirvana, that is your nature. So, how is the teacher's nature determined? In 'Spar Khab,' it says, 'The infinite qualities of the six victors can also be summarized into seven.' Therefore, the teacher's nature is declared as seven. In the 'Emptiness Treatise,' it says, 'Possessing the eight natures of a teacher, one's self is Samantabhadra.' Therefore, separating 'Arhat' and 'Samyak-sambuddha,' it is declared as eight natures. In the small commentary of 'Vimala,' it says, 'The essence of supreme bodhi, enjoying phenomena as play, the lord of the Sugatas of directions and times, without difference from all phenomena.' Although the teacher's nature is declared as four, here, according to the instructions of the lineage of lamas, in short, there are two: declaring it inseparable from the transcendent phenomena, and declaring it inseparable from the phenomena of samsara. First, for the former, there is the separate display of the five names, and the general summary of the indivisible display. First, the separate display of the five names, which itself is what is to be explained, there is this scripture: Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha, Bhagavan, Great Enjoyment. Regarding this, if we speak from the perspective of the greatness of the teacher's qualities, there are five names, namely, the self that has matured into suchness.