Tibetan
མེད། རྙེད་དཀའ་བའི་རྟགས་མངོན་སུམ་པ་མི་དང་དུད་འགྲོའི་གྲངས་ལ་བལྟས་ན་གོ་བས་རྒྱུ་མཚན་གཞན་མི་དགོས། གསུམ་པ་ནི། གནས་སྐབས་ཀྱི་འདོད་བྱ་མངོན་མཐོའི་རྟེན་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཐོབ་བྱ་འཁོར་བ་ལས་གཏན་དུ་ཐར་པའི་གོ་འཕང་ངམ། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་ཚེ་ལུས་འདི་ལ་ཐོབ་ འདོད་ཡོད་ཀྱང་རང་གིས་གོ་ཆོད་ན་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་རུང་བས་དེ་གསར་དུ་འཚོལ་མི་དགོས་པར་རང་གིས་ཁུར་ནས་ཡོད། ད་སྔོན་དལ་འབྱོར་གྱི་སྙིང་པོ་ཅི་ལོན་བལྟས་ན་ཅི་ཞིག་འདུག །ཞུས་ཚད་ཐོབ་ཚད་ཀྱི་གྲངས་དང་གོ་རིམ་ལ་བསམ་ན་ལམ་མཐར་ཕྱིན་ཚོད་དུ་འདུག་ནའང་དེ་ཕར་ཞོག །ལོ་ཟླ་ཞག་ཡུན་ཕར་ཞོག་མ་མཐའ་ཐུན་གཅིག་ལ་གནད་དུ་སོང་བའི་ཆོས་ཤིག་སྒྲུབ་ཨེ་ཡོད་ལྟོས་དང་། འདོན་ལོ་སྒོམ་ལོ་མང་པོ་ནི་རང་གཞན་ཀུན་ལ་ཡོད་མོད་གནད་དུ་ཕོག་པ་ནི་སྣེ་གཅིག་མི་འདུག །སྙིང༵་པོ༵་ཅི༵་ལོ༵ན་དགོ༵ས་པ༵་རབ་ཚེ་འདིར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། འབྲིང་ཐར་ལམ་ཟིན་པ། ཐ་ནའང་ངན་འགྲོར་མི་ལྟུང་བ་ཞིག་མ་བྱུང་ན་དུད་འགྲོ་མགོ་ལ་རྭ་ཅོ་འབྱར་བ་དང་ཅི་ཁྱད། ཁྱད་པར་རང་ཅག་བླ་སེར་རྣམས་ཅུང་དྲག་དགོས་ཁུལ་འདུག་མོད་ཆོས་སྒྲུབ་ཚད་ཚེ་འདིའི་ལག་ཆ་ཁོ་ནར་སོང་ལ། འཁོར་བའི་བྱ་བ་ནི་ནམ་བཞག་ན་ཟིན་པ་མ་གཏོགས་མཐར་ཕྱིན་དུས་མི་འོང་ངེས་པས་ད་ཕྱིན་ཆད་ཚེ་ལྷག་ཅུང་ཟད་ཡོད་རིང་ལ་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པ་མ་ཆོད་ན་ཆོས་རྣམ་དག་སྣ་གཅིག་འགྲུབ་ཐབས་མེད་ཐག་ཆོད་ཡིན། སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་དང་། རྗེ་བཙུན་མི་ལ། གྲུབ་ཆེན་མཁའ་མཉམ་གླིང་པ་སོགས་དམ་པ་རྣམས་རང་ཅག་ལས་བློ་ཐབས་ལྷག་ཙམ་ཡོད་ཚོད་རེད་ཀྱང་ཚེ་འདི་ཕྱི་མཉམ་དུ་སྒྲུབ་ཐབས་མ་བྱུང་ནས་སྤངས་དགོས་པ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་སྒྲུབ་ན་ཆོས་དང་བསྲེ་དོན་མེད། ཆོས་སྒྲུབ་བསམ་ན་རང་མགོ་རང་གིས་མ་གཡོགས་སྣ་རེ་ནས་ཚུལ་བཞིན་ཨེ་འགྲུབ་ལྟོས། དེ་ལྟར་བསམ་ནས་བློ་ལྡོག་པའི་ཚད་ནི། དོན་མེད་ཀྱི་བྱ་བས་ཅུང་ཟད་ཡེངས་ཀྱང་ཕང་སྣང་སྐྱེ་བ་ནི་ལམ་དུ་སོང་བའི་ཚད་ཡིན། སྔར་བཤད་ལྟར་ཐུན་ལམ་དུ་མ་སོང་ན་གཉིད་དམ་བསམ་མཐའ་དེད་པ་གང་ལས་མི་འོང་བས་གྲོལ། ཐུན་མཚམས་རྒྱ་ཡན་དུ་མི་བཏང་བར་ཐུན་སྐབས་ཀྱི་སྒོམ་དོན་དྲན་པ་དང་། དེའི་རྩི་དང་མ་བྲལ་བ་ཞིག་དགོས། ད་ལྟ་རང་རེའི་ཆོས་སྒྲུབ་ལུགས་འདི་གྲུབ་ཐོབ་ཞིག་གིས་སྣང་བ་ཅི་ཤར་འགོག་མེད་དུ་གཏོང་བ་ལྟ་བུ་མགོ་དྲན་དུས་མགོ །མཇུག་དྲན་དུས་མཇུག །སྒོམ་དྲན་དུས་སྒོམ། སྦྱང་དྲན་དུས་སྦྱང་པ་སོགས་གང་ཤར་གདོང་དེད་བྱེད་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པས། ཕན་ཆད་བློ་ནུས་དང་བསྟུན་པའི་ དམ་བཅའ་དང་། ནངས་པར་ཡར་ལངས་དུས་དེ་རིང་གི་ཉི་མ་འདི་ལ་དོན་མེད་ཀྱི་བྱ་བ་འདི་སྣང་གི་བློ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་བསྐྱུར་ནས་དལ་འབྱོར་སྙིང་པོ་ཅི་ལོན་མི་བྱེད་རེ། ཁྱད་པར་ཐུན་སྔ་ཕྱི་རྣམས་སུ་འདི་དང་འདི་ལྟར་བགྱིའོ་སྙམ་པའི་འཕེན་པ་ཤུགས་དྲག་བཏང་། ཐུན་མཐར་དང་ནུབ་མོ་ཉལ་ཁར་དམ་བཅས་པ་ལྟར་གནད་ཐོག་ཨེ་སོང་ལྟོས་དང་། སྟབས་ཉེས་ན་ཕྱི་མའི་དོན་སྣ་གཅིག་ཀྱང་མ་འགྲུབ་ནས་ཉི་མ་ཟད། བཟང་ཡང་ཧྲ་ལེ་ཧྲི་ལེ་ལྟ་བུར་འགྲོ་ངེས་པས་ཕན་ཆད་དེ་འདྲ་མི་བྱེད་སྙམ་པའི་དམ་བཅའ་དང་། ལམ་དུ་སོང་ན་དགའ་བ་སྒོམ་པ་དེ་ལས་ལྷག་ཙམ་ཨི་འོང་བལྟ་སྙམ་དུ་བློ་བསྐྱེད། དུས་རྒྱུན་དུ་རང་སེམས་ལ་རང་གིས་བྱ་ར་མ་ཐུབ་ན་ཉམས་སུ་བླང་མཁན་སེམས་ཡིན་པས་ཅི་ཞིག་ཉམས་སུ་ལེན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་དགོས་པ་ལ་གཞན་ལ་རེ་ཆེ་བས་མི་འོང་བའི་རྒྱུ་མཚན། ང་ལ་འདིར་དང་པོར་ཁྲིད་མཁན་གཞན་སུ་ཡང་མིན། རང་གི་ལས་ཀྱིས་དེད་པ་ཡིན། ལས་ཀྱི་རྩ་བའང་ང་ང་ཞེས་བདག་འཛིན་དེ་ལ་ཐུག །དེ་རྩད་ནས་གཅོད་པ་ལ་ཆོས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལས་ཐབས་གཞན་མེད་པས་ཆོས་ཟབ་མོ་དང་འཕྲད་དགོས། དེའི་གནད་སྟོན་པ་ལ་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་རགས་ལས། བླ་མས་གདམས་ངག་བསྟན་ཞེས་པའང་ཁོང་གི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས་དེ་སྣོད་ནས་སྣོད་དུ་བྱོ་བ་ལྟར་གབ་སྦས་མེད་པར་བསྟན་པ་ལས་ཐབས་གཞན་ཅི་ཡང་མེད། ཆོ༵ས་བྱེ༵ད་དབ༵ང་ཡོ༵ད་མེ༵ད་ཟེར་བའང་ཁྱིམ་གྱི་སོ་ཚིས་ལྟ་བུ་ཁོམ་མིན་ཅུང་ཟད་ལ་མི་ཟེར། ངན་སོང་གསུམ་སོགས་སུ་སྐྱེས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་རྟག་པར་མནར་བ་ཆོས་བྱ་ཐབས་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་བས་ད་ལྟ་འཛོམ་དཀའ་བ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ལ་འཛོམ་པའི་དུས་དབུལ་པོས་གཏེར་རྙེད་པ་ལྟར་དགའ་སྤྲོ་དང་བཅས་པས་འཕྲལ་ཡུན་གྱི་དབུལ་བ་སེལ་དགོས། ད་རེས་སྙིང་པོ་མ་ལོན་ན་སླན་ཆད་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་ལ་རྒྱུ་མི་དགེ་བཅུ་སྤོང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ། རྐྱེན་སྦྱིན་སོགས་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་སོགས་དགོས་པ་ཡིན་ན། རང་ལ་བལྟས་ན་ཕྱི་མ་མི་ལུས་ཐོབ་པའི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་ཟན་གོང་གཅིག་གི་སྦྱིན་པ་རྣམ་དག་ཡོད་མེད་བསམ་ན་དཀའ། དེས་ན་ཕྱི་མ་ཕན་པའི་ཆོས་གཤའ་མ་ཞིག་སྒྲུབ་དགོས། གཤའ་ མ་ཞེས་རྣལ་མའམ་ངོ་མ་ཟེར་བ་སྟེ། གང་ནས་བརྟགས་ཀྱང་གཟུགས་བརྙན་དུ་མ་སོང་བའི་ཆོས་རྣམ་དག་ལ་གོ་དགོས་པ་གནད་ཆེ། རྟེན་གཞན་ལ་དལ་འབྱོར་ཚང་མིན་བརྟགས། དེས་རང་རྒྱུད་འགལ་རྐྱེན་མཐུན་རྐྱེན་གང་འདུག་དཔག་དགོས། དེ་ཡང་
Chinese
没有。如果看人和牲畜的数量，就明显知道很难获得闲暇，不需要其他理由。第三，暂时的欲求是增上的所依，究竟的所求是从轮回中永远解脱的果位，或者大菩提，也想在此生此身获得。 即使想获得，如果自己能胜任，也能从所依的方面成办，所以不需要重新寻找，而是自己承担着。以前看获得了多少闲暇的精华，怎么样呢？如果思考请求的程度和获得的程度的数量和顺序，似乎到了道路的尽头，但那且不说。年月且不说，至少看看有没有修一个时辰的关键的法。念诵年、禅修年很多人都有，但击中要害的却一个也没有。精华（སྙིང༵་པོ༵་ཅི༵་ལོ༵ན་དགོ༵ས་པ༵，藏文；，梵文天城体；，梵文罗马拟音；需要精华）最好是今生成佛，中等是抓住解脱道，最差也要不堕恶趣，否则和头上长角的牲畜有什么区别？特别是我们这些僧人似乎应该更好一些，但修法的程度都成了今生的工具，轮回的事情什么时候开始都能完成，但绝对不会有完成的时候，所以从今以后，在剩余的生命里，如果不斩断对今生的贪恋，就绝对不可能成就一个纯正的法。导师大悲者，尊者米拉，大成就者虚空无垢洲等圣者们，似乎比我们更有智慧，但因为无法同时成办今生来世，所以必须舍弃，如果成办世间法，和佛法混合没有意义。如果想修法，看看能不能不自欺欺人，从一点一滴开始如理成就。这样思考后，生起厌离心的程度是，即使稍微被无意义的事情分散注意力，也会感到后悔，这就是走上正道的程度。如前所说，如果一个时辰没有走上正道，除了睡觉或胡思乱想之外，不会有其他结果，所以要解脱。不要放纵座间休息，而要忆念座上的禅修内容，并且需要不离开那个精要。现在我们修法的方式就像一个成就者毫无阻碍地任由显现一样，想起头的时候就做头，想起尾的时候就做尾，想起禅修的时候就禅修，想起学习的时候就学习等等，随心所欲地去做。
English
No. It is obvious that it is difficult to find leisure and fortune by looking at the number of humans and animals, and no other reason is needed. Thirdly, the temporary desire is the basis for higher realms, and the ultimate goal is the state of liberation from samsara forever, or the great Bodhi, which one also wants to attain in this lifetime and body. Even if one wants to attain it, if one can manage it oneself, it can be accomplished through the basis, so there is no need to look for it anew, but one is carrying it oneself. Looking at how much of the essence of leisure and fortune has been attained before, what is it like? If one considers the quantity and order of the requests and the attainments, it seems to be at the end of the path, but let that be. Let alone the years, months, and days, at least see if one has practiced a Dharma that has been essential for one session. Many people have recitation years and meditation years, but there is not a single one that has hit the mark. Essence (སྙིང༵་པོ༵་ཅི༵་ལོ༵ན་དགོ༵ས་པ༵, Tibetan; , Sanskrit Devanagari; , Sanskrit Romanization; need essence) It is best to attain Buddhahood in this life, the middle is to grasp the path of liberation, and the worst is not to fall into the lower realms, otherwise what is the difference between it and an animal with horns on its head? In particular, we monks seem to need to be a little better, but the extent of Dharma practice has become only a tool for this life, and worldly affairs can be completed whenever they are started, but there will definitely not be a time when they are completed, so from now on, for as long as there is a little life left, if one does not cut off attachment to this life, there is absolutely no way to accomplish a single pure Dharma. The compassionate Teacher, the venerable Mila, the great accomplished Khakhyap Lingpa, and other holy beings seem to have had more wisdom than us, but because they could not accomplish this life and the next together, they had to abandon it, so if one accomplishes worldly things, there is no point in mixing it with Dharma. If one wants to practice Dharma, see if one can not deceive oneself and accomplish it properly from one thing at a time. Thinking in this way, the extent of turning away from the mind is that even if one is slightly distracted by meaningless things, one will feel regret, which is the extent of being on the path. As said before, if one session does not go on the path, there will be no other result than sleeping or chasing after thoughts, so be liberated. Do not let the breaks between sessions be too loose, but remember the meditation content of the session, and it is necessary to not be separated from that essence. Now, the way we practice Dharma is like an accomplished one letting whatever arises appear without obstruction, doing the head when one remembers the head, doing the tail when one remembers the tail, meditating when one remembers meditation, studying when one remembers studying, etc., doing whatever arises.
Chinese
因此，从今以后，要立下符合自己能力和精进的誓言。早上起床时，要舍弃“今天要做这些无意义的事情”的想法，一定要努力让暇满人身变得有意义。特别是在早晚的修法时段，要强烈地发起“我要这样做，我要那样做”的意愿。在修法结束时和晚上睡觉前，要看看自己是否按照誓言完成了任务。如果情况不好，来世的一件事也无法完成，一天就白白过去了。即使情况好，也肯定会像“哈列西列”一样，所以要立下“以后不再那样做”的誓言。如果在路上，要发起“看看是否能比修喜乐禅更进一步”的想法。平时，如果自己不能看管好自己的心，因为修行的是心，那又修什么呢？想要从轮回中解脱，却过于依赖他人是不行的。我最初被带到这里，也不是任何其他人带的，而是被自己的业力所驱使。业力的根源就在于“我我”的执着。要从根本上断除它，除了修行佛法之外别无他法，所以必须遇到深奥的佛法。要指出其中的关键，需要依靠上师善知识。上师说传授了窍诀，也就像把他们心中领悟的佛法，像从一个容器倒入另一个容器一样，毫无保留地传授，除此之外别无他法。“有没有修法的自由”也不是指像家务事一样，稍微没有空闲。而是指投生到三恶道等地方，总是被痛苦折磨，无法修法。现在所有难以聚集的条件都同时聚集在一起，就像穷人找到了宝藏一样，要带着喜悦，消除暂时和长远的贫困。如果这次没有获得精华，那么以后要获得暇满人身，就需要清净持守断除十不善业的戒律，以及布施等广大的善业。看看自己，为了来世获得人身，是否有哪怕一个清净的食物布施，都很难说。因此，必须修持一个真正利益来世的纯正佛法。纯正，就是指真实或真正的意思。无论从哪个方面考察，都必须理解为没有变成影像的纯正佛法，这一点非常重要。观察其他所依是否具足暇满。由此推测自相续中存在哪些违缘和顺缘。这也是
English
Therefore, from now on, make vows that align with your abilities and diligence. When you wake up in the morning, abandon thoughts like, "Today I will do these meaningless things," and strive to make the leisure and endowment meaningful. Especially during the morning and evening practice sessions, strongly generate the intention, "I will do this, I will do that." At the end of the session and before going to bed at night, check whether you have fulfilled your vows. If things go poorly, not a single thing for the next life will be accomplished, and the day will be wasted. Even if things go well, it will surely be like "Haré Shiré," so make the vow, "I will not do that again." If you are on the road, generate the thought, "Let me see if I can go beyond meditating on joy." Usually, if you cannot guard your own mind, since it is the mind that practices, what will you practice? Wanting to be liberated from samsara but relying too much on others will not work. I was not brought here initially by anyone else; I was driven by my own karma. The root of karma lies in the clinging to "I, I." To cut it off from the root, there is no other way than to practice the Dharma, so you must encounter the profound Dharma. To point out the key to that, you need to rely on a guru, a virtuous spiritual friend. When the guru says they have imparted the pith instructions, it is like pouring the Dharma they have realized in their heart from one vessel into another, imparting it without any concealment; there is no other way. "Having or not having the freedom to practice the Dharma" does not refer to being slightly busy with household chores. It refers to being born in the three lower realms, etc., and being constantly tormented by suffering, unable to practice the Dharma. Now, all the conditions that are difficult to gather are gathered together at once, like a poor person finding a treasure. With joy, you must eliminate temporary and long-term poverty. If you do not obtain the essence this time, then to obtain leisure and endowment in the future, you need to purely uphold the precepts of abandoning the ten non-virtuous actions, and vast virtuous deeds such as generosity. Looking at yourself, it is difficult to say whether you have even a single pure offering of a handful of food that will lead to obtaining a human body in the next life. Therefore, you must practice a genuine Dharma that truly benefits the next life. Genuine means real or authentic. No matter from which aspect you examine it, you must understand it as the pure Dharma that has not become an image, which is very important. Examine whether other supports are complete with leisure and endowment. From this, infer what obstacles and favorable conditions are present in your own mindstream. This also