Tibetan
་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དགྲ་གཉེན་རིས་སུ་མ་ཆད་པ་སེམས་སྙོམས་དགོས། རྒྱུ་མཚན་རང་ངོས་ནས་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་མཉམ། རང་ངོས་ནས་སྤྱིར་དགྲ་གཉེན་བར་མ་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། བརྟགས་ན་ཚེ་སྔ་ཕྱི་ཙམ་མ་ཟད། ལོ་ཟླའི་སྟོད་སྨད་ལའང་དགྲས་གཉེན། གཉེན་གྱིས་དགྲ་བྱེད་པ་སོགས་བློས་འཛིན་ཚུལ་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་ལ་ངེས་པ་མེད་ཐག་ཆོད་ནའང་། ད་དུང་མི་འདི་ནི་དགྲ་འདི་ནི་གཉེན་ཞེས་བཟང་མདོག་བྱས་པས་ ཆགས་སྡང་སོགས་ལས་ངན་བསོགས་པའི་སྐྱོན་མ་གཏོགས་དགོས་པ་མེད་ངེས་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པའི་བློ་ཨི་སྐྱེ་བལྟ། དང་པོ་བར་མ་ཞིག་ལ་བློ་སྦྱོང་ན་སྐྱེས་སླ། མཐར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བློ་སྦྱོང་ནས་ཚད་མེད་ཕྱི་མ་གསུམ་ལ་གོ་རིམ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས། བདེ་བ་དང་མི་ལྡན་པའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས་བདེ་བ་རྒྱུ་འབྲས་དང་ལྡན་ན་སྙམ་པ་བྱམས་པ། སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་དང་འབྲལ་འདོད་སྙིང་རྗེ། ད་ལྟར་བདེ་བ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྤྱད་དུ་ཡོད་པ་ལ་དམིགས་ནས་དགའ་བ་བསྒོམས། སྒོམ་ལུགས་ད་ལྟའི་མ་འདི་རང་ལ་ཆེས་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་བློ་འདི་དག་ངམ་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་འབྱུང་བས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལའང་རང་གི་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་དག་དྲིན་ཆེ་བ་དང་། དྲིན་ལན་བསབ་དགོས་པར་བསམ་ན་ཚད་མེད་སྐྱེས་སླ། མ་ཡིན་ཚུལ་ཤེས་པ་ལ། རང་གི་སྐྱེ་བ་ལ་ཐོག་མ་མེད་པས་གྲངས་མ་མཆིས། དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་ཕལ་ཆེ་བ་མངལ་སྒོང་ཡིན་པས་ཕ་མ་ལ་བརྟེན། ཕ་མ་གཅིག་ཁོ་ན་ལན་གྲངས་བརྒྱུད་ནས་བྱེད་མི་ཤེས་པས་ཕ་མ་ལ་གྲངས་བཟུང་དུ་མེད་པ་ཤེས་དགོས། འདི་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་པ་སྐྱེ་བ་འདིའི་ཕ་མ་ནི་འདིའོ་ཞེས་རང་ཅག་གིས་མ་གོ་བས་ཡིན་མོད། ཕ་མ་ཙམ་མ་ཟད་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་ཁམས་དབང་བསམ་པ་ཅིག་ཆར་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེས་ལན་དུ་མར་སྡེ་སྣོད་རྣམས་སུ་གསུངས་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད། རང་མགོ་རང་གཡོགས་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་པར་འགྱུར་དཀའ་བས་འདི་དག་ཞིབ་ཏུ་སྦྱངས་ནས་བསམ། དྲིན་དྲན་པ། བུའི་ཆེད་དུ་ཁྲེལ་སྡིག་གཏམ་ངན་ལ་མ་འཛེམ་པར་ཟས་གོས་ནོར་རང་གིས་སྤྱད་མི་བྲ་བ་དག་ཀྱང་བུ་རྒྱུད་ཀྱི་ལག་པར་སྟེར་བ་ལ་ཕངས་སེམས་སྤུ་ཙམ་མི་བྱེད་དེ་ད་དུང་འདི་ལས་ཆེ་བ་ཞིག་རྙེད་ཀྱང་སྟེར་སྙམ་པ་དང་། གཅན་ཟན་གདུག་པ་ཅན་གྱི་རིགས་ཡིན་ཀྱང་རང་གི་ཤེས་ནུས་ཅི་ཡོད་ཀྱིས་ཕན་མ་བཏགས་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད། དྲིན་གཟོ་བ། དྲིན་ལན་མ་སོད་ན་ཆོས་སུ་མ་ཟད་འཇིག་རྟེན་ན་ཡ་རབ་ཀྱི་ལུགས་ཙམ་ཡང་མི་འགྱུར
Chinese
因此，对于一切众生，不分怨亲，都要心怀平等。理由是，从自身来说，希求安乐和不欲痛苦都是一样的。从自身来说，一般显现为有怨亲中立，但如果加以观察，不仅是前世后世，即使是一年中的上下半年，也会有怨变亲，亲变怨等情况，即使确信这仅仅是观念上的执着，实际上并没有定准。但仍然执着于“这个人是怨，这个人是亲”的虚假表象， 除了积累贪嗔等恶业的过失外，肯定没有任何必要，因此要观察是否能对一切众生生起平等心。首先，如果对中立者修习，就容易生起。最终，对一切众生修习，对于后三种无量，次第并不一定。以不具安乐的众生为对境，心想如果他们具有安乐和安乐之因就好了，这是慈爱。希望痛苦者脱离痛苦和痛苦之因，这是悲心。现在以正在享用安乐和安乐之因的众生为对境，修习喜。修习的方法是，现在的母亲自己最满意，这些念头自然而然地产生，如果想到一切众生也都曾是自己的母亲，他们都对自己有恩，应该报答他们的恩情，就容易生起无量心。要了解他们曾是自己母亲的道理，就要知道自己的生命没有开始，所以数量是无法计算的。他们的大多数生命都是胎生卵生，所以依赖父母。仅仅一个父母，也不可能无数次地做父母，所以要知道父母的数量是无法计算的。不相信这一点，是因为我们不明白“这一生的父母就是这些人”。不仅是父母，而且一个众生的界、根、意乐，所有这一切，全知者都多次在经藏中说过，对此要生起信心。靠自己自私自利很难成为大乘行者，所以要仔细学习并思考这些。忆念恩德：为了孩子，不顾羞耻、罪恶和恶名，对于自己不愿享用的食物、衣服和财物，也毫不吝惜地交给孩子，甚至还想着如果能找到比这更好的东西也要给他们。即使是凶猛残暴的野兽，也会尽其所能地帮助自己的孩子。报答恩情：如果不对恩情进行报答，不仅不合乎佛法，即使在世间也算不上是贤良之辈。
English
Therefore, one must have equanimity towards all sentient beings, without distinguishing between enemies and friends. The reason is that, from one's own perspective, the desire for happiness and the aversion to suffering are the same for all. From one's own perspective, it generally appears that there are enemies, friends, and neutrals, but if one examines closely, not only in past and future lives, but even in the first and last halves of the year, enemies can become friends, and friends can become enemies. Even if one is certain that this is merely a matter of mental clinging and that there is no certainty in reality, one still clings to the false appearance of "this person is an enemy, this person is a friend." Apart from accumulating the faults of negative actions such as attachment and aversion, there is definitely no need for it. Therefore, one should observe whether one can generate a mind of equanimity towards all beings. First, it is easier to generate if one trains with a neutral person. Eventually, by training with all sentient beings, the order of the latter three immeasurables is not necessarily fixed. Focusing on sentient beings who lack happiness, one thinks, "If only they had happiness and the causes of happiness," which is loving-kindness. Wishing that those who suffer be separated from suffering and the causes of suffering is compassion. Now, focusing on sentient beings who are currently enjoying happiness and the causes of happiness, cultivate joy. The method of cultivation is that one's own mother is most pleasing, and these thoughts arise naturally. If one thinks that all sentient beings have also been one's mother, that they have been kind to oneself, and that one should repay their kindness, it is easy to generate the immeasurables. To understand how they have been one's mother, one must know that one's own life has no beginning, so the number is uncountable. Most of their lives are born from wombs or eggs, so they depend on parents. A single parent cannot be a parent countless times, so one must know that the number of parents is uncountable. The reason one does not believe this is that we do not understand that "the parents of this life are these people." Not only parents, but also the elements, faculties, and intentions of a single sentient being—all of this—the omniscient one has said many times in the scriptures, and one should generate faith in this. It is difficult to become a Mahayana practitioner by being selfish and self-serving, so one should study and contemplate these things carefully. Remembering kindness: For the sake of their children, they do not hesitate to face shame, sin, and bad reputation. They give food, clothing, and wealth that they themselves are unwilling to use to their children without the slightest reluctance, and even think that if they could find something better, they would give it to them. Even ferocious and cruel beasts help their children with whatever knowledge and ability they have. Repaying kindness: If one does not repay kindness, it is not only against the Dharma, but one cannot even be considered a virtuous person in the world.
Tibetan
། དྲིན་གསོ་ལུགས་ཀྱང་། སྡིག་ཟས་ཀྱིས་མཚོར་འཇུག་པ། ཕ་མའི་ཆེད་དུ་རང་གི་ཆོས་སྐལ་བཅད་པ་སོགས་ཀྱི་དྲིན་ལན་ལོག་འཇལ་ལག་སྦྲེལ་གཡང་མཆོང་དང་ འདྲ། སྟོན་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འཁོར་དང་བཅས་པ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ན་དབྱར་ཟླ་གསུམ་དུ་ཆོས་གསུངས་པ་མ་ལ་དྲིན་ལན་བསབས་པ་ཁོ་ནའི་ཆེད་ཡིན་པས། འཁོར་བའི་བདེ་བས་ཕན་ཐོགས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱལ་སྲིད་བཟུང་ནས་ཕ་མ་བསྐྱང་རིགས་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱུང་མི་རིགས། དེས་ན་ཕར་ལ་ཡང་ཤེས་ནུས་ཅི་ཡོད་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་དགོས་དུས། ད་ལྟར་ལུས་རྟེན་དང་སེམས་རྟེན་གཉིས་ཀ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་ཐོགས་ནུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་ནས་ཡོད་པའི་སྐབས་འདིར་ཕན་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་སྒྲུབ་ན་ལེགས། དེ་ཡང་ཆོས་སྒྲུབ་ཙམ་ནས་ཟས་གོས་སྟེར་བ་ལྟ་བུ་དངོས་སུ་ཕན་མི་ནུས་ཀྱང་། ཕ་མ་ལ་འབྲེལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ན་འབྲེལ་གང་ཆེ་སྔོན་དུ་གདུལ་བྱར་འགྱུར་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་སྦྱངས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་གཅེས་པ་ལ་འཕང་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་མཐོང་བའི་ཡིད་འོང་བྱམས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེའི་ཚེ་བྱམས་སྙིང་སོགས་ལ་བློ་སྦྱོངས་དགོས། དེའི་ཚུལ་ཡང་། ཕན་བྱེད་བདེ་བ་རྒྱུ་འབྲས། གནོད་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་བདེ་བ་དང་ལྡན་འདོད། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་འདོད་ཀྱི་བློ་དང་། དེའི་ཐབས་རང་གིས་བྱ་བསམ་པའི་འདུན་པ་ནི་བྱམས་སྙིང་རྗེ་གཉིས་ཡིན་པས་དགྲ་གཉེན་གང་རུང་གི་སེམས་བྱེ་བྲག་པ་དམིགས་ཡུལ་ཟུར་དུ་བཀར་ནས། མི་དགེ་བ་བཅུ་སོགས་དང་འབྲས་བུ་མནར་མེད་ནས་ཤེས་སྒྲིབ་ཕྲ་བ་དང་། ཡིད་འདུས་བར་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྲ་རགས་དང་། དགེ་བ་ཕྲ་མོ་དང་། ཡིད་བདེ་ཙམ་ནས་ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདེ་བའི་བར་བདེ་བ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྲ་རགས་རྣམས་འདི་དང་འདི་ཞེས་ངོས་བཟུང་བའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ། དེ་བསྒོམ་པས། དང་པོ་འདུན་པ་ཙམ་རེ་འབྱུང་། དེ་ནས་ཉེས་བྲལ་ལེགས་འབྱུང་དེ་བདག་གིས་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་། མཐར་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་རང་ཉིད་གཅིག་པུས་སྒྲུབ་སྙམ་པའི་བློ་བཅོས་མིན་སྐྱེས་འོང་དེ་ལ་ནི་ལྷག་བསམ་ཟེར། བློ་དེ་འབྱོངས་ཚེ་དེ་འདྲའི་ནུས་པ་ད་ལྟ་རང་ལ་མེད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་ཡོད་པར་མཐོང་ནས་གཞན་དོན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་སྨོན་སེམས་བསྐྱེད། དེའང་རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་ལས་མི་སྐྱེ་ཞིང་། བསགས་ སྦྱང་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་འཇུག་དགོས་པར་ཤེས་པས་འཇུག་སེམས་བསྐྱེད། སྔར་སྐྱབས་ཡུལ་མ་བསྡུས་པ་འ
Chinese
而且报答恩情的方式，就像用罪恶的食物投入大海，为了父母而断送自己的修行机会等，这种以怨报德就像手牵着手跳崖一样。本师释迦牟尼佛与声闻眷属一起在三十三天（त्रयस्त्रिंश，trayastriṃśa，三十三）于夏季三个月说法，也完全是为了报答母亲的恩情。如果轮回的安乐有益处，那么世尊就应该登上王位来赡养父母，而不应该出家。因此，对于他人，也要尽自己所能地施以帮助。现在，身心二者都能利益一切众生，正值修持佛果之际，修持利益众生的最佳方法才是最好的。仅仅是修行佛法，像供养饮食衣服那样，实际上并不能直接利益父母。但是，因为与父母的联系非常紧密，所以在成佛之后，联系最紧密的众生会首先成为被调伏的对象。这样修习之后，当心中生起将一切众生视为珍爱之物的可喜慈爱时，就需要修习慈心等。其方法是：利益是安乐的因果，损害是痛苦的因果，因此生起希求安乐、远离痛苦之心，并且生起自己去成办这些的意愿，这就是慈心和悲心。将敌人或朋友等众生的心作为特定的目标区分开来，从不善业十事等及其果报无间地狱，到细微的所知障，以及意乐不合之间的粗细痛苦因果，再到细微的善业，以及意乐安乐，从无漏的善业，直到佛的安乐之间的粗细安乐因果，通过确认这些“这是这个，那是那个”的方式来修习。通过这样修习，最初只会生起一些意愿，然后会想“断除过患，成就善事，这些都由我来做”，最终会生起不依赖他人，独自成办的真实想法，这就是增上意乐。当这种想法成熟时，会看到自己现在没有这种能力，而佛具有这种能力，从而生起为了利益他人而获得佛果的愿菩提心。要知道，这也不是无因无缘产生的，需要进入广大的积资净障的阶段，因此生起趣入心。以前没有包括皈依境的
English
Moreover, the way of repaying kindness is like throwing sinful food into the ocean, or cutting off one's own Dharma practice for the sake of parents, etc. Such repaying kindness with malice is like holding hands and jumping off a cliff together. The Teacher, Shakyamuni Buddha, along with his Shravaka retinue, taught the Dharma for three months during the summer in the Thirty-Three Heavens (त्रयस्त्रिंश, trayastriṃśa, thirty-three), solely for the purpose of repaying his mother's kindness. If the happiness of Samsara were beneficial, then the Bhagavan should have ascended the throne to care for his parents, rather than ordaining. Therefore, one should also help others with whatever abilities one has. Now, since both body and mind can benefit all sentient beings, and one is in the process of attaining Buddhahood, it is best to practice the supreme method of benefiting others. Merely practicing the Dharma, like offering food and clothing, cannot directly benefit parents. However, because the connection with parents is very close, after attaining Buddhahood, those with the closest connections will be the first to be tamed. After practicing in this way, when a delightful love arises in the mind, seeing all sentient beings as precious, one needs to cultivate loving-kindness and compassion, etc. The method is: benefit is the cause and effect of happiness, and harm is the cause and effect of suffering. Therefore, generate the mind that desires happiness and wishes to be free from suffering, and generate the intention to accomplish these things oneself. These are loving-kindness and compassion. Distinguish the minds of enemies or friends, etc., as specific targets, and from the ten non-virtuous actions, etc., and their result, the Avici hell, to the subtle obscurations to knowledge, as well as the coarse and subtle causes and effects of suffering between incompatible minds, to the subtle virtuous actions, and the happiness of the mind, from the uncontaminated virtuous actions, up to the coarse and subtle causes and effects of happiness between the happiness of the Buddha, cultivate by identifying these as "this is this, that is that." By cultivating in this way, at first, only some intentions will arise. Then, one will think, "I will eliminate faults and accomplish good deeds." Finally, a genuine thought will arise that one can accomplish it alone, without relying on others. This is called higher intention. When this thought matures, one will see that one does not have such abilities now, but the Buddha has such abilities, and thus generate the aspiration Bodhicitta to attain Buddhahood for the benefit of others. Know that this does not arise without cause or condition, and one needs to enter the stage of vast accumulation of merit and purification of obscurations, and thus generate the entering mind. Previously, the refuge objects were not included.