Tibetan
་འགྲོ་མིན། དང་པོ་ནི། བི་མ་ལའི་ཡན་ལག་དྲུག་པར། འཇིགས་དང་ཡོན་ཏན་དྲན་པས་འགྲོ། །ཞེས་རྒྱུ་གཉིས་ལས། དང་པོ། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དྲན་ནས་འཇིགས་སྐྲག་གི་བློ་དང་། གཉིས་པ་དེ་ལས་སྐྱོབ་ངེས་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཡིད་ཆེས་པའི་བློ། དེས་ན་ངེས་འབྱུང་སྐྱེ་བ་ལ་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་དང་། ཐར་པ་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བློ་གཉིས་ཚོགས་དགོས་པས་ཕྱི་མ་ལ་ཐར་པ་ངོ་མ་ཞིག་ཐོབ་ནུས་སུ་མ་ཤེས་ན་ཐོབ་འདོད་སྐྱེ་བ་མེད་པས་བདག་མེད་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡིན། རང་མཉམ་དང་དམན་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བས་སྐྱོབ་མི་ནུས་ཕྱིར་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བརྟེན་དགོས་པ། དཔེར་ན་ད་ལྟ་མི་ཉམ་ཆུང་འཇིགས་པས་མནར་བ་ཞིག་གིས་སྐྱབས་འཚོལ་ན། སྐྱོབ་ནུས་པའི་དཔོན་བརྟེན་པ་ལྟ་བུ་ལའང་རྒྱུ་འདི་གཉིས་ཚང་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །སྐྱོབ་ནུས་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། སངས་རྒྱས་རང་གཞན་དོན་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་པས་རང་འཇིགས་པ་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་གཞན་སྐྱོབས་པའི་ཐབས་སྟོན་ནུས། ཆོས་ལུང་གི་ཆོས་ཐོས་བསམ་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་སྒོམ་སྒྲུབ་བྱས་པས་སྒྲུབ་པ་པོ་དེ་ཉིད་འཁོར་བའི་འཇིགས་པ་ལས་དངོས་སུ་སྐྱོབ་ནུས། དགེ་འདུན་འགྲོགས་ན་རང་རྒྱུད་སྔར་ལས་སྐྱོན་ཇེ་འགྲིབ་དང་། ཡོན་ཏན་གསར་དུ་འགོ་ནུས་པ་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེར་ཡིད་ཆེས་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་དགོས། རྒྱུ་འདི་གཉིས་མ་ཚང་ན་སྐྱབས་འགྲོ་ཁ་ཙམ་ཡིན། གཉིས་པ་ཡུལ། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་སོགས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་བྲིས་འབུར་དང་གླེགས་བམ་ལྟ་བུའི་འདུན་བཞག་གི་རྟེན་ཙམ་ཡུལ་དུ་བཟུང་བའམ། རྒྱ་གར་དུ་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་སམ། དེའི་དུས་ཀྱི་ཆོས་དང་། ཤཱ་རིའི་བུ་སོགས་ཀྱི་དགེ་འདུན་ལྟ་བུ་ལ་མཐོ་སྙེགས་བྱེད་པ་ཁོ་ནར་མ་སོང་བར། ད་ལྟ་རང་ཉིད་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བའི་ཐབས་སྟོན་པ་ པོ་དེ་སངས་རྒྱས། རང་རྒྱུད་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྲོ་བའི་སྒྲ་ཚིག་གི་ལུང་དང་། དེའི་དོན་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས། རང་དེ་དང་འགྲོགས་ན་རྒྱུད་ཇེ་བཟང་དུ་འགྲོ་བ་ལས་ཆུད་ཟོས་མི་བཏང་མཁན། རང་ཉིད་ལྟར་ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་བཟང་པོ་རྣམས་དགེ་འདུན་ཡིན། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་རྒྱུ་ལམ་བྱེད་མདོ་ལུགས་ཀྱི་སྐྱབས་ཡུལ་རྒྱུ་སྐྱབས་དང་། འབྲས་བུ་ལམ་བྱེད་སྔགས་ལུགས་ཀྱི་སྐྱབས་ཡུལ་ལ་འབྲས་སྐྱབས་སུ་གསུངས་པ་སྔགས་ཐུན་མིན་གྱི་ལུགས་ཡིན་པས། སྤྱི་བཏང་གཞན་རྒྱུད་ལ་བྱོན་ཟིན་པའི་སྐྱབས་གསུམ་ལ་རྒྱུའི་སྐྱབས་ཡུལ་དང་། མ་འོངས་པ་ན་རང་རྒྱུད་ལ་འགྲུབ་རུང་གི་མཆོག་གསུམ་ནི་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་ཡུལ་ཡིན། དེས་ན་འབྲས་སྐྱབས་དེ་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་གཞན་རྒྱུད་ལ་བྱོན་ཟིན་པའི་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། གསུམ་པ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ། ཡུལ་དེ་དག་སངས་རྒྱས་ལ་ཐར་ལམ་སྟོན་མཁན། ཆོས་སྒྲུབ་རྒྱུའི་ལམ་དངོས། དགེ་འདུན་ལམ་གྱི་གྲོགས་སུ་རེ་ལྟོས་སྙིང་ནས་བཅའ་ཞིང་། དེ་ལས་སྐྱབས་གནས་གཞན་མི་འཚོལ་བར་སྐྱབས་ཡུལ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སེམས་འགྲོ་བའམ། དེའི་རྗེས་སུ་སེམས་སྙེགས་པ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་ཟེར། བསམ་པ་འདི་ཡོད་ན་ཚིག་འདོན་པ་དང་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཡན་ཆད་སྐྱབས་འགྲོ་རྣམ་དག་ཏུ་འགྲོ། བཞི་པ་བསླབ་བྱ་མང་ཡང་། མདོར་བསྡུས་ཙམ། སྐྱབས་ཡུལ་ལ་གསུམ་ཡོད་པ་ལྟར་བསྲུང་བྱའང་གསུམ། སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་རྣམ་དག་རེ་བསྟེན། ཆོས༴འཁོར་བའི་འཇིགས་སྐྲག་ལས་ཐར་བའི་ཐབས་སྤང་བླང་ལ་བརྩོན། དགེ་འདུན༴ཡོན་ཏན་འགོ་ནུས་པའི་གྲོགས་བཟང་པོ་རྙེད་ན་འགྲོགས། མེད་ན་མཁའ་འགྲོ་དང་དཀར་ཕྱོགས་པ་རྣམས་འགོ་བས་དེས་རུང་། མདོར་ན་བླ་མ་ལ་སོགས་གསུངས་བ་ལྟར། ཐུགས་སྐྱོན་ཟད་ཡོན་རྫོགས་སངས་རྒྱས། གསུང་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལུང་རྟོགས། སྐུ་སྙིགས་མའི་གདུལ་བྱར་བཤེས་གཉེན་ཚུལ་བཟུང་བ་དགེ་འདུན། མཆོག་གསུམ་ཀུན་འདུས་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཡིན་པ་སྟོན་པ་དངོས་དང་འདྲ་བ་ལ་བསམ་སྦྱོར་དག་པས་བསྟེན་ནས་ཅི་གསུང་ སྒྲུབ་ན་དེས་ཆོག །དེས་ན་མཆོག་གསུམ་གང་ཟག་གསུམ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་དུ་འཛིན་མི་རུང་། སྐྱབས་སྡོམ་མེད་ན། བར་སྣང་གི་ཁང་ལས་ལྟར་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་ཡང་སྐྱེ་ཐབས་མེད། དེས་ན་སྡོམ་པ་ཐོབ་དགོས་པ་ཐོབ་ནས་བསྲུང་མི་དགོས་པའི་སྡོམ་པ་ཞིག་ནི་ཡོད་མི་སྲིད་པས་ཐ་ནའང་འདི་གསུམ་མ་བསྲུང་ཐབས་མེད། དཔེར་ན་ནད་པ་ནད་ཀྱིས་ཉེན་པ་ལ་སྨན་པ་མཁས་པ། སྨན་བཅོས་ནད་གཡོགས་བཞིན། སྤྱིར་སྟོན་པ་ཐུགས་རྗེ་ཅན་གྱིས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཚོད་ལ་ལྟོས་པའི་ཆོས་སྒོ་གྲངས་མེད་གསུངས་པས་མི་གཅིག་གིས་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་པའི་དོན་མིན་པས་རང་ཉམས་ལ་དཔག་པའི་ཆོས་ཞུ་བ་ལས། དམ་སྡོམ་ཁས་ལེན་མང་མི་རུང་། ཁས་བླངས་ནས་བཟུང་བླ་མའི་མདུན་ནས་ཁས་བླང་པ་ལྟར་མ་སྒྲུབ་ན་བདེ་གཤེགས་བཀའ་འདས་ཀྱི་རྩ་ལྟུང་མནར་མེད་ཀྱི་རྒྱུར་འགྲོ་ངེས་པས། ཆོས་དེ་དང་པོ་ཉན་ལུགས། བར་དུ་བསམ་ལུགས། ཐ་མ་སྒྲུབ་ལུགས་ལེགས་ན་འཚེངས། ནུས་པ་མེད་བཞིན་འཇུག་ཉེས་
Chinese
并非不皈依。第一，在《维摩罗诘经》第六品中说：“以忆念怖畏与功德而皈依。”从两个原因来说，第一，忆念三界轮回的过患而生起怖畏之心；第二，通过了解能 निश्चित从轮回中救护的三宝的功德而生起信赖之心。因此，生起出离心需要想要从轮回中解脱和想要获得解脱的两种心，如果不知道后者是否能获得真实的解脱，就不会生起想要获得的心，所以这是必须先证悟无我的原因。因为皈依与自己相等或不如自己者无法救护，所以必须依赖特别的对境。例如，现在一个被恐惧折磨的弱小之人寻求救护时，就像依赖能救护的官员一样，也必须具备这两个原因。能救护的功德是：佛陀自己和他人的利益都达到究竟，因为自己从恐惧中解脱，所以能教导他人救护的方法。法，通过听闻、思维经教之法和修习证悟之法，修行者能真正从轮回的恐惧中救护。僧伽，如果与之交往，自己的相续会比以前减少过失，并且能新开始生起功德，因此必须对这些生起信心而皈依。如果不具备这两个原因，皈依只是口头上的。第二，对境。将佛像、菩萨像等绘画、雕塑和经书等作为观想的所缘境，或者不仅仅是仰慕去印度的真实佛陀，或者那个时代的法，以及舍利弗等僧伽，现在能教导自己从轮回中解脱之法者是佛陀，能使自己的相续成为从轮回中解脱之因的音声之教和它的意义是证悟之法，与之交往能使相续变得更好，不会浪费时间者，像自己一样进入道的贤善之人是僧伽。一切智者说，以因作为道用的显宗的皈依境是因皈依，以果作为道用的密宗的皈依境是果皈依，这是密宗不共的宗义。所以，一般而言，其他相续中已经生起的三宝是因
English
It is not that one does not take refuge. Firstly, in the sixth chapter of the Vimalakirti Sutra, it says, "One goes by remembering fear and qualities." From two causes, the first is the mind of fear arising from remembering the faults of the three realms of samsara; the second is the mind of faith through knowing the qualities of the Three Jewels who will definitely protect one from that. Therefore, to generate renunciation, one needs both the mind of wanting to be liberated from samsara and the mind of wanting to attain liberation, so if one does not know whether the latter can attain true liberation, one will not generate the desire to attain it, so that is the reason why one must first realize selflessness. Because going for refuge to those equal to or inferior to oneself cannot protect one, one must rely on a special object. For example, now if a weak person tormented by fear seeks refuge, just like relying on an official who can protect one, one must have these two causes. The qualities of being able to protect are: the Buddha himself and others have perfected both purposes, so because he himself is liberated from fear, he can teach others the method of protection. The Dharma, through hearing and contemplating the Dharma of scripture and practicing the Dharma of realization, the practitioner himself can actually protect himself from the fear of samsara. The Sangha, if one associates with them, one's own faults will decrease more than before, and one can newly begin to generate qualities, so one must go for refuge by having faith in these. If one does not have these two causes, going for refuge is just lip service. Secondly, the object. Taking just the supports of contemplation such as painted and sculpted images of Buddhas and Bodhisattvas and scriptures as objects, or not just admiring the actual Buddha who went to India, or the Dharma of that time, and the Sangha of Shariputra and others, but now the one who teaches oneself the method of liberation from samsara is the Buddha, the sound and words of scripture that make one's own continuum the cause of liberation from samsara and its meaning is the Dharma of realization, associating with whom makes one's continuum better and does not waste time, the virtuous persons who have entered the path like oneself are the Sangha. The Omniscient One said that the object of refuge of the Sutra system, which uses the cause as the path, is the cause refuge, and the object of refuge of the Mantra system, which uses the result as the path, is the result refuge, so this is the unique tenet of Mantra. So, in general, the Three Jewels that have already arisen in other continuums are the cause.
Chinese
皈依处，未来在自相续中能够成就的三宝是果位的皈依处。因此，为了成就果皈依，要皈依已经在他人相续中存在的三宝。第三，皈依的方式。对于这些对境，要从内心深处寄托希望，视佛为解脱道的导师，法为修行的真实道路，僧为道路的同伴。不从此外寻求其他皈依处，心向皈依处的方向，或者心随其后，这叫做皈依。如果有了这种想法，那么念诵语句乃至合掌，都成为清净的皈依。第四，虽然应学之处很多，但简略来说。如同皈依处有三，应守护的也有三。皈依佛后，应依止一位清净的善知识。皈依法后，应努力断除和取舍从轮回的恐惧中解脱的方法。皈依僧后，如果能找到能够增长功德的善友，就应同行。如果没有，那么依靠空行母和白方神众也可以。总之，如上师等所说，佛陀是断尽过失、圆满功德者，法是能诠所诠的教证，僧是为浊世的所化而示现善知识形象者。视三宝总集、如意宝的上师与真佛无别，以清净的意乐和行为依止，并如教奉行，这样就可以了。因此，不应将三宝视为三个不同的人。如果没有皈依戒，就像虚空的房屋一样，连居士戒也无法生起。因此，必须获得戒律，但不可能存在获得后不需要守护的戒律，所以至少这三者是必须守护的。例如，病人被疾病所困扰，需要良医、药物、治疗和护理。一般来说，导师大悲者根据所化众生的根器，宣说了无数法门，但这并不是说一个人必须全部修持，而应根据自己的能力来接受佛法。不要轻易承诺过多的誓言和戒律。一旦承诺，如果不能像在上师面前承诺的那样去实践，那么违背善逝教言的根本堕罪必定会导致无间地狱。因此，对于佛法，首先要善于听闻，其次要善于思考，最后要善于修持，这样才能兴盛。如果能力不足却强行进入，就会有过失。
English
The objects of refuge, and the Three Jewels that can be accomplished in one's own mindstream in the future, are the objects of refuge of the result. Therefore, in order to accomplish the result refuge, one takes refuge in the Three Jewels that have already appeared in the mindstreams of others. Third, the way to take refuge. For these objects, one should sincerely place one's hopes, regard the Buddha as the guide to the path of liberation, the Dharma as the actual path to practice, and the Sangha as the companions on the path. Without seeking other refuges from this, directing one's mind towards the direction of the refuge, or following after it, is called taking refuge. If one has this thought, then reciting words and even joining palms together becomes pure refuge. Fourth, although there are many things to learn, to put it briefly. Just as there are three objects of refuge, there are also three things to protect. Having taken refuge in the Buddha, one should rely on a pure spiritual friend. Having taken refuge in the Dharma, one should strive to abandon and adopt the methods of liberation from the fear of samsara. Having taken refuge in the Sangha, if one can find a good friend who can increase one's qualities, one should associate with them. If not, relying on the dakinis and the white-sided deities is also acceptable. In short, as the lama and others have said, the Buddha is the one who has exhausted faults and perfected qualities, the Dharma is the teaching and realization that can be expressed, and the Sangha is the one who takes the form of a spiritual friend for the beings to be tamed in the degenerate age. Regarding the guru, who is the embodiment of the Three Jewels and the wish-fulfilling jewel, as inseparable from the real Buddha, one should rely on him with pure intention and action, and do as he says. That is enough. Therefore, one should not regard the Three Jewels as three separate individuals. Without the vows of refuge, just like a house in the sky, even the vows of a lay follower cannot arise. Therefore, one must obtain the vows, but there cannot be a vow that does not need to be protected after obtaining it, so at least these three must be protected. For example, a patient who is afflicted by illness needs a skilled doctor, medicine, treatment, and nursing. In general, the compassionate teacher has taught countless Dharma doors depending on the capacities of the beings to be tamed, but this does not mean that one person must practice all of them. Instead, one should receive Dharma according to one's own abilities. One should not easily promise too many vows and precepts. Once one has promised, if one does not practice as one promised in front of the guru, then violating the root downfall of the Sugata's teachings will surely lead to the Avici hell. Therefore, for the Dharma, one should first be good at listening, then be good at thinking, and finally be good at practicing, so that it can flourish. If one enters forcefully without ability, there will be faults.