Tibetan
་དང་། རྐྱེན་དང་། རྣམ་འགྱུར་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་ཏེ། བརྡའ་སྤྲོད་སྙིང་པོ་གསལ་བ་ལས། རང་བཞིན་རྐྱེན་དང་རྣམ་འགྱུར་རྣམས། །བརྡ་སྤྲོད་གཞུང་གི་བརྗོད་བྱ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རང་བཞིན་ནི། རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་སུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་སྟེ། རང་བཞིན་བྱིངས་དང་མིང་དེ་ལའང་། །ཐོག་མའི་རང་བཞིན་བྱ་བའི་དོན། །རྟགས་གསུམ་དབྱངས་དང་གསལ་བྱེད་མཐའ། །ཞེས་པས། ཐོག་མའི་རང་བཞིན་ནི་བྱིངས་ཏེ། བྱ་བའི་དོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་ཞིང་། དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། བྷུ་ཡོད་པ་ལའོ། །ཞེས་སོགས་བྱིངས་མདོ་ལེའུ་དགུ་ནས་བཤད་པ་རྣམས་ནི་གླེགས་བམ་ལས་བྱུང་བའི་བྱིངས་དང་། ཀུན་བཤད་ལེའུ་གཉིས་པ་ནས་བཤད་པའི་སན་སོགས་བདུན་གྱི་མཐའ་ཅན་ནི་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་པའི་བྱིངས་དང་། ཛུ་མདོའི་བྱིངས་སོགས་སྒྲ་མདོའི་ཟུར་ནས་རྙེད་པ་རྣམས་ལ་མདོའི་བྱིངས་ཞེས་ཟེར་རོ། །རང་བཞིན་གཉིས་པ་མིང་ནི་སྒྲ་པའི་ལུགས་འདིར་རྟགས་སུ་གྲགས་ཏེ། བྱིངས་དང་རྣམ་དབྱེ་བོར་བའི་དོན་དང་ལྡན་པ་ནི་རྟགས་སོ། །ཞེས་པས་བྱིངས་ལ་ཀྲྀཏ་རྐྱེན་བྱིན་ཞིང་རྣམ་དབྱེ་མ་བྱིན་པའི་བར་སྐབས་ཀྱི་སྒྲའི་ཡན་ལག་ཅིག་ལ་ངོས་འཛིན་ཅིང་། དབྱེ་ན་ཕོ་མོ་མ་ནིང་གི་རྟགས་གསུམ་སོ་སོ་བ་དང་། ཐུན་མོང་བ་སྟེ་མིང་ཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། བྲྀཀྵ་ལྟ་བུ་དབྱངས་ཀྱི་མཐའ་དང་། བིདྷུ་ཏ་ལྟ་བུ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་མཐའ་ཅན་གཉིས་སུ་ངེས་སོ། །གཉིས་པ་རྐྱེན་ནི་སྒྲའི་རང་བཞིན་གཉིས་མིང་ཚིག་བྱིངས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་སྒྲའི་ཡན་ལག་ལ་རྐྱེན་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཀུན་ཤེས་ལས། རྐྱེན་ལ་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་དུ། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྒྲ་ཡི་ཡན་ ལག་ཟེར། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན། ཀྲྀཏ་རྐྱེན་དང་ཨུཎ་སོགས་བྱིངས་རྟགས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན། ཏི་སོགས་བྱིངས་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན། ཡིན་དང་ཨཱ་ཡི་མ་གཏོགས་པའི་སན་སོགས་བྱིངས་བྱིངས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན། བུད་མེད་ལ་ཨ་ལས་ཨཱ་པ྄འོ་ཞེས་སོགས་རྟགས་རྟགས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན། མིང་ལས་རང་དང་འབྲེལ་བ་ཡི། །མིང་གཞན་སྒྲུབ་པ་དེ་ཕན་ཏེ། །ཞེས་མིང་མིང་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་ཕན། ཡིན་དང་ཨཱ་ཨི་སོགས་རྟགས་བྱིངས་སུ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན། སི་སོགས་རྟགས་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་རྐྱེན་དང་བདུན་ཡོད་ལ། དེ་ལས་ཀྱང་སི་སོགས་དང་ཏི་སོགས་ནི་རྐྱེན་དང་རྣམ་དབྱེའི་གཞི་མཐུན་ཏེ། སྔ་མས་མིང་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དོན་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་ད
Chinese
以及，缘和，变相三种所概括，从《语法精要明示》中说：自性、缘和变相，是语法论著的所诠释。 这样说。 其中自性是，成为凭借缘的力量而成就各种变相的基础，自性即词根和名称，其中也说：最初的自性是行为之义，三种词性元音和辅音尾。 因此，最初的自性是词根，也称为行为之义，分类有三种：bhū（བྷུ་，भू，bhu，有）等，词根经文中九品所说的是书本中出现的词根；《总说》第二品所说的以san等七结尾的是被缘所改变的词根；以及从《句法经》的边角找到的ju词根等，被称为经文词根。 第二种自性名称，在语法的这种体系中被称为词性，具有舍弃词根和变格之义的就是词性。 这样说，因此，词根被给予kṛta缘，而未给予变格的中间阶段的语音成分被认为是词性。 分类有阳性、阴性和中性的三种词性各自不同，以及共同的，即称为名称寂止，如vṛṣa（བྲྀཀྵ་，वृष，vrisha，公牛）这样的元音结尾，以及vidhuta（བིདྷུ་ཏ་，विघुत，vidhuta，被摇动）这样的辅音结尾，确定为两种。 第二，缘是使语音的两种自性，名称、词和词根三种中的任何一种得以成就的语音成分，称为缘。如《总知》中说：缘的定义是，能成就自性、变相，是语音的成分。 这样说。 分类有：kṛta缘和uṇa等成就词根词性的缘；ti等成就词根词的缘；除了yin和ā之外的san等成就词根词根的缘；对于女性，通过a变成āp等成就词性词性的缘；从名称中产生与其自身相关的其他名称，那就是taddhita，这样使名称成就名称的就是taddhita；yin和ā、i等成就词性词根的缘；si等成就词性词的缘，共有七种。 其中，si等和ti等是缘和变格的基础相同，前者通过成就名称词的方式来区分意义
English
And, condition and, three aspects are summarized, from the "Clear Essence of Grammar": nature, condition and aspects, are the subject of grammar texts. That's what it says. Among them, nature is: it becomes the basis for accomplishing various aspects by the power of conditions, nature is the root and the name, and it also says: the original nature is the meaning of action, three genders, vowel and consonant endings. Therefore, the original nature is the root, also called the meaning of action, and there are three types: bhū (བྷུ་, भू, bhu, to be) etc., what is said in the nine chapters of the root sutra are the roots that appear in the books; what is said in the second chapter of "General Explanation" is that the roots ending with san etc. are the roots changed by conditions; and ju roots etc. found from the corners of the sound sutra are called sutra roots. The second nature, name, is called gender in this system of grammar, and what has the meaning of abandoning the root and case is gender. It is said that, therefore, the root is given the kṛta suffix, and the phonetic component in the intermediate stage where the case is not given is considered to be gender. There are three types of genders, masculine, feminine, and neuter, each different, and common, that is, called name cessation, such as vṛṣa (བྲྀཀྵ་, वृष, vrisha, bull) such vowel endings, and vidhuta (བིདྷུ་ཏ་, विघुत, vidhuta, shaken) such consonant endings, are determined to be two types. Second, a suffix is a phonetic component that enables the two natures of speech, name, word, and root, to be accomplished, and is called a suffix. As it says in "General Knowledge": The definition of a suffix is that it can accomplish nature, aspect, and is a component of speech. That's what it says. There are classifications: kṛta suffixes and uṇa etc. suffixes that accomplish root gender; ti etc. suffixes that accomplish root words; san etc. suffixes other than yin and ā that accomplish root roots; for women, a becomes āp etc. suffixes that accomplish gender gender; from a name, another name related to itself is produced, that is taddhita, and that which makes a name accomplish a name is taddhita; yin and ā, i etc. suffixes that accomplish gender roots; si etc. suffixes that accomplish gender words, there are seven types. Among them, si etc. and ti etc. are the same basis for suffixes and cases, the former distinguishes meanings by accomplishing name words
Tibetan
ང་། ཕྱི་མས་བྱིངས་ཚིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་དུས་དང་དོན་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རྣམ་འགྱུར་ནི། རང་བཞིན་རྐྱེན་དང་འབྲེལ་བའམ། །ཡི་གེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡི། །བསྒྱུར་དང་དབྱི་བ་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། །ཞེས་པས་མིང་ལེ། ཀུན་བཤད། ཀྲྀཏ་རྣམས་སུ་བཤད་པའི་བསྒྱུར་བ་དང་དབྱེ་བ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་རྐྱེན་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ལ། མཚམས་སྦྱོར་ལས་བཤད་པའི་བསྒྱུར་དབྱི་རྣམས་ནི་ཡི་གེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི་རྣམ་འགྱུར་རོ། །དེ་དག་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱང་། ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། སི་ཤ་ལི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། ཤ་ཀཽ་ཊ་ཡ་ན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། སུ་མནྟ་བྷ་དྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། པ་ཏཉྫ་ལི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། མ་ནུ་ཛེནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་པཱ་ཎི་པའི་འགྲེལ་པར་དྲངས་ལ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་སྤྱི་ལ་གྲགས་པར། པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། འཇམ་དཔལ་གྱི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། ཀ་ལཱ་པ་དང་། ཙནྡྲ་པ། དབྱངས་ཅན་བྱཱ་ཀ་ར་རྣམས་ལས་ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་མ་གཏོགས་བོད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ཁྱད་པར་ཀ་ཙན་གཉིས་ནི་གངས་ཅན་གྱི་རྨོངས་མུན་སེལ་བ་ལ་ཉི་ཟླ་ཟུང་འབྲེལ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །སྒྲ་རིག་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ཁུངས་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་འཕགས་པས་གསུངས་ཚུལ་ནི། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ་བཞིའི་ནང་ནས། གསུམ་པ་ངེས་ཚིག་འཆད་པའི་དུས་དང་། རྔ་བོ་ཆེའི་མདོར་རང་བཞིན་རྐྱེན་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་དང་། དེ་དག་གི་ཉེར་མཁོའི་མིང་དང་ཆ་ལག་ཀྱང་མཚོན་ཏེ་གསུངས་ཤིང་། བྱང་སེམས་འཕགས་པས་གསུངས་པ་ནི། དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་ལས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་རང་གི་ལུང་སྟོན་པ་ལས་བྲིས་པ། ཞེས་འཇམ་དཔལ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་བསྟན་པ་དང་། པཱ་ཎི་པ་དང་དབྱངས་ཅན་མ་གཉིས་ཀྱང་བྱང་འཕགས་ཀྱིས་གསུངས་པར་བགྲངས་ན་འབྲེལ་ཏེ། སྔ་མ་ནི་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་པ་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་འཕགས་མ་དབྱངས་ཅན་མས་ཨ་ནུ་བྷཱུ་ཏི་ལ་དངོས་སུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྷའི་ཡུལ་དུ་དར་ཚུལ་ནི། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་སརྦ་ཛྙཱ་ཞེས་པའི་སྒྲ་མཁན་མཁས་པ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། དེས་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་བྱས་པ་ལྷའི་ཡུལ་དུ་དར་ཞེས་གྲགས། དེ་ལ་བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་བསླབས། དེས་སྒྲ་མཁན་ཕུར་བུ་ལ་བཤད་ནས། ཕུར་བུ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་དུ་བསྐོས། དེའི་ཚེ་ཕུར་བུ་ང་རྒྱལ་ཆེ་བས་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟེན་དཀའ་བ་ན། བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་ཆུ་བུམ་ལས་ཀུ་ཤའི་རྩེས་ཐིགས་པ་བླངས་ཏེ
Chinese
我，是为了通过将后者确立为体词的方式来区分时和义。第三个是变异：与自性缘起相关联，或者仅仅与字母相关联，转换和分离是变异。如是说，在名称等、《总说》、कृत्（梵文天城体：कृत्，梵文罗马拟音：kṛt，汉语字面意思：कृत）中所说的转换和分离是与自性缘起相关的变异。从连接中所说的转换和分离是仅仅与字母相关的变异。那些显示它们的论典是：《因陀罗声明论》、《希沙梨声明论》、《沙拘吒衍那声明论》、《波你尼声明论》、《苏曼陀跋陀罗声明论》、《帕坦伽利声明论》、《摩奴禅陀罗声明论》，这些被引用在《波你尼》的注释中。在汉藏的学者中普遍知名的有：《波你尼声明论》、《文殊声明论》、《因陀罗声明论》、《迦拉巴》和《旃陀罗巴》、《妙音声明论》，除了《因陀罗声明论》之外，其他的都被翻译成了藏文。特别是《迦拉巴》和《旃陀罗》二者，对于消除雪域的愚昧黑暗来说，就像日月结合一样。 关于声明学如何产生的来源有四种。第一种是圣者所说的方式：导师佛陀在四种各自正确的智慧中，第三个是解释词义的时候，以及在《大鼓经》中，自性缘起变异等，以及那些必要的名称和部分也都被表示出来并宣说了。 菩萨圣者所说的是：在《时轮大疏》中，“文殊菩萨从自己的预言中写出”，这样阐述了《文殊声明论》。如果将《波你尼》和《妙音》二者也算作是圣者所说，也是有关联的，因为前者是圣者观世音菩萨对婆罗门波你尼所说的，后者是圣母妙音天女对阿努布提亲自宣说的缘故。第二种是在天界流传的方式：在三十三天中，出现了一位名叫萨瓦嘉（梵文天城体：सर्वज्ञ，梵文罗马拟音：sarvajña，汉语字面意思：一切智者）的声明学家，他创作了一部伟大的声明论典，据说在天界流传。帝释天向他学习，他向声明学家普布讲述，普布被众天神推举为导师。当时普布非常傲慢，众天神难以亲近，帝释天从水瓶中用吉祥草的尖端取了一滴水
English
I, it is in order to distinguish time and meaning by establishing the latter as a substantive. The third is transformation: related to nature and conditions, or only related to letters, conversion and separation are transformations. As it is said, the conversion and separation mentioned in names, etc., the 'General Explanation,' and Kṛt (Sanskrit Devanagari: कृत्, Sanskrit Romanization: kṛt, Chinese literal meaning: कृत) are transformations related to nature and conditions. The conversion and separation mentioned in the connection are transformations related only to letters. The scriptures that show them are: 'Indra Vyākaraṇa,' 'Siśali Vyākaraṇa,' 'Śakotāyana Vyākaraṇa,' 'Pāṇini Vyākaraṇa,' 'Sumanta Bhadra Vyākaraṇa,' 'Patañjali Vyākaraṇa,' 'Manujendra Vyākaraṇa,' which are quoted in the commentary of 'Pāṇini.' Among the scholars of both China and Tibet, the well-known ones are: 'Pāṇini Vyākaraṇa,' 'Mañjuśrī Vyākaraṇa,' 'Indra Vyākaraṇa,' 'Kalāpa,' 'Candrapa,' and 'Vāgīśvarī Vyākaraṇa.' Except for 'Indra Vyākaraṇa,' the others have been translated into Tibetan. In particular, 'Kalāpa' and 'Candra' are like the union of the sun and moon for dispelling the darkness of ignorance in the snowy land. Regarding the sources of how grammar arose, there are four. The first is the way the Holy Ones spoke: The teacher Buddha, among the four individual correct knowledges, the third is when explaining the meaning of words, and in the 'Great Drum Sutra,' nature, conditions, transformations, etc., and the necessary names and parts were also indicated and spoken. What the Bodhisattva Holy Ones said: In the 'Great Commentary on the Kālacakra,' "Mañjuśrī wrote from his own prophecy," thus explaining the 'Mañjuśrī Vyākaraṇa.' If 'Pāṇini' and 'Vāgīśvarī' are also counted as spoken by the Holy Ones, it is related, because the former was spoken by the Holy Avalokiteśvara to the Brahmin Pāṇini, and the latter was personally spoken by the Holy Goddess Vāgīśvarī to Anubhūti. The second is the way it spread in the realm of the gods: In the Thirty-Three Heavens, there appeared a grammarian scholar named Sarvajña (Sanskrit Devanagari: सर्वज्ञ, Sanskrit Romanization: sarvajña, Chinese literal meaning: All-Knowing), who composed a great grammatical treatise, which is said to have spread in the realm of the gods. Indra learned from him, and he explained it to the grammarian Purbu, and Purbu was appointed as a teacher by the gods. At that time, Purbu was very arrogant, and the gods found it difficult to approach him, so Indra took a drop of water from a water pot with the tip of a kusha grass