Tibetan
།གཉིས་པོ་འདི་དག་སྔོན་ཚངས་པའི། །མཁུར་ཚོས་བརྡོལ་ནས་བྱུང་བ་སྟེ། །དེས་ན་འདི་དག་བཀྲ་ཤིས་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཚངས་པས་རང་གི་ནད་གསོས་ཤིང་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་ལ་བསྟན། དེས་སྐར་མ་ཐ་སྐར་གྱི་བུ་རིས་མེད་དང་ལྷར་བཅས་གཉིས་ལ་བཤད། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་ལ་བསྟན་ཏེ་ལྷའི་དྲང་སྲོང་དུ་མ་ལ་བརྒྱུད་དོ། །གསུམ་པ་རྒྱ་གར་དུ་དར་ཚུལ་ནི། སྟོན་པ་བཞུགས་པའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོའི་ཟུར་བུ་ཆུང་བ་རང་གི་ཕུ་བོ་གཞོན་ནུ་འཇིགས་མེད་ཀྱིས་གསོས་པས་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོ་འཚོ་བྱེད་གཞོན་ནུས་གསོས་ཞེས་བྱ་བ་མིའི་དྲང་སྲོང་རྒྱུན་ཤེས་ཀྱི་སློབ་མ་སྟེ་འདུལ་བ་ལུང་གི་གོས་གཞིའི་སྐབས་ལས། ཐུབ་པ་བསྙུན་གསོའི་སྨན་པའི་རྒྱལ་པོར་དབང་བསྐུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ཞིང་། ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ཆེན་པོ་དང་དེའི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པ་སོགས་མཛད། དེ་ལ་ཁ་ཆེ་ཟླ་དགས་འགྲེལ་པ་ཟླ་ཟེར་མཛད་ཅིང་དར་རོ། །བཞི་པ་བོད་དུ་ཇི་ལྟར་དར་ཚུལ་ནི། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་དང་ལྷ་མིའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་སྨན་གཞུང་རྒྱ་གར་རྒྱ་ནག་ཧོར་གེ་སར་ཡུལ་རྣམས་ནས་ལོ་ཆེན་བཻ་རོ་ལ་སོགས་པས་བོད་དུ་བསྒྱུར་བ་དང་། ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་རྩ་འགྲེལ་རིན་ཆེན་བཟང་པོས་བསྒྱུར་བཤད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྟོན་པ་སྨན་གྱི་བླ་མ་དང་དབྱེར་མ་མཆིས་པ་གཡུ་ཐོག་པ་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་མགོན་པོས་ཉི་ཟླ་ལྟར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་རྒྱུད་བཞི་སྤེལ་ཏེ་སྐྱེ་དགུའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཉེར་འཚོར་གསལ་བ་འདིའོ། །རིག་གནས་གསུམ་པ་སྒྲ་རིག་པ་ནི། སྤྱིར་སྨྲ་བ་ཀུན་ལ་འཇུག་པར། ཟིན་པ་དང་ནི་མ་ཟིན་དང་། །གཉིས་ཀ་དག་ལས་བྱུང་བའི་སྒྲ། །སེམས་ཅན་སྟོན་དང་མི་སྟོན་དག །ལུང་དུ་སྟོན་དང་མི་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པས་སྤྱི་སྒྲ་ནི། ཟིན་པ་དང་། མ་ཟིན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ལས་བྱུང་བའམ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་དུ་སྟོན་པ་དང་མི་སྟོན་པ་གཉིས་ཏེ། སྟོན་པ་ལའང་ཚིག་ ཏུ་ལྷུང་བ་དང་མ་ལྷུང་བའི་སྒོ་ནས་རིམ་པ་ཇི་ལྟ་བར་ལུང་དུ་སྟོན་པ་དང་མི་སྟོན་པ་རྣམས་ལས། འདིར་ནི་ཟིན་པ་སེམས་ཅན་དུ་སྟོན་ཅིང་། ཚིག་ཏུ་ལྷུང་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་སྟོན་པས་ན། བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་ལུང་དུ་སྟོན་པའམ། བརྡ་སྤྲོད་པ་ཞེས་གྲགས་པ། དེའི་བརྗོད་བྱ་ཐུན་མོང་པ་ནི་ཚོགས་པ་གསུམ་སྟེ། སྨྲ་བ་རྒྱན་གྱི་མེ་ཏོག་ལས། ངོ་བོ་ཙམ་དང་ཁྱད་པར་སྟོན། །དེ་གཉིས་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི། །མིང་དང་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཡིན། །ཞེས་པས་ཡི་གེ་དང་། མིང་དང་། ཚིག་གི་ཚོགས་པའོ། །འདི་གསུམ་མངོན་པའི་ལུགས་ལྟར་ན་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཅན་ཏེ། སློབ་དཔོན་བློ་གྲོས་བརྟན་པས་མངོན་པ་ཕུང་པོ་ལྔའི་བཤད་པར། དོན་གྱི་ངོ་བོ་བརྗོད་པ་མིང་། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ཚིག །གང་ཡང་མི་སྟོན་ཡི་གེའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པ་མིང་། དེའི་ཁྱད་པར་བ་སྟོན་པ་ཚིག །གང་ཡང་མི་སྟོན་པའི་འབྲུ་ནི་ཡི་གེའོ། །སྒྲ་པའི་ལུགས་ལ་དེ་གསུམ་མི་འགལ་བའི་སྐབས་སྲིད་དེ། ནི་པཱ་ཧའི་སྐབས་སུ། ཨ་ཨི་ཨུ་རྣམས་ཡི་གེ་ཡིན་ཏེ། དབྱངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མིང་ཡིན་ཏེ། ཨ་ཁྱབ་འཇུག །ཨི་བདུད། ཨུ་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱི་མིང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚིག་ཡིན་ཏེ། མིང་རྣམ་དབྱེའི་མཐའ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་ནི་བརྗོད་འདོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པས་གནས་དང་བྱེད་པ་དང་། རྩོལ་བ་རྣམས་འཕྲད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐད་གདངས་འབའ་ཞིག་པ་སྟེ། དཔང་ལོ་ཆེན་པོས། བརྗོད་འདོད་དབང་གིས་རླུང་གཡོས་ཤིང་། །དེ་ཡིས་གནས་དང་བྱེད་པ་དང་། །རྩོལ་བ་བསྐྱེད་དང་དབུགས་དབྱུང་དང་། །ལྷན་ཅིག་ཡི་གེའི་གདངས་རྣམས་སྐྱེ། །ཞེས་པ་སྟེ། མཚན་གཞི་ནི་ཨཱ་ལི་དང་། ཀཱ་ལིའི་ཡི་གེ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྒྱ་ནག་གི་ཡུལ་དང་མི་ཉག་པ་སོགས་ལ་ཡི་གེའི་ཚོགས་པ་མེད་པས་ཡིག་གཟུགས་ལ་ཐུག་པ་མེད་ཅིང་། རྒྱ་བལ་དང་བོད་ཡུལ་སོགས་སུ་ཡི་གེ་དབྱངས་གསལ་གཉིས་སུ་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པས་མིང་ཚིག་གསར་དུ་བྱུང་ཡང་ཡི་གེ་སྦྱོར་བ་ལ་དཀའ་བ་མེད་དོ། །མིང་ནི། ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་རྗོད་པར་བྱེད་པའི་སྒྲ་སྤྱི་སྣང་བ་སྟེ། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཡི་གེ་གཉིས་སམ་མང་འདུས་པས། །དོན་གྱི་ངོ་བོ་རྗོད་ བྱེད་པ། །མིང་ཡིན་དོན་ལ་བློ་གཞོལ་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་ན་དང་པོར་བརྡ་སྦྱར་བ་དངོས་མིང་དང་། འདྲ་འབྲེལ་གང་རུང་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཕྱིས་བརྡ་སྦྱར་བ་བཏགས་མིང་ངོ་། །ཚིག་ནི། མིང་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྟོན་པའི་སྒྲ་སྤྱི་སྣང་བ་སྟེ། ཙནྡན་གྱི་ཀ་བའམ། གསེར་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཁྱད་པར་སྒྲ་པའི་ལུགས་ལ། ཨ་མ་ར་ཀོ་ཥ་ལས། རྗོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་སྒྲ་ལ་ནི། །པུས་དང་ཏིང་གི་མཐའ་ཅན་ཚིག །ཅེས་སོ། །ཡང་བརྡ་སྤྲོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། རང་བཞིན
Chinese
这二者是从前梵天的脸颊溢出而产生的，因此这二者是吉祥的。如是说。 这样，梵天治愈了自己的疾病，并向生主展示。他向星宿Thaskar的儿子Rime和Lharche二人讲述。这二人又向天神之王帝释天展示，并传给了众多的天神仙人。 第三，在印度流传的情况是：当导师在世时，国王相好心的幼弟被自己的兄长青年无畏所治愈，因此被称为药王耆婆迦的医师，是人类仙人常识的弟子，出自律藏的衣物篇中。其中有释迦牟尼佛被授权为治病药王的详细历史等。 尤其是在圣地印度，车乘的开创者导师勇护造了《八支大论》及其精华摘要等。克什米尔的月贤对此作了《月光》注释并得以流传。 第四，在西藏流传的情况是：由佛、菩萨和天人仙人们所著的医典，从印度、中国、蒙古、格萨尔等地被大译师毗卢遮那等翻译成藏文。八支论的根本和注释由仁钦桑布翻译讲解并确定下来。依靠它，与导师药师佛无二无别的宇妥·云丹贡布大师，如日月般广为人知地传播了《四部医典》，使之成为众生福德的资粮。 这就是第三种明——声明学。 一般来说，对于一切言语都适用： 抓住的和未抓住的， 以及二者中产生的音声， 显示有情和不显示有情， 显示经文和不显示经文。 如是说，总的音声是： 抓住的和， 未抓住的， 以及二者中产生的， 或者显示有情和不显示有情二者。在显示有情中，又从落入词句和未落入词句的角度，依次分为显示经文和不显示经文等。 在这里，抓住的显示有情，并且从落入词句的角度显示经文，因此被称为Vyākaraṇa（藏文：བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་，梵文天城体：व्याकरण，梵文罗马拟音：vyākaraṇa，汉语字面意思：声明）或者语法。 它的共同表达对象是三类，如《言语庄严之花》中所说： 仅仅本体和
English
These two originated from the bursting of Brahma's cheeks in the past. Therefore, these two are auspicious. So it is said. Thus, Brahma healed his own illness and showed it to the lord of beings. He told it to Rime and Lharche, the sons of the star Thaskar. These two then showed it to Indra, the king of the gods, and it was passed down to many divine sages. Third, the way it spread in India: When the teacher was alive, the younger brother of King Gzugs-can-snying-po was healed by his elder brother, Youthful Fearless, so the physician was called the king of medicine, Jivaka, who was a disciple of the human sage, Constant Knowledge, from the chapter on clothing in the Vinaya Pitaka. There, the detailed history of Shakyamuni Buddha being empowered as the king of medicine for healing illnesses, etc., is extensively mentioned. Especially in the sacred land of India, the founder of the chariot tradition, Master Heroic Protector, composed the great Eight-Branched Treatise and its condensed essence, etc. The Kashmiri Moon Scholar wrote the commentary "Moonlight" on it, and it spread. Fourth, the way it spread in Tibet: The medical texts composed by Buddhas, Bodhisattvas, and divine and human sages were translated into Tibetan from India, China, Mongolia, Gesar, and other places by great translators such as Vairocana. The root text and commentary of the Eight-Branched Treatise were translated, explained, and established by Rinchen Zangpo. Relying on it, the great Yuthok Yonten Gonpo, who was inseparable from the teacher, the Medicine Buddha, propagated the Four Medical Tantras, which are as famous as the sun and moon, making them clear as a resource for the merit of beings. This is the third field of knowledge: grammar. In general, it applies to all speech: That which is grasped and that which is not grasped, And the sound that arises from both, Showing sentient beings and not showing sentient beings, Showing scripture and not showing scripture. As it is said, the general sound is: That which is grasped, And that which is not grasped, And that which arises from both, Or showing sentient beings and not showing sentient beings. Among those that show sentient beings, they are further divided into showing scripture and not showing scripture, depending on whether they fall into words or not. Here, that which is grasped shows sentient beings, and shows scripture from the perspective of falling into words, therefore it is called Vyākaraṇa (藏文：བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་，梵文天城体：व्याकरण，梵文罗马拟音：vyākaraṇa，汉语字面意思：声明) or grammar. Its common object of expression is three categories, as stated in "The Flower Ornament of Speech": Merely the essence and
Chinese
显示差别。那二者所依之处是，名、句和字。因此是字、名和句的集合。这三者按照俱舍论的观点来看是互相矛盾的，导师慧 स्थिरमति（梵文罗马拟音：Sthiramati）在《俱舍五蕴论》的解释中说：“表达事物自性的是名，显示它的差别的是句，什么也不显示的是字。”因此，仅仅显示事物自性的是名，显示它的差别的是句，什么也不显示的音节是字。在声明学的观点中，这三者没有矛盾的情况也是有的。如在尼波诃的场合中，अ（梵文天城体：a，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）、इ（梵文天城体：i，梵文罗马拟音：i，汉语字面意思：伊）、उ（梵文天城体：u，梵文罗马拟音：u，汉语字面意思：乌）等是字，因为是元音的缘故；是名，因为是अ（梵文天城体：a，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿）遍入、इ（梵文天城体：i，梵文罗马拟音：i，汉语字面意思：伊）魔、उ（梵文天城体：u，梵文罗马拟音：u，汉语字面意思：乌）自在等的名称的缘故；是句，因为是具有名词变格词尾的缘故。对此，字是由于想要表达的意愿所驱使，处所、作用和努力等相遇而产生的纯粹的声音，如大译师所说：“由表达意愿力所动之风，它使处所和作用，产生努力和呼吸，同时字的音声产生。”所指的例子是元音和辅音的字。而且，在中国和西夏等地没有字的集合，因此与文字形式无关。在印度、尼泊尔和西藏等地，字被归纳为元音和辅音两种来解释，因此即使新产生了名和句，字的组合也没有困难。名是，从字的集合中产生的，表达所要表达的事物自性的声音的普遍显现，如柱子和瓶子等。也正是如此：“二字或多字聚合，表达事物之自性，是名，因心专注于意义。”分类的话，最初约定俗成的叫实名，以相似或关联等作为理由，后来约定俗成的叫假名。句是，从多个名聚合而产生的，显示事物差别的声音的普遍显现，如旃檀木的柱子或金子的瓶子等。特别是声明学的观点，《阿摩罗 कोश（梵文天城体：अमरकोश，梵文罗马拟音：Amarakośa）》中说：“表达的论典在声明中，具有पुस्（梵文天城体：पुस्，梵文罗马拟音：pus）和तिङ्（梵文天城体：तिङ्，梵文罗马拟音：tiṅ）词尾的是句。”还有，语法学的观点中，非共同的表达是，自性
English
Shows the difference. The basis of those two is: name, sentence, and letter. Therefore, it is a collection of letters, names, and sentences. According to the Abhidharma system, these three are mutually contradictory. The teacher Sthiramati, in his explanation of the Five Aggregates of Abhidharma, said: "That which expresses the essence of a thing is a name, that which shows its difference is a sentence, and that which shows nothing is a letter." Therefore, that which only shows the essence of a thing is a name, that which shows its difference is a sentence, and the syllable that shows nothing is a letter. In the view of grammar, there may be cases where these three are not contradictory. For example, in the case of Nipaha, अ (Devanagari: a, Romanized Sanskrit: a, Literal meaning: A), इ (Devanagari: i, Romanized Sanskrit: i, Literal meaning: I), उ (Devanagari: u, Romanized Sanskrit: u, Literal meaning: U) etc. are letters, because they are vowels; they are names, because they are the names of अ (Devanagari: a, Romanized Sanskrit: a, Literal meaning: A) pervading, इ (Devanagari: i, Romanized Sanskrit: i, Literal meaning: I) demon, उ (Devanagari: u, Romanized Sanskrit: u, Literal meaning: U)自在 etc.; they are sentences, because they have nominal inflections. In this regard, a letter is a mere sound that arises from the meeting of place, action, and effort, driven by the desire to express. As the great translator said: "The wind stirred by the power of the desire to express, it causes place and action, produces effort and breath, and together the sounds of letters arise." The examples are the letters of vowels and consonants. Moreover, in China and Xixia etc., there is no collection of letters, so it has nothing to do with the form of writing. In India, Nepal, Tibet and other places, letters are summarized into two types, vowels and consonants, and explained. Therefore, even if new names and sentences arise, there is no difficulty in combining letters. A name is the general appearance of a sound that arises from the collection of letters and expresses the essence of the object to be expressed, such as a pillar and a vase. It is also said: "Two or more letters combined, expressing the essence of a thing, is a name, because the mind is focused on the meaning." If classified, the first conventionally established is called a real name, and the one that is conventionally established later with similarity or association as the reason is called a nominal name. A sentence is the general appearance of a sound that arises from the aggregation of multiple names and shows the difference of things, such as a sandalwood pillar or a golden vase. In particular, in the view of grammar, in the Amarakośa it is said: "The expressing treatise in grammar, the words with पुस् (Devanagari: pus, Romanized Sanskrit: pus) and तिङ् (Devanagari: tiṅ, Romanized Sanskrit: tiṅ) endings are sentences." Also, in the view of grammar, the uncommon expression is, nature.