Tibetan
། སྒྲ་ཡི་བསྟན་བཅོས་རྒྱ་མཚོ་ཙམ། །ཁོ་བོས་ཤེས་པ་བུམ་གང་ཙམ། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་ཆུ་ཐིགས་ཙམ། །ཞེས་སྨྲས་པས་ཕུར་བུ་ཡི་ཆད་དེ་སྒྲ་མི་སྟོན་པར་དམ་བཅས་པ་ན། དབང་པོས་རང་གིས་ཇི་ཙམ་ཤེས་པ་སྟོན་ཅིག །ཅེས་བསྒོས་པས་རང་སྦྱོང་བའི་ཆེད་དུ་དུས་གཉན་བཞི་བསྲུངས་ནས་ལྷ་གཞན་ལ་བསྟན་པས་སྒྲ་མཁན་ནམ་ལྷའི་བླ་མ་ཞེས་གྲགས་སོ། །གསུམ་པ་རྒྱ་གར་དུ་བྱོན་ཚུལ་ནི། པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་ཕེབས་གོང་དུ་སྒྲ་སྦྱོར་དུམ་ཀ་བསགས་ནས་སྦྱོང་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་བསྡེབས་པའི་བསྟན་བཅོས་མེད་པར་གྲགས། དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་པཱ་ཎི་ནས་ས་སྟེང་གི་སྒྲ་མཁན་ཐམས་ཅད་ལས་རིག་པ་བསླབས། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་སྟེ། འཕགས་པས་ཡི་གེའི་བསྡུ་བ་གསུངས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་ཡོད་པའི་སྒྲའི་གནས་ཐམས་ཅད་ཁོང་དུ་ཆུད་དེ། པཱ་ཎི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་ཤླཽ་ཀ་ཉིས་སྟོང་ཡོད་པ་ཞིག་མཛད་དོ། །དེ་རྗེས་རྒྱལ་པོ་ཙནྡྲ་སྐྱོང་གི་དུས་བྲམ་ཟེ་ཨིནྡྲ་དྷུ་ཝ་ཞེས་བྱ་བས་བརྒྱ་བྱིན་བསྒྲུབས་ཏེ། དབང་པོས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་བཞིན་བྲིས་པ་ལྷས་བསྟན་པའི་བརྡ་སྤྲོད་དམ་ཨིནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་ཞེས་ཤློ་ཀ་ཉིས་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་ཡོད་པར་གྲགས། དེའི་འོག་ཏུ་ གཞོན་ནུ་ཀཱརྟི་ཀས་བྲམ་ཟེ་སཔྟ་ཝརྨ་ལ་བསྟན་པ་ཀ་ལཱ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ཙནྡྲ་གོ་མིས་པཱ་ཎིའི་དོན་འགྲེལ་དུ་ཙནྡྲ་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་མཛད། དེ་རྗེས་མཁས་པ་སྒོ་དྲུག་དང་དུས་མཚུངས་པར་སྒྲ་དབྱངས་ལྷ་མོས་ཨ་ནུ་བྷཱུ་ཏི་ལ་དབྱངས་ཅན་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་བོད་དུ་བསྒྱུར་ཚུལ་ནི། ཤོང་དཔང་གཉིས་ཀྱིས་ཀ་ཙན་དང་ཆོས་སྐྱོང་བཟང་པོས་འཇམ་དཔལ་གྱི་བྱཱ་ཀ་ར་ཎ། ཇོ་ནང་ལོ་ཙ་བ་ཕྱི་མས་དབྱངས་ཅན་མ། འདར་ལོས་དེ་ལ་འགྱུར་བཅོས་དང་པཱ་ཎི་པ་གཞི་འགྱུར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །རིག་གནས་བཞི་པ་ཚད་མ་རིག་པ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ལྟར་སྣང་བཅས་པ་བདག་རིག་བྱེད། །སྒྲུབ་པ་དང་ནི་སུན་འབྱིན་དག །ལྟར་སྣང་བཅས་པ་གཞན་རྟོགས་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྟོག་གེའི་ཚིག་དོན་བརྒྱད་དེ། མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག །སྒྲུབ་ངག །ཐལ་འགྱུར་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་། ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བསྡུ་ན། རང་གི་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཐབས་དང་། རྟོགས་ནས་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཐབས་ཏེ་གཉིས་སུ་འདུ་ཞིང་། དེ་ཡང་། ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །ཞེས་པས་ཚད་མའི་དོན་མི་བསླུ་བ་སྟེ།
Chinese
语音的论典如大海一般，我所知晓的如一个水瓶，你所知晓的如一滴水。这样说了之后，木橛的孔隙就发不出声音了，于是立誓不再发声。当时，自在天（དབང་པོ།）命令说，把你所知道的都说出来！于是为了自己修习，守护了四种时节禁戒，向其他天神讲说，因此被称为语自在或天神上师。第三，前往印度的情况是：在波你尼（Pāṇini）文法没有出现于世之前，据说只是收集了一些零散的语音组合进行学习，并没有将它们汇集成一部论典。之后，婆罗门波你尼向世上所有的语音学家学习了知识。特别是，通过修持圣观世音菩萨获得了成就。圣者仅仅说了字母的集合，就领悟了三界中所有的语音知识，于是创作了《波你尼文法》（Pāṇini-vyākaraṇa），其中有两千颂。之后，在旃陀罗（Candra）王统治时期，名叫因陀罗杜瓦（Indradhuva）的婆罗门通过修持帝释天，按照自在天所说的那样写了下来，被称为天神所传的文法，或《因陀罗文法》（Indra-vyākaraṇa），据说有两千五百颂。在那之后， 年轻的卡尔提卡（Kārtika）向婆罗门萨普塔瓦尔玛（Saptavarma）传授了《卡拉帕》（Kalāpa），导师旃陀罗郭米（Candra Gomi）为了解释波你尼的含义而创作了《旃陀罗文法》（Candra-vyākaraṇa）。在那之后，与六贤同时代的语音天女向阿努布提（Anubhūti）讲述了《妙音文法》（Vāgīśvarī-vyākaraṇa）。第四，翻译成藏文的情况是：香和邦二人翻译了《卡赞文法》（Kātantra-vyākaraṇa），却吉旺秋桑布（Chos-skyong-bzang-po）翻译了《妙吉祥文法》（Mañjuśrī-vyākaraṇa），觉囊洛扎瓦（Jo-nang Lotsawa）后期翻译了《妙音母文法》（Vāgīśvarī-mātṛka），达洛（'Dar-lo）对它进行了修改，并将《波你尼文法》作为基础进行了翻译。第四种学问是因明学：在《集论》中说：现量和比量，以及似现似比，是自己觉知的工具；能成立和能破斥，以及似是而非的，是使他人领悟的工具。如是所说，辨析的词义有八种，即现量、比量、能立论式、能破论式这四种，每一种又分为正确的和错误的两种。总而言之，可以归纳为：认识自己所量之法的方法，以及认识之后使他人随之认识的方法这两种。也就是说，由于“量是不欺骗的知识”之说，量的意义是不欺骗。
English
The treatise on sound is like an ocean, what I know is like a pot full, what you know is like a drop of water. After saying this, the peg's hole could not produce sound, so he vowed not to speak. At that time, Indra ordered, "Show how much you know!" So, in order to practice himself, he observed the four seasonal fasts and taught other gods, so he was known as the master of sound or the guru of the gods. Third, the way he went to India was: Before Pāṇini-vyākaraṇa appeared in the world, it is said that he only collected some scattered phonetic combinations to study, and there was no treatise that combined them into one. After that, the Brahmin Pāṇini learned knowledge from all the phoneticians on earth. In particular, he attained accomplishment by practicing the noble Avalokiteśvara. The noble one merely spoke the collection of letters, and he understood all the phonetic knowledge in the three realms, so he composed the Pāṇini-vyākaraṇa, which has two thousand ślokas. After that, during the reign of King Candra, a Brahmin named Indradhuva attained Indra through practice, and wrote down what Indra said, which is called the grammar taught by the gods, or the Indra-vyākaraṇa, which is said to have two thousand five hundred ślokas. After that, The young Kārtika taught the Kalāpa to the Brahmin Saptavarma, and the teacher Candra Gomi composed the Candra-vyākaraṇa to explain the meaning of Pāṇini. After that, at the same time as the six wise men, the goddess of sound Vāgīśvarī told Anubhūti the Vāgīśvarī-vyākaraṇa. Fourth, the way it was translated into Tibetan was: Shong and Pang translated the Kātantra-vyākaraṇa, Chos-skyong-bzang-po translated the Mañjuśrī-vyākaraṇa, the later Jo-nang Lotsawa translated the Vāgīśvarī-mātṛka, and 'Dar-lo modified it and translated the Pāṇini-vyākaraṇa as the basis. The fourth field of knowledge is epistemology: In the Compendium, it says: Direct perception and inference, and seeming direct perception and seeming inference, are the tools for one's own cognition; establishment and refutation, and seeming establishment and seeming refutation, are the tools for making others understand. As it is said, there are eight meanings of terms in dialectics, namely, direct perception, inference, statement of proof, and consequence, each of which is divided into two types, correct and incorrect. In short, it can be summarized as: the method of understanding one's own object of measurement, and the method of making others understand it after understanding it. That is to say, because of the saying "A valid cognition is non-deceptive knowledge", the meaning of valid cognition is non-deceptive.