Tibetan
དེ་བཞིན་རི་མོ་སྒྱུ་རྩལ་གཙོ། །ཞེས་བསྔགས་ནས་ལྷའི་བཟོ་བོ་བི་ཤྭ་ཀརྨ་ལུང་བསྟན་ཅིང་། དེས་བཟོའི་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་བྱས་ཞེས་གྲགས་ལ། སྤྱིར་སྟོན་པ་ཞལ་བཞུགས་དུས་བྲིས་ཀྱི་རྒྱུན་སྟོན་པའི་སྐུ་བརྙན་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་ཨུ་དྲ་ཡ་ཎ་ལ་སྐྱེས་སུ་བསྐུར་བ་དང་། བུ་མོ་མུ་ཏིག་འཁྲི་ཤིང་གི་སྐྱེས་ལན་དུ། རས་ཀྱི་གཞིར་རི་མོ་ཅི་ཐོབ་པའི་ཐད་དུ་སྟོན་པའི་སྐུ་ལས་འོད་ཟེར་བཀྱེ་བའི་སྟེང་རི་མོས་ མནན་པའི་བྲིས་རྒྱུན་ཁ་ཆེ་དང་ཡུལ་དབུས་སུ་དར་བར་བཤད་པ་དང་། བྱམས་པས་སྦྱིན་བདག་མཛད་དེ་ལྷའི་བཟོ་བོས་ཇོ་བོ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་འདི་བཞེངས་པ་དང་། ཐུགས་རྟེན་ལུམྦིའི་ཚལ་དུ་སྐུ་བལྟམས་པའི་ཚེ་ཟས་གཙང་གིས་མཆོད་རྟེན་བརྩིགས་པ་སོགས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་མཆོད་རྟེན་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ཞིང་། སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ཙམ་གྱི་བར་དུའང་མིའི་བཟོ་བོ་ལས་ཀྱི་འཕྲུལ་དང་ལྡན་པས་སྐུ་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་དངོས་སུ་འཕྲུལ་པ་སྐྱེ་ནུས་པའི་བཟོ་གནས་ངོ་མཚར་བ་དག་བྱེད་པ་བྱུང་ལ། དེ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ནུབ་ནས་ལྷའི་བཟོ་བོ་མང་པོ་མིར་སྤྲུལ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སོགས་མ་གྷ་དྷའི་རྟེན་ངོ་མཚར་ཅན་བརྒྱད་སོགས་བྱུང་བར་གྲགས། ཕྱིས་རྒྱལ་པོ་སངས་རྒྱས་ཕྱོགས་ཀྱི་དུས་བིམྦ་པ་ར་ཞེས་པས་འབུར་དང་རི་མོའི་བཀོད་པ་ལྷའི་བཟོ་དང་མཐུན་པར་བྱས་པའི་ལག་རྒྱུན་ལ་དབུས་ཀྱི་བཟོར་གྲགས་ལ། རྒྱལ་པོ་ངང་ཚུལ་གྱི་དུས་བྲྀག་དྷཱ་རི་ཞེས་པའི་བཟོ་བོས་གནོད་སྦྱིན་གྱིས་བཞེངས་པ་དང་མཐུན་པའི་བྲིས་འབུར་གྱི་བཀོད་པ་བྱས་པའི་བཟོ་རྒྱུན་ལ་ནུབ་རྙིང་མར་གྲགས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་སྐྱོང་གི་དུས་དྷི་མཱན་ཞེས་པ་དང་། དེའི་བུ་བིཏྤཱ་ལོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀླུའི་བཟོ་བོ་དང་མཐུན་པར་བྱས་པའི་བུའི་ལག་རྒྱུན་གྱི་ལུགས་མ་རྣམས་ལ་ཤར་གྱི་ལྷ་དང་། རི་མོ་ནི་ཕའི་ལག་རྒྱུན་ལ་ཤར་རིས་དང་། བུའི་ལག་རྒྱུན་ལ་དབུས་ཀྱི་རི་མོར་ངོས་འཛིན། ཀསྨཱི་རའི་ཡུལ་དུ་ཕྱིས་ཧ་སུ་རཱ་ཛ་ཞེས་པས་བྲིས་འབུར་གཉིས་ཀའི་སྲོལ་གཏོད་པ་ལ་དིང་སང་ཁ་ཆེ་མ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བོད་ཀྱི་ཡུལ་འདིར་ནི་སྔོན་བྲིས་འབུར་གཉིས་ཀ་རྒྱ་བལ་གྱི་ལག་རྒྱུན་ཤས་ཆེ་ལ། ཕྱིས་འབུར་བལ་ལྷ་དང་། བྲིས་རྒྱ་ནག་གི་རི་མོ་དང་མཐུན་ཤས་ཆེ་བ་བྱུང་ཞེས་ཟེར་བ་ལྟར་དེ་དང་དེའི་ལུགས་སྲོལ་དང་འདྲ་རུང་དུ་སྣང་མོད། ལར་བཟོ་བོ་སོ་སོའི་ལག་རྩལ་གྱིས་ལག་རྒྱུན་མི་འདྲ་བ་རེ་ཡོང་བ་གཞིར་བཅས། ཡང་རིག་གནས་ག
Chinese
同样，绘画艺术是主要的。赞扬了天匠毗首羯磨，据说他创造了特殊的工艺场所。一般来说，当导师在世时，绘画的传统是导师的具象画像，由具象心（菩萨名）赠送给邬陀衍王。为了回报女儿木提蔓生的礼物，在布料的底子上，凡是能画的地方，都用绘画覆盖在导师身上散发的光芒上，据说这种绘画传统在克什米尔和中部地区盛行。弥勒菩萨是施主，天匠建造了这座觉卧仁波切的雕像。在蓝毗尼花园诞生时，净饭王建造了佛塔等，出现了八座善逝佛塔。导师涅槃后约一百年间，人类工匠凭借业力的力量，能够通过雕像等实际创造奇迹，出现了令人惊叹的工艺场所。这些逐渐消失后，许多天匠化身为人类，出现了菩提伽耶等摩揭陀的八座奇妙的圣物。后来，在国王佛护时期，名叫宾跋婆罗的人，使浮雕和绘画的布局与天匠的作品相符，这种技艺被称为中部风格。在国王自性时期，名叫布利格达里的工匠，创作了与夜叉建造的布局相符的绘画和浮雕，这种工艺传统被称为西部旧派。在国王吉祥护法时期，名叫提曼和他的儿子毗波罗两人，创作了与龙匠相符的作品，儿子的技艺风格被称为东部神，绘画是父亲的技艺风格被称为东部绘画，儿子的技艺风格被认为是中部绘画。在克什米尔地区，后来名叫哈苏拉扎的人，开创了绘画和浮雕两种风格，现在被称为克什米尔风格。在西藏这片土地上，早期绘画和浮雕都深受印度和尼泊尔技艺的影响。后来，据说浮雕更接近尼泊尔神，绘画更接近中国绘画，似乎与这些风格相似。然而，总的来说，由于每个工匠的技艺不同，会产生不同的技艺传统。还有文化艺术。
English
Similarly, painting art is primary. Praising the divine craftsman Vishvakarman, it is said that he created special craft places. Generally, when the teacher was alive, the tradition of painting was the teacher's figurative image, which was given as a gift to King Udayana by the Embodied Heart (a Bodhisattva). In return for the gift of the daughter Mutig 'khrigs shing, on the base of the cloth, wherever it was possible to paint, the painting covered the rays of light emanating from the teacher's body, and it is said that this painting tradition flourished in Kashmir and the central regions. Maitreya was the patron, and the divine craftsman built this statue of Jowo Rinpoche. When the Buddha was born in Lumbini Garden, King Suddhodana built stupas, etc., and the eight Sugata stupas appeared. For about a hundred years after the teacher's Parinirvana, human craftsmen, with the power of karma, were able to actually create miracles through statues, etc., and amazing craft places appeared. After these gradually disappeared, many divine craftsmen transformed into humans, and the eight wonderful relics of Magadha, such as Bodh Gaya, appeared. Later, during the time of King Sangye Phyo, a person named Bimbapara made the layout of reliefs and paintings conform to the works of the divine craftsmen, and this technique was known as the Central Style. During the time of King Ngangtsul, a craftsman named Brigdhari created a layout of paintings and reliefs that matched those built by Yakshas, and this craft tradition was known as the Western Old School. During the time of King Palden Choskyong, two people named Dhiman and his son Bitpalo created works that matched the Naga craftsmen, and the son's style of craftsmanship was called the Eastern Deity, painting was the father's style of craftsmanship was called the Eastern Painting, and the son's style of craftsmanship was considered the Central Painting. In the Kashmir region, later a person named Hasuraja created both painting and relief styles, which is now called the Kashmiri style. In this land of Tibet, both early paintings and reliefs were greatly influenced by Indian and Nepalese techniques. Later, it is said that the reliefs were closer to Nepalese deities, and the paintings were closer to Chinese paintings, and they seem to be similar to these styles. However, in general, different craft traditions arise due to the different skills of each craftsman. There are also cultural arts.
Tibetan
ཉིས་པ་གསོ་བ་རིག་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་མ་ལུས་པ་ཡི་ནད། །རྗེས་སུ་འབྲེལ་བས་ལུས་ཀུན་ཁྱབ་གྱུར་པ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར། ཉོན་ མོངས་པའི་ལས་ཀྱིས་འཕངས་པའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་འདི་འབྱུང་བཞི་འདུས་པ་ལས་གྲུབ་པའི་དབང་གིས། འབྱུང་བཞི་ཚ་གྲང་མ་མཐུན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་འདུས་པའི་ནད་བཞི་ཟས་དང་སྤྱོད་ལམ་མི་མཐུན་པས་བསྐྱེད་དེ་ཟུག་རྔུའི་ཚོར་བས་གཟིར་བར་བྱེད་ལ། དེ་གསོ་བའི་ཐབས་ནི་གསོ་བའི་རིག་པ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་པ་ཁོལ་གྱིས། ཚེ་ནི་རིང་བར་འདོད་པ་ཡིས། །ཆོས་དང་ནོར་དང་བདེ་བ་སྒྲུབ། །ཚེ་ཡི་རིག་བྱེད་ལུང་བཤད་པར། །རབ་ཏུ་གུས་པར་བྱ་བ་གྱིས། །ཞེས་གསུངས། དེ་ལ་གསོ་བྱ་ནད་དང་ནད་པ། གསོ་ཐབས་སྨན་དང་དཔྱད། གསོ་བ་པོ་ནད་གཡོག་དང་སྨན་པ་ཞེས་དོན་གསུམ་དུ་བསྡུ་བའམ། ཡང་ན་སྨན་དང་ནད་པ་ནད་གཡོག་དང་། སྨན་པ་སྟེ་བཞི་ལ་སྐྱོན་བཞི་བཞི་སྤངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཞི་བཞི་ལྡན་པ་སྟེ། ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ལས། གསོ་བ་དག་ཏུ་བསྟན་པ་ནི། །སྨན་པ་སྨན་དང་ནད་གཡོག་དང་། །ནད་པ་ཡན་ལག་རྣམ་བཞི་སྟེ། །རེ་རེའང་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གསོ་བའི་རིག་པ་འདི་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ཁུངས་ལ་བཞི་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་ཚུལ་ནི། འདུལ་བ་ལུང་གི་སྨན་གཞི་ལས། སྨན་རྣམ་པ་བཞིར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་ཚུལ་གསུངས་པ་དང་། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། ཟླ་གསུམ་དབྱར་ཏེ་ཟླ་གསུམ་སྟོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་སུ། ལུས་ཆགས་ཚུལ་དང་། དེའི་ཁམས་འཁྲུགས་པས་ནད་བསྐྱེད་ཚུལ། དེ་ལ་ཕན་པའི་ཕྱི་དང་ནང་གི་སྨན་དཔྱད་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ཚངས་པ་ནས་བརྒྱུད་ཚུལ་ནི། ལྷ་མིན་སྟོབས་ལྡན་གྱིས། རི་རབ་ཀྱིས་སྲུབ་ཤིང་། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་གཉིས་ཀྱིས་སྲུབ་ཐག་བྱས་ནས་ཕྱིའི་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པས་ཟླ་ཉི་དང་དུག་དང་བདུད་རྩི་སོགས་བྱུང་བའི་དུག་དབང་ཕྱུག་གིས་འཐུངས་པས་མགྲིན་སྔོན་དུ་སོང་། ཚངས་པས་བདུད་རྩི་ཁྱེར་བ་ལ་སྒྲ་གཅན་གྱིས་འཁོར་ལོ་བསྣུན་པ་དཔྲལ་བའམ་མཁུར་ཚོས་སྣད་ནས་ཡུན་རིང་དུ་བརྒྱལ། དེ་ལས་སོས་ཏེ་དྲན་པ་རྙེད་ནས་ཕན་པའི་ཐབས་བསམས་པས་སྔོན་སངས་རྒྱས་ལས་སྨན་གྱི་རྒྱུད་ཐོས་པ་རྣམས་དྲན་ཞིང་། རྨ་ནང་ནས་ཚེའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཐོག་མར། ༀ་ཨ་ཐ། ཞེས་ཐོན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚེའི་རིག་བྱེད་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་བྱུང་སྟེ། ཟླ་ཟེར་ལས། ཡི་གེ་ༀ་དང་ཨ་ཐའི་སྒྲས།
Chinese
第二是医方明。如云：“贪等一切诸疾病，以彼相续遍全身。”如是，由烦恼业所抛之异熟身，以四大和合而成之故，四大冷热不调，依此生起风、胆、涎合集之四病，因饮食与行为不调而生，以刺痛之感觉折磨。其治疗之方法即是医方明。吉祥怙主云：“欲求长寿者，应修法、财、安乐。对于寿命之明咒，应极恭敬。”如是说。其中，所医治为疾病与病人，医治之方法为药物与治疗，医治者为病患侍者与医师，总摄为三义。或者，药物、病人、病患侍者与医师此四者，各自舍弃四种过失而具足四种功德。如《八支论》云：“治疗之所示，医师、药物与病患，病人为四支，每一亦有四。”如是说。其中，此医方明如何生起之源流有四种。佛陀所说之方式是：于《律藏》之医事中，讲述了将药物分为四种而开示之方式。于《金光明经》中云：“三月为夏，三月知为秋。”等等。于密咒之续部中，详细讲述了身体形成之方式，及其体液紊乱而生病之方式，以及对此有益之内外药物治疗。二是梵天所传之方式：非天大力者，以须弥山为搅拌棒，以二龙王为搅拌绳，搅拌外海，由此生起日月、毒药与甘露等，毒药为自在天所饮，故喉咙变为蓝色。梵天取走甘露，罗睺罗以轮击打，击中额头或面颊而昏厥许久。由此苏醒，忆起后思及有益之方法，忆起先前从佛陀处听闻之医药续部。从伤口中生出寿命吠陀之最初：嗡（藏文：༃，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡），阿（藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿），塔（藏文：ཐ，梵文天城体：थ，梵文罗马拟音：tha，汉语字面意思：塔）。由此生起具有支分之寿命吠陀。如《月光》中云：以文字嗡和阿塔之声。
English
Secondly, the science of healing. As it is said, "All diseases such as desire, by their connection, pervade the entire body." As such, this body of ripened karma, thrown by the actions of afflictions, is formed from the combination of the four elements. Due to the imbalance of heat and cold in the four elements, the four diseases of wind, bile, and phlegm arise, caused by incompatible diet and behavior, afflicting with sensations of stinging pain. The method of healing this is the science of healing. The glorious Paldenpa Khol said, "Those who desire long life should cultivate Dharma, wealth, and happiness. To the exposition of the science of life, one should be extremely respectful." Thus he spoke. Here, what is to be healed are diseases and patients; the methods of healing are medicine and treatment; the healers are patient attendants and doctors. These are summarized into three meanings. Alternatively, medicine, patients, patient attendants, and doctors—these four should each abandon four faults and possess four qualities. As stated in the Eight Branches, "What is taught in healing are the doctor, medicine, patient attendant, and patient—the four branches, each having four aspects." Therefore. Among these, there are four sources for how this science of healing arose. The way the Buddha taught it is: in the medical basis of the Vinaya Pitaka, he taught the method of dividing medicine into four types. In the Sutra of Golden Light, it says, "Three months are summer, three months are known as autumn," and so on. In the tantric scriptures, the manner in which the body is formed, how its humors become imbalanced and cause disease, and the extensive internal and external medical treatments that benefit it are all explained in detail. Secondly, the way it was transmitted from Brahma: The non-divine powerful one, using Mount Meru as a churning stick and the two Naga kings as churning ropes, churned the outer ocean, from which arose the sun, moon, poison, and nectar, etc. The poison was drunk by Ishvara, so his throat turned blue. Brahma took the nectar, and Rahu struck it with a wheel, hitting his forehead or cheek, causing him to faint for a long time. Recovering from this, he remembered and thought of beneficial methods, recalling the medical tantras he had previously heard from the Buddha. From the wound emerged the first of the Ayurveda: oṃ (藏文：༃，梵文天城体：ओ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), a (藏文：ཨ，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：阿), tha (藏文：ཐ，梵文天城体：थ，梵文罗马拟音：tha，汉语字面意思：塔). From this, the Ayurveda with its branches arose. As the Moonlight says, "With the sound of the letters oṃ and atha."