Tibetan
་པར་བཞེད་ཅིང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཞེས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་དམ་བཅའ་འགོད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ཁོ་ན་འཕེན་པས་ཁས་ལེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཡང་འགོག་པའི་སྲོལ་གཉིས་སྣང་ངོ་། །གཞན་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ལ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་འདོད་པ་དང་། ཀུན་བརྟགས་དང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་སུ་བསྡུ་བའི་ཁྱད་པར་ལས། ཆོས་ཅན་ངོས་འཛིན་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གཉིས་བྱུང་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་གཞུང་དུ། སྟོང་གཞི་གཞན་དབང་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་བའི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཤད་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་སོགས་ལས་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དགག་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཡོངས་གྲུབ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་འདིའི་ངོ་བོ་ལ་དོར་བྱའི་དྲི་མ་དང་སྔར་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསར་དུ་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་དེ། ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱོན་ཡོན་གྲུབ་བསལ་ལས་འདས་པས་དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་རང་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན། གློ་བུར་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆོས་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པའི་ཆ་རྣམས་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པས་ཀུན་རྫོབ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་དེ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་ཡིན་པས་དོན་དམ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་བ་ཞེས་བཤད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་གཞལ་ན་མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་གི་སྟོང་ཉིད། དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་གཞལ་ན་རང་ལས་གཞན་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱིས་སྟོང་པའོ། །འོ་ན་དོན་དམ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ལྟར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་གང་སྙམ་ན། དོན་དམ་ལ་དམིགས་ནས་བློས་བཟུང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སར་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་གལ་ཆེ་བས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ཙམ་བསྟན་པ་སྟེ། མ་ཐོས་པར་བསམ་སྒོམ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་། ཤེས་རབ་མཆོག་ཡིན་དེའི་གཞི་ནི། །ཐོས་པ་དེ་ཕྱིར་ཐོས་པ་མཆོག །ཅེས་སོ། །བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ནི། ཐོས་པ་ཙམ་དུ་མ་བཞག་པར་དེའི་དོན་ངེས་པར་བསམ་པ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། བསམ་པའི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། ཡིད་བཞིན་མཛོད་ལས། དེ་ལྟར་ཐོས
Chinese
也这样认为。对于宣说无自性的中观派，虽然在胜义谛上没有差别，但在世俗谛上安立如幻的宗派，以及仅仅施设应成式，从而遮破所承认的世俗谛，这两种方式是存在的。对于安立他空的中观派来说，所有所知都认为是三种自性，并且有归纳为遍计所执和圆成实二者的差别。因此，出现了两种对法相进行认定的不同方式：在瑜伽行派的论典中，将空性之基础——依他起，说成是以遣除所应遣除的遍计所执而空性的圆成实；而在《宝性论》等论典中，则说自性圆成实是以遣除所应遣除的遍计所执而空性的。因此，圆成实是心的法性，对于这个胜义谛的法界之体性，既没有可抛弃的垢染，也没有先前没有的功德可以新近成办，因为本来就是自性清净并且功德任运成就的缘故。由于超离了过患和功德的成立与破除，所以胜义谛的法界并非以其自身之体性而空。由于突如其来的错乱显现之法，能取所取戏论的各部分在体性上并不成立，所以世俗谛是以其自身之体性而空。像这样，由于它与胜义谛的法性相异，所以被称为以胜义他者之体性而空。《宝性论》中说：“具有分别之相者，为客尘所空；无有分别之相者，不为空性之无上法。”总之，从世俗谛的角度衡量，是无遮和非遮的空性；从胜义谛法界的角度衡量，则是远离自性而为空性的他者分别之境。那么，如果有人问，所说的胜义谛如其自性而空，其意趣何在呢？这是指对于胜义谛，以心识执取的方式并不成立。这些对于凡夫俗子来说，由于听闻之智慧非常重要，所以仅仅是展示了安立之方式的门径而已，因为没有听闻就无法进行思维和修习。也正是如此说道：“智慧是殊胜，其基础是听闻，因此听闻是殊胜。”思维所生的智慧，并非仅仅停留在听闻的层面，而是依赖于对听闻之意义的确定思维，因此应当生起思维之智慧。《如意宝藏论》中说：如是听闻。
English
They also hold this view. For the Madhyamikas who assert the absence of inherent existence, although there is no difference in ultimate truth, there exist two traditions: establishing the commitment of self-emptiness, saying that what is established in conventional truth is like an illusion, and solely applying consequentialist arguments, thereby refuting even the mere conventional truth that is accepted. For the Madhyamikas who establish other-emptiness, all knowable things are considered to be of three natures, and there is a distinction of categorizing them into the two, the imputed and the thoroughly established. Therefore, two different ways of identifying phenomena have arisen: in the treatises of the Yogacara school, the basis of emptiness, the dependent nature, is explained as the thoroughly established nature that is empty of the imputed nature to be refuted; and in the Ratnagotravibhāga and other treatises, it is said that the nature of reality, the thoroughly established nature, is empty of the imputed nature to be refuted. Therefore, the thoroughly established nature is the nature of mind, and for the essence of this ultimate reality, there are no defilements to be discarded, nor are there new qualities that were previously absent to be newly accomplished, because it is primordially pure by its very nature and its qualities are spontaneously present. Since it transcends the establishment and refutation of faults and qualities, the ultimate reality is not empty of its own essence. Since the parts of the sudden deluded appearances of phenomena, the elaborations of grasping and being grasped, are not established in their essence, conventional truth is empty of its own essence. Since such a thing is different from the ultimate nature of reality, it is said to be empty of the essence of the ultimate other. The Ratnagotravibhāga says: "That which has the characteristic of distinctions is empty of adventitious stains; that which has the characteristic of no distinctions is not empty of the unsurpassed Dharma." In short, when measured from the perspective of conventional truth, it is the emptiness of negation and non-affirmation; when measured from the perspective of the ultimate reality, it is the emptiness of objects of other-contemplation apart from oneself. Now, if someone asks, what is the intention of saying that the ultimate reality is empty as its own essence? This refers to the fact that the ultimate reality is not established in the way it is grasped by the mind. For ordinary individuals, since the wisdom arising from hearing is very important, this is merely showing the gateway to the way of establishing it, because without hearing, one cannot think and meditate. It is also said in this way: "Wisdom is supreme, its basis is hearing, therefore hearing is supreme." The wisdom arising from thought does not merely remain at the level of hearing, but depends on the definite thought of the meaning of what is heard, therefore the wisdom of thought should be generated. The Wish-Fulfilling Treasury says: Thus hearing.