Tibetan
་དཀའ་བའི་གནས་སྟེར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། སྙིང་རྗེའི་བསམ་པ་མ་དག་པས། །ལུས་འདི་གཏང་བར་མི་བྱ་སྟེ། །ཅི་ནས་འདི་དང་གཞན་དོན་དུ། །དོན་ཆེན་འགྲུབ་པའི་རྒྱུར་བཏང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་ནི། གནས་སྐབས་ནད་གདོན། ཆོམ་རྐུན། གཅན་གཟན། རྒྱལ་པོ་སོགས་ཀྱི་འཇིགས་པ་དང་། མཐར་ཐུག་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་འཇིགས་པ་ལས་རང་ནུས་ཅི་ཙམ་ཡོད་པས་བསྲུང་ཞིང་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི། སྣོད་བརྟགས་ཏེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་གདུལ་བྱའི་སྐལ་བ་དང་འཚམས་པར་ལེགས་བཤད་ཀྱི་དགའ་སྟོན་འགྱེད་པ་སྟེ། འོད་སྲུང་གི་མདོ་ལས། དག་ཅིང་ཟང་ཟིང་མེད་པའི་སེམས་ཀྱིས་སུ། །ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་བྱེད་རྒྱལ་བས་རབ་ཏུ་བསྔགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བྱང་སེམས་ཁྱིམ་པས་ཟང་ཟིང་དང་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ཆོས་སྦྱིན་གཙོ་བོར་གཏོང་བར་བཤད་ཅིང་། རྒྱལ་སྲིད་དང་བུ་དང་ཆུང་མ་དང་མགོ་དང་རྐང་ལག་སོགས་གཏོང་བ་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ཡུམ་ལས། ཐབས་ལ་མཁས་པས་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་བླངས་ཏེ། ང་ལས་ཡོ་བྱད་རྣམས་ལོངས་ལ་སྦྱིན་པ་ཐོངས། ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུངས། ཞེས་བྱ་བ་ནས། ང་ནི་ནང་གི་ལུས་ལའང་ཆགས་པ་མེད་ན་ཕྱིའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། སྤོང་བའི་སེམས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་གསུམ་སྤྱད། །ཅེས་པའི་དོན་ལ་གསུམ་ལས། ངོ་བོ་ནི། ཁྱད་ཆོས་བཞི་ལྡན་གྱི་སྤོང་སེམས་དགེ་བ་ས་བོན་དང་བཅས་པའོ། །སྒྲ་དོན་ནི། ཤཱི་ལའི་སྒྲ་ལས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། ཤི་ཏ་བསིལ་བ་དང་། ཌུ་ལ་བྷ་ཥ་ཐོབ་པའི་བྱིངས་དོན་ལས། ཡུལ་གྱི་གདུང་བས་མི་བརྫི་བར་བསིལ་བ་ཐོབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །དབྱེ་ན་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས། སྡོམ་དང་ཆོས་སྡུད་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་དེ། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་རྟག་བསྲུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་གསུམ་ལས། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བྱང་སར་སོ་ཐར་རིགས་བདུན་ལ་བཤད་པས། དེ་དག་གང་རུང་གི་སྟེང་དུ་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་ནས་རང་རྒྱུད་ཉེས་སྤྱོད་ལས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཏེ། དེ་ཡང་རིགས་བདུན་སྔོན་དུ་སོང་མ་སོང་གང་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དེའི་ལྡོག་པ་ལས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་སྤོང་བའི་ཆ་ནི་སོ་ཐར་དང་། གཞན་ལ་ཕན་པ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཉེས་སྤྱོད་སྤོང་བའི་ཆ་ནི་བྱང་སྡོམ་མོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། ཚོགས་གཉིས་དང་ཕྱིན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་དགེ་ཆོས་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་སྐྱེས་པ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བའི་ཆོས་གཞི་བཅས་སྤོང་བའི་སེམས་པའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། བསམ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སྤྱོད་པའི་ཐབས་མཁས་ཀྱིིས་དངོས་སམ་བརྒྱུད་པས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་དང་འགལ་བ་གཞི་བཅས་ལས་བསྲུང་བའི་སྤོང་སེམས་སོ། །དེ་ཡང་གཞན་དོན་དུ་འགྱུར་ན་རང་གི་སྡོམ་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་སྤྱོད་པར་གནང་སྟེ། དེད་དཔོན་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་བཞིན་ནོ། ། གསུམ་པ་བཟོད་པ་ནི། ཁོང་ཁྲོ་ཟབ་མོ་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་དོན་ལ་གསུམ་ལས། ངོ་བོ་ནི། ཁྱད་ཆོས་བཞི་ལྡན་གྱི་མི་འཁྲུགས་པའི་སེམས་པ་དགེ་བ་ས་བོན་དང་བཅས་པའོ། །སྒྲ་དོན་ནི། ཀྵནྟིའི་སྒྲ་ལས་བཟོད་པ་སྟེ། ཀྵ་མུ་དཀའ་བ་ལ་སྟེ་བཟོད་པ་ལ་ཡང་ངོ་ཞེས་པའི་བྱིངས་དོན་ལས། སྡུག་བསྔལ་སོགས་ལ་སྲན་ཚུགས་པས་ན་བཟོད་པའོ། །དབྱེ་ན་གསུམ་ལས། སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པའི་བཟོད་པ་ནི། ཕུགས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད་པའི་དོན་དུ་འཕྲལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་མི་སྐྱོ་བར་དང་དུ་ལེན་པ་དང་། ནད་ཀྱི་ཟུག་རྔུ་འབྱིན་པའི་ཕྱིར་སྤྱད་བསྟེན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གསད་བྱའི་མི་ཞིག་ལག་བཅད་དེ། །གལ་ཏེ་ཐར་ན་ཅིས་མ་ལེགས། །གལ་ཏེ་མི་ཡི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །དམྱལ་བ་བྲལ་ན་ཅིས་མ་ལེགས། །ཞེས་སོ། །གནོད་བྱེད་ལ་ཇི་མི་སྙམ་པའི་བཟོད་པ་ནི། བདག་གམ་བདག་གི་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་ཕ་རོལ་གྱིས་རྡེག་པ་དང་གཤེ་བ་སོགས་གནོད་འཚེ་བྱས་པ་ལ། དཔེར་ན་མེ་ཆུང་ངུས་རྩྭ་ཕུང་ཆེན་པོ་སྲེག་པ་ལྟར་ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་ལེགས་སྤྱད་རྣམས་འཛད་འགྱུར་གྱི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པས། སེམས་མི་འཁྲུགས་པ་དང་། ཕྱིར་གནོད་ལན་མི་བྱེད་པ་དང་། འཁོན་ཞེ་ལ་མི་འཛིན་པས་བཟོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཞེ་སྡང་ལྟ་བུའི་སྡིག་པ་མེད། །བཟོད་པ་ལྟ་བུའི་དཀའ་ཐུབ་མེད། །དེ་བས་བཟོད་ལ་ནན་ཏན་དུ། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་གྱིས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཐབས་དུ་མའི་སྒོ་ནས་བཟོད་པའི་དཀའ་ཐུབ་ཀྱིས་སྲན་ཚུགས་པ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཆོས་ལ་ངེས་རྟོག་གི་བཟོད་པ་ནི། སྙིང་རྗེས་གཞན་དོན་ལ་མི་སྐྱོ་ཞིང་། ཤེས་རབ་ཀྱིས་
Chinese
给予困难之处是极大的布施。如《彼经》所说：“若以不净之慈心，不应舍弃此身体，务必为此与他众，舍弃以成办大利。” 无畏布施是，暂时从疾病、邪魔、盗贼、猛兽、国王等的恐惧中，以及究竟从轮回和恶趣的恐惧中，尽己所能地守护和救护。法布施是，观察根器，以大慈悲心，施予与所化众生根器相符的善说之喜宴。如《光护经》所说：“以清净无杂染之心，行法布施者，诸佛如来皆赞叹。”也就是说，菩萨在家众以杂染，出家众以法布施为主。布施王位、子女、妻子、头、手足等，是获得不生之法的忍耐的行境。如《母经》所说：“以善巧方便圆满布施波罗蜜多时，获得转轮王等身体，从我这里享用资具，行布施，守护戒律。”从“我对于内在的身体也无执着，何况是外在的受用”等所说的那样。 第二，戒律是：以舍弃之心行持三种戒律。从这个意义上讲，分为三点。本体是：具有四种特征的舍弃之心，以及善的种子。词义是：戒律来自梵语śīla（梵文天城体：शील，梵文罗马音：śīla，汉语字面意思：戒），śīta（梵文天城体：शीत，梵文罗马音：śīta，汉语字面意思：清凉）是清凉，ḍu labhaṣa（梵文天城体：डुलभष，梵文罗马音：ḍu labhaṣa，汉语字面意思：获得）是从获得之根本意义出发，不被境的痛苦所侵扰，获得清凉，因此称为戒律。分类上，全知大能者说：“律仪戒与摄善法，饶益有情戒，佛子三律常守护。”如是分为三种。律仪戒是：在《菩萨地》中宣说了七种别解脱戒。在这些戒律的任何一种之上，生起愿行菩提心，从而从自身戒除罪恶行为的戒律。也就是说，无论是否先前受过七种别解脱戒，菩萨戒的遮止方面，即是断除以损害他众为根本的一切行为，这部分与别解脱戒相同。为了利益他人而行
English
Giving away difficult things is the greatest generosity. As it says in the same text: "With an impure mind of compassion, one should not give away this body, but one must give it away to accomplish great things for oneself and others." The gift of fearlessness is to protect and save as much as one can from the fears of temporary diseases, demons, thieves, wild animals, kings, etc., and ultimately from the fears of samsara and the lower realms. The gift of Dharma is to examine the vessel and, with great compassion, to bestow a feast of good words that is appropriate to the capacity of the disciples. As it says in the Sutra of Light Protection: "Those who give the Dharma with a pure and unadulterated mind are praised by the Buddhas." That is, the Bodhisattva householder mainly gives away material possessions, and the ordained mainly give away the Dharma. Giving away royal power, children, wives, heads, limbs, etc., is the practice of attaining patience with the unborn Dharma. As it says in the Mother Sutra: "When one perfects the perfection of generosity with skillful means, one takes the body of a wheel-turning king, etc., and enjoys the resources from me, gives generosity, and keeps the precepts." As it says, "If I have no attachment to the inner body, what need is there to mention the outer enjoyment?" Secondly, discipline is: Practice the three disciplines with a mind of renunciation. In this sense, it is divided into three points. The essence is: The mind of renunciation with four characteristics, and the seeds of virtue. The meaning of the word is: Discipline comes from the Sanskrit word śīla (शील, śīla, discipline), śīta (शीत, śīta, coolness) is coolness, and ḍu labhaṣa (डुलभष, ḍu labhaṣa, to obtain) comes from the root meaning of obtaining, not being disturbed by the suffering of the object, but obtaining coolness, therefore it is called discipline. In terms of classification, the Omniscient Great One said: "The discipline of restraint, the discipline of collecting virtues, and the discipline of benefiting sentient beings, the three disciplines are always protected by the sons of the Buddhas." Thus, it is divided into three types. The discipline of restraining wrongdoing is: In the Bodhisattva Bhumi, seven types of Pratimoksha vows are explained. On top of any of these vows, the mind of aspiration and practice is generated, and thus the discipline of restraining oneself from evil deeds. That is, whether or not one has previously taken the seven types of Pratimoksha vows, the negative aspect of the Bodhisattva vow, that is, the part of abandoning all actions that harm others as their basis, is the same as the Pratimoksha vow. In order to benefit others, one acts
Chinese
行持断除方面是菩萨戒。积累善法之律仪是：为了生起未在自相续中生起的以二资粮和六度所摄的善法，并增上已生起的善法，而从根本上断除不善之法的意念。利益有情之律仪是：以一切思维行为都用于利益有情之方便，通过直接或间接的方式成办他利，为此防护与此相违之根本的断除之心。也就是说，如果转为利他，即使看起来与自己的律仪和积累律仪相违背，也被允许行持，如商主大悲和婆罗门童子星宿一样。 第三，安忍是：要安忍深刻的嗔恨和痛苦。此含义有三方面。本体是：具有四种特点的不动摇之心，以及善的种子。词义是：从ཀྵནྟི（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，kṣānti，安忍）的声音而来，ཀྵ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，kṣa，）是困难，སྟེ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，ti，）也是安忍之义，从词源上说，因为能忍受痛苦等，所以是安忍。分类有三：安受痛苦之安忍是：为了究竟的无上安乐，不厌倦于暂时的痛苦，以修法的苦行来接受，如同为了去除疾病的痛苦而进行治疗一样。如《入行论》中也说：当杀之人断其手，若能得脱岂非善？若以人苦得离狱，云何不应取此苦？如此等等。对于损害者不放在心上的安忍是：对于自己或自己喜欢的事物，他人进行殴打或辱骂等损害时，例如像小火焚烧大草堆一样，知道一个嗔恨会耗尽千劫所积累的善行之过患，因此不生起嗔恨，不反过来进行报复，也不怀恨在心，要安忍。如该论中说：无有如嗔之罪恶，无有如忍之苦行，故应以诸manifold理，努力修习安忍。像这样要通过多种方法，以安忍的苦行来忍耐。对于法之决定胜解之安忍是：以慈悲不厌倦于他利，以智慧
English
The aspect of abandoning actions is the Bodhisattva vows. The discipline of accumulating merit is: In order to generate virtuous dharmas that have not arisen in one's own mind-stream, which are encompassed by the two accumulations and the six perfections, and to increase those that have already arisen, it is the intention to abandon non-virtuous dharmas from their root. The discipline of benefiting sentient beings is: With all thoughts and actions used for the benefit of sentient beings, accomplishing the benefit of others through skillful means, either directly or indirectly, it is the mind of abandoning that protects against what is contrary to this from its root. That is to say, if it turns into benefiting others, even if it seems to contradict one's own vows and the accumulation of vows, it is allowed to practice, like the captain Great Compassion and the Brahmin boy Star. Third, patience is: One must endure deep anger and suffering. This meaning has three aspects. The essence is: The unwavering mind with four characteristics, and the seeds of virtue. The meaning of the word is: Patience comes from the sound of ཀྵནྟི (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, kṣānti, patience). ཀྵ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, kṣa,) is difficulty, and སྟེ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, ti,) also means patience. From the etymological point of view, it is called patience because it can endure suffering and so on. There are three types: The patience of accepting suffering is: For the sake of ultimate supreme bliss, one does not tire of temporary suffering, but accepts it through the asceticism of practicing Dharma, just as one undergoes treatment to remove the pain of illness. As it is said in the "Entering the Bodhisattva's Way": If a person to be killed has his hand cut off, is it not good if he can escape? If one can be freed from hell by the suffering of humans, why should one not take this suffering? And so on. The patience of not caring about the harm-doer is: When others inflict harm such as beating or scolding on oneself or what one likes, for example, like a small fire burning a large pile of grass, knowing the fault that one anger will exhaust the merits accumulated for thousands of kalpas, therefore not generating anger, not retaliating, and not holding grudges, one must be patient. As it is said in the same treatise: There is no sin like anger, there is no asceticism like patience, therefore one should diligently cultivate patience in various ways. Like this, one should apply oneself to enduring with the asceticism of patience through various methods. The patience of definite understanding of the Dharma is: With compassion, one does not tire of benefiting others, and with wisdom,