Tibetan
ང་བས་རང་བཞིན་གྱི་གནས་སུ་དབྱུང་སྟེ། གཞན་གྱི་དཀུར་གནས་སུ་བྱེད་པའོ། །དམིགས་བསལ་གང་ཟག་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལྷག་མའི་ཕྱིར་བཅོས་ནི། ཇི་སྐད་དུ། ངོ་ཚ་དང་ལྡན་པ་དང་། མདོ་སྡེ་འཛིན་པ་དང་། འདུལ་བ་འཛིན་པ་དང་། མ་མོ་འཛིན་པ་དང་ཤེས་པས་ནི་གཅིག་གི་མདུན་བཤགས་པས་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ལས་ལྡང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་སྦོམ་པོ་ཕྱིར་བཅོས་ལ། ཕམ་པར་གཏོགས་པའི་སྦོམ་པོ་ལྕི་བ་ལ་ཡུལ་དགེ་སློང་དྲུག །ཡང་བ་ལ་ལྔ། ལྷག་མར་གཏོགས་པའི་སྦོམ་པོ་ལྕི་བ་ལ་བཞི། ཡང་བ་ལ་དགེ་སློང་གཅིག་གི་དྲུང་དུ་བཤགས་པས་འདག་གོ །གསུམ་པ་སྤང་ལྟུང་ནི། གང་ལ་བརྟེན་ནས་ལྟུང་བ་བྱུང་བའི་རྫས་ཏེ། ཆགས་པའི་ཞག་གཅིག་གི་གོང་རོལ་དུ་གཞན་ལ་སྤངས་ནས་བཤགས་པར་བྱ་བའོ། །བཞི་པ་འབའ་ཞིག་པ་སོགས་ནི་ཡུལ་དགེ་སློང་གཅིག་གི་དྲུང་དུ་རང་མིང་གིས་བཤགས་པར་བྱ་ཞིང་། ཁྱད་པར་སོར་བཤགས་མཚམས་ཀྱི་ཕྱིར་སོང་སྟེ་བཤགས་སོ། །སྤྱིར་ལྟུང་བ་གང་དང་གང་ཡིན་ཡང་འདྲ་སྟེ། ལུས་ངག་ཏུ་མ་འཐོན་པའི་ཡིད་ཀྱི་ཉེས་པ་རྣམས་ནི་འགྱོད་སྡོམ་གྱི་སེམས་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ལྟུང་བ་ལས་ལྡང་བར་འགྱུར་ལ། ལུས་ངག་ཏུ་འཐོན་ནས་རང་རང་གི་ཕྱིར་བཅོས། ཐོག་མར་བཅབས་ཉེས་བཤགས་རྗེས་དངོས་གཞིའི་ཉེས་ལྟུང་དང་། ཡུལ་ཡོད་བཞིན་དུ་ཕྱིར་མ་བཅོས་པའི་ཉེས་པ་བཤགས་པ་སོགས་ལྟུང་བ་རང་རང་གི་མིང་རིགས་ཕྱེ་ནས་ཕྱིར་བཅོས་ཚུལ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །མདོར་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་རེས་ཀྱིས་མཐོལ་བ་དང་བཤགས་པ་དང་བསྡམས་པ་ལ་ཉིན་རེ་བཞིན་འབད་པར་བྱ་ཞིང་འཆི་ཁའི་ཚེ་ལྟུང་བ་མ་དག་པ་ཡོད་ན། ལུས་ངག་གིས་བཤགས་སྡོམ་བྱ་དགོས་མོད། དེ་ཙམ་མ་གྲུབ་ན་ཡིད་ཀྱིས་བཤགས་པས་ཀྱང་འདག་པར་འགྱུར་ཏེ། མདོར། མཐར་དེ་ལ་རྩལ་བ་རྐྱེན་མ་འབྱོར་བ་ཉིད་ན་ལས་བྱས་པ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་མི་ནུས་པ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཚུལ་ལ་གཉིས་ལས། ལས་གྲལ་དུ་མ་འདུས་གོང་དུ་བྱ་བ་ནི། ཕམ་པར་གཏོགས་པའི་སྦོམ་པོ་དང་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་མན་ཆད་ཀྱི་ལྟུང་བ་རྣམས་ཆད་ལས་དགོས་པ་དག་སྔོན་དུ་མ་གྲུབ་པ་དང་། བཤགས་ཡུལ་མེད་པ་དང་། ལྟུང་ཕྱིར་རྩོད་པ་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་དབང་གིས་དུས་དེར་བཤགས་མ་ནུས་པ་རྣམས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཙམ་གྱིས་དག་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལས་གྲལ་དུ་འདུས་ནས་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ནི། དེར་འདུས་ནས་བཤགས་པར་བྱ་བ་མི་རུང་བས་ལྟུང་བ་གང་དྲན་ཡང་ཐུན་མིན་གྱི་
Chinese
我以自性之位而出，令居于他人之胯间。特殊之人，特殊之残余补救是，如是说：具惭愧者，持经者，持律者，持母者，以智者于一人前忏悔，则从僧残中起。如是说。第二，粗罪之补救，属于他胜之粗罪重者，需六位僧人。轻者需五位。属于僧残之粗罪重者，需四位。轻者于一位僧人前忏悔即可清净。第三，舍堕是，依何物而生堕罪，即于贪著之物于一日之前舍与他人后忏悔。第四，唯堕等，需于一位僧人前以自名忏悔。特别是为别解脱戒之界限而行忏悔。总的来说，无论何种堕罪皆相同，未现于身语之意的罪过，仅依悔罪之意即可从堕罪中解脱。若现于身语，则需各自补救。首先忏悔隐瞒之罪，之后忏悔实际之罪堕，以及明明有忏悔之境却未忏悔之罪等，需区分堕罪各自之名类，精通补救之法。总之，对于堕罪，应每日勤于坦白、忏悔和防护，若临终时有未清净之堕罪，则需以身语忏悔防护。若无法做到，则以意忏悔亦可清净。经中说：最终，若精勤者未遇因缘，则如已作业。故如是说。 第二，不能者加持之法有二，未入事务行列之前所作是，属于他胜之粗罪及僧残以下之堕罪，需处罚者，若先前未完成，或无忏悔之境，或因堕罪而争论等因缘，致使彼时无法忏悔者，仅以加持即可令其清净。以加持故，即成清净。如是说。第二，入事务行列后加持是，于彼处聚集后不宜忏悔，故无论忆起何种堕罪，皆为共同之
English
I bring forth from the state of self-nature, causing it to reside in the loins of another. The special remedy for the remainder of a special person is, as it is said: One who possesses shame, one who holds the sutras, one who holds the vinaya, one who holds the mothers, and with knowledge, confessing before one person, arises from the sangha residue. Thus it is said. Second, for the remedy of gross offenses, for a gross offense belonging to defeat that is heavy, six monks are needed. For a light one, five are needed. For a gross offense belonging to the sangha residue that is heavy, four are needed. For a light one, confession before one monk purifies it. Third, a relinquishment offense is, the substance upon which the offense arose, that is, having relinquished the object of attachment to another one day before, one should confess. Fourth, solitary offenses and so forth, one should confess before one monk by one's own name. In particular, one goes forth and confesses for the sake of the boundary of individual confession. In general, all offenses are the same, the faults of mind that have not appeared in body and speech, merely relying on the mind of repentance and restraint, one will be liberated from the offense. If it appears in body and speech, then one must remedy it individually. First, confessing the fault of concealment, then confessing the actual offense, and confessing the offense of not having remedied it despite the presence of a place for confession, etc., one must distinguish the names and types of each offense and be skilled in the method of remedy. In short, for offenses, one should strive daily to confess, repent, and restrain oneself, and if there are unpurified offenses at the time of death, one must confess and restrain oneself with body and speech. If that is not possible, then confessing with the mind will also purify it. In short, the sutra says: In the end, if the diligent one does not encounter the circumstances, it is like having done the deed. Therefore, it is said. Second, the method of blessing the incapable has two aspects. The first, what is done before entering the ranks of affairs, is that the offenses belonging to defeat and the sangha residue and below, those for whom punishment is necessary, if they have not been completed beforehand, or there is no place for confession, or due to circumstances such as disputes over offenses, those who were unable to confess at that time are considered purified merely by blessing them. By blessing, it becomes pure. Thus it is said. Second, blessing after entering the ranks of affairs is, because it is not appropriate to confess after gathering there, therefore whatever offense is remembered is a common
Tibetan
བྱིན་བརླབ་དང་། ཐུན་མོང་བ་གསོལ་བ་འབའ་ཞིག་པའི་ལས་ཀྱི་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞར་བྱུང་དགེ་ཚུལ་གྱི་ཕྱིར་བཅོས་ལ། རྩ་བ་འཆབ་བཅས་ལ་ཕྱིར་བཅོས་མེད། འཆབ་མེད་ནི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལས་བསླབ་པ་ནོས་ནས་སྤྱོད། རྩ་བ་མིན་པའི་བླངས་འདས་ཀྱི་ཉེས་པ་གང་བྱུང་དེ་དང་དེའི་མིང་རིགས་བརྗོད་ནས་དགེ་སློང་གཅིག་གི་དྲུང་དུ་མཐོལ་བཤགས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བྱ། བླངས་པ་དངོས་དང་གནང་བའི་ཉེས་མེད་རྣམས་མིན་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་ཡིད་ཀྱིས་བསྡམས་པ་ཙམ་གྱིས་འདག་པ་ཡིན་ཞིང་། སྡིག་ལྟ་མི་གཏོང་བ་སོགས་ལ་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་གྱིས་ནན་ཏུར་གྱི་ལས་ཀྱང་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། རབ་ཏུ་བྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལའང་དེ་དག་བྱ་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གིས་ནི་ཕྱིར་བཅོས་དངོས་གཞི་དང་། དུས་དང་དུས་མིན་བསྡུས་པའི་གཞི་དང་། ས་གཞན་ན་གནས་པ་སྤྱོད་པའི་གཞི་རྣམས་ཀྱི་དོན་མདོ་ཙམ་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ནན་ཏུར་དང་བཤགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ཀྱི་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་ཚུལ་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་གཞི་ལས་བྱུང་བ་གང་ཟག་གཞན་གྱི་ལྟུང་བ་ཕྱིར་བཅོས་ཚུལ་ནི། ཡུལ་ལྟུང་བ་གླེང་བའི་གཞི་ཡོད་ཅིང་དགེ་འདུན་བྱེ་འགྱུར་གྱི་དགག་བྱ་མེད་པའི་གང་ཟག་ལ། གླེང་བ་པོ་ཀུན་གྱི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་དགེ་སློང་རྣམ་པར་དག་པས། ཕྱིར་བཅོས་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་ལྷག་བསམ་གྱིས། དབྱར་ནང་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་པའི་དུས་སུ། དངོས་པོ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྟ་སྤྱོད་འཚོ་བ་ཉམས་པ་བཞི་ལས་གང་རུང་། ཆོ་ག་ལྟུང་བ་ཡོད་མེད་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་གླེང་བའི་སྐབས་ཕྱེ་སྟེ་གླེང་བར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་གླེང་ནས་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ནི། ཁས་ལེན་ན་ཕྱིར་འཆོས་སུ་གཞུག །མི་དྲན་ནོ་ཞེས་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་འཚོལ་བ་བྱིན། རྫུན་གྱིས་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་མ་མཐོང་བའི་གནས་དབྱུང་བྱེད། གླེང་ཡང་དེའི་སྐབས་མི་འབྱེད་ན་བརྗོད་བཅས་དང་། མཉན་པར་མི་བྱེད་ན་ཕུར་བཅས་བྱ་ཞིང་། གལ་ཏེ་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་ལ་མི་ཉན་པའི་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བ་བྱེད་ན་གླེང་དྲན་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞམས་བསྒོ་བྱེད། དེས་མ་དུལ་ན་གདམས་ངག་གི་འཕྲོ་དང་གསོ་དགག་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐའ་ལ་མ་བཏང་ན་གནས་དབྱུང་བྱ་བའོ། ། གཉིས་པ་རྩོད་པ་ཕྱིར་བཅོས་ལ་གསུམ་སྟེ། ལས་ཀྱི། འཁོར་ལོའི། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྩོད་པ་ཞི་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི། མཚམས་ནང་གཅིག་ཏུ་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་ད
Chinese
是加持和，仅仅是共同祈祷的事业的加持。 顺便说一下，对于别解脱戒的补救：根本戒和有覆藏的戒律没有补救。没有覆藏的戒律，是从比丘僧团接受学处后行持。对于非根本戒的违越，无论发生什么罪过，都说出那个罪过的名称和种类，在一位比丘面前一起忏悔。除了受戒本身和开许的无罪之外，其余的罪过仅仅通过意念约束就能清净。对于不放弃邪见等，比丘僧团也要进行严厉的羯磨。对于出家而未受具足戒者，也要做这些事情。如是说故。这些是补救的实际基础，以及包含时间和非时间的总括基础，以及在其他地方居住行持的基础等意义，简略地归纳而说。如是，通过严厉和忏悔两种方式，已经讲述了自己补救堕罪的方式。现在，讲述从完全清净的基础中产生的，他人补救堕罪的方式：对于存在谈论堕罪的基础，且没有僧团差别之遮止的补特伽罗，由所有谈论者共同认可的清净比丘，以想要安置于补救的增上意乐，在非夏安居等时间，对于事物、戒律、见解、行为、生活四种衰损中的任何一种，详细观察是否存在仪轨堕罪后，开启谈论的场合而进行谈论。如是谈论后，如何进行处理呢？如果承认，则安置于补救。如果以“不记得”为借口而轻视，则给予追寻自性的机会。如果以虚假为借口而轻视，则进行不见罪驱摈。如果谈论时，不区分那个场合，则进行带罪呵责。如果不听从，则进行带罪惩罚。如果对比丘僧团所有人都制造不悦的违抗，则通过谈论忆念等方式进行劝诫。如果仍然不调伏，则给予教诫的余留，以及停止供养和禁止。如果所有这些都无法达到目的，则进行驱摈。 第二，诤讼的补救有三种：事业的诤讼、法轮的诤讼，以及除此之外的诤讼的息灭。第一种是：在同一戒场内说非法之语的……
English
It is the blessing and, solely, the blessing of the activity of common prayer. Incidentally, for the restoration of a novice monk: There is no restoration for root vows and vows that are concealed. Unconcealed vows are practiced after receiving the precepts from the monastic community of monks. For transgressions of non-root vows, whatever offense occurs, state the name and type of that offense and confess it together in the presence of one monk. Except for the actual taking of vows and the blameless permissions, the remaining offenses are purified merely by mental restraint. For not abandoning wrong views, etc., the monastic community of monks should also perform strict actions. These actions should also be done for those who have taken ordination but have not yet received full ordination. As it is said. These are the actual basis of restoration, as well as the summarized basis that includes both time and non-time, and the meaning of the basis of practicing while residing in other places, etc., briefly summarized and explained. Thus, through the two methods of strictness and confession, the way to restore one's own downfalls has been explained. Now, the way to restore the downfalls of others, which arise from the basis of complete purification: For a person who has a basis for discussing downfalls and who is not subject to the prohibition of monastic division, a pure monk who is recognized by all the discussants, with the intention of placing them in restoration, at a time other than the summer retreat, examines in detail whether there is any ritual downfall among the four deteriorations of things, discipline, views, behavior, and livelihood, and then opens the occasion for discussion and engages in discussion. Having discussed in this way, how should it be handled? If they admit it, they are placed in restoration. If they despise it with the excuse of "I don't remember," then the opportunity to seek their own nature is given. If they despise it with falsehood, then they are expelled without seeing the offense. If they do not distinguish the occasion when discussing, then they are reproached with offense. If they do not listen, then they are punished with offense. If they cause unpleasant resistance to all the monastic community of monks, then they are admonished through discussion, remembrance, etc. If they still do not subdue, then the remainder of the instructions, as well as stopping offerings and prohibitions, are given. If all of these cannot achieve the goal, then they are expelled. Secondly, the restoration of disputes has three aspects: disputes of activity, disputes of the Dharma wheel, and the pacification of disputes other than these. The first is: speaking unlawful words within the same boundary...