Tibetan
བ་གསོད་པར་བརྩམས་ནས་མ་བཟློག་པ། །མཐར་ཐུག་སྲོག་གི་དབང་པོ་འགགས་པ་དང་། །གསོད་བཅུག་ཡི་རང་བསྔགས་སོགས་རྐྱེན་བྱས་ཀྱང་། །ཞེས་པ་སྟེ། གླེང་གཞི་ཡུལ་སྤོང་བྱེད་དུ་དགེ་སློང་མང་པོ་མི་སྡུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པས་ལུས་མི་གཙང་བས་ཡིད་བྱུང་ནས་དགེ་སྦྱོང་སྦེད་ལ་གསོད་དུ་བཅུག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །ཡན་ལག་ལ་བཞི་ལས། གཞི་ནི་མིའམ་མིར་ཆགས་པ་རང་ལས་རྒྱུད་གཞན་པ། བསད་དོ་བསམ་པ་དེ་ཉིད་མ་འཁྲུལ་པའོ། །བསམ་པ་གསད་བྱ་དེར་འདུ་ཤེས་པས་ཀུན་སློང་གསོད་སེམས་རྒྱུན་མ་ཆད་པ། སྦྱོར་བ་དུག་མཚོན་སོགས་ཀྱིས་གསོད་པར་བརྩམས་པ་ལས་མ་བཟློག་པས། མཐར་ཐུག་དེའི་ཚེའམ་གཞན་གྱི་ཚེ་གསོད་པ་པོ་རང་ཉིད་མ་ཤི་བའི་སྔ་རོལ་ཏུ་གསད་བྱའི་སྲོག་འགགས་པ་སྟེ། སུམ་བརྒྱ་པར། གང་ཞིག་རང་བཞིན་གནས་ལ་བསླབ་བཅས་པས། །མི་གཞན་ཡིན་ལ་མིར་ནི་འདུ་ཤེས་དང་། །བསད་པའི་བསམ་པས་འཁྲུལ་མེད་གསོད་བྱེད་ཅིང་། །མི་ཤི་རྨི་ལམ་མ་གཏོགས་དེས་བརླག་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རང་གིས་བསད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། གཞན་གསོད་དུ་བཅུག་པ་དང་གསོད་པ་ལ་ཡི་རང་བའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ལ་སོགས་པས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ་ཤི་ནའང་འདྲ་ཞིང་། དགེ་སློང་མང་པོས་གྲོས་བྱས་ནས་གཅིག་གིས་བསད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་ཕམ་པ་འབྱུང་སྟེ། མཛོད་ལས། དམག་ལ་སོགས་པ་དོན་གཅིག་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་བཞིན་ལྡན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་རྫུན་སྨྲའི་ཕམ་པ་ནི། རྫུན་གྱི་གཞི་ནི་སྨྲ་ཤེས་དོན་གོའི་མིར། །བསམ་པ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་བརྗོད་བློ་སྐྱེས། །སྦྱོར་བ་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་ཚོགས། །མེད་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་བླ་མའི་རྫུན་སྨྲས་པ། །མཐར་ཐུག་གཞན་གྱིས་རྫུན་དེ་གོ་ན་ཉམས། །ཞེས་པ་སྟེ། གླེང་གཞི་ཡུལ་ཡངས་པ་ཅན་དུ་ཉ་པ་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱས་མི་ཆོས་བླ་མའི་རྫུན་སྨྲས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བཅས་སོ། །ཡན་ལག་ལ་བཞི་ལས། གཞི་ནི་གང་ལ་སྨྲ་བའི་ཡུལ་རང་ལས་རྒྱུད་གཞན་པའི་མི་ཐ་སྙད་ལྔ་ལྡན་ཏེ། སྨྲ་ཤེས་པ། དོན་གོ་བ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ། མ་ནིང་དང་མཚན་གཉིས་པ་མ་ཡིན་པའོ། །གང་སྨྲ་བའི་དངོས་པོ་ནི་འདོད་ཁམས་ལས་གོང་དུ་འཕགས་པ་བསམ་གཏན་དང་པོ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་གང་རུང་སྟེ། ས་གའི་ལྷས། འདིར་ནི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་ལྔ། །མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་སུ་ཐོས། །དེ་ཟད་བླ་མའི་ཆོས་སུ་འདོད། །ཅེས་སོ། །བསམ་པ་འདུ་ཤེས་བསྒྱུར་ནས་རྫུན་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བློ་སྐྱེས་པ། སྦྱོར་བ་མངོན་ཤེས་སོགས་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་མེད་ཀྱང་ཡོད་ཅེས་ངག་མཚན་ཉིད་དྲུག་ལྡན་གྱིས་མི་ཆོས་བླ་མའི་རྫུན་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་པར་སྨྲ་བའམ། གཞན་གྱིས་སྨྲས་པ་དང་དུ་ལེན་པར་རྩོམ་པའོ། །ངག་མཚན་ཉིད་དྲུག་ལྡན་ནི། ངག་ཡིན་པ། རང་གི་ཡིན་པ། བདག་ཉིད་དང་འབྲེལ་བ། མ་ནོར་བ། གསལ་པོར་དང་། མངོན་སུམ་དུ་སྨྲ་བའོ། །མཐར་ཐུག་གཞན་གྱིས་དེ་ལྟར་གོ་ན་ཕམ་པའོ། ། གསུམ་པ་དོན་སྡུ་བ་ནི། འདི་བཞི་གང་སྤྱད་དགེ་སློང་དེ་ཕམ་ཕྱིར། །ཕས་ཕམ་བཞི་ཞེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་དེས་གསུངས། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཆོས་བཞི་པོ་འདི་གང་ལ་སྤྱད་ཀྱང་རང་རང་གི་རྒྱུ་ཚོགས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཡན་ལག་མཐའ་དག་མ་ཚང་ན་སྦོམ་པོ་དང་། ཚང་ན་ཕམ་པ་དངོས་གཞི་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་བཅོམ་པས་དགེ་སློང་དེ་ཕམ་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཕས་ཕམ་བཞི་ཞེས་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་དེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་སོ་སོ་ཐར་པ་ལས། དགེ་སློང་དག་གིས་དེ་དག་ལས་ལྟུང་བ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བྱས་ན། ཐོག་མ་ཇི་ལྟ་བར་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་ཕམ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་དགེ་སློང་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་དང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་དབང་གིས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་དགེ་འདུན་ལྷག་མའི་སྡེ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། དགེ་འདུན་ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་ཞེས་གྲགས་པ། །ཞེས་པ་སྟེ། གསོ་བ་དགེ་འདུན་ལ་རག་ལས་ཤིང་སྡོམ་པ་རྣམ་དག་གི་ལྷག་ལུས་པས་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་མཚན་ཉིད། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བཅས་འགལ་གྱི་ལྟུང་བ་གང་ཞིག །ལྷག་མའི་མིང་གིས་ཕྱིར་བཅོས་ན་དག་ཏུ་རུང་བའོ། །དབྱེ་ན། ནང་སེམས་ཅན་ལ་ཆགས་པ་ལྔ་དང་ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་ལ་ཆགས་པ་གཉིས་ཏེ་འདོད་པ་ལས་གྱུར་པ་བདུན། གནོད་པ་ལས་གྱུར་པ་གཉིས། བསྒོ་བ་ལས་གྱུར་པ་བཞི་སྟེ་བཅུ་གསུམ་མོ། ། གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ནི། བསྒྲོད་མིན་གནས་སུ་ཁུ་བ་འབྱིན་པ་དང་། །ཆགས་པས་བུད་མེད་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་འཛིན། །འཁྲིག་ཚིག་རྗེན་སྨྲ་བུད་མེད་ཆགས་ཕྱིར་བཀུར། །ཕོ་མོ་ཕན་ཚུན་སྨྱན་བྱས་འདུས་ཏེ་འཕྲད། །རང་དོན་ཚད་ལྷག་ཁང་པ་ཁང་ཆེན་བརྩིགས། །བརྗོད་གཞི་མེད་དང་སྙད་ཀ་བག་ཙམ་ལ། །བརྟེན་ནས་དགེ་སློང་སྐུར་བཏབ་དགེ་འདུན་དབྱེན། །དབྱེན་དེའི་རྗེས་ཕྱོགས་བསླབ་པ་དང་འགལ་བ། །ཁྱིམ་སུན་འབྱིན་ཚེ་སྐྲོད་བྱེད་ལ་སྙོན་པ། །ལྟུང་བྱུང་བསྐུལ་ཚེ་བ
Chinese
开始杀生而未阻止，最终生命的主宰断绝，教唆杀生、随喜赞叹等作为因缘也一样（犯根本罪）。这是说，起因于在蓬域，众多比丘修习不净观，因身体不净而厌恶，隐瞒修行而教唆杀生，因此而制定的。支分有四：基础是人或已成人形，与自己是不同相续的。意乐是认为要杀，并且没有错乱。发心是对所杀对象有认识，因此杀心相续不断。行为是用毒药、兵器等开始杀生而未阻止，最终在此生或来生，杀人者自己未死之前，被杀者的生命断绝。在《三百颂》中说：无论谁安住于自性，受持学处，对于其他人认为是人，并且以杀心无错乱地杀害，除了梦中人之外，都会因此而堕落。这不仅是自己杀害，而且教唆他人杀害，或者随喜赞叹杀生等作为因缘而死也是一样。众多比丘商议后，即使由一人杀害，所有人都犯波罗夷罪。如《俱舍论》中所说：在战争等为了同一目的时，所有人都像行事者一样具有（罪责）。 第四个是妄语的波罗夷罪：妄语的基础是能说会懂的人，意乐是改变认识后产生说谎的想法，行为是没有神通等功德，却说有，说大妄语，最终他人听懂了那个谎言就犯了（波罗夷罪）。这是说，起因于在广严城（Vaisali，吠舍离），由渔夫出家的五百比丘说大妄语，因此而制定的。支分有四：基础是对其说谎的对象，是与自己不同相续的，具有五种特征的人：能说话，能理解意思，意识安住于自性，不是黄门和两性人。所说的事物是高于欲界的，从初禅到佛陀之间的世间和出世间的任何功德。如萨迦的喇嘛说：这里所说的五种障碍，人们听说是（小乘的）法，断尽这些才认为是殊胜的法。
English
Having started to kill and not stopping, ultimately the life force is cut off, and also causing killing, rejoicing, praising, etc. as conditions (is a root downfall). This is said because the origin is that in the land of Spong, many monks meditated on the contemplation of ugliness, and because their bodies were impure, they became disgusted and hid their practice and caused killing, and therefore it was established. There are four branches: The basis is a human or one who has become human, who is a different continuum from oneself. The intention is to think of killing, and not being mistaken. The motivation is to have recognition of the object to be killed, so the mind of killing is continuous. The action is starting to kill with poison, weapons, etc., and not stopping, so that ultimately in this life or another life, before the killer himself dies, the life of the one to be killed is cut off. In the Three Hundred Verses it says: Whoever abides in their own nature, upholding the precepts, and regards another person as a human, and kills with a mind of killing without error, except for a person in a dream, will be destroyed by it. Moreover, it is not only killing oneself, but also causing others to kill, or rejoicing in and praising killing, etc. as conditions, it is the same if they die. If many monks deliberate and one kills, all will incur a Parajika offense. As it says in the Treasury of Knowledge: In war, etc., for one purpose, all are like the one who acts. The fourth is the Parajika of lying: The basis of lying is a person who can speak and understand, the intention is to change recognition and generate the thought of lying, the action is saying that one has qualities such as clairvoyance, etc., even though one does not, telling a great lie, and ultimately if another person understands that lie, one falls (into Parajika). This is said because the origin is that in the city of Vaishali, five hundred monks who had ordained from being fishermen told great lies, and therefore it was established. There are four branches: The basis is the object to whom one lies, a person with five characteristics who is a different continuum from oneself: able to speak, able to understand the meaning, consciousness abiding in its own nature, not a hermaphrodite or a person with two sets of genitals. The object of what is said is any quality of the world and beyond the world from the first dhyana to the Buddha, which is higher than the desire realm. As the Sakya Lama says: Here, the five obscurations are heard as the Dharma of humans, and when these are exhausted, they are considered the supreme Dharma. The intention is to change recognition and tell a lie.
Chinese
生起想要说的想法。即使没有结合、现量等胜过他者的功德集合，也以具有六种特征的语言，不怀人法上人的虚假显现的傲慢而说，或者努力接受他人所说。具有六种语言特征是：是语言，是自己的，与自性相关，不错误，清晰，并且明显地说。最终如果他人那样理解，就是失败。 第三是总结意义：无论使用这四种中的哪一种，比丘都会失败。一切知者说，这被称为四种他胜罪。也就是说，无论对这四种法中的哪一种使用，如果如各自的因集合中所说的那样，所有支分不齐全，就是粗罪，如果齐全，就是根本的他胜罪。因为不顺品摧毁了对治，所以这位比丘被判为失败，因此一切知者说这被称为四种他胜罪。同样，在《别解脱经》中说：诸比丘，如果他们做了这些罪中的任何一种，那么最初如何，后来也同样会失败，不应允许与比丘们一起居住和受用。 第二，关于僧残部，分为教和释，首先是教：被称为十三僧残。也就是说，救护依赖于僧伽，并且因为清净戒律的剩余，所以称为僧残。其定义是：受具足戒者的相续中，违犯所制定的罪过，如果以僧残之名进行忏悔，则可以清净。 第二是广释：在不应行的地方泄精，以贪执抓住女性身体的部分，公然说淫秽之语，因为贪恋女性而恭敬，男女互相作为媒介而聚集相遇，为了自己建造超量的房屋和大厦，没有理由或者只是一点点借口，依赖于此而诽谤比丘，分裂僧伽，追随分裂僧伽者，违背学处，在揭露家庭过失时，诽谤驱逐者，在劝请发生罪过时
English
Having the thought of wanting to speak. Even without the collection of qualities that surpass others, such as combination and direct perception, one speaks without the arrogance of false manifestations of human dharma superiors, with language possessing six characteristics, or strives to accept what others have said. The six characteristics of language are: being language, being one's own, being related to one's nature, being without error, being clear, and speaking manifestly. Ultimately, if others understand it that way, it is a defeat. Third is summarizing the meaning: Whichever of these four is used, the bhikshu will be defeated. The all-knowing one said that these are called the four pārājikas. That is to say, whichever of these four dharmas is used, if all the limbs are not complete as stated in their respective causal aggregates, it is a sthūlāpatti, and if they are complete, it is a fundamental pārājika. Because the opposing side destroys the antidote, this bhikshu is judged to be defeated, therefore the all-knowing one said that these are called the four pārājikas. Similarly, in the Prātimokṣa it is said: Bhikshus, if they commit any of these offenses, then just as it was in the beginning, so too will they be defeated later, and they should not be allowed to dwell and enjoy with the bhikshus. Second, regarding the saṃghāvaśeṣa section, there are two parts: the teaching and the explanation. First, the teaching: Known as the thirteen saṃghāvaśeṣas. That is to say, protection depends on the saṃgha, and because of the remaining of the pure precepts, it is called saṃghāvaśeṣa. Its definition is: Any offense in the continuum of one who has taken full ordination, which, if confessed by the name of saṃghāvaśeṣa, can be purified. Classification: Internally, there are five attachments to sentient beings, and externally, there are two attachments to possessions, which are the seven arising from desire; two arising from harm; and four arising from admonishment, totaling thirteen. Second is the detailed explanation: Ejaculating semen in an inappropriate place, grasping the parts of a woman's body with attachment, openly speaking obscene words, respecting a woman because of lust, men and women gathering and meeting by acting as intermediaries for each other, building houses and large buildings exceeding the limit for one's own sake, having no reason or just a little pretext, relying on this to slander bhikshus, causing dissension in the saṃgha, following those who cause dissension in the saṃgha, violating the precepts, when revealing the faults of a family, slandering the expeller, when urging the occurrence of an offense,