Tibetan
་ཅན་གྱིས་ངེས་པར་བྱེད་དགོས་པའོ། །དེ་གང་ཞིག །ལྟུང་བ་ཁྱོད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་གི་རིགས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཡང་སྲིད་ལུང་མ་བསྟན་ཡང་སྲིད་པ་དེ་བཅས་རྐྱང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེས་ན་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་དང་འབྲེལ་པའི་བཅས་ལྟུང་དང་། སྐྱེ་བ་གཅོད་པའི་ལྟུང་བྱེད་ལྟ་བུ་བཅས་རྐྱང་གི་ལྟུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་མ་བྱིན་ལེན་གྱི་ཕམ་པ་དེ། རྣམ་སྨིན་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་ཆ་ནས་རང་བཞིན་དང་། སྟོན་པའི་བཅས་འགལ་གྱི་ཆ་ནས་བཅས་ལྟུང་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ནི། ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཅན་དུ་འདོད་དེ། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་འགལ་ཟླའི་ཉེས་པ་ཡིན་ན་ལུས་ངག་གི་ལས་ཡིན་དགོས་པ་གང་ཞིག །དེ་ལ་རིག་བྱེད་ཡིན་མིན་གྱི་དབྱེ་བས་གཉིས་སུ་འབྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན། རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་སྦྱོར་མཇུག་གི་ལྟུང་བ་ལ་རིག་བྱེད་ཡིན་མིན་གཉིས་ཀ་ཡོད་ཅིང་། དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་ལ་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་། བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དངོས་གཞི་ལའང་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཟུགས་འདོད་པའི་སྐབས་ཡོད་དེ། དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བཅས་ལྟུང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་ལུང་གཏམ་གྱི་གཞི་ལས། དགེ་སློང་དགྲ་བཅོམ་པས་བྱེད་ན་ཉེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྱེད། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དེ་འདྲ་དེ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་པས་རིག་བྱེད་མིན་པའི་གཟུགས་སུ་མི་འཐད་དེ། མཛོད་ལས། རྣམ་རིག་མིན་ལུང་བསྟན་མིན་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། དངོས་པོ་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དང་། འདུ་ཤེས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཕམ་པ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི། རྫུན་སྨྲ་བའི་ལྟུང་བ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། སྦྱོར་བའི་སྦྱོར་བ་དང་། སྦྱོར་བ་དང་། དངོས་བཞིའི་ལྟུང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བྱ་བ་དེ་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྟན་ལས་ལྡང་བ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཉེས་བྱས་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཡིད་ལ་འགྱུ་བ་ཙམ་ལ་བསྡམ་བྱ་དང་། ལུས་ངག་ཏུ་འཐོན་ནས་བཤགས་བྱའི་ཉེས་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་བྱ་བ་དེ་ལ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ། དབྱེ་ན། ཕམ་ལྷག་གི་སྦྱོར་བ་ནི་སྦོམ་པོ་དང་། གཞན་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ནི་ཉེས་བྱས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱ་བ་དེ་མཐར་ཐུག་པའོ།
Chinese
必须由具有（某种）特性者来确定。那是什么呢？堕罪，就你的时机而言，其动机的种类，既可能是烦恼性的，也可能是无记性的，那就是唯是制罪的特征。因此，如不予取的他胜罪，是与自性相关的制罪；如断命的堕罪，是唯是制罪。这二者并非相违，因为具足近圆戒者的不予取他胜罪，从产生异熟痛苦的方面来说是自性罪，从违背世尊的禁制方面来说是制罪。对此，分别说者认为，堕罪的本体是有表色，因为如果是别解脱戒的违品罪过，则必须是身语的业。对此，以有表与无表的区分来分为二者。例如，自性罪的加行和结行的堕罪，既有有表也有无表，而正行的堕罪则遍是无表。就制罪而言，在承认正行也是有表色的情况下，例如阿罗汉相续中的制罪。而且，在律经的根本中说：如果比丘阿罗汉造作，那么所有这些罪过都是以无记心造作的。如是等等是无记性的，因此不应成为有表色，因为《俱舍论》中说：非有表、非无记不存在。 第二，从支分方面来分，有以事物为主的，有以观念为主的两种。第一种，如不净行的他胜罪。第二种，如妄语的堕罪。第三，从因果方面来分，有三种：加行的加行、加行和正行的堕罪。第一种，是为了造作该行为而生起心念和从座位上站起等等，这仅仅是恶作。而且，仅仅在心中闪现的是应守护的，在身语上表现出来的是应忏悔的恶作。第二种，是实际造作该行为的身语之业。区分而言，他胜和僧残的加行是粗罪，其他（单堕、二堕）的加行仅仅是恶作。第三种，是该行为的最终完成。
English
It must be determined by one who has (certain) characteristics. What is that? A transgression, in terms of your timing, the type of motivation for it, which may be either afflictive or neutral, that is the characteristic of a purely proscribed transgression. Therefore, such as the parajika of taking what is not given, is a proscribed transgression related to nature; such as a patayantika of cutting off life, is a purely proscribed transgression. These two are not contradictory, because the parajika of taking what is not given in the continuum of one who has taken full ordination, is a natural transgression in terms of generating ripening suffering, and a proscribed transgression in terms of violating the Buddha's prohibitions. On this, the Vaibhashikas assert that the essence of a transgression is form, because if it is a fault that is the opponent of the vows of individual liberation, then it must be an action of body and speech. On this, it is divided into two by the distinction of being revealing or non-revealing. For example, the preparatory and concluding transgressions of a natural fault have both revealing and non-revealing, and the actual transgression is pervaded by non-revealing. In the case of a proscribed fault, there are times when the actual transgression is also considered to be revealing form, such as the proscribed transgression in the continuum of an arhat. Moreover, in the root of the Vinaya it says: If a bhikshu arhat commits it, then all those faults are committed with a mind that is not declared. As such, such things are undeclared, so it should not be a revealing form, because the Abhidharmakosha says: Non-revealing, non-neutral does not exist. Second, dividing from the aspect of limbs, there are two types: those that are primarily things, and those that are primarily concepts. The first is like the parajika of unchaste conduct. The second is like the transgression of lying. Third, dividing from the aspect of cause and effect, there are three: the preparation for the action, the action, and the actual transgression. The first is like generating the intention to engage in that action and rising from the seat, etc., which are only misdeeds. Moreover, merely thinking about it is something to be restrained, and what manifests in body and speech is a misdeed to be confessed. The second is the action of body and speech that actually engages in that action. In terms of distinctions, the action of a parajika or sanghavasesha is a grave offense, and the action of the others (single downfall, double downfall) is only a misdeed. The third is the final completion of that action.
Tibetan
།འཕྲོས་དོན་སྦོམ་པོ་ལ། སྤྱིར་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲའི་སྦོམ་པོ་ཞེས་ཕམ་ལྷག་ལྟ་བུ་ལྕི་བ་དང་ལྟུང་བྱེད་མན་ཆད་ལྟ་བུའི་ཉེས་པ་མང་བ་ལ་ཟེར་བའི་ལུགས་ཀྱིས་སྡེ་ལྔ་ག་ལ་དེའི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་བསྟན་པས་ན་སྦོམ་པོ་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ལ། འདིར་མིང་དུ་ཆགས་པའི་སྦོམ་པོ་ཞེས་པ་སྦོམ་པོ་མཚན་ཉིད་པ་སྟེ། དབྱེ་ན། ཕམ་ལྷག་གང་རུང་གི་དངོས་གཞི་སྐྱེད་ངེས་པའི་སྔོན་འགྲོའ་ིསྦོམ་པོ་ལྟ་བུ་སྦྱོར་བའི་སྦོམ་པོ་དང་། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཕམ་ལྷག་གང་རུང་སྐྱེད་པར་མི་བྱེད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་ཕམ་ལྷག་གང་རུང་གི་སྦྱོར་བ་དང་ཆ་འདྲ་བ་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྦོམ་པོ་སྟེ། དཔེར་ན་མིའིི་འགྲོ་བ་པ་ལ་འཆི་ངེས་ཀྱི་མཚོན་བསྣུན་ནས་གསོད་སེམས་ལོག་པའི་སྦྱོར་བ་ལྟ་བུའོ། །ཕམ་ལྷག་གང་རུང་གི་མཐར་ཐུག་གི་རིགས་སུ་གནས་ཀྱང་རྒྱུ་ཚོགས་འགའ་ཞིག་མ་ཚང་བས་རང་གི་ངོ་བོ་ཕམ་ལྷག་གི་དངོས་གཞིའི་ཆར་གཏོགས་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་ནི་དངོས་གཞིའི་རྣམ་པའི་སྦོམ་པོ་སྟེ། དཔེར་ན་ལྷའི་རྟེན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པ་བསད་པ་དང་། གསོད་སེམས་མེད་ཀྱང་ཞེ་སྡང་གིས་མིའི་འགྲོ་བ་པའི་ལག་པ་གཅོད་པའི་དངོས་གཞིའི་ལྟུང་བ་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་སྡེ་ཚན་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན། སྡེ་ལྔ་སྟེ། ཕམ་པ་དང་། ལྷག་མ་དང་། ལྟུང་བྱེད་དང་། སོར་བཤགས་དང་། ཉེས་བྱས་སོ། །ལྟུང་བྱེད་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོ་དེ་སྤངས་ནས་བཤགས་དགོས་པ་སྤང་ལྟུང་དང་། དེ་འདྲའི་ཆད་ལས་ལ་མི་ལྟོས་པ་འབའ་ཞིག་པའོ། །དེ་ཡང་སྦོམ་པོ་ནི་ཕམ་ལྷག་གང་རུང་དང་། སྦྱོར་བའི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་སྡེ་ཚན་དེ་དང་དེར་གཏོགས་ལ། གཞི་བཅུ་བདུན་ནས་བཤད་པའི་ཉེས་བྱས་རྣམས་ཀྱང་ཉེས་བྱས་ཀྱི་སྡེ་ཚན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་སྡེ་ལྔའི་རིགས་སུ་མ་འདུས་པའི་ལྟུང་བ་མེད་ཅིང་དེས་ན་ཉེས་བྱས་ཡིན་ན་སོ་ཐར་གྱི་མདོའི་སྡོམ་ཚིག་གིས་བསྡུས་པའ་ིཉེས་བྱས་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་བོ། །སྡེ་ཚན་ལྔ་པོའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཀུན་སློང་གི་སྒོ་ནས་འབྱེད་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་བུད་མེད་ལ་རེག་པ་ལྟ་བུ་མི་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་ཀུན་སློང་གིས་བསླངས་ན་དེའི་སྦྱོར་བ་དང་། དེས་མ་བསླངས་ན་དགེ་འདུན་ལྷག་མར་འགྲོ་བ་བཞིན་ཏེ། དེའི་ཆ་ནས་དེར་རྟོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་ཡན་ལག་གི་དོན་ལ་གཉིས་ཏེ། དགེ་སློང་ཕའི་བསླབ་བྱ་དང་། དགེ་སློང་མའི་བསླབ་བྱ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དགེ་སློང་ཁྲིམས་ལ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་གསུམ། །ཞེས་པ་སྟེ། ཕམ་པ་བཞི། ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ། སྤང་ལྟུང་
Chinese
关于剩余的粗罪，一般来说，所谓功德之语的“粗罪”，按照类似于波罗夷和僧残那样重，以及类似于堕罪以下的罪过多的说法，五类罪都以那个名称来称呼并加以说明，因此称为粗罪。这里，成为名称的“粗罪”是指具有粗罪特征的罪。分类如下：类似于确定会产生波罗夷或僧残之根本罪的前行粗罪，是加行粗罪；在根本罪发生时，虽然不产生波罗夷或僧残，但其自性与波罗夷或僧残的加行相似，是加行之相的粗罪。例如，对人施加必死的武器，并生起杀心的行为。虽然处于波罗夷或僧残的最终类别中，但由于某些因缘不具足，其自性属于波罗夷或僧残之根本罪范畴的罪过，是根本罪之相的粗罪。例如，杀害作为天神所依的阿罗汉，以及虽然没有杀心，但因嗔恨而砍断人的手脚的根本堕罪。第四，从类别上划分，有五类罪：波罗夷、僧残、堕罪、悔罪和恶作。堕罪有两种：必须舍弃该物后忏悔的舍堕，以及不依赖于此类惩罚的单堕。此外，粗罪属于波罗夷或僧残，加行之恶作也属于各自的类别。从十七事中讲述的恶作也并非恶作类别之外的其他罪，因此没有不包含在五类罪中的堕罪，因此，如果是恶作，也并非完全被别解脱经的戒律所涵盖的恶作。五类罪的区别也必须从动机上区分。例如，像接触妇女这样的行为，如果由非梵行之动机引发，则是其加行，如果没有由此引发，则会成为僧残，因此，从那个角度去理解。如是说。第二，关于支分之义，有二：讲述比丘的学处和比丘尼的学处。第一是：比丘的戒律有二百五十三条。即：四波罗夷，十三僧残，舍堕
English
Regarding the remaining gross offenses, generally, the term "gross offense" in the context of meritorious speech refers to offenses that are as severe as pārājika and saṃghādisesa, and to the multitude of offenses lesser than sthūlātyaya. The five categories of offenses are named and explained in this way, hence the designation "gross offense." Here, the "gross offense" that becomes a name refers to an offense that possesses the characteristics of a gross offense. It is divided as follows: The preparatory gross offense, such as the preliminary action that definitely leads to the actual commission of either a pārājika or a saṃghādisesa, is a gross offense of application. The gross offense that, although it does not lead to the actual commission of a pārājika or a saṃghādisesa at the time of the principal offense, shares the nature of the application of either a pārājika or a saṃghādisesa, is a gross offense in the aspect of application. For example, the act of wielding a weapon that will certainly cause death against a human being, accompanied by the intention to kill. The offenses that, although belonging to the ultimate category of either a pārājika or a saṃghādisesa, do not have all the necessary conditions, and whose nature belongs to the category of the actual commission of a pārājika or a saṃghādisesa, are gross offenses in the aspect of the actual commission. For example, killing an arhat who is the object of veneration for gods, and the fundamental offense of cutting off the limbs of a human being out of hatred, even without the intention to kill. Fourth, dividing from the perspective of categories, there are five