Tibetan
ར་གྱི་གནས་རྣམས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ལ་ཐོས་བསམ་ལེགས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། དེ་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཡིས། །དང་པོར་བསླབ་ལ་རབ་གུས་བྱ། །སོ་སོར་ཐར་པ་འདུལ་བཅས་པ། །མང་ཐོས་དོན་གཏན་དབབ་ལ་བསྒྲིམས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགག་པའི་དང་། སྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱའོ། །དང་པོ་ལ། སྤྱི་དང་། ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལའང་། བསླབ་པ་འཆའ་བའི་རྒྱུ། བཅས་པའི་ཕན་ཡོན། ཕན་ཡོན་ཅན་གྱི་བསླབ་བྱའོ། །དང་པོ་ནི། སྟོན་པས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་བསླབ་པ་འཆའ་བར་མཛད་པ་བྱུང་བ་དང་བཅས་པའི་གླེང་གཞི་རྣམས་ཏེ། ཡུལ་གང་དུ། གང་ཟག་གང་གིས། ཉོན་མོངས་པ་ཇི་ལྟ་བུས་ཉེས་པ་གང་བྱས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་བཅས་པ་མཛད་པ་དུས་ནམ་གྱི་ཚེ་ཡིན་ཞེ་ན། ཁ་ཅིག་ད་ལྟར་གྱི་ཆོ་ག་དང་དུས་མཚུངས་པར་བྱུང་བ་དང་བཅས་པ་མཛད་ཟེར་ཡང་། མི་འཐད་དེ། སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ནས་ལོ་དྲུག་པ་ལ་འཆར་ཀ་ད་ཆོག་གིས་རྫོགས་པར་བཤད་ཅིང་། བཅས་པ་མཛད་པ་ནི་ལོ་བཅུ་གཉིས་འདས་ནས་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་། ས་གའི་ལྷས། སྟོན་ཀའི་ཆུ་བཞིན་དྲི་མེད་པར། །སྟོན་པའི་བསྟན་པ་བཅུ་གཉིས་ལོར། །ལྟུང་བ་མེད་པར་ལེགས་གནས་ཏེ། །ཉོན་མོངས་སྤོང་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། བསླབ་པ་བཅས་པ་ལ་ཕན་ཡོན་བཅུ་གསུངས་ཏེ། དེའི་སྡོམས་ནི། དགེ་འདུན་བསྡུ་དང་ལེགས་པར་བསྡུ། །བདེར་གནས་གནོད་མི་འཁུར་ཚར་གཅོད། །ངོ་ཚ་ཤེས་རྣམས་བདེར་གནས་དང་། །མ་དད་དད་དང་དད་རྣམས་འཕེལ། །འདི་ཡི་ཟག་བསྡམ་ཕྱི་མའི་ལྡོག །བསྟན་པ་ཡུན་རིང་གནས་པའོ། །ཞེས་པའི་དོན་ནི། རྣམ་པར་བཤད་པའི་སྒོ་བསྡུ་བ་ལས། དང་པོ་ནི་མདོར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་འདོད་པ་བསོད་ཉམས་ཀྱི་མཐའ་སྤོང་བའོ། །གསུམ་པ་ནི་ངལ་ཞིང་དུབ་པའི་མཐའ་སྤོང་བའོ། །བཞི་པ་ནི་ཚུལ་འཆལ་རྣམས་ནན་ཏུར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་ཚུལ་ལྡན་རྣམས་སྡིག་པའི་འགྱོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི་མ་ཞུགས་པ་རྣམས་གཞུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདུན་པ་ནི་ཞུགས་པ་རྣམས་སྨིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱད་པ་ནི་ཀུན་དཀྲིས་རྣམ་པར་གནོན་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགུ་པ་ནི་ལེགས་སྨོན་གྱི་ཚངས་སྤྱོད་རྣམས་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅུ་པ་ནི་བསྟན་པ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བཤད་དོ། ། གསུམ་པ་ལ། ལྟུང་བའི་རྒྱུ། ངོ་བོ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྡེ་ལྔའི་དངོས་གཞི
Chinese
为了了解僧团的规矩，必须精通律藏，如《宝鬘论》所说：“出家者，首先应恭敬学习戒律，努力广闻、精研别解脱戒和僧团规矩，并确定其意义。” 第三部分分为两点：遮止的学处和建立的学处。第一部分包括总义和支分义两方面。第一部分又包括受持学处的原因、制定学处的利益、以及具有利益的学处。第一点是：要了解导师依据什么而制定学处，以及制定学处的缘起，即在何地、何人因何种烦恼而犯了何种过错。那么，制定学处的时间是什么时候呢？有些人说，制定学处的时间与现在的仪式相同，但这是不合理的。因为释迦牟尼佛成佛后六年，阿阇梨迦达已经完整地讲述了仪式，而制定学处是在十二年后。正如萨迦的拉尊所说：“如秋水般清澈，导师的教法在十二年中，安住于无堕落，从而舍弃烦恼。” 第二点是：制定学处有十种利益，其总结是：“僧团和合，善为摄持，安乐而住，不招损害，调伏罪恶，知惭知愧者安乐，未信者生信，已信者增长，以此遮止烦恼，阻止来世恶趣，教法长久住世。”这些意义出自《分别解脱经》。第一句是总说。第二句是避免贪欲衰损的极端。第三句是避免疲劳困顿的极端。第四句是为了严厉惩治破戒者。第五句是为了持戒者没有犯罪的后悔。第六句是为了引导未入者进入佛门。第七句是为了使已入者成熟。第八句是为了与压制一切烦恼相一致。第九句是为了消除美好的愿望和梵行。第十句是为了使教法不中断。以上是解释。 第三部分包括：堕落的原因、本体、定义和分类。第一部分有三点：五部的正文。
English
To understand the rules of the Sangha, one must be well-versed in the Vinaya Pitaka. As stated in the Ratnavali, "A renunciate should first respectfully study the precepts, diligently study and contemplate the Pratimoksha and the Vinaya, and determine their meaning." The third part is divided into two points: prohibitive precepts and constructive precepts. The first part includes both the general meaning and the detailed meaning. The first part also includes the reasons for upholding the precepts, the benefits of establishing the precepts, and the precepts that have benefits. The first point is: to understand what the Teacher relied upon to establish the precepts, and the origin of establishing the precepts, that is, in what place, by whom, and due to what kind of afflictions, what kind of faults were committed. So, when was the time of establishing the precepts? Some say that the time of establishing the precepts is the same as the current ritual, but this is unreasonable. Because six years after Shakyamuni Buddha attained enlightenment, Acharya Kada had already completely explained the ritual, and the establishment of the precepts was twelve years later. As Sakya's Lhazun said, "Like autumn water, the Teacher's teachings remain undefiled for twelve years, dwelling in non-degradation, thereby abandoning afflictions." The second point is: there are ten benefits to establishing the precepts, the summary of which is: "The Sangha is in harmony, well-maintained, dwells in peace, does not cause harm, subdues evil, the ashamed and conscientious are at ease, the unbelieving generate faith, the believing increase, thereby preventing defilements, preventing future evil destinies, and the Dharma abides long." These meanings come from the Vinaya-vibhanga. The first sentence is the general statement. The second sentence is to avoid the extreme of greed and decline. The third sentence is to avoid the extreme of fatigue and exhaustion. The fourth sentence is to severely punish those who break the precepts. The fifth sentence is for those who uphold the precepts to have no regrets for committing crimes. The sixth sentence is to guide those who have not entered to enter the Dharma. The seventh sentence is to make those who have entered mature. The eighth sentence is to be consistent with suppressing all afflictions. The ninth sentence is to eliminate good wishes and Brahmacharya. The tenth sentence is to prevent the Dharma from being interrupted. The above is the explanation. The third part includes: the causes of downfall, the essence, the definition, and the classification. The first part has three points: the main body of the five divisions.
Tibetan
་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ནི། སྡོམ་པ་གསོར་རུང་ཡན་ཆད་དང་ལྡན་པ། སྟོན་པའི་བཅས་པ་དང་འབྲེལ་བ། ཤེས་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པ་དང་གསུམ་ཚང་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །ཀུན་སློང་ཐུན་མོང་པའི་རྒྱུ་ནི། འདུལ་བའི་མ་མོ་བསྡུ་བར། དེ་ཡི་རྒྱུ་ཡང་རྣམ་བཞི་སྟེ། །མི་ཤེས་པ་དང་བག་མེད་དང་། །ཉོན་མོངས་མང་དང་མ་གུས་པའོ། །ཞེས་སོ། །བྱེད་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། གཞི་གང་ལ་ལྟུང་བ་འབྱུང་བ་གཙོ་བོའི་རྒྱུ་སྟེ། མིའམ་མིར་ཆགས་པ་ལ་དེར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ཕམ་པའི་བྱེད་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པས་རབ་བྱུང་གི་རྟེན་ལ་བཅས་པའི་བསླབ་པ་ལས་འདས་པའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ནི་ལྟུང་བའི་ངོ་བོ་སྟེ། སྤོང་བདུན་གྱི་རང་བཞིན་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལྟུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མཛོད་ལས། འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་དགེའི་གཟུགས། །དེ་སྤོང་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་གཉིས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ནི་བཅད་པ་ཡང་། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་ལྡན་དུ་ཁས་འཆེ་བའི་གང་ཟག་གིས་ལུས་ངག་གི་བཅས་པ་ལས་འདས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའོ། །འོ་ན་དགེ་སློང་མས་ཟླ་བོའི་ཕམ་པ་འཆབ་པ་དང་། གསོ་སྦྱོང་གི་དུས་སུ་ཅི་འདི་ལ་ཁྱོད་ཡོངས་སུ་དག་གམ་ཞེས་དྲིས་པ་ན་ལྟུང་བ་ཤེས་བཞིན་དུ་འཆབ་པ་དག་ལྟུང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ལུས་ངག་གི་བཅས་པ་ལས་འདས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་ལ་ལུས་ངག་གི་རིག་བྱེད་རགས་པ་མེད་ཀྱང་ཁ་འགྱུར་བ་དང་བ་སྤུ་གཡོ་བ་སོགས་ཀྱི་རིག་བྱེད་ཕྲ་མོ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེས་ན། ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལེགས་པ་སྟེ། །ཞེས་པའང་བླང་དོར་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་ཤེས་ལ་ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཡིད་ཁོ་ན་ལ་ལྟུང་བ་རྣམ་པར་བཞག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ལུང་གཏམ་གྱི་གཞི་ལས། སེམས་ལས་བྱུང་བ་འབའ་ཞིག་གི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ལ། ངོ་བོའི། ཡན་ལག་གིརྒྱུ་འབྲས་ཀྱི། སྡེ་ཚན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་བཅས་པ་མེད་པའི་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བའི་མི་དགེ་བ་ལ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཞེས་གྲགས་ཀྱང་འདིར་འཆད་པའི་སྐབས་མ་ཡིན་ལ། འདིར་ལྟུང་བར་གྱུར་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་མཚན་ཉིད། བཅས་ལྡན་དགེ་སློང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བཅས་འགལ་གྱི་ལྟུང་བ་གང་ཞིག །ལྟུང་བ་ཁྱོད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་དེ་ཉོན་མོངས་པ
Chinese
如理如实生起的因依补特伽罗是：具有能够恢复的戒律以上，与导师的制定的相关联，以及智慧安住自性，这三者齐全才行。共同发心的因是：为了摄集律藏之母，它的因也有四种，即：不知、放逸、烦恼多和不恭敬。如是说。不共的作因是：产生堕罪的所依根本因，如对于人或似人者，在那里生起人想，就是断命的根本堕罪的作因一样。第二是：导师对于出家的所依而制定的学处，从中违越的身语之业是堕罪的自性，因为是舍七聚的自性，是与戒律相违背的堕罪。如《俱舍论》中说：邪淫的戒律是不善的色，舍弃它是两种戒律。佛陀也已经遮止。如是说。第三是：自称具有别解脱戒律的补特伽罗，身语违越所制定的罪过。那么比丘尼隐瞒月经的堕罪，以及在布萨的时候，如果被问到“你清净吗”的时候，明知堕罪而隐瞒，那么这些就不应该是堕罪了，因为不是身语违越所制定的。如果这样问难，那么对于她们来说，虽然没有粗大的身语表诠，但是因为具有口转变和毛发摇动等细微的表诠之色，所以没有过失。因此，“意之律仪善哉”也只是对于不忘取舍的忆念，以意的律仪来命名而已，因为只是意本身并没有安立堕罪。律经的根本中说：仅仅由心而生的没有堕罪。如是说。第四，从体性、支分、因果、类别等方面进行区分。第一，有自性和制立的罪过两种，一般在没有制定的相续中产生的非善业被称为自性罪，但这不是这里要讲的，这里所说的成为堕罪的自性罪的定义是：具有制定的比丘相续中的违越所制的堕罪，堕罪您当时的意乐是烦恼。
English
The causal basis person who arises as it is should be: possessing precepts that can be restored and above, being related to the Teacher's enactments, and being complete with the three, namely, wisdom abiding in its own nature. The common cause of motivation is: in order to gather the mother of the Vinaya, its causes are also four, namely: ignorance, carelessness, much affliction, and disrespect. Thus it is said. The uncommon acting cause is: the main cause of the basis on which the downfall occurs, such as for a human or a human-like being, having the perception of a human there is the acting cause of the root downfall of killing. Second is: the actions of body and speech that transgress the training enacted by the Teacher for the basis of ordination are the nature of downfall, because they are the nature of abandoning the seven aggregates, and are downfall that is contrary to morality. As it is said in the Treasury: Immoral discipline is an unwholesome form. Abandoning it is the two kinds of discipline. The Buddha has also prohibited it. Thus it is said. Third is: the transgression of body and speech by a person who claims to have the vows of individual liberation. Then, concealing the downfall of menstruation by a nun, and at the time of the Uposatha, if asked "Are you completely pure?" then concealing the downfall knowingly, then these should not be downfalls, because they are not transgressions of what is enacted by body and speech. If this is questioned, then for them, although there are no coarse expressions of body and speech, there is no fault because they have subtle expressions such as the changing of the mouth and the shaking of the hair. Therefore, "The discipline of mind is good" is also just naming the mindfulness that does not forget what to take and abandon as the discipline of mind, because there is no downfall established only in the mind itself. In the root of the Sutra it says: There is no downfall arising solely from the mind. Thus it is said. Fourth, there is a distinction from the aspects of nature, limbs, cause and effect, and categories. First, there are two kinds of faults, natural and enacted. Generally, non-virtuous deeds arising in a continuum without enactment are called natural faults, but this is not the occasion to explain here. The definition of a natural fault that becomes a downfall here is: Which downfall of transgression of enactment in the continuum of a monk with enactment? The motivation at the time of your downfall is affliction.