Tibetan
ར། གསུམ་པ་ནི། ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བྱས་པ་ཙམ་ནི་སྙིང་པོའི་སྐོར་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་། དེའི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླ་དང་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་སོགས་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་ལྟར་ཡིན་པས་མདོ་སྔགས་ཐུན་མོང་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་མོད། འདིར་སྔགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་ཆོས་ནི། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་སུ་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་གཞི་རྒྱུད་དུ་འཇོག་པའི་སྐབས་འདིར། རིག་པ་དེ་ཡང་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བཞེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྣམས་སུ་དེ་ལྟར་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཞུ་བདེ་ཙམ་ལ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྡོ་རྗེ་མེ་ལོང་ལས། ལུས་ཅན་སྙིང་ལ་གང་གནས་པ། །རང་བྱུང་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་གཟུགས། །མི་ཤིགས་ཐིག་ལེ་བདེ་ཆེན་པོ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཀུན་ཁྱབ་པ། །མི་གནས་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཡིན། །ཞེས་དང་། དུས་འཁོར་བསྡུས་རྒྱུད་ལས། སྲིད་གསུམ་ཕྲ་རགས་གཟུགས་མིན་འདིར་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་དེ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་དེ། །སངས་རྒྱས་ཤེས་རབ་གང་དུའང་གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་སྟོན་པར་འགྱུར། །གང་གིས་འགྱུར་མེད་དང་བྲལ་མི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཟུང་ནས་སྟོང་པར་ལྟ་བྱེད་པ། །དེས་ན་གཙོ་བོས་གང་ཞིག་འཕོ་མེད་ལྷན་སྐྱེས་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དག་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་བསྟན། །ཅེས་དང་། དགྱེས་རྡོར་ལས། རང་རིག་བདག་ཉིད་དག་པ་ཉིད། །དག་པ་གཞན་གྱིས་རྣམ་གྲོལ་མིན། །ཞེས་དང་། གྲུབ་ཆེན་མཚོ་སྐྱེས་ཀྱིས་དེའི་འགྲེལ་པར། རང་རིག་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དག་ པས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དག་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེ་དག་གི་ངག་དོན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མདོ་ལུགས་ལས་སྔགས་ལུགས་འཕགས་ཚུལ་ཡོད་དེ། བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། སྤྱིར་ཐུན་མོང་དུ། འཆིང་གྲོལ་མེད་པའི་དོན་གྱི་གནས་ལུགས། འབྲས་ཆོས་རྣམས་ཡེ་ནས་ཚང་བས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཡང་དྲི་མ་ལས་མ་གྲོལ་བར་མངོན་དུ་སྣང་མི་ནུས་པས་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། ཁམས་དང་། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་འབྲེལ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གོས་མ་མྱོང་བས་རང་བཞི
Chinese
ར། 第三，仅仅将内在觉性视为不变的真如，正如《宝性论》等关于心性的经部，以及其释论《宝性论》和《法界赞》等所阐述的那样，这被认为是显宗和密宗共同的观点。然而，这里密宗独有的特点是，在无上瑜伽部中，当将心性置于根本续的位置时，认为觉性也是大乐的自性，因此显得尤为殊胜，因为在经部中并没有这样宣说。而且，这并非仅仅停留在体验乐的层面，而是认为它是自性俱生、不可改变的大乐。正如《金刚镜》中所说：“有情心中所住者，自生无漏智慧身，无坏明点大乐性，如虚空般遍一切，不住法身之自性。”以及《时轮摄略续》中所说：“三有粗细非色此乃识，如是识性亦无有，佛陀智慧何处亦非住，此乃示现诸佛陀。”“何者离变异，无有之人执空性，彼等视空为空性。”“故主尊何者无迁，俱生身之乐，于密咒乘中宣说。”以及《喜金刚》中所说：“自知自性即清净，清净非由他解脱。”成就者海生金刚（莲花生大师）在其注释中说：“自知是大乐自性的清净而完全清净，并非由其他般若波罗蜜多等的清净而解脱。”等等，都清楚地说明了这一点。这些话的含义是：如来藏，就法而言，你比显宗更殊胜，因为你以大乐为特点。第四，一般来说，共同之处在于，没有束缚和解脱的意义的实相，果位之法原本就具备，因此是如来藏。心之法性具备一切功德，但由于未从垢染中解脱，无法显现，因此是自性住种姓，是界，是具有垢染的真如，虽然与垢染相关联，但从未沾染其自性，因此是自性
English
Ra. Thirdly, merely considering the inner awareness as the unchanging Suchness, as explained in the sutras concerning the essence, such as the Ratnagotravibhāga, and its commentaries like the Uttaratantra and the Dharmadhātustotra, is considered a common view of both sutra and tantra. However, the unique characteristic of tantra here is that in the Anuttarayoga Tantras, when placing the essence itself as the basis tantra, it is considered that awareness is also the nature of great bliss, thus it is particularly superior, because it is not proclaimed as such in the sutras. Moreover, it does not merely remain at the level of experiencing bliss, but it is considered as the great bliss that is naturally co-emergent and unchangeable. As it is said in the Vajra Mirror: "That which dwells in the heart of beings, is the self-born, stainless wisdom body, the indestructible bindu of great bliss, pervading all like space, is the nature of the non-abiding Dharmakaya." And as it is said in the Abridged Kalachakra Tantra: "The three realms, subtle and coarse, are not form, this is consciousness, likewise, there is no nature of consciousness, the Buddha's wisdom does not abide anywhere, this is to show the Buddhas." "Those who are free from change, those who grasp emptiness, they view emptiness as emptiness." "Therefore, the Lord, who is unmoving, the bliss of the co-emergent body, is taught in the Mantrayana." And as it is said in the Hevajra: "Self-knowing is purity itself, purity is not liberation by another." The great accomplished Tsokyé (Padmasambhava) said in his commentary: "Self-knowing is completely pure by the purity of the nature of great bliss, it is not liberated by the purity of other Prajnaparamitas, etc." and so on, which clearly explains this. The meaning of these words is: Tathāgatagarbha, in terms of Dharma, you are more superior than the sutra system, because you are characterized by great bliss. Fourth, in general, the commonality is that the reality of the meaning without bondage and liberation, the Dharma of the result is originally complete, therefore it is the Tathāgatagarbha. The Dharma nature of mind possesses all qualities, but because it is not liberated from defilements, it cannot manifest, therefore it is the naturally abiding lineage, it is the element, it is the Suchness with defilements, although it is associated with defilements, it has never been tainted by its own nature, therefore it is the nature.
Tibetan
ན་རྣམ་དག་གམ་བྱང་ཆུབ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་བཏགས་ཤིང་། ཁྱད་པར་སྔགས་ལུགས་ལ་ཕྱི་རྒྱུད་དུ། བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་སོགས་པ་དང་། ནང་རྒྱུད་དུ། མ་ཧཱ་ཡོ་ག་བས་རང་རིག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྷག་པ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བའམ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ལྷག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ། ཨ་ནུ་ཡོ་ག་བས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྲས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར། ཨ་ཏི་ཡོ་ག་བས་འོད་གསལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོང་གསལ་འགག་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་གསུམ་ལྡན་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པའོ། །དེ་ཡང་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་ག་ཆོས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དུ་རྒྱུ་རྒྱུད་ཀྱི་རྟེན་དྭངས་མ་ལྔའི་དབུས་ན་བརྟེན་པ་སེམས་ཉིད་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཞུགས་པར་བཤད་ཅིང་། འབྱུང་ལྔ་སེམས་དང་བཅས་པའི་དྭངས་མ་དྲུག་ཀྱང་གཉིས་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པའི་དོན་གྱིས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་སྒོ་གསུམ་གདོད་མ་ནས་རྡོ་རྗེ་མི་ཤིགས་པ་གསུམ་གྱི་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་སོ། །གཉིས་པ་འཕྲོས་དོན་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཉིས། སྒྲ་དོན་དང་། དེའི་རྣམ་གཞག་གོ ། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རང་བཞིན་དང་ནི་རྒྱས་པ་དག །དེ་ནི་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ དང་། །ཡོད་མེད་ཉིད་དང་ཡོན་ཏན་ནི། །སྒྲོལ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པས། གོ་ཏྲའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། གོ་ནི་གྷུ་ཎ་འཁྱམས་པའི་བྱིངས། ཀའི་རྐྱེན། བྱིངས་མཐའི་ཨ་བརྗོད་དོན་དང་། རྐྱེན་གྱི་ཀ་ཁྱད་དོན་ཕྱིས་སྲོག་གི་ཨ་བཞག །གྷུ་ཀུན་ཏུ་བསྒྱུར་བས་གུ་ཎ་སྟེ་ཡོན་ཏན། ཏྲཱྀ་རྐྱལ་བ་དང་སྒྲོལ་བའི་བྱིངས་ལ་ཡུ་བྱིན། ཡུ་བྷུ་ཛ་སོགས་ཀྱི་ཡུ་ཨན། རཱྀ་ཡོན་ཏན་ཨར། ར་ཥ་རྀ་སོགས་ཀྱིས་ན་ཎར་བྱས་ཏེ་སྦྱར་བས་ཏ་ར་ཎ་ཞེས་སྒྲོལ་བ་སྟེ། ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བ་ལས་སྒྲོལ་བའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་སྒྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྙིང་པོ་དེའི་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ནི་ཆོས་སྐུ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་བྲལ་རྒྱུ་སྟེ། རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་དགོས་འདོད་འབྱུང་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་ལྟར་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འཆར་བའི་གོ་འབྱེད་པས་ན་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། དེ་ལས་ཤར་བའི་ཡེ་ཤེས་སྣང་བའི་ཆ་ནི་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་བྲལ་རྒྱུ་སྟེ། འབྲས་བུ་ཅན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་གོང་འཕེལ་ལྟར་རྐྱེན་སྒྲིབ་པ་བྲལ་སྟོབས་ཀྱིས་རང་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་
Chinese
或者安立为清净或者菩提等等的名称。特别是密宗方面，在外续部中，有“我的即是真实”和“无始无终的菩提心”等等；在内续部中，嘛哈瑜伽认为自证菩提心是殊胜的真谛，无有分别，远离行境，或者真谛无别殊胜的法身大身；阿努瑜伽认为，界与智慧无二之子大乐，根本是菩提心之坛城；阿底瑜伽认为，光明菩提心，空明无碍的实相，本来就安住于具足三种智慧之中。而且在无上续部中说，有情众生的心间，在法界宫殿中，作为因续的所依，在五种清净物之中，所依之心性光明法身菩提心安住其中。五大连同心识的六种清净物，也以二二融入一体的方式，以极其微细的三门，从原始以来就安住于金刚不坏三身的本性之中。第二，关于旁述的种姓差别有两种：词义和它的分类。第一，出自《经庄严论》：自性与增长，彼为所依与能依，有无自性与功德，应知为救度之义。因此，如果从“种姓”一词引申，那么“go”是གྷུ་ཎ་（藏文，梵文天城体，गुण，guna，功德）游荡之源，加上“ka”作为后缀。源头的“a”表示意义，后缀的“ka”表示差别，然后保留词根的“a”。གྷུ་（藏文，梵文天城体，घु，ghu，旋转）是普遍改变，所以是“guna”即功德。“trī”是游泳和救度的词根，给予“yu”。“yu”是“yu bhuja”等的“yu an”。“rī”是功德“ar”。“ra sha rī”等将“na”变为“ṇa”，然后组合，所以“tarana”是救度，即依靠功德而从轮回中救度，因此被称为“功德救度”。第二，那个心髓的界，空性之分是法身自性身的离系因，如同珍宝之藏是产生所需所欲的基础一样，因为开启了产生身与智慧之门，所以是自性住种姓。从那之中生起的智慧显现之分是色身二身的离系因，如同具有果实的树木增长一样，依靠远离障碍的力量，自身具有的功
English
Or it is designated with names such as purity or bodhi. Especially in the Mantrayana system, in the outer tantras, there are "my own suchness" and "the bodhicitta without beginning or end," etc. In the inner tantras, Mahayoga considers self-awareness, the bodhicitta, to be the supreme truth, without distinction, free from the realm of action, or the supreme dharmakaya great body, the truth without distinction. Anuyoga considers the son of bliss, the great bliss inseparable from space and wisdom, the mandala of the root bodhicitta. Atiyoga considers the clear light bodhicitta, the nature of emptiness and clarity, unobstructed, to be inherently abiding in the possession of three wisdoms. Moreover, in the unsurpassed tantras, it is said that in the hearts of sentient beings, in the palace of dharma, as the basis of the causal continuum, in the center of the five pure essences, the mind itself, the clear light dharmakaya bodhicitta, abides. The six pure essences, including the five elements and consciousness, also enter into oneness in pairs, and with the meaning of the extremely subtle three doors, from the beginning, they abide in the nature of the three indestructible vajra deities. Second, there are two kinds of differences in lineage, which are discussed incidentally: the meaning of the word and its classification. First, from the Ornament of the Sutras: "Nature and growth, that is the basis and the dependent, existence and non-existence itself, and qualities, should be known as the meaning of liberation." Therefore, if derived from the word "gotra," then "go" is གྷུ་ཎ་ (Tibetan, Devanagari, गुण, guna, virtue) the source of wandering, with "ka" as a suffix. The "a" of the source expresses meaning, the "ka" of the suffix expresses difference, and then the "a" of the root is retained. གྷུ་ (Tibetan, Devanagari, घु, ghu, to rotate) is universally changing, so it is "guna," which means virtue. "trī" is the root of swimming and liberation, giving "yu." "yu" is "yu bhuja," etc., "yu an." "rī" is virtue "ar." "ra sha rī," etc., change "na" to "ṇa," and then combine, so "tarana" is liberation, that is, relying on virtue to liberate from samsara, therefore it is called "virtue liberation." Second, the element of emptiness of that essence is the separating cause of the dharmakaya svabhavikakaya, just as a treasure of jewels is the basis for the emergence of desired needs, because it opens the door for the emergence of body and wisdom, so it is the natural abiding lineage. The element of wisdom appearance arising from that is the separating cause of the two rupakayas, just as a fruit-bearing tree grows, relying on the power of being free from obscurations, the qualities inherent in oneself