Tibetan
་ལ། མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས། གཉིས་པ་ལ། ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་རིགས་འདྲ་ཉན་རང་དང་བྱང་འཕགས་གང་རུང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས། དབྱེ་ན། རྒྱུ་ལམ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་གཉིས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་རིགས་འདྲ་བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས། དབྱེ་ན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་གཉེན་པོའི་ལམ་གསུམ། སྤྲུལ་པའི་ལམ་གསུམ། མཐོང་ཆོས་ལ་བདེར་གནས་ཀྱི་ལམ་ལྔ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་དགུ། སྤོང་ལམ་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པའི་བདེན་བཞིའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ལམ་བཞི། སངས་ རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ལམ་བཅུ་སྟེ་སུམ་ཅུ་རྩ་བཞིའོ། །གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་རིགས་འདྲ་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས། དབྱེ་ན། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན། འདི་གཉིས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་སའི་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་:སྟེ་༼དེ་༽དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་སའི་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་དེ་དང་པོ་ཡིན་ཀྱང་གཉིས་པ་མ་ཡིན། སངས་རྒྱས་སའི་མི་སློབ་ལམ་དེ་གཉིས་པ་ཡིན་ཡང་དང་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་རིགས་འདྲ་ཉན་རང་བྱང་སེམས་གཉིས་ཀའི་རྒྱུད་ལ་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས། དབྱེ་ན། སྟོབས་བཅུ། མི་འཇིགས་པ་བཞི། སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ་བཞི། སངས་རྒྱས་སའི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ། རང་བྱུང་གི་རྣམ་པ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་སོ་དགུའོ། །གཉིས་པ་ལ། གཞི་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ། ལམ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། དངོས་པོ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་ལམ། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལམ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་ལམ། མངོན་པར་རྟོགས་པར་སྦྱོར་བའི་ལམ། བདེན་པ་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་ལམ། རྣམ་དག་ངེས་འབྱིན་གྱི་ལམ་དང་བདུན། དང་པོ་ནི། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཤེས་རབ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ཤེས་རབ་སྟེ། ཞེས་པས། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས། ལུས་ལ་
Chinese
二者，定义和分类。第一是，如实证悟四谛之究竟智慧。第二，有两种：共同和不共之遍知之相。第一之定义：与自同类声闻、独觉和菩萨圣者任何一者相续中具有的究竟智慧。
English
There are two: definition and classification. The first is the ultimate wisdom that directly realizes the nature of the Four Noble Truths. The second has two aspects: common and uncommon aspects of omniscience. The definition of the first: the ultimate wisdom that exists in the continuum of any of the self-similar Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattva Arya beings. Classification: There are two aspects: the aspect of omniscience that is in accordance with the causal path wisdom, and the aspect of omniscience that is in accordance with the basis wisdom of dissimilar aspects. The definition of the first: the ultimate wisdom that exists in the continuum of self-similar Bodhisattva Arya beings. Classification: There are three antidotal paths of the Buddhas and Arya beings, three emanation paths, five paths of dwelling in comfort in what is seen, nine paths that transcend the world, four paths of the realm of the Four Truths that are named as abandonment paths, and ten paths of the Buddhas themselves, totaling thirty-four. The definition of the second: the ultimate wisdom that exists in the continuum of self-similar Hearers and Solitary Realizers. Classification: There are the thirty-seven factors of enlightenment. These two are not contradictory, because the mindfulness of the Buddha's stage (Tibetan: དྲན་པ་ཉེར་བཞག་，Sanskrit Devanagari: स्मृतिउपस्थान，Sanskrit Romanization: smṛtyupasthāna，Literal meaning: mindfulness) is both. However, they are not coextensive, because the great mind (Mahayana mind generation) of the Buddha's stage is the first but not the second. The path of no more learning of the Buddha's stage is the second but not the first. The definition of the second: the ultimate wisdom that does not exist in the continuum of self-similar Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas. Classification: There are the ten powers, the four fearlessnesses, the four specific correct knowledges, the eighteen unshared qualities of the Buddha's stage, the aspect of suchness, the aspect of self-origination, and the aspect of the Buddhas themselves, totaling thirty-nine. Second, there are three aspects: the aspect of omniscience that is in accordance with the basis wisdom, the aspect of omniscience that is in accordance with the path wisdom, and the aspect of uncommon omniscience. First, there are seven paths: the path of completely understanding objects, the path arising from effort, the path of completely training in samadhi, the path of applying to manifest realization, the path of manifest realization of the truth, and the path of pure determination. The first is mindfulness, whose essence is wisdom, as it is said in the Treasury: Mindfulness is wisdom. Through entering the gate of the selflessness of phenomena, on the body
Tibetan
གཙང་བ། ཚོར་བ་ལ་བདེ་བ། སེམས་ལ་རྟག་པ། ཆོས་ལ་བདག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གཉེན་པོར་ལུས་མི་གཙང་བ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ། སེམས་མི་རྟག་པ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་གཉེན་པོར། དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཞག་པས་རང་གི་ལུས་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ཕུང་པོར་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས། ཀུན་འབྱུང་གི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ། དེའི་རྒྱུ་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པས་ཀུན་འབྱུང་། རྟག་འཛིན་གྱི་སེམས་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དུ་ ཤེས་ཏེ་བདག་ཆད་པར་དོགས་པ་མེད་པས་འགོག་བདེན་མངོན་དུ་བྱེད། རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་བདག་མེད་དུ་ཤེས་པས་བདག་མེད་སྒོམ་པའི་ལམ་བརྟེན་པའོ། །དབུས་མཐའ་ལས། གནས་ངན་ལེན་རྒྱུའི་སྲེད་རྒྱུའི་ཕྱིར། །གཞི་ཡི་ཕྱིར་དང་མ་རྨོངས་ཕྱིར། །བདེན་པ་བཞི་ལ་འཇུག་བྱ་བས། །དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན་ཏེ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་སྒོམ་པས་སྤང་གཉེན་ཤེས་ནས་བླང་དོར་གྱི་གནས་ལ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། མི་དགེ་བ་སྐྱེས་པ་ཡང་དག་པ་སྤོང་བ། མི་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད་པའི་ཡང་དག་སྤོང་བ། དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པའི་ཡང་དག་སྤོང་བ། དགེ་བ་སྐྱེས་པ་སྤེལ་བའི་ཡང་དག་སྤོང་བ་དང་བཞིའོ། །དེ་ལ་མདོ་ལས། གང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མི་དགེ་བའོ། །གང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ནི་དགེ་བའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི་སྟེ། དེའི་ངོ་བོ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་ཏིང་འཛིན་ཡིན། །ཞེས་པས། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོར་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་དགོས་པ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ལེ་ལོ་དང་ནི་མན་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང་། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །འདི་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་པས་ཉམས་ལེན་ལ་མི་སྤྲོ་བའི་ལེ་ལོ། བསྒོམ་བྱའི་ཚིག་དོན་བརྗེད་པ། བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་བ། དེ་གཉིས་བྱུང་ཚེ་གཉེན་པོ་མི་བསྟེན་པ་བྱིང་རྒོད་ཞི་ནས་ཀྱང་ཧ་ཅང་གཉེན་པོ་སྟོབས་ཆེ་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་དག་སེལ་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང་། །བྱིང་དང་རྒོད་དང་རྟོག་པ་དང་། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འདུག་པའོ། །ཞེས་
Chinese
清净，感受为乐，心为常，法为我之颠倒，为四颠倒之对治，身不净，感受痛苦，心无常，法无我之对治，为念住。如是安住，知自身为不净之蕴，知痛苦之自性。集起之主为贪爱，其因感受为痛苦，故为集起。执常之心，知为生灭之性，故不疑断灭，现证灭谛。清净之法，知为无我，故依无我之道的修持。 《中边分别论》中说： “为不净蕴之因，贪爱之因故， 为地之因，不愚昧之因故， 为入四谛之行故， 当修持念住。” 如是说。 第二是，四正断，其自性为精进，修持念住，知断证之别，于取舍之处生精进，即已生之不善法，正断；未生之不善法，不生之正断；未生之善法，生起之正断；已生之善法，增长之正断，此为四。 对此，经中说： “凡所作意者，为不善法。 凡所不作意者，为善法。” 如是说。 第三是，四神足，其自性为等持，如《俱舍论》所说： “神足即等持。” 如是说。此等持之不顺品，为对治五过失，需依八种作意。如《中边分别论》所说： “懈怠以及诸教授， 忘失以及沉掉等， 不作意与作意， 此等立为五过失。” 如是说。即于修持不喜之懈怠，忘失所修之词义，为沉掉所控制，此二者生起时，不依对治，沉掉止息后，过于对治力大亦成过失。 为遣除彼等之八种作意是，如《中边分别论》所说： “处所及于彼安住， 因以及果自体， 不忘失所缘境， 沉掉以及寻伺等， 彼等对治现作意， 寂止之时如实住。” 如是
English
Impurity, feeling as pleasure, mind as permanence, and dharma as self are the reversed views. As antidotes to the four reversed views, (there are) body as impure, feeling as suffering, mind as impermanent, and dharma as selfless, which are the mindfulness. By abiding thus, one knows one's own body as a heap of suffering, and understands the characteristic of suffering. The main origin is craving, and its cause is feeling as suffering, hence it is origin. The mind that grasps at permanence, knowing it as having the nature of arising and ceasing, therefore there is no doubt of annihilation, and the truth of cessation is realized. The purified dharma, knowing it as selfless, therefore relies on the path of meditating on selflessness. From the Madhyāntavibhāga: "For the cause of impure aggregates, the cause of craving, For the cause of the ground, and for the cause of non-ignorance, For the sake of engaging in the four truths, One should meditate on mindfulness." Thus it is said. Secondly, the four right abandonments, whose essence is diligence. By meditating on mindfulness, knowing the distinction between what to abandon and what to cultivate, one generates diligence in the place of taking and rejecting. That is, the unwholesome that has arisen, the right abandonment; the unwholesome that has not arisen, the right abandonment of not arising; the wholesome that has not arisen, the right abandonment of arising; the wholesome that has arisen, the right abandonment of increasing, these are the four. Regarding this, the sutra says: "Whatever is attended to is unwholesome. Whatever is not attended to is wholesome." Thus it is said. Thirdly, the four legs of miraculous power, whose essence is samādhi. As the Abhidharmakośa says: "The legs of miraculous power are samādhi." Thus it is said. The opposing factors of this samādhi are the five faults. As antidotes, one must rely on eight activities of application. As the Madhyāntavibhāga says: "Laziness and the instructions, Forgetfulness, sinking and excitement, Non-application and application, These are considered the five faults." Thus it is said. That is, laziness in not enjoying practice, forgetting the meaning of the words to be meditated on, being controlled by sinking and excitement. When these two arise, not relying on the antidote, and even after sinking and excitement have subsided, too much antidote becomes a fault. The eight activities of application for eliminating these are, as the Madhyāntavibhāga says: "The place and abiding in it, The cause and the result itself, Not forgetting the object, Sinking and excitement, and investigation, Applying the antidote to these, When pacified, abiding in reality." Thus