Tibetan
དུན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕྲིན་ལས། རང་གི་བདག་རྐྱེན་དུ་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་དེ་མཚན་ཉིད། རྩ་བའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། བྱ་བ་ཡུལ་ལ་ཡོད་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་རང་ལ་ཡོད་པ་གཉིས། ཡན་ལག་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། འགྲོ་རྣམས་ཞི་བའི་ལས་ལ་འགོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ནས། མྱང་འདས་ལ་འགོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་བར་ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན། ས་མཚམས་མ་ཐ་ལམ་མ་ཞུགས་ནས་ཡ་ཐ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར། འཇུག་ཡུལ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་རང་རང་གི་སྐལ་བ་དང་འཚམས་པར་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག །ཡུན་ཚད་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་འཇུག་ཅིང་གནས་པར་བསྟན་ཏེ་སྐབས་བརྒྱད་པ་རྫོགས་པའོ།། །། གཉིས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་འཆད་པའི་ཚུལ་ལ། དགོས་དོན། བསྡུས་དོན། མཚམས་སྦྱར། བརྒལ་ལན་ཏེ་ཡན་ལག་ལྔའི་སྒོ་ནས་འཆད་དེ། ཉན་པ་པོ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་དོན། དེ་འགྲུབ་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྡུས་དོན། དེ་དག་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ཚིག་དོན། དེ་ཡང་སྔ་ཕྱི་འབྲེལ་ཆགས་སུ་གོ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཚམས་སྦྱར་དང་། དེ་དག་འགལ་མེད་ཏུ་གོ་བའི་ཡན་ལག་ཏུ་བརྒལ་ལན་ཏེ་ལྔའི་སྒོ་ནས་སྟོན་ཏེ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་རྣམ་བཤད་རིག་པར། མདོ་དོན་སྨྲ་བ་དག་གིས་ནི། །དགོས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་བཅས་དང་། །ཚིག་དོན་བཅས་དང་མཚམས་སྦྱར་བཅས། །བརྒལ་ལན་བཅས་ཏེ་བསྙད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་གཞུང་གི་དོན་ལ། བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག །བརྩམ་བྱ་གཞུང་གི་རང་བཞིན། བཤད་པ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གདུལ་བྱ་དང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་མཆོད་པར་བརྗོད་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཞི་བ་འཚོལ་རྣམས། ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེ་ཡང་བསྟོད་ཕྱག་མཛད་པའི་ཡུལ་ནི། མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མངའ་བའི་འབྲས་ཡུམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། གཞི་ལམ་རྣམ་གསུམ་སྐྱེ་མེད་དུ་མཁྱེན་པ་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་ཀའི་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་དུ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡུམ་འདི་ལ་ཡོན་ཏན་གཞན་ཡང་ཡོད་མོད། མཁྱེན་གསུམ་ཁོ་ནའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ཕྱག་མཛད་པ་ཅི་ཞེ་ན། མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀའི་ཡོན་ཏན་བསྡུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སོ། །འོ་ན་རྣམ་མཁྱེན་གཅིག་པུའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། ཉན་རང་གི་རིགས་ཅན་དང་། མཉན་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྫི་བོ་ལྟ་བུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ཡུམ་འདི་ལ་དད་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡུམ་འདི་ལ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མངའ་བར་བསྟོད་པས་ཉན་རང་རྣམས་དེ་ལ་དང་བ་སྐྱེས་ནས་ ཉེར་ཞི་རྣམ་པ་གཉིས་ཐོབ་པར་མཛད་པ་དང་། ལམ་ཤེས་ཀྱི་དེ་མངའ་བའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་པས་ནི། མཉན་རྫི་ལྟ་བུར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་དེ་ལ་དང་བའི་སྒོ་ནས་བག་ལ་ཉལ་མི་སྤོང་བའི་ཐབས་ཀྱིས་སྲིད་པར་སྐྱེ་བ་བླངས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་མཛད་པ་དང་། རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡོན་ཏན་མངའ་བར་བསྟོད་པ་ནི། རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་རྣམས་དེ་ལ་དང་བ་སྐྱེས་ནས། དེ་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ལ་རིམ་གྱིས་ཞུགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་པའི་མཛད་པས་གདུལ་བྱ་ལ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བར་མཛད་པའོ། །སྐབས་འདིར་མཆོད་ཡུམ་ལ། མཚན་གཞི། མཚན་ཉིད། གྲངས་ངེས་པ། གོ་རིམ་ངེས་པ། ཡུམ་སྲས་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་པ་དང་དྲུག །དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལྔ་དང་། ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་རྣམས་མཆོད་ཡུམ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་བཙུན་གྱི་བསྟོད་ཕྱག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་བརྒྱད་གང་རུང་གྱུར་པའི་མཁྱེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡུམ་དུ་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ལུས་རྣམ་བཞག་གི་སྐབས་སུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྒྲས་སྨོས་ཏེ་དངོས་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་དངོས་དང་། ཀླན་ཀ་སྤངས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན་གྱིས་བསྟོད་ཕྱག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ཚན་ཡང་ཡིན། རང་སྲས་འཕགས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་བྱེད་དང་། བཞེད་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་མཁྱེན་པ། གཉིས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་མཐོང་ལམ་པ་ཆོས་ཅན། སྲས་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུ་མཆོད་ཡུམ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་ཟེར་ན། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཐོབ་མ་ཐག་པའི་བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། རྒྱལ་བའི་སྲས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྣམ་མཁྱེན་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ཆོས་ཅན། མཐར་ཐུག་གི་མཁྱེན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཟིན་སྒོམ་པའི་ལམ་སྔོན་སོང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་རིམ་བཞིན་ཁས། མ་གྲུབ་ན། སློབ་ ལམ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་རྟོགས་ཟིན་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡོད་པར་
Chinese
总而言之，佛的事业，依靠成为自己助缘的智慧法身，其洁白的功德即是特征。从根本上区分，有事业存在于对象上和作者存在于自身上两种。从分支上区分，从引导众生进入寂静之业的佛的事业，到引导进入涅槃的佛的事业之间，共有二十七种。从地界的界限来说，从没有进入道路的凡夫地，到佛地的最高处。通过进入处广大和持续不断两种方式，使所化众生各自的根器相应，毫不费力地自然成就。时间长度直到轮回没有空尽为止，显示进入处进入并安住于所化众生的相续中，第八品圆满结束。 第二，如何讲述的方法呢？通过必要、概要、连接、辩答这五个支分来讲述。为了使听者产生兴趣，需要说明必要；为了成就必要，需要说明概要；为了确定这些，需要说明词义；为了前后连贯地理解，需要说明连接；为了毫无矛盾地理解这些，需要说明辩答，通过这五个方面来阐述。世亲论师在《释量论》中说：“讲述经义者，应具备必要与概要，具备词义与连接，具备辩答而宣说。”如是说。第三，关于正文的内容，分为进入著作的支分、所著正文的自性、讲述圆满的行为三种。第一种分为两种：在引导对象生起信心的支分中，赞颂是：“声闻寻求寂静者……”等一句偈颂。也就是赞颂礼敬的对象，是具有三智功德的果母。那么，她是如何具有三智的功德呢？因为她了知基、道、果三种是无生的，并且具有三乘的一切功德。既然如此，这位母亲还有其他的功德，为什么只赞颂三智的功德呢？因为三智概括了八种现观的功德。那么，仅仅通过一种一切相智的门
English
In summary, the activity of the Buddha, relying on the wisdom dharmakāya that becomes one's own supporting condition, is characterized by pure white qualities. Fundamentally, it is divided into two: activity existing in the object and the agent existing in oneself. Branching out, from the Buddha's activity of leading beings into peaceful actions to the Buddha's activity of leading into nirvāṇa, there are twenty-seven. In terms of the boundaries of the stages, from the ordinary ground of not having entered the path to the highest point of the Buddha's ground. Through the two aspects of vastness of the field of entry and uninterrupted continuity, beings to be tamed are effortlessly and spontaneously led in accordance with their individual capacities. The duration extends until samsara is not empty, showing that the field of entry enters and abides in the continuum of beings to be tamed, thus concluding the eighth chapter. Secondly, how is the method of explaining this? It is explained through the five branches of necessity, summary, connection, and refutation. To generate interest in the listener, it is necessary to explain the necessity; to accomplish the necessity, it is necessary to explain the summary; to establish these, it is necessary to explain the meaning of the words; to understand the connection between the previous and the subsequent, it is necessary to explain the connection; and to understand these without contradiction, it is necessary to explain the refutation. The teacher Vasubandhu said in the Commentary on the Science of Reasoning: "Those who speak of the meaning of the sutras should explain with necessity and summary, with meaning of the words and connection, and with refutation." Thus it is said. Thirdly, regarding the content of the text, there are three parts: the branch of entering into the composition of the treatise, the nature of the text to be composed, and the act of completing the explanation. The first is divided into two: in the branch of generating faith in the beings to be guided, the praise is: "Those who seek peace, the Śrāvakas..." etc., one verse. That is, the object of praise and prostration is the fruit mother who possesses the qualities of the three wisdoms. How does she possess the qualities of the three wisdoms? Because she knows that the basis, path, and result are unborn, and she possesses all the qualities of the three vehicles. Since this is the case, this mother has other qualities as well, but why is praise and prostration made only through the qualities of the three wisdoms? Because the three wisdoms summarize the qualities of all eight realizations. Then, through the door of only one all-knowing wisdom,
Chinese
如果问到，那么赞颂是否合理呢？并非如此。因为声闻缘觉种姓者，以及像牧童一样发菩提心者，不会对这部佛母生起信心。因此，赞颂这部佛母具有基智的功德，能使声闻缘觉对她生起欢喜，从而获得两种寂灭。赞颂她具有道智，能使像牧童一样发菩提心的菩萨们，以对她生起欢喜的方式，通过不舍弃习气的方便，受生于轮回中，成办世间之事。赞颂她具有一切智的功德，能使像国王一样发菩提心的菩萨们，对她生起欢喜，从而次第进入宣说她的经典，以成佛的事业，为所化众生转法轮。此处对于供养之母，有六种分析：名称、定义、数量确定、顺序确定、母子之义的分析。第一，大乘的五道和声闻乘的圣者智慧都是供养之母，因为是至尊所赞颂礼敬的对境，是八事中的任何一种智慧。这是周遍的，因为在供养赞颂时被称为母，在身体安立时则以般若波罗蜜多的名义提及，并通过八事的方式进行阐述。第二，分为真实和破除诤论两种。第一，也是至尊慈氏所赞颂礼敬的对境，是八事中的一部分。是能生自子圣者的无漏蕴，以及成办所欲之义的任何一种智慧。第二，声闻见道者，不是圣者之子，因为其自因不是来自供养之母。如果承认这个理由，那么刚刚获得大乘发心的菩萨，不是胜者之子，因为其自因不是来自胜者之母。此外，一切智的第一个刹那，不是究竟的智慧，因为不是现证法身之后修习的道。周遍依次承认，如果不成立，那么在学道中存在现证法身之后修习的道。
English
If asked, is it reasonable to praise in this way? It is not so. Because those of the Śrāvaka and Pratyekabuddha lineages, and those who generate the mind of enlightenment like shepherds, will not develop faith in this mother. Therefore, praising this mother as possessing the qualities of the basis-wisdom causes the Śrāvakas and Pratyekabuddhas to develop joy in her, thereby attaining the two kinds of quiescence. Praising her as possessing the path-wisdom causes bodhisattvas who generate the mind of enlightenment like shepherds to take birth in saṃsāra through the means of not abandoning latent tendencies, accomplishing the benefit of the world. Praising her as possessing the qualities of omniscience causes bodhisattvas who generate the mind of enlightenment like kings to develop joy in her, thereby gradually entering the scriptures that teach her, and turning the wheel of Dharma for those to be tamed through the deeds of a Buddha. Here, regarding the object of offering, the mother, there are six analyses: name, definition, definite number, definite order, and analysis of the meaning of mother and son. First, the five paths of the Mahāyāna and the wisdom of the noble ones of the Hīnayāna are the object of offering, the mother, because they are the object of praise and homage of the venerable one, being any of the eight things. This is pervasive, because what is spoken of as mother during the offering and praise is mentioned by the term "Prajñāpāramitā" during the establishment of the body, and is explained through the eight things. Second, there are two: the actual and the refutation of objections. First, it is also among the eight things that are the object of praise and homage of the venerable Maitreya. It is the wisdom that generates the immaculate aggregates of one's own son, the noble one, and accomplishes the desired meaning. Second, a Śrāvaka on the path of seeing is not a son of the noble ones, because its own cause does not come from the object of offering, the mother. If one asserts the reason, then a bodhisattva who has just obtained the generation of the mind of enlightenment in the Mahāyāna is not a son of the conquerors, because its own cause does not come from the mother of the conquerors. Furthermore, the first moment of omniscience is not the ultimate wisdom, because it is not preceded by the path of meditating on the realization of the Dharmakāya. The pervasion is successively admitted. If it is not established, then on the path of learning, there is a path of meditating on the realization of the Dharmakāya.