Tibetan
་ཡིན་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ཅན་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་རྒྱུ་ལམ་ཤེས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་རྣལ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པ་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་རྣམས་དེའི་གོལ་ས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་དུ། འདིར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གཞི་ཤེས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ངག་དོན་ནི། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན་ཆོས་ཅན། ལམ་ཤེས་ཀྱི་འོག་ཏུ་གཞི་ཤེས་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། བླང་དོར་བྱ་བའི་གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པར་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། བསྡུ་བ་སྤྱིར་བསྟན་པ་དང་། དཀའ་གནས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གཞི་ཤེས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཆོས་དགུ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གང་ལ་འཇུག་པའི་ཡུལ། གང་གིས་འཇུག་པའི་སྦྱོར་བ། ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་མཐོང་ལམ་དང་གསུམ་དུ་འདུས། དང་པོ་ལ། སྲིད་ཞི་ལ་གནས་མི་གནས་ཀྱི། འབྲས་ཡུམ་ལ་ཉེ་རིང་གི །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་གཞི་ཤེས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྲིད་ཞི་ལ་མི་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་དངོས་སུ་བསྟན་ནས། གནས་པའི་གཞི་ཤེས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པ་ནི། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ནི་མཚན་མར་དམིགས་སྒོ་ནས། ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ ལ། གཞི་ལམ་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤང་གཉེན། འབྲས་བུ་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤང་གཉེན། དེའི་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། སྤང་བྱ་དང་། གཉེན་པོ་གཉིས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་དང་། ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྦྱིན་ལ་སོགས་པ་ངར་འཛིན་མེད། ཅེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤང་བྱ་དང་། གཉེན་པོ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པ་དང་། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་ལ་སོགས་ལ་ཆགས་པ་ཕྲ། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་ལམ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། གཉེན་པོ་དངོས་དང་། ཡུལ་ཟབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། རྟོགས་དཀའ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་མི་ཤེས་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་སོ། །དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཀུན་ཤེས། ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་དང་།
Chinese
如果那样，就必须是大乘种姓的缘故，那是因为从执著相的角度。如是说。第四是，菩萨的基智，以了知因、道智和体性为一的方式，了知是遍智的真实因，并且为了了知小乘的道是它的歧途不顺品。因此，这里将大乘和小乘的基智分别开来讲述。口诀是：至尊慈氏怙主法，在道智之下宣讲基智是有原因的，因为如果不能完全了知取舍所为的一切基础，就没有办法很好地了知三乘的道，因为这个原因才这样宣讲。第二，分为总的归纳和详细解释难点两部分。第一是，所有九种能表示基智的法，也包含于所入之境、能入之方便、以及所入之果见道这三者之中。第一，分为安住和不安住于有寂，亲近和疏远果母，不顺品和顺品的基智。第一是，直接显示不安住于有寂的基智，而间接显示安住的基智是：此岸彼岸非边际。如是说。第二是：那是因为从执著相的角度。如是等等。第三，分为基道上执著相的断证，果上执著相的断证，以及归纳其意义。第一，分为所断和对治两种。第一是：色等蕴空性。如是等等。第二是：布施等无我执。如是等等。第二，分为所断和对治两种。第一，分为显示为不顺品和成立为不顺品两种。第一是：贪著王等细微处。如是等等。第二是：法之道自性。如是等等。第二，分为对治真实、境深之原因和难悟之原因。第一是：诸法自性一。如是等等。第二是：见等遮止故。如是等等。第三是：以不识色等故。如是等等。归纳意义是：如是皆知。如是等等。第二，是方便的体性。
English
If so, it must be of the Mahayana lineage, because it is from the perspective of clinging to characteristics. Thus it is said. Fourth, the basis of Bodhisattva's wisdom, knowing that the cause, path wisdom, and essence are one, knowing that it is the real cause of omniscience, and in order to know that the paths of the Lesser Vehicle are its divergent and unfavorable aspects. Therefore, here the basis of the Great and Small Vehicle's wisdom is explained separately. The oral instruction is: The reason why the venerable Maitreya, the protector of Dharma, explains the basis of wisdom under the path wisdom is that without fully knowing all the bases of what to take and abandon, there is no way to know the three vehicles' paths well, for this reason it is explained in this way. Second, it is divided into two parts: general summary and detailed explanation of difficulties. The first is that all nine dharmas that represent the basis of wisdom are also included in the object of entry, the means of entry, and the result of entry, the path of seeing. First, it is divided into the basis of wisdom that dwells and does not dwell in existence and peace, is close to and far from the Mother of Results, and is unfavorable and favorable. The first is to directly show the basis of wisdom that does not dwell in existence and peace, and indirectly show the basis of wisdom that dwells is: This shore, that shore, not the edge. Thus it is said. The second is: That is because from the perspective of clinging to characteristics. Thus and so on. Third, it is divided into the abandonment and antidote of clinging to characteristics on the basis and path, the abandonment and antidote of clinging to characteristics on the result, and the summary of its meaning. First, it is divided into what is to be abandoned and the antidote. The first is: Form and other aggregates are emptiness. Thus and so on. The second is: Giving and so on are without self-grasping. Thus and so on. Second, it is divided into what is to be abandoned and the antidote. First, it is divided into showing as unfavorable and establishing as unfavorable. The first is: Attachment to kings and other subtle things. Thus and so on. The second is: The path of Dharma is by nature. Thus and so on. Second, it is divided into the real antidote, the reason for the depth of the object, and the reason for the difficulty of realization. The first is: All dharmas are of one nature. Thus and so on. The second is: By blocking seeing and so on. Thus and so on. The third is: Because of not knowing form and so on. Thus and so on. The summary of the meaning is: Thus all know. Thus and so on. Second, is the nature of the means.
Tibetan
དེའི་མཉམ་ཉིད་གཉིས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་སོགས་དང་། ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་ལ་སོགས་ལ་རློམ་མེད་པ། ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ལ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད། ཞར་ལ་སྒོམ་ལམ་མི་སྟོན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་བདེན་པ་ལ། ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་རྟག་མ་ཡིན་མི་རྟག་མིན། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ནི། ཞེས་སོགས་སོ། །མཁྱེན་གསུམ་སྤྱིའི་དོན་བསྡུ་འཆད་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདི་དང་ཡང་འདི་དང་། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་དཀའ་གནས་སོ་སོར་བཤད་པ་ནི། ཚུ་རོལ་ཕ་རོལ་མཐའ་ལ་མིན། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། སྲིད་ཞི་ལ་གནས་མི་གནས་ཀྱི་གཞི་ཤེས་ངོས་བཟུང་བ་དང་། འཕྲོས་དོན་ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྲིད་ཞི་ལ་མི་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་དང་། གནས་པའི་གཞི་ཤེས་གཉིས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད། འཁོར་འདས་བར་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ པའི་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ། མཚན་གཞི། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་མཐའ་དག་གོ །གཉིས་པའི་མཚན་ཉིད། དེ་རྟོགས་པའི་ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ། མཚན་གཞི། ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་མཁྱེན་པ་མཐའ་དག་གོ །དེ་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་གཞི་ཤེས་རྣམས་ལ་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་གཞི་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་འཁོར་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་མྱང་འདས་ཀྱི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། ཐེག་དམན་གྱི་གཞི་ཤེས་རྣམས་ལ་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལ་གནས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་ལ་དོར་བྱ་དང་མྱང་འདས་ལ་བླང་བྱར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཉན་རང་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མེད་དེ། དེ་ལུང་དང་རིགས་པ་གཉིས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ལུང་ནི། འདུས་པ་རིན་པོ་ཆེའི་ཏོག་ལས། རྟག་ཏུ་ཁམས་གསུམ་བདག་མེད་རྫས་མེད་ཅིང་། །བྱེད་པོ་རང་དབང་མེད་པར་རྣམ་བལྟས་ནས། །རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བཟོད་པ་གང་བསྒོམ་པ། །དེ་དག་འགྲོ་བ་ཀུན་ལས་ཐར་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ལང་གཤེགས་ལས། མཚན་མ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བྱང་ཆུབ་མི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མི་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དངོས་ཡོད་མ་བཤིག་ཕྱིར། །ཉན་ཐོས་དེ་དག་མངོན་རྟོགས་གྱུར། །ཞེས་སོ། །རིགས་པ་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་དེ་ཐབས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་
Chinese
那的等性有两种。第一种是：色等是不常等，等等。第二种是：对色等没有傲慢，等等。第三方面：总的指示，详细的解释，顺便说明不显示修道的原因。第一是：痛苦等真谛，等等。第二是：色不是常，不是无常，等等。第三是：声闻的道，等等。归纳讲述三种智慧共同的意义是：像这样这个和也是这个，等等。第二，分别解释难点是：不在此岸彼岸边。在此处分两种。第一，确定安住和不安住于有寂的基智，以及推论声闻缘觉证悟和没有证悟法无我的两种情况。第一，不安住于有寂的基智和安住的基智两种。第一种的定义：现量证悟轮回、涅槃、中阴三者自性空性的，大乘圣者的智慧。例子：所有的大乘圣者的智慧。第二种的定义：证悟那个的小乘圣者的智慧。例子：所有的小乘圣者的智慧。也就是说，大乘的基智等是不安住于有寂两边的基智，因为以大智慧不安住于轮回，以大悲心不安住于涅槃的边。小乘的基智等是安住于有寂两边的，因为执着轮回为应舍弃的，涅槃为应获取的。第二是：声闻缘觉没有证悟法无我，因为这由教证和理证两种成立。教证是：出自《积聚宝顶经》：恒时三界无我无实性，作者无有自在而观想，随顺彼之忍辱若修习，彼等解脱一切诸有中。以及《楞伽经》：没有证悟无相，所以不是证悟大乘菩提，而是没有证悟声闻菩提。以及《宝积经》：因为没有破除法的实有，所以那些声闻现证。理证是：小乘的道是远离方便智慧殊胜二者的
English
There are two kinds of equality. The first is: form, etc., are impermanent, etc., and so on. The second is: without arrogance towards form, etc., and so on. In the third aspect: a general indication, a detailed explanation, and incidentally, the reason for not showing the path of meditation. The first is: suffering, etc., the truth, etc. The second is: form is not permanent, not impermanent, etc. The third is: the path of the Shravakas, etc. Summarizing and explaining the common meaning of the three wisdoms is: like this, this and also this, etc. Second, explaining the difficult points separately is: not on this shore, the other shore, or the edge. In this case, there are two kinds. First, identifying the basic wisdom of dwelling and not dwelling in samsara and nirvana, and inferring whether Shravakas and Pratyekabuddhas realize or do not realize the selflessness of phenomena. First, there are two kinds: the basic wisdom of not dwelling in samsara and nirvana, and the basic wisdom of dwelling. The definition of the first kind: the wisdom of the Mahayana noble ones who directly realize that the nature of samsara, nirvana, and the intermediate state are empty. Example: all the wisdom of the Mahayana noble ones. The definition of the second kind: the wisdom of the Hinayana noble ones who realize that. Example: all the wisdom of the Hinayana noble ones. That is to say, the basic wisdoms of the Mahayana, etc., are called the basic wisdoms that do not dwell on the edge of samsara and nirvana, because they do not dwell on the edge of samsara with great wisdom, and do not dwell on the edge of nirvana with great compassion. The basic wisdoms of the Hinayana, etc., are said to dwell on the edge of samsara and nirvana, because they cling to samsara as something to be abandoned and nirvana as something to be attained. The second is: Shravakas and Pratyekabuddhas do not realize the selflessness of phenomena, because this is established by both scriptural and logical proofs. The scriptural proof is: from the Jewel Accumulation Sutra: "Constantly, the three realms are selfless and without substance, contemplating that the agent is without autonomy, whatever patience is cultivated in accordance with that, those will be liberated from all beings." And from the Lankavatara Sutra: "Because of not realizing the absence of characteristics, it is not the realization of the Bodhi of the Mahayana, but it is not the non-realization of the Bodhi of the Shravakas." And from the Dense Array Sutra: "Because the reality of phenomena is not destroyed, those Shravakas realize it." The logical proof is: the path of the Hinayana is devoid of the two superior aspects of skillful means and wisdom.