Tibetan
ས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་བར་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་བྱེད་དེ། མཛོད་ལས། སྟོན་དང་བསེ་རུ་བྱང་ཆུབ་བར། །བསམ་གཏན་མཐའ་བརྟེན་གཅིག་ལ་ཀུན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་སྤྱོད་ནི། གྲོགས་གཞན་དང་ལྷན་ཅིག་གནས་པའི་སྒོ་ནས་སྲིད་པ་ཐ་མའི་དུས་སུ་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་གདམས་ངག་སྟོན་པ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་དག་ནི་ཉི་འོག་པའི་ལུགས་ཡིན་གྱི། ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་བཞེད། གཉིས་པ་ལ། ལུང་དྲང་བ། ལུང་གི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་དངོས་བཤད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏུས་ལས། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་གང་ཞེ་ན། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པའམ། མ་ངེས་པ་ལ་གནས་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་དབང་པོ་འབྲིང་དང་། བདག་རྣམ་པར་ཐར་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་དང་། ཡིད་བྱུང་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཅན་དང་། བདག་ཉིད་མངོན་པར་རྟོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཅན་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་དང་། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྔོན་མ་བསྐྱེད་པའམ། ངེས་ པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་སྔོན་བསྐྱེད་པ། སྔོན་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པའམ། སྔོན་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའམ། གང་ཡང་རུང་སྟེ། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་བསེ་རུ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏེ། གཅིག་པུ་གནས་པའམ་རང་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཏེ། ཚོགས་དང་སྤྱོད་པ་གང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཐོབ་པའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་དོན་དེ་དག་ཀྱང་བསྡུ་ན། གང་ལ་གནས་པ་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ལམ་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར། དམིགས་པ་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར། ལམ་བགྲོད་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་དང་བཞིར་འདུས། གསུམ་པ་ལ། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་། ཚོགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱལ་དུ་རིགས་ངེས་པའི་གང་ཟག་འགའ་ཞིག །ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་མཉེས་པར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་བསྐལ་བ་བརྒྱའི་བར་དུ་ཚོགས་བསགས། མཁས་པར་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱས་ཏེ། འཆི་འཕོ་ཁར་སྨོན་ལམ་གསུམ་བཏབ་ནས་དེའི་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་ལ་སྲིད་པ་ཐ་མའི་དུས་སུ་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱིས་གདམས་ངག་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འཁོར་བ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད། དངོས་པོ་དྲུག་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད
Chinese
将地面的菩提树之间的垫子做成一个。如《俱舍论》中所说：“示与犀角菩提间，禅定边际皆唯一。”因此，集体修行是指与他人一同居住，在最后有期间，不依赖其他上师传授诀窍，自己显现菩提。这些是尼奥巴派的观点。克什米尔分别说部则认为只有犀角。第二，有引用经文，经文意义的归纳，以及道路行进方式的真实阐述三种。第一是，《集论》中说：“何为独觉乘者？安住于决定或不决定的独觉自性，自性为中等根器，为了自我解脱而立誓愿，心生厌离，远离贪欲，具有解脱之意，具有自我现证菩提之意，专注于声闻藏，修习随顺于法的法，未曾生起或已生起随顺于决择分的，未曾获得或已获得果位的，无论如何，在无佛出世时，自己先行道路，成为如犀牛角般，独自居住或成为自胜者，通过集体和修行，获得苦的究竟。”如此等等。第二是，如果归纳这些经文的意义，则可归纳为安住之处的种姓差别，道路方便智慧的差别，所缘依处的差别，以及道路行进方式的差别四种。第三，有如犀牛角般和集体中修行的道路行进方式两种。第一是，有些种姓决定为独觉的补特伽罗，在资粮道的阶段，积累取悦佛陀等的资粮长达百劫，精通于应精通的六种事物，在临终时立下三个誓愿，然后在来世的最后有期间，凭借先前的誓愿力，不依赖其他上师传授诀窍，而显现出舍弃轮回的解脱道。六种事物是：五蕴，十八界。
English
Make the cushion between the Bodhi trees on the ground into one. As it says in the Abhidharmakosha, "Between showing and rhinoceros horn Bodhi, all are based on one meditation." Therefore, collective practice means residing together with other friends, and in the final existence, without relying on other teachers to impart instructions, one manifests enlightenment oneself. These are the views of the Nīlāvatas. The Kashmir Vaibhāṣikas consider only the rhinoceros horn-like one. Secondly, there are three: quoting scriptures, summarizing the meaning of the scriptures, and directly explaining the way of progressing on the path. The first is, as stated in the Abhidharmasamuccaya, "What is a Pratyekabuddha vehicle practitioner? One who abides in the determined or undetermined nature of a Pratyekabuddha, whose nature is of middling faculties, who has made aspirations for the sake of self-liberation, who is disgusted, free from desire, with the intention to be liberated, with the intention to be enlightened by realizing oneself, who focuses on the Śrāvakapiṭaka itself and practices Dharma that is in accordance with the Dharma, who has not previously generated or has previously generated what is in accordance with the factors of ascertainment, who has not previously obtained or has previously obtained the result, whichever it may be, in the absence of the appearance of a Buddha, having preceded the path by oneself, having become like a rhinoceros horn, dwelling alone or having become self-victorious, having obtained the end of suffering through whichever of gathering and practice." And so on. Secondly, if we summarize the meaning of these scriptures, they can be summarized into four: the difference in lineage of where one abides, the difference in skillful means of the path, the difference in the object of focus, and the difference in the way of progressing on the path. Thirdly, there are two ways of progressing on the path: like a rhinoceros horn and practicing in a group. The first is that some individuals whose lineage is determined to be Pratyekabuddhas, in the stage of the accumulation path, accumulate merit for hundreds of eons, pleasing the Buddhas and so on, become skilled in the six things to be skilled in, make three aspirations at the time of death and transference, and then in the final existence of the next life, by the power of the previous aspirations, without relying on other teachers to impart instructions, manifest the path of liberation that abandons saṃsāra. The six things are: the five aggregates, the eighteen elements.
Tibetan
། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས། རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས། ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རབ་དབྱེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་སྟེ། དོན་ཚན་དྲུག་གོ །སྨོན་ལམ་གསུམ་ནི། སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་མི་བཞུགས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བར་གྱུར་ཅིག །དེར་ཡང་སློབ་དཔོན་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་ནུས་པར་གྱུར་ཅིག །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་གདུལ་བྱ་ལ་ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྙིང་བརྩེ་བར་བྱེད་ཀྱི་ངག་གི་སྒོ་ནས་སྙིང་བརྩེ་བར་མ་གྱུར་ཅིག །ཅེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཉན་ཐོས་སྔོན་དུ་མ་སོང་བ་དང་། དེ་སྔོན་སོང་གི་ཚོགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། རང་རྒྱལ་མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་འགའ་ཞིག་ཚོགས་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་གྲོགས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་། ཚུལ་བཞིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་བསྐལ་བ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས། མཁས་པར་ བྱ་བའི་དངོས་པོ་དྲུག་ལ་མཁས་པར་བྱས། འཆི་འཕོ་ཁར་སྨོན་ལམ་གསུམ་བཏབ་ནས། སྐྱེ་བ་ཕྱི་མར་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་གིས་སློབ་དཔོན་གཞན་གྱི་གདམས་ངག་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད། གཉིས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་རིགས་མ་ངེས་པ་འགའ་ཞིག །དབང་པོ་སྦྱངས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་དབང་པོ་འབྲིང་པོར་གྱུར་པའི་ཚེ། བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་པ་སོགས་གོང་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་ཉན་ཐོས་སོ་སྐྱེ་ཙམ་དང་། འཕགས་པ་སྔོན་སོང་གཉིས། ཕྱི་མ་ལ་ཡང་རྒྱུན་ཞུགས་ཙམ་དང་། ཕྱིར་འོང་ཙམ་སྔོན་དུ་སོང་བ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་དང་ཆ་འདྲ་བར་བསྐལ་ཆེན་བརྒྱ་ལ་ཆ་གསུམ་དུ་བསྒོས་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་ཚོགས་སྦྱོར་མཐོང་ལམ་དང་བཅས་པར་ཆ་གཅིག །སྒོམ་ལམ་ཆུང་འབྲིང་སྐོར་དྲུག་ལ་ཆ་གཅིག །ཆེན་པོ་སྐོར་གསུམ་ལ་ཆ་གཅིག་སྟེ། སྐབས་དེ་དག་ཏུ་ཚོགས་བསགས་ནས་གཞན་གྱི་གདམས་ངག་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་རྩ་བར། རང་བྱུང་བདག་ཉིད་སོགས་དང་། འགྲེལ་བར། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྔོན་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་པས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་བསྟན་མི་དགོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་དོན་དུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲིན་ལན་བསབས་པ་ལས། རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བརྒྱས་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར
Chinese
十二处，十二缘起支，业因果的详细区分，四圣谛，共六个要点。三个愿望是：愿我生于没有佛和声闻的世间界；在那里，愿我无需依赖其他导师，自己就能现证菩提；即使获得菩提，也要以身体的姿态慈爱所化众生，而不要以语言的姿态慈爱他们。这就是（三个愿望）。第二，关于声闻未曾先行的，以及那（声闻）先行的群体中修道的两种方式。第一种是：一些不确定是否为独觉种姓的人，在资粮道的阶段，依赖殊胜的善知识，听闻殊胜的佛法，并通过如理作意，在一百个劫中积累资粮，精通于 六种应精通的事物。临终时发出三个愿望，在来世凭借愿力的力量，无需依赖其他导师的教诲，自己就能现证菩提。第二种是：一些不确定是否为声闻种姓的人，调伏根器后，自性成为中等根器的时候，像前面一样，在一百个劫中积累资粮等等。这里有声闻凡夫和圣者先行两种。后者又分为须陀洹和斯陀含先行两种。第三种是：与大乘的修道方式相似，将一百个大劫分为三部分，独觉的资粮道、加行道、见道等占一部分，修道的小、中六轮占一部分，大的三轮占一部分，在那些阶段中积累资粮，无需依赖其他教诲，自己就能现证独觉的菩提。也就是在根本颂中说“自生自性”等，在注释中说：独觉佛是先前听闻等显现积聚，不依赖他人教导，自己现证自己的菩提，因此不需要佛等教导他们，这就是一个殊胜之处。解释的就是这个意思。第二，在《报恩经》中说：独觉佛们需要一百个大劫才能圆满。
English
The twelve sense bases, the twelve links of dependent origination, the detailed distinctions of karma and its results, and the four noble truths, making a total of six points. The three aspirations are: May I be born in a world realm where there are no Buddhas or Shravakas; there, may I be able to realize enlightenment on my own, without relying on other teachers; and even after attaining enlightenment, may I cherish beings to be tamed through the means of the body, but not cherish them through the means of speech. That is (the three aspirations). Second, regarding the two ways of traversing the path in the community of those who have not previously been Shravakas, and those who have previously been (Shravakas). The first is: Some individuals of uncertain Pratyekabuddha lineage, in the stage of the path of accumulation, rely on a noble spiritual friend, listen to the noble Dharma, and through proper attention, accumulate merit for a hundred eons, becoming skilled in the six objects to be skilled in. At the time of death, they make three aspirations, and in the next life, by the power of aspiration, they realize enlightenment on their own, without relying on the instructions of other teachers. The second is: Some individuals of uncertain Shravaka lineage, when their faculties have been tamed and their nature has become that of middling faculties, accumulate merit for a hundred eons, as before. Here, there are two types: ordinary Shravakas and those who have previously been noble ones. The latter are further divided into those who have previously been Stream-enterers and those who have previously been Once-returners. The third is: Similar to the way of traversing the path of the Great Vehicle, dividing a hundred great eons into three parts, one part for the Pratyekabuddha's path of accumulation, path of joining, and path of seeing, one part for the six rounds of the small and medium paths of meditation, and one part for the three rounds of the great path. In those stages, they accumulate merit and realize the Pratyekabuddha's enlightenment on their own, without relying on other teachings. That is, in the root text, it says "self-born nature," etc., and in the commentary, it says: The Pratyekabuddhas are those who have previously heard, etc., and have manifestly accumulated, so they do not rely on the teachings of others, but realize their own enlightenment on their own. Therefore, they do not need to be taught by Buddhas, etc., which is one unique feature. This is the meaning that is explained. Second, in the Sutra of Repaying Kindness, it says: The Pratyekabuddhas need a hundred great eons to reach completion.