Tibetan
སྔོན་དུ་བསམ་པའི་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་གྱིས་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་མོས་པ། སྦྱོར་བའི་ཡོན་ཏན་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་དཀའ་སྤྱད་ལ་སྲན་བཟོད་པ། སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་དགེ་བ་ ཡང་དག་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། རྒྱན་ལས། སྦྱོར་བའི་སྔོན་དུ་སྙིང་རྗེ་དང་། །མོས་པ་དང་ནི་བཟོད་པ་དང་། །དགེ་བ་ཡང་དག་སྤྱོད་པ་ནི། །རིགས་ཀྱི་རྟགས་སུ་ངེས་པར་བཤད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆེར་གོམས་པ། གྲོགས་ངན་པ་དང་འགྲོགས་པ། ཆོས་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་གྱིས་ཕོངས་པ། མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་གཞན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། རྒྱན་ལས། ཉོན་མོངས་གོམས་དང་གྲོགས་ངན་དང་། །ཕོངས་དང་གཞན་གྱི་དབང་ཉིད་དང་། །མདོར་ན་རིགས་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་ནི། །རྣམ་པ་བཞིར་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ནི་ཤིང་གི་རྩ་བ་བཟང་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་ལས། ཡོན་ཏན་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེན་བྱང་ཆུབ་ཤིང་བསྐྱེད་ཕྱིར། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ཞི་བ་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །བདག་དང་གཞན་ལ་ཕན་བདེ་བྱེད་པ་འབྲས་བུའི་ཕྱིར། །རིགས་མཆོག་དེ་ནི་རྩ་བ་བཟང་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་དང་། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རིགས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟེན་གྱི་སྒོ་ནས་རིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། རྩ་བར། འཇུག་པའི་རྟེན་ལ་རིགས་ཞེས་བྱ། ཞེས་དང་། འགྲེལ་པར། སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམ་པ་བཅུ་གསུམ་པོ་ཇི་སྐད་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་རིགས་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་རིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒྲུབ་པས་ཆོས་དབྱིངས་ལ་དམིགས་ཤིང་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དྲི་མ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྦྱང་ནས། ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ངག་དོན་ནི། བྱང་སེམས་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་པའི་རྟེན་རང་བཞིན་གནས་རིགས་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བརྟེན་པ་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་གཞིར་གྱུར་པའི་དྲི་བཅས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་འོག་ཏུ། བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། དྲང་ངེས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ། ལྡེམ་དགོངས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ། གདུལ་བྱ་བསྟན་པ་ལ་འཇུ
Chinese
首先，思维的功德是自性的大悲心，信奉大乘佛法，实践的功德是能忍受修法的苦行，如布施等的善行 如实地行持。如《宝性论》中说： “实践之前有悲心，信奉以及能忍耐，如实行持诸善业，决定宣说为种性之相。” 这是第一种。第二种是：串习烦恼深重，与恶友交往，缺乏修法的顺缘，被不善知识所控制。如《宝性论》中说：“串习烦恼与恶友，贫乏以及受他控，总之种性之过患，应当了知为四种。” 这是第二种。第三种是：大乘的种性如同树的良好根基。如《宝性论》中说：“功德极其广大为生菩提树，为得寂灭巨大安乐与痛苦，为利自他成办安乐之果故，此殊胜种性如树之良根。” 这是第三种。 第二，从所依的角度和从所缘的角度成为种性的方式有两种。第一种是：具有垢染的智慧法性从所依的角度成为种性。根本颂中说：“入之所依名为种。” 注释中说：“以修行之法的不同阶段的差别，十三种菩萨如前所说，成为法的基石的法界自性本身，被称作种性。” 这是第一种。第二种是：从所缘的角度成为种性，依靠大乘的修持，缘于法界并串习，从而逐渐清净垢染，最终证悟法性。语义是：菩萨加行道者的相续中的具有垢染的智慧法性，是修行的所依自性安住种性，因为是自己所依赖的大乘修行的基础的具有垢染的法性。其后，“如其所思”的章节中，分为两种。第一种是： 总的显示了了义和不了义的分类，分别解说了隐义和密意，引导所化众生
English
Firstly, the qualities of thought are great compassion by nature, faith in the Mahayana Dharma, and the qualities of practice are endurance in the hardships of Dharma practice, and the virtuous deeds of generosity, etc. Practicing correctly. As stated in the Ornament: "Before practice, there is compassion, faith, and patience, and the virtuous conduct is practiced correctly, it is definitely explained as a sign of lineage." This is the first. The second is: being heavily accustomed to afflictions, associating with bad friends, lacking the favorable conditions for Dharma practice, and being controlled by an unwholesome spiritual friend. As stated in the Ornament: "Accustomed to afflictions, with bad friends, poverty, and being under the control of others, in short, the faults of lineage, should be known as four types." This is the second. The third is: the Mahayana lineage is like the good roots of a tree. As stated in the Ornament: "Virtues are extremely vast for generating the Bodhi tree, for obtaining the peace of great happiness and suffering, for benefiting oneself and others, this supreme lineage is like the good roots of a tree." This is the third. Secondly, there are two ways of becoming a lineage from the perspective of the basis and from the perspective of the object. The first is: the nature of knowledge with defilements becomes a lineage from the perspective of the basis. In the root text: "The basis of entering is called lineage." And in the commentary: "The essence of the Dharmadhatu, which is the basis of the Dharma, is called lineage, due to the differences in the stages of the practice Dharma, the thirteen types of Bodhisattvas as previously explained." This is the first. The second is: becoming a lineage from the perspective of the object, relying on the practice of the Mahayana, focusing on and becoming accustomed to the Dharmadhatu, thereby gradually purifying defilements, and ultimately realizing the nature of reality. The meaning of the words is: the nature of knowledge with defilements in the continuum of a Bodhisattva on the path of application is the naturally abiding lineage of the basis of practice, because it is the nature of knowledge with defilements that is the basis of the Mahayana practice on which one relies. After that, in the section "As it is thought," it is divided into two. The first is: Generally showing the classification of definitive and non-definitive meanings, specifically explaining the hidden and secret meanings, and leading the beings to be tamed.
Tibetan
ག་པའི་རིམ་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། དྲང་ངེས་ངོས་བཟུང་བ། དྲང་ངེས་ཀྱི་དབྱེ་བ། མཚན་ཉིད་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ལ་དྲང་དོན་དང་། ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ལ་ངེས་དོན་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྒྲོན་གསལ་ལས། སྐལ་མེད་རྣམས་ལ་རྒྱལ་བ་ཡིས། །སྦས་ཏེ་གསུངས་པ་དྲང་བའི་དོན། །ཞེས་དང་། ཡང་དག་དོན་ནི་རབ་སྟོན་ཕྱིར། །ངེས་པའི་དོན་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ། རང་གི་བརྗོད་བྱ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བ་དང་རུང་བའི་མདོ་ལྟ་བུ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི། ཀུན་རྫོབ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་དང་དོན་དམ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་ལྟ་བུ་བརྗོད་བྱའི། གདུལ་བྱ་གང་དག་ལམ་ལ་དང་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པའི་ཆེད་དུ་གཙོ་བོར་གསུངས་པའི་མདོ་ལྟ་བུ་གདུལ་བྱའི། སྡེ་བ་རང་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་དང་མི་མཐུན་པ་དང་མཐུན་པའི་དོན་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་ལྟ་བུ་གྲུབ་མཐའི་དབང་དུ་བྱས་པ་དང་བཞི། དེ་ལས་བརྗོད་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་པ་དབྱེ་བ་མཚན་ཉིད་པ་དང་། གཞན་གསུམ་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དཀོན་བརྩེགས་ལས། མདོ་གང་དག་ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་གང་དག་དོན་དམ་སྟོན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་དངོས་སུ་སྟོན་པའི་མདོ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་དངོས་སུ་སྟོན་པའི་མདོ། དབྱེ་ན། དྲང་ངེས་སོ་སོ་ལ་ཡང་དྲང་ངེས་ཀྱི་མདོ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བཞི། མཚན་ཉིད། དྲང་ངེས་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞིག །རང་གི་ཚིག་ཟིན་གྱི་བརྗོད་བྱ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བ་དང་། དེ་གང་ཞིག །རང་གི་ཚིག་ཟིན་གྱི་བརྗོད་བྱ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཁས་བླང་དུ་རུང་བ། གཉིས་པ་ལ། དགོངས་པ་ཅན་གྱི་མདོ། ལྡེམ་པོར་དགོངས་པའི་མདོ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། མཉམ་པ་ཉིད། དོན་གཞན། དུས་གཞན། གང་ཟག་གི་བསམ་པ་ལ་དགོངས་པའི་མདོ་དང་བཞི། དང་པོ་ལ། སངས་རྒྱས་ལ་བརྙས་པའི་གཉེན་པོར་མཉམ་པ་ཉིད་གསུམ་ལ་དགོངས་ནས། ང་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྣམ་གཟིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་མདོ་ལྟ་བུ། མཉམ་པ་ཉིད་གསུམ་ནི། རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ། གཞན་དོན་ཕྲིན་ལས་མཉམ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ལ་བརྙས་པའི་གཉེན་པོར་དོན་གཞན་ལ་དགོངས་ནས། ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་། །རྒྱལ་པོ་ག
Chinese
何者的次第有三。第一，了知需义、不了义，需义的分类，定义这三者。第一是，仅仅在世俗的言语中宣说的是需义，对于事物的究竟实相称为不了义。如《明灯论》中说：为了无缘者，诸佛所隐秘，宣说为需义。为了极显示，真实之义故，亦当说不了义。因为这样宣说了。第二，如自己的所说之义，不能如字面接受和可以如字面接受的经典，是能诠方面的；主要宣说世俗谛的和主要宣说胜义谛的经典，是所诠方面；为了引导何者进入道和果而主要宣说的经典，是所化方面；主要宣说与各自宗派相符和不符之义的经典，是从宗派的角度安立的，共有四种。其中，从所诠的角度安立的是自性分类，其他三种是假立的。如是，在《宝积经》中也说：何等经典是成办世俗的，那些称为需义。何等经典是宣说胜义的，那些称为不了义。如是。第三，直接宣说世俗谛自身所执著的所诠为主要的经典，和直接宣说胜义谛自身所执著的所诠为主要的经典。分类上，需义和不了义各自又有需义和不了义的经典，共有四种。定义，需义和不了义各自的定义是什么？自己的词句的所诠不能如字面接受的，那是什么？自己的词句的所诠可以如字面接受的。第二，有密意的经典，隐晦密意的经典，宣说那二者的差别这三者。第一，平等性，异义，异时。对补特伽罗的意乐而说的经典这四种。第一，为了对治轻蔑佛陀，考虑到三种平等性，我即是胜观佛。如是宣说的经典。三种平等性是，因集合是二，果是法身，利他事业是平等的。第二是，为了对治轻蔑法，考虑到异义，父母是当杀的，国王
English
There are three aspects to what? First, identifying the provisional and definitive meanings; the divisions of the provisional and definitive meanings; and their definitions. First, what is spoken of merely in worldly terms is called provisional meaning, and the ultimate reality of things is called definitive meaning. As it says in the Lamp Illuminating [the Thought], "For those without fortune, the Victorious Ones speak in a concealed way, that is the provisional meaning. In order to fully show the true meaning, the definitive meaning is also to be spoken." Because it is spoken in this way. Second, like the sutras where one's own meaning cannot be accepted literally and can be accepted literally, which are in terms of the expression; like the sutras that mainly show conventional truth and the sutras that mainly show ultimate truth, which are in terms of the meaning; like the sutras that are mainly spoken for the sake of leading certain trainees to the path and the result, which are in terms of the trainees; like the sutras that mainly show meanings that are consistent and inconsistent with the tenets of each of their own schools, which are made in terms of tenets, there are four. Among these, the division made in terms of meaning is the defining characteristic, and the other three are imputed. Thus, in the Jewel Heap Sutra, it also says, "Those sutras that accomplish the conventional are called provisional meaning. Those sutras that show the ultimate are called definitive meaning." Thus. Third, the sutra that directly shows the conventional truth as the main object of its own clinging, and the sutra that directly shows the ultimate truth as the main object of its own clinging. In terms of divisions, each of the provisional and definitive meanings has two sutras of provisional and definitive meaning, so there are four. Definition: What is the definition of each of the provisional and definitive meanings? That which cannot be accepted literally as the meaning of one's own words, what is that? That which can be accepted literally as the meaning of one's own words. Second, sutras with intention, sutras with hidden intention, and explaining the difference between the two, these three. First, equality, different meaning, different time. Sutras spoken according to the thoughts of individuals, these four. First, in order to counteract disparaging the Buddha, considering the three equalities, "I myself am the Buddha Vipashyin." Like the sutra that says this. The three equalities are: the collection of causes is two, the result is the Dharmakaya, and the activity for the benefit of others is equal. Second, in order to counteract disparaging the Dharma, considering a different meaning, "Father and mother are to be killed, and the king\