Tibetan
དང་། ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ལས་སོ། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་གཞི་གང་ཞིག །སེམས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་མ་ཞི་བར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པས་བསྡུས་པ་དང་པོའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་རྩ་བ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ། དེ་དག་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལྟ་བུའོ། །དེ་གང་ཞིག །རང་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་ བྱུང་བའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས། དབྱེ་ན། ངན་སོང་གསུམ་དུ་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་མི་དགེ་བའི་ལས་དང་། བདེ་འགྲོར་འཕེན་པར་བྱེད་པའི་དགེ་ལས་གཉིས་སོ། །བཞི་པ་ལ། ཐེག་དམན་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་བཅོམ་པའི་ས་མཚམས་གཉིས། དང་པོ་ནི། དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་ན་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་པས་ཁྱབ། ལས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་སྐབས་སྤངས་མ་སྤང་གཉིས་ཀ་ཡོད། ལྷག་མེད་ཐོབ་ནས་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀ་སྤངས་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་མཐའ་དག་གིས་སྤངས་སོ། །དཔེར་ན། ལྷག་བཅས་ལ་གནས་པའི་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པའི་གཟུགས་ཕུང་སྡུག་བདེན་ཡིན་ཀྱང་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དམན་ལམ་སྔོན་དུ་སོང་བ་ལ་ཚོགས་ལམ་ནས་ཀྱང་གཉིས་ཀ་སྤངས་པ་ཡོད་ཅིང་། མ་སོང་བ་ལ་ཀུན་འབྱུང་ས་དང་པོ་ནས་སྤངས། སྡུག་བདེན་ས་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་འགྲོ་བ་སྲིད་དེ། རྒྱན་ལས། དབང་པོ་ལྔ་རྣམས་གཞན་གྱུར་ན། །དོན་ཀུན་འཇུག་དང་ཐམས་ཅད་ལ། །ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་། །འབྱོར་བ་དམ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ། ཐོབ་པའི་ས་མཚམས་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། དགག་གཞི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱི་སྟེང་དུ་འགོག་བྱེད་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་བཀག་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག །བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཟག་མེད་རྣམ་བྱང་གི་བདེན་པ། གཉིས་པ་ནི། བྱིས་པས་འགོག་བདེན་ལ་གཡང་ས་དང་། ལམ་བདེན་དེར་ཁྲིད་བྱེད་ཀྱི་གཤེད་མ་ལྟ་བུར་བཟུང་ཞིང་། འཕགས་པས་འགོག་བདེན་ལ་བདེ་བ་དང་ལམ་བདེན་དེར་ཁྲིད་བྱེད་དུ་གཟིགས་ལ། དེ་གཉིས་འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོ་ལྟར་གྲུབ་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ། འགོག་བདེན་དང་། ལམ་བདེན་གྱི་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐེག་པའི་སྒོ་ནས་ཉན་རང་བྱང་སེམས་ཀྱི་འགོག་པ་གསུམ། སྤང་བྱའི་སྒོ་ནས་སྒྲིབ་གསུམ་ལས་གྲོལ་བའི་འགོག་པ་གསུམ། དབྱེ་བ་བཏགས་པ་བའི་དབང་དུ་ན། སོ་སྐྱེས་དང་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་འགོག་པ་ལྟ་བུ་བརྡ་དང་དོན་དམ
Chinese
以及，由烦恼所产生的业。如是说。分别的依据是什么？使心相续不能调伏的烦恼所摄的第一种相。本体是根本烦恼和近烦恼。比如那些和它们相应的（俱生）心和心所。那是什么？自因是烦恼所产生的有漏业。分类是：投生于三恶趣的不善业，以及投生于善趣的善业两种。第四，有小乘和大乘的断除的界限两种。第一种是：如果获得阿罗汉果，就遍及断除了烦恼的集起。业的集起在有余涅槃时，有断与不断两种情况。获得无余涅槃后，苦和集两种都断除了。轮回是所有阿罗汉都断除了的。例如：安住于有余涅槃的声闻阿罗汉的色蕴是苦谛，但不是轮回。第二种是：对于先前修习小乘道的人来说，从资粮道开始也有两种都断除的情况。对于没有修习小乘道的人来说，集起从第一地开始断除，苦谛有可能到第八地为止。如《宝鬘论》中说：五根若已转变，一切义利皆成办，百千万种诸功德，获得殊胜之富饶。如是说。第二，有体性、词义解释、分类、获得的界限四种。第一种是：在所断对治的心相续上，以无间道阻断自己的那份应断之种子的力量所获得的择灭。是现量证悟无我的智慧的体性的无漏清净的真谛。第二种是：孩童认为灭谛是悬崖，道谛是引导他们的刽子手。圣者认为灭谛是安乐，道谛是引导者。那两者如圣者的观点一样成立，所以称为圣谛。第三，有灭谛和道谛的分类两种。第一种是：从宗派的角度来说，有声闻、缘觉、菩萨的灭谛三种。从所断的角度来说，有从三障中解脱的灭谛三种。如果从假立的角度来说，就像凡夫和圣者相续的灭谛一样，是名言和实义。
English
And, the karma that arises from the power of afflictions. Thus it is said. What is the basis of division? The first characteristic is that which is gathered by afflictions that do not thoroughly pacify the mind stream. The basis is the root and near afflictions. Such as the mind and mental factors that are in accordance with them. What is that? The self-cause is the contaminated karma that arises from the power of afflictions. The divisions are: non-virtuous karma that throws one into the three lower realms, and virtuous karma that throws one into the happy realms. Fourth, there are two boundaries of abandonment, those of the Lesser Vehicle and the Great Vehicle. The first is: if one attains Arhatship, it is pervasive that one has abandoned the arising of afflictions. The arising of karma, in the case of the remainder of Nirvana, there are both abandoned and unabandoned. Having attained the remainderless, both suffering and arising are abandoned. Samsara is abandoned by all Arhats. For example, the aggregates of a Hearer Arhat abiding in the remainder of Nirvana are the truth of suffering, but not samsara. The second is: for those who have previously gone on the Lesser Vehicle path, from the path of accumulation onwards, there are also cases where both are abandoned. For those who have not gone on it, the arising is abandoned from the first ground onwards, and the truth of suffering can go up to the eighth ground. As it says in the Ornament: When the five faculties have changed, all purposes are accomplished, hundreds of thousands of qualities arise, and supreme wealth is obtained. Thus it is said. Second, there are four: characteristic, explanation of terms, division, and the boundary of attainment. The first is: on the basis of the object to be negated, on the mind stream, the individual discriminating cessation attained by the power of the unobstructed path that obstructs the seeds of what is to be abandoned, which is one's own share. It is the stainless, pure truth that is the essence of the wisdom that directly realizes selflessness. The second is: children regard the truth of cessation as a precipice, and the truth of the path as a executioner who leads them there. The noble ones regard the truth of cessation as bliss, and the truth of the path as a guide. Since those two are established according to the view of the noble ones, they are called the noble truths. Third, there are two divisions: the truth of cessation and the truth of the path. The first is: from the perspective of the vehicle, there are three cessations of Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas. From the perspective of what is to be abandoned, there are three cessations that are liberated from the three obscurations. If it is from the perspective of imputation, like the cessation of the continuum of ordinary beings and noble ones, it is convention and ultimate meaning.
Tibetan
་པའི། མི་སློབ་པ་དང་སློབ་པའི་འགོག་པ་ལྟ་བུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་མ་རྫོགས་པའི། སྤྱན་དང་མངོན་ཤེས་སོགས་ལྡན་མི་ལྡན་ལྟ་བུ་རྒྱན་བཅས་དང་རྒྱན་མེད་ཀྱི། རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ས་བོན་ལས་གྲོལ་བ་དང་མ་གྲོལ་བ་ལྟ་བུ་སོ་སོར་བརྟགས་པ་དང་སོ་སོར་བརྟགས་མིན་གྱི་འགོག་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐེག་པའི་སྒོ་ནས་གསུམ། མཚན་གཞིའི་སྒོ་ནས་མཐོང་སྒོམ་མི་སློབ་ལམ་གསུམ། བཞི་པ་ལ། འགོག་བདེན་དང་། ལམ་བདེན་གྱི་ས་མཚམས་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐེག་དམན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ཐོབ་མ་ཐག་པའི་གནས་སྐབས་ན་འགོག་བདེན་མེད་དེ། སྤང་བྱའི་ས་བོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན། ཐེག་དམན་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་ཤེས་ནས་མི་སློབ་ལམ་གྱི་བར། ཐེག་ཆེན་ལ་འཕགས་པ་མཐའ་དག་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་འཕགས་པ་མཐའ་དག་གིས་ཐོབ། གཉིས་པ་ནི། ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་ཤེས་བྱའི་གཙོ་བོ་ལ་བདེན་བཞི་འཁོར་དང་བཅས་པར་གྲངས་ངེས་ཏེ། དོར་བྱ་རྒྱུ་འབྲས་དང་། བླང་བྱ་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་སུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐར་པ་དོན་གཉེར་གྱི་ཤེས་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ན་བདེན་བཞི་གང་རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དཔེར་ན་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། འདིར་བསྟན་བདེན་པ་བཞིའི་གོ་རིམ་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གྲོལ་དོན་གཉེར་གྱི་གང་ཟག་གིས་ཤེས་བྱ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ། དང་པོར་ཁམས་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད། དེའི་རྗེས་སུ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་འདོད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ། དེའི་རྗེས་སུ་སྡུག་ཀུན་སྤངས་པའི་འགོག་པ་ལ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་སྐྱེ། དེའི་རྗེས་སུ་ལམ་ལ་ནན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བསླབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་བླར། ནད་ནི་ཤེས་བྱ་ནད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་སྤང་བྱ་ལ། །བདེར་གནས་ཐོབ་བྱ་སྨན་ནི་བསྟེན་པར་བྱ་བ་ལྟར། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་འགོག་པ་དང་དེ་བཞིན་ལམ། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རིག་པར་བྱ་ཞིང་བསྟེན་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གནས་ནས་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་སྐྱེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་ པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སྐྱེ། དེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྡུས་པའི་བདག་འཛིན་རྩ་བ་ནས་བཅད། སྡུག་ཀུན་སྤངས་པའི་ཐར་པ་མྱང་འདས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་བདེན་བཞི་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ནོ། །ངག་དོན་ནི། བདེན་པ
Chinese
的。 如无学道和有学道的灭，有圆满和不圆满的；如具不具眼和现量等，有庄严和无庄严的；如从自己的本分的所断的种子中解脱和未解脱，这些是各别观察和非各别观察的灭。第二，从乘的角度分三：从体相的角度分见道、修道、无学道三者。第四，灭谛和道谛的界限二者。第一，小乘的见道在获得苦法智忍的当下，没有灭谛，因为所断的种子丝毫也没有断除的缘故。因此，小乘从苦法智到无学道之间，大乘在一切圣者的相续中都有。第二，大小乘的一切圣者都获得。第二，以解脱为目的的知识之主要，一定是具有轮涅的四谛，因为一定是所舍的因果和所取的因果二者的缘故。因此，如果是以解脱为目的的知识之主要，不遍及一定是四谛中的任何一个，譬如释迦牟尼佛。第三，此处所说的四谛的顺序是现证的次第，因为希求解脱的补特伽罗在确定所知的时候，首先了知三界是痛苦的自性。之后生起想断除集谛之心。之后生起对断除一切痛苦的灭谛希求之心。之后必须精勤地修学道谛的缘故。《宝性论》中说：如病应知，病因当断，乐应证得，如药应服。痛苦当知，痛苦之因当断，灭谛当证，如是道谛应修。第四，安住于戒律清净的基础上，生起心一缘于所缘的等持之学。依靠它，生起通达实相之义的智慧之学。由此从根本上断除以集谛所摄的痛苦之根本我执。现前断除一切痛苦的解脱涅槃，是证悟四谛的次第。词义是：真谛。
English
Of. Such as the cessation of the path of no more learning and the path of learning, whether complete or incomplete; such as having or not having eyes and direct knowledge, whether adorned or unadorned; such as being liberated or not liberated from the seeds of what is to be abandoned by one's own share, these are the cessations of separate examination and non-separate examination. Secondly, from the perspective of the vehicle, there are three: from the perspective of the entity, there are the three paths of seeing, meditation, and no more learning. Fourthly, there are two boundaries between the truth of cessation and the truth of the path. Firstly, in the Hinayana's path of seeing, at the moment of obtaining the forbearance of the Dharma of suffering, there is no truth of cessation, because not even a little of the seeds to be abandoned have been abandoned. Therefore, in the Hinayana, from the knowledge of the Dharma of suffering to the path of no more learning, the Mahayana has it in the continuum of all noble ones. Secondly, it is obtained by all noble ones of the great and small vehicles. Secondly, the main object of knowledge for those seeking liberation is definitely the four truths with their cycles, because it is definitely the cause and effect to be abandoned and the cause and effect to be taken. Therefore, if it is the main object of knowledge for those seeking liberation, it does not necessarily include any of the four truths, such as Shakyamuni Buddha. Thirdly, the order of the four truths taught here is the order of realization, because when a person seeking liberation establishes knowledge, they first understand that the three realms are the nature of suffering. After that, the mind of wanting to abandon the origin arises. After that, the mind of seeking the cessation of abandoning all suffering arises. After that, one must diligently study the path. In the Ratnagotravibhāga, it says: Disease should be known, the cause of disease should be abandoned, happiness should be attained, and medicine should be taken. Suffering should be known, the cause of suffering should be abandoned, cessation should be attained, and the path should be practiced. Fourthly, based on abiding in pure morality, the training of concentration arises, where the mind abides in one-pointedness on the object. Relying on that, the training of wisdom arises, which understands the meaning of reality. Thereby, from the root, the self-grasping, which is the root of suffering and is included in the origin, is cut off. Manifesting liberation and nirvana, which is the abandonment of all suffering, is the order of realizing the four truths. The meaning of the words is: Truth.