Tibetan
དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། རང་གི་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བཞི། བསྡུ་ན། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་གཉིས་ཏེ། འཇུག་པར། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམ་གྲོལ་ཕྱིར། ཆོས་དང་གང་ཟག་དབྱེ་བས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། །དེ་ལྟར་སྟོན་པས་སླར་ཡང་འདི་ཉིད་ནི། །གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་ཕྱེ་སྟེ་རྣམ་མང་གསུམ། །སྤྲོས་དང་བཅས་པར་སྟོང་པ་ཉིད། །བཅུ་དྲུག་བཤད་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། །སླར་ཡང་བཞིར་བཤད་དེ་དག་ནི། །ཐེག་ཆེན་དུ་ཡང་བཞེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་རྣམས་དང་ནི། ཞེས་པ་ནས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཉི་ཤུར་འདོད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། རྣམ་གྲངས་པའི། རྣམ་གྲངས་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཅན་སོ་སོ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུའོ། །བཞི་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྔོན་ པོ་སོགས་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་པ་ལྟ་བུ་གཞི་ལྡོག་དང་། འདུས་བྱས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ་རང་ལྡོག་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། བདེན་པའི་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རྟགས་ལས་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་ལྟ་བུ་གཞི་ལྡོག་དང་། སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུ་རང་ལྡོག་གོ །ལྔ་པ་ལ། མ་རྟོགས་པའི་ཉེས་དམིགས་དང་། རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་གཉིས། དང་པོ་ནི། རྩ་ཤེས་ལས། གང་དག་བདེན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ནི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ངག་དོན་ནི། སྒྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འདོམས་པའི་གདམས་ངག་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཡུལ་བདེན་གཉིས་ལས་མི་འདའ་བར་ཡུལ་ཅན་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་རྣམས་དང་ནི། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་བ
Chinese
事物和非事物，以及自性和他性的空性，共有四种。如果归纳起来，就是人我和法我空性的两种空性。在《入行论》中说：“为了众生从轮回中解脱，宣说了人无我和法无我两种差别。因此，导师为了调伏众生，又将此二者分为多种。” 具有戏论的空性，在宣说了十六空性后进行简要归纳，再次宣说了四种空性，这些也是大乘所认可的。如《中观根本慧论》所说：“内和外等”，一直到“空性被认为是二十种。”第二，有两种：有差别的和无差别的胜义谛。第一种，比如苗芽不是从自性中产生。第二种，比如存在于各个法上的自性清净的法性。第四，有两种：世俗谛和胜义谛的量。第一种，比如对于蓝色等色法的所生处进行衡量，没有错乱的根识，这是基回遮；以及对于有为法显现而无自性的证悟，这是圣者相续的后得智慧，这是自回遮的量。第二种，比如从真谛的一异体性的理证中，证悟显现无实的理智后得，这是基回遮；以及证悟离戏空性的入定智慧，这是自回遮。第五，有两种：未证悟的过患和证悟的利益。第一种，如《中观根本慧论》所说：“如果不能区分这两种真谛，那么他们就不能理解佛陀教法的深奥之处。如果不依赖名言，就无法宣说胜义谛。如果不证悟胜义谛，就无法获得涅槃。”第二种，如《二谛论》所说：“如果能了解二谛的差别，就不会对佛陀的教言感到迷惑。他们将积累所有的资粮，并到达圆满的彼岸。”语之义：所说的教言是引导修行者认识自性的，这是有必要的，因为为了了解不超出二谛的对境，以及如何将方便和智慧结合起来修持。
English
There are four types of emptiness: things and non-things, and the emptiness of self-nature and other-nature. To summarize, there are two emptinesses: the emptiness of the self of persons and the emptiness of the self of phenomena. In the "Entering the Middle Way," it says, "For the sake of beings' liberation from samsara, two distinctions are taught: the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. Therefore, the Teacher, in order to tame beings, further divides these two into many." Emptiness with elaborations, after explaining the sixteen emptinesses, is briefly summarized, and the four emptinesses are explained again, which are also accepted in the Mahayana. As stated in the "Fundamental Wisdom of the Middle Way," "Internal and external, etc.," up to "Emptiness is considered to be twenty types." Second, there are two: the conventional truth with distinctions and the ultimate truth without distinctions. The first is like a sprout not arising from itself. The second is like the nature of phenomena, which is the self-purified nature existing in each phenomenon. Fourth, there are two: the valid cognitions that ascertain conventional truth and ultimate truth. The first includes the unconfused sense consciousness that measures the sense objects of form, such as blue, which is the basis-refuting valid cognition; and the subsequent wisdom of the noble ones' continuum that realizes the appearance of conditioned phenomena as without self-nature, which is the self-refuting valid cognition. The second includes the inferential consciousness that realizes the non-reality of appearances from the reasoning of the oneness or difference of truth, which is the basis-refuting valid cognition; and the meditative wisdom that realizes emptiness free from elaborations, which is the self-refuting valid cognition. Fifth, there are two: the faults of non-realization and the benefits of realization. The first is as stated in the "Fundamental Wisdom of the Middle Way": "Those who do not distinguish these two truths do not understand the profound reality of the Buddha's teachings. Without relying on conventions, one cannot explain the ultimate truth. Without realizing the ultimate truth, one cannot attain nirvana." The second is as stated in the "Two Truths": "Those who understand the distinction between the two truths will not be confused by the Buddha's words. They will accumulate all the merits and reach the perfect shore." The meaning of the words: The teachings that are spoken are to guide practitioners to recognize their own nature, which is necessary because in order to understand the objects that do not go beyond the two truths, and how to practice the union of skillful means and wisdom.
Tibetan
དེན་པ་བཞི་ལ། རང་བཞིན། གྲངས་ངེས། གོ་རིམ། བདེན་བཞི་རྟོགས་པ་ལ་འཇུག་ཚུལ་དང་བཞི། དང་པོ་ལ། དོར་བྱ་སྡུག་ཀུན་དང་། བླང་བྱ་འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ། བཅོམ་པའི་ས་མཚམས་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀྱི་ནང་ཚན་གང་ཞིག །རང་རྒྱུ་ལས་ཉོན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ཟག་བཅས། དེ་གང་ཞིག་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པ། གཉིས་པ་ནི། སྡུག་ཀུན་གཉིས་བྱིས་པས་བཟུང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་ལ། འཕགས་པས་གཟིགས་པ་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་ལ། དེ་ཡང་བྱིས་པས་སྡུག་བསྔལ་ ལ་བདེ་བ་དང་། ཀུན་འབྱུང་དེ་ཁྲིད་བྱེད་དུ་བཟུང་། འཕགས་པས་ཁམས་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་དང་། ལས་ཉོན་གཉིས་དེར་འཁྲིད་བྱེད་དུ་བཟུང་སྟེ། མཛོད་འགྲེལ་ལས། བྱིས་པ་ལག་མཐིལ་འདྲ་བ་ཡིས། །སྡུག་བསྔལ་འདུ་བྱེད་སྤུ་མི་རྟོགས། །འཕགས་པ་མིག་དང་འདྲ་བ་ནི། །དེ་ཡིས་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཀྱང་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྡུག་བདེན་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གཉིས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། དེ་ནི་སེམས་ཅན་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ཀྱིས་ཀྱང་རིགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །འདོད་གཟུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་པོའི་མཚན་གཞི། ཁམས་གསུམ་དུ་ལས་ཉོན་གྱིས་སྐྱེ་བ་བླངས་པའི་གང་ཟག་གཉིས་པའི་མཚན་གཞིའོ། །དེས་ན་བདེ་བ་ཅན་སོགས་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། ཡོངས་སུ་དག་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དེ་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི། སྨོན་ལམ་དང་དགེ་བའི་རྩ་བའི་དབང་གིས་བྱུང་བ་དག་གོ །ཞེས་སོ། །མཚན་གཞིའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུ་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་རྒྱུར་བཅས་དང་། འཁོར་བས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ལྟ་བུ་ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་གསུམ་མོ། །ཀུན་འབྱུང་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་གཉིས་ཏེ། ཀུན་བཏུས་ལས། ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་གང་ཞེ་ན། ཉོན་མོངས་པ་
Chinese
四谛中，有自性、数量决定、次第、了悟四谛的入门方式这四种。第一，有应断之苦集和应取之灭道二谛。第一，有体性、诠释、分类、断除的界限这四种。第一是，苦集二者中的任何一个，是自身因——业和烦恼的果报所生的有漏法。那是什么呢？是被有漏的业和烦恼中的任何一个所摄持的。第二是，苦集二者不像孩童所执著的那样成立，而是像圣者所见的那样存在，因此被称为圣者的谛。也就是，孩童将痛苦 执著为快乐，将集谛执著为引导者。圣者则将三界执著为三种痛苦的自性，将业和烦恼执著为引导者。如《俱舍论释》中所说：孩童如手掌，不辨痛苦与造作。圣者如眼睛，因此生起极大的厌离。第三是，就苦谛而言，从所依和能依的角度来说，有外器世界和内情众生两种。《摄类学》中说：什么是苦谛呢？那就是众生的出生和出生的处所也能理解。如是说。以欲界和色界所摄的外器世界是第一种体性。在三界中被业和烦恼所生的补特伽罗是第二种体性。因此，极乐世界等清净刹土不是苦谛。《摄类学》中说：完全清净的世界不是苦谛，因为它们不是由业和烦恼所生，不是由业和烦恼的力量所生，而是由愿力和善根的力量所生。如是说。从体性的角度来分，如感受痛苦和具有痛苦之因的痛苦之苦。如具有有漏的快乐之因的有漏的快乐是变异之苦。如具有有漏的舍受之因的有漏的舍受，以及被轮回所摄的色法之类是周遍行苦，共有三种。集谛有烦恼之集和业之集两种。《摄类学》中说：什么是集谛呢？是烦恼。
English
In the four truths, there are four aspects: nature, definite number, order, and the way to enter into the realization of the four truths. First, there are the two truths of suffering and origin to be abandoned, and cessation and path to be adopted. First, there are four aspects: definition, explanation, classification, and the boundary of elimination. The first is: any one of the two, suffering and origin, is the contaminated result of one's own cause—karma and afflictions. What is that? It is that which is included by any of the contaminated karma and afflictions. The second is: the two, suffering and origin, are not established as children grasp them, but exist as seen by the noble ones, therefore they are called the truths of the noble ones. That is, children grasp suffering as happiness, and grasp the origin as the guide. The noble ones grasp the three realms as the nature of the three sufferings, and grasp karma and afflictions as the guide. As it is said in the commentary on the Treasury: Children are like the palm of the hand, not distinguishing suffering from formation. The noble ones are like the eyes, therefore great aversion arises from it. The third is: in terms of suffering, from the perspective of the support and the supported, there are two: the outer world and the inner sentient beings. As it is said in the Compendium: What is the truth of suffering? That is, the birth of sentient beings and the place of birth can also be understood. So it is said. The outer world included by the desire and form realms is the basis of the first characteristic. The individual who has taken birth in the three realms by karma and afflictions is the basis of the second characteristic. Therefore, pure lands such as Sukhavati are not the truth of suffering. As it is said in the Compendium: Those completely pure world realms are not like the truth of suffering, because they are not produced by karma and afflictions, they are not caused by the power of karma and afflictions, but are caused by the power of aspiration and roots of virtue. So it is said. From the perspective of characteristics, such as the suffering of suffering, like feeling suffering and having the cause of suffering. Like contaminated happiness having the cause of happiness, it is the suffering of change. Like contaminated equanimity having the cause of equanimity, and phenomena included by samsara, it is pervasive suffering of conditioning, there are three in total. The origin has two: the origin of afflictions and the origin of karma. As it is said in the Compendium: What is the truth of origin? It is afflictions.