Tibetan
ད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་གཏམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཏམ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱི་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ནི་སེམས་ཅན་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །ཞུགས་པར་གྱུར་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་ཡོན་གནས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། ཆུ་ཕོ་སྟག་གི་ལོའི་ཆུ་སྟོད་ཟླ་བའི་ཚེས་བཞི་ནས་བརྩམས་ཏེ་དགུང་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་པ་མེ་མོ་ཕག་གི་བར་རྒྱུན་མི་ཆད་དུ་བསྐོར་བས་མཚོན་ནོ། །བཞི་པ་ལ། ཆོས་འཁོར་བསྐོར་ཚུལ་ལ་དཔྱད་པ། དྲང་ངེས་ཀྱི་དོན་ལ་དཔྱད་པ། ཆོས་ཕུང་གི་རྣམ་གཞག་ལ་དཔྱད་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། གསུང་གཅིག་ཉིད་དུ་གསུངས་མོད་ཀྱི། །དུ་མ་ཉིད་དུ་སོ་སོར་གོ །ཞེས་པ་ལྟར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་ཀྱང་ཐུན་མོང་གདུལ་བྱ་སྤྱི་མཐུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་འཁོར་གསུམ་རིམ་གྱིས་བསྐོར་ཏེ། དེ་གསུམ་གང་ལ་བསྐོར་བའི་གདུལ་བྱ། གང་དུ་བསྐོར་བའི་གནས། གང་གི་ཆེད་དུ་བསྐོར་བའི་དགོས་པ་མི་འདྲ་བ་སོགས་དུ་མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་ལང་གཤེགས་ལས། ཇི་ལྟར་ནད་པ་ནད་པ་ལ། །སྨན་པས་སྨན་ནི་གཏོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ། །ཇི་ཙམ་བཟོད་པས་ཆོས་སྟོན་ནོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དང་པོ་དྲང་དོན་གཙོ་ཆེ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བར་པ་ངེས་དོན་གཙོ་ཆེ་སྟེ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐ་མ་མ་ངེས་ཏེ། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་དང་ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མདོ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། ཚད། མཚན་གཞི་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། རྟོགས་པའི་ཆོས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་ལུང་གི་དམ་ ཆོས་དུ་མ་འདུས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། ཐེག་ཆེན་ལྟར་ན། འདོད་ཆགས། ཞེ་སྡང་། གཏི་མུག །དུག་གསུམ་ཆ་མཉམ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་གི་གཉེན་པོར་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོའང་གྲངས་དེ་སྙེད་དེ། བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ངོ་། །ཐེག་དམན་ལྟར་ན་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲིར་བཞེད། གསུམ་པ་ལ། ཁ་ཅིག །ཤཱ་རིའི་བུས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཤོ་ལོ་ཀ་དྲུག་སྟོང་ཡོད་པ་ཚད་དུ་བཞེད། ཁ་ཅིག །ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དམ་རྟེན་འབྲེལ་སོགས་དོན་ཚན་རེ
Chinese
并且，以无愿之语证悟如来之理。仅凭这些，如来也不是放弃精进，在那之后，以不退转之法轮之语，三转清净之语的各种自性之因，将那些有情安置于如来之境。进入并证悟如来之法性，则被称为无上之功德处。如此说。第五，从水虎年（1902）的藏历十一月四日开始，到八十岁的火猪年（1947）为止，以不间断地转绕来表示。第四，对转法轮的方式进行考察，对不了义和了义的意义进行考察，对法蕴的分类进行考察，共有三种。第一，如云：虽说一句，却能各自理解为多种。如是，虽不一定限于一个方面，但考虑到共同调伏的众生，依次转了三次法轮。这三个法轮是为谁而转的所化之众，在何处转的处所，为谁而转的必要等，有诸多不同之处。如是，《楞伽经》中也说：如医生给病人，施予药物一样，如来对众生，以能忍受多少而说法。如此说。第二，最初不了义为主，因为是宣说世俗谛为主要内容的经典。中间了义为主，因为是般若波罗蜜多经。最后是不一定的，因为有共同乘和不共大乘的各种经典。第三，分为体性、分类、数量、根据四种。第一，是汇集了诸多宣说证悟之法的广大经藏之法。第二，按照大乘的观点，贪欲、嗔恨、愚痴，对于三毒同等分量的情况，以二万一千的对治法来对应法蕴的数量，即八万四千。按照小乘的观点，认为法蕴有八万。第三，有些人认为，在舍利子所著的论典中，法蕴有六千颂作为衡量标准。有些人认为，蕴、界、处或者缘起等每个义类
English
And, with words of no desire, he realized the nature of the Thus-gone One. Just by that, the Thus-gone One did not abandon diligence either. After that, with the words of the irreversible wheel of Dharma, the various nature causes of the three completely pure words, he placed those sentient beings in the realm of the Thus-gone One. Entering and realizing the Dharma-nature of the Thus-gone One is called the supreme place of merit. So it is said. Fifth, it is represented by continuously circling from the fourth day of the eleventh month of the Water Tiger year (1902) to the eighty-year-old Fire Pig year (1947). Fourth, examining the manner of turning the wheel of Dharma, examining the meaning of provisional and definitive, and examining the classification of the Dharma aggregates, there are three. First, as it is said: Although speaking one word, it is understood separately as many. Thus, although not necessarily limited to one aspect, considering the common beings to be tamed, the three wheels of Dharma were turned in sequence. Regarding these three, the beings to be tamed for whom they were turned, the places where they were turned, and the necessity for whom they were turned, there are many differences. Thus, it is also said in the Lankavatara Sutra: Just as a doctor gives medicine to a sick person, so the Buddha teaches the Dharma to sentient beings according to how much they can bear. So it is said. Second, the first is mainly provisional meaning, because it is a sutra that mainly explains the conventional truth as the subject matter. The middle is mainly definitive meaning, because it is the Prajnaparamita Sutra. The last is uncertain, because there are various sutras of common vehicle and uncommon Mahayana. Third, it is divided into four: essence, division, quantity, and basis. First, it is the collection of many scriptural Dharma teachings that extensively explain the Dharma of realization as the subject matter. Second, according to the Mahayana view, for the equal proportion of desire, hatred, and ignorance, the three poisons, the number of Dharma aggregates corresponds to the twenty-one thousand antidotes, which is eighty-four thousand. According to the Hinayana view, it is considered that there are eighty thousand Dharma aggregates. Third, some say that in the treatise composed by Shariputra, the measure is that there are six thousand shlokas of Dharma aggregates. Some say that each category of aggregates, elements, sources, or dependent origination, etc.
Tibetan
་རེ་རྫོགས་པར་སྟོན་པའི་གཏམ་གྱི་ཚོགས་ལ་བཞེད། དབྱིག་གཉེན་ལྟར་ན། འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པ་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་སྣ་རེ་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གཉེན་པོ་རྫོགས་པར་སྟོན་པའི་གཏམ་ཚོགས་ལ་བཞེད་དེ། ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲིའི་གཉེན་པོར་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་མཐུན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཛོད་ལས། ཁ་ཅིག་བསྟན་བཅོས་ཚད་ཅེས་ཟེར། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་གཏམ་རེ་ཡིན། །སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོར་ནི། །ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐུན་པར་གསུངས། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་ལྟར་ན། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ལྟར་ན། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོས་བསྡུ་སྟེ། མིང་སྤྱི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་རྣམས་ཐུབ་པས་གསུངས་དེ་དག །ཚིག་གམ་མིང་ཡིན་དེ་དག་ནི། །གཟུགས་དང་འདུ་བྱེད་དག་ཏུ་འདུས། །ཞེས་སོ། །ངག་དོན་ནི། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན་ཆོས་ཅན། རྣམ་མཁྱེན་ལ་བསྟོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག །ཐབས་རྣམ་མཁྱེན། འབྲས་བུ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་མཛད་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་མཁས་མཆོག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །རབ་འབྱོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་མཐའ་དཔྱད་པ་ལ། ཤེས་བྱ་ལམ་གསུམ་ངོས་བཟུང་། ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་རྫོགས་ཚུལ། རྫོགས་སྨིན་སྦྱང་གསུམ་བྱས་པའི་ཚད། ཡང་དག་མཐའ་ངོས་བཟུང་། དེ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཚད་དང་ལྔ། དང་པོ་སྐབས་གཉིས་པར་འཆད། གཉིས་པ་ལ། དམན་ལམ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་དང་། མ་སོང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཚོགས་ལམ་ནས་ཀྱང་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་རིགས་རྫོགས་པ་ཡོད་དེ། ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་རྟོགས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་པ་དེས་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤངས་ཤིང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་ལམ་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ནས་རྫོགས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་དང་། ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པ་གཉིས་ཉོན་སྒྲིབ་ཟད་པར་སྤངས་ཤིང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པ་མཐར་ཐུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་ལས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་སྤོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། བྱང་ཆུབསེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས
Chinese
认为这是完整展示的言语集合。世亲认为，这是完整展示对治的言语集合，这些对治是为了舍弃诸如贪欲等各种烦恼。因为据说八万四千烦恼的对治与八万四千法蕴相符。如《俱舍论》所说：有人说，经书有其度量，蕴等是各自的言语。为了对治各种行为，据说有相应的法蕴。第四种观点是，经部宗等认为，它被归纳为色蕴，因为他们认为它是表达的词语。分别说部认为，它被归纳为行蕴，因为他们认为它是非具有共同名称的行蕴。如云：八万四千法蕴，世尊所说的一切，如果是词语或名称，则归于色和行。语言的意义是：至尊慈氏怙主是值得赞颂的遍知者。因为他是通过所依补特伽罗、方便遍知和果法-转法轮这三方面来阐述遍知功德的智者。善现，菩萨们所修持的声闻道是什么？在接下来的内容中，分为两个方面。首先是关于边际的分析，包括：确定所知三道；声闻和独觉的断证圆满方式；完成圆满、成熟和净化的标准；确定真实边际；以及证悟它的标准这五个方面。第一个方面将在第二部分中解释。 第二部分包括：基于已先行下劣道和未先行下劣道两种情况。第一种情况是：即使从大乘的资粮道开始，也有可能圆满声闻和独觉的断证之种类。因为已先行声闻阿罗汉证悟的大乘资粮道行者，已经断尽了烦恼障，并且对人无我的证悟达到了究竟。第二种情况是：大乘的见道从苦法智忍开始圆满。因为安住于苦法智忍的菩萨和声闻阿罗汉，都已经断尽了烦恼障，并且对人无我的证悟达到了究竟。经中说：声闻和独觉的智慧和断除，凡是存在的，菩萨摩诃萨都具有不生之法。
English
It is considered a collection of speech that fully demonstrates. According to Vasubandhu, it is considered a collection of speech that fully demonstrates the antidotes that serve to abandon various afflictions such as attachment. Because it is said that the antidotes to the eighty-four thousand afflictions correspond to the eighty-four thousand aggregates of Dharma. As stated in the Abhidharmakosha: Some say that scriptures have their measure, aggregates, etc., are individual words. To counteract various actions, it is said that there are corresponding aggregates of Dharma. The fourth view is that Sautrantikas and others consider it to be included in the form aggregate because they consider it to be expressive words. The Vaibhashikas consider it to be included in the aggregate of formations because they consider it to be formations that do not have a common name. As it is said: The eighty-four thousand aggregates of Dharma, whatever the Victorious One has spoken, if they are words or names, are included in form and formations. The meaning of the words is: The venerable Maitreya-natha is worthy of praise as the omniscient one. Because he is a wise person who elucidates the qualities of omniscience through the three aspects of the basis, the individual; the means, omniscience; and the result, the activity of turning the wheel of Dharma. Subhuti, what is the path of the Hearers that Bodhisattvas practice? In the following, it is divided into two aspects. First, regarding the analysis of the extremes, it includes: identifying the three paths of knowledge; the manner in which Hearers and Solitary Realizers complete their abandonment and realization; the standard for completing the three aspects of completion, maturation, and purification; identifying the correct extreme; and the standard for realizing it. The first aspect will be explained in the second part. The second part includes: based on the two situations of having preceded the inferior path and not having preceded the inferior path. The first situation is: even from the accumulation path of the Great Vehicle, it is possible to complete the types of abandonment and realization of Hearers and Solitary Realizers. Because the practitioner on the accumulation path of the Great Vehicle who has previously realized the Arhatship of the Hearers has abandoned the afflictive obscurations and has reached the ultimate realization of selflessness of the person. The second situation is: the seeing path of the Great Vehicle is completed from the moment of the forbearance of the Dharma of suffering. Because the Bodhisattva who abides in the forbearance of the Dharma of suffering and the Arhat of the Lesser Vehicle have both abandoned the afflictive obscurations and have reached the ultimate realization of selflessness of the person. The sutra says: Whatever wisdom and abandonment of Hearers and Solitary Realizers exist, Bodhisattvas, great beings, possess the Dharma of non-arising.