Tibetan
་པའི་གཟུངས་སུ་འཛིན་པའི་ཟིན་ཐོར་འཁོད་པ་སོགས་མ་བྱུང་བར་སྣང་ལ། དགུང་ལོ་བཅུ་བདུན་པ་ཆུ་སྟག་ཧོར་ཟླ་དགུ་པའི་ཚེས་བཅུའི་ནུབ་མོ་དར་གླིང་གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཚེ་མནལ་ལམ་དུ། བསམ་ཡས་མཆིམས་ཕུ་ཡིན་རྒྱུ་བའི་ལྷ་ཁང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་གི་ནང་དུ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་རིག་འཛིན་གྲུབ་ཐོབ་མང་པོ་གྲལ་རིམ་གྱིས་འཁོད་ནས་ཚོགས་མཆོད་མཛད་པའི་མཐའ་སྐོར་ན་བུད་མེད་རྒྱན་བཟང་མཛེས་སྡུག་ཅན་མང་པོ་གླུ་གར་རྩེ་བས་བསྐོར་ཏེ་འདུག་པའི་གྲལ་གྱི་གཤམ་དེར་རྗེ་ཉིད་རང་གཟིགས་མོའི་ཐུགས་སྣང་གིས་བཞུགས་འདུག་པ་ལ། གྲལ་དབུ་དེ་ན་གཏེར་སྟོན་རྡོ་རྗེ་གླིང་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུག་ཅན་གཟི་མདངས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གི་སྐུ་མདུན་ན། སེང་ལྡེང་འདྲ་བའི་ཤིང་གི་བུམ་པ་དམར་སྨུག་ཁ་གཡེལ་ཤིང་། མཆུ་རིང་བ་བཅུད་ཀྱིས་གཏམས་པ་ཞིག་འདུག་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཀ་པཱ་ལ་ཕྱི་དཀར་ལ་ནང་དམར་བ་གསེར་གྱི་ཆོས་འབྱུང་བསྣོལ་མ་ཧ་རི་ནི་སའི་ཡི་གེ་དང་བཅས་པ་བྲིས་པ་ཞིག་དར་དམར་གྱིས་འཕྱི་ཞིང་ལྕིབས་ཀྱིས་བླང་པའི་ནང་དུ། བུད་མེད་མཛེས་མ་ཞིག་གིས་སྔར་གྱི་བུམ་པ་ལས་འབྲས་ཆང་ཡིན་འདྲ་སྙམ་པའི་ཁ་དོག་དཀར་ཞིང་འོད་ཟེར་སོར་སྒྲ་དང་བཅས་ཏེ་འཕྲོ་བས་བཀང་བ་དང་། བུད་མེད་གཞན་ཞིག་གིས་བསེ་ཕོར་ཆེན་པོ་བཟའ་བའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པས་གང་བ་ཞིག་ཀྱང་དྲངས་སོང་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གྲལ་རིམ་བཞིན་བཟའ་བ་ནས་ཁམ་རེ་རེ་དང་། ཀ་པཱ་ལའི་བཏུང་བ་ནས་ཧུབ་རེ་གསོལ་ཀྱང་ཉུང་དུ་མ་སོང་བར་སྔར་བཞིན་གནས་པ་དེ་རྗེ་རང་ལ་ཕུལ་བྱུང་བ་ནས་ཅུང་ཟད་རོལ་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་བཟོད་མེད་དུ་འབར་ཞིང་། མཐར་རས་དཀར་གྱི་སྣོད་དུ་བདག་གིར་བཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ན། སྔར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཤོག་དྲིལ་ཆུང་ངུ་ཁ་དོག་དམར་སེར་ཞིག་བཤེས་གཉེན་གྲྭ་པའི་ཞྭ་གཟུངས་ཡིན་ཞེས་གཏད་པ་ལྗགས་ཀློག་མཛད་པར་བརྩམ་པ་ན། འགོར་ཨེ་མ་ཧོ་ཞེས་གསུམ་བསྟུད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞན་རྣམས་རྒྱ་ཡིག་ཏུ་འདུག་པས་མ་འཁྲོལ་རུང་མོས་གུས་སྤྱན་ཆབ་འཁྲིགས་པ་ལྟ་བུས་ཕྱག་ཏུ་བཟུང་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཀུན་ཀྱང་ཅོ་དིར་གྱིས་གྱེས། རྗེ་རང་ཡང་ཁང་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་གཅལ་སྐྱ་ལིང་ངེ་བ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་ཕེབས་པ་དང་མནལ་སད་ཅིང་། སད་ནས་ཀྱང་ཟག་མེད་ཀྱི་དགའ་བདེས་ལུས་སེམས་ཁྱབ་པའི་ཉམས་བཟང་པོ་ལ་ཡུན་རིང་གནས་པར་གྱུར། དེ་དུས་མནལ་ལམ་གྱི་མཚན་མ་དེ་བཟང་བ་ཞིག་ཡིན་འདྲ་སྙམ་པ་ལས་ཐུགས་ཀྱིས་དཔྱོད་པར་མ་ནུས་ནའང་། ཕྱིས་འདི་ལྟར་དགོངས་པ་སྟེ། རྨི་ལམ་དེ་ཡི་བརྡ་ལས་ནི། །དོན་འདི་སྟོན་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ། །གནས་ནི་ས་དེར་དངོས་གྲུབ་ཀྱི། །མཚན་མ་ཅུང་ཟད་ཐོབ་པའི་བརྡ། །རྣལ་འབྱོར་ཚོགས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། །གོང་མས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བརྡ། །ཚོགས་དཔོན་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ནི། །ཡེ་ཤེས་རིགས་རྒྱུན་དབྱེར་མེད་བརྡ། །བཟའ་བཏུང་སྣོད་བཅུད་ཁྱད་པར་ནི། །གསང་ཆེན་སྐལ་བར་ལྡན་པའི་བརྡ། །ཤོག་དྲིལ་ལག་ཏུ་གཏད་པ་ནི། །ཟབ་མོའི་གཏེར་ལ་སྤྱོད་པའི་བརྡ། །ཞྭ་གཟུངས་ཐ་སྙད་འདོགས་པ་ནི། །ཆེ་དགུས་བཏུད་ཅིང་བཀུར་བའི་བརྡ། །ངོ་མཚར་ཡི་གེ་ཀློག་པ་ནི། །རྩ་བའི་རྟེན་འབྲེལ་འགྲིག་པའི་བརྡ། །གཤམ་ཡིག་ཁྲོལ་བར་མ་གྱུར་པ། །གཞན་དབང་རྟེན་འབྲེལ་འཆོལ་བའི་བརྡ། །ཅོ་དིར་སྒྲ་ཡིས་གྱེས་པ་ནི། །འགྲོ་ཕན་འར་འུར་འབྱུང་བའི་བརྡ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ནས་བརྩམས་ཏེ་ཞག་རེ་གཉིས་ཙམ་མཚན་མོ་མནལ་གྱི་ངོས་བཟུང་མེད་པར་ལྷ་དང་བླ་མས་བྱིན་གྱིས་རློབ་ཅིང་ལུང་སྟོན་པ་སོགས་འོད་གསལ་དག་པའི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་འབྱམས་ཤིང་། སད་དུས་ཀྱི་སྣང་བ་ཀུན་ཀྱང་ཡ་མཚན་པས་བཞད་ཅིང་རྩེ་བར་འདོད་པ་སོགས་གཏད་མེད་ཀྱི་རིག་པ་ཟང་ཐལ་ཤུགས་འབྱུང་མ་འགགས་པའི་རོལ་པར་འཆར་བས་དུས་འདའ་བར་གྱུར། ཧོར་ཟླ་བཅུ་པའི་ནང་དུ་ཆག་བྱང་ཆུབ་གླིང་གི་དགོན་པར་ཐེགས་པ་ལས། ཉི་ཤུ་གཉིས་ཀྱི་ནུབ་མཚན་ལམ་དུ། ལོ་ཆེན་བཻ་རོ་ཙ་ན་ཡིན་སྙམ་པའི་དགེ་སློང་དབང་པོ་དུལ་བ་མཛེས་འཛུམ་ཆོས་གོས་ཅན་ཞིག་གིས་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨའི་སྐུ་བརྙན་རྒྱ་གར་པཎ་ཆེན་གྱི་ཆ་ལུགས་ཅན་ཆུ་ཤེལ་ལས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་བསྟན་ནས། འདི་གུ་རུའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཐམས་ཅད་འདུས་པ་ཡིན་གསུངས་གཟིགས་པས་འོད་ཉི་མའི་ཟེར་ལྟར་བལྟ་བར་མི་བཟོད་པ་ཚ་ལམ་ལམ་བྱེད་པ་ཞིག་འདུགདེ་ལ་དད་པ་ཆེན་པོས་གསོལ་འདེབས་མཛད་པ་ན། འདི་བྱིན་རླབས་ཀྱི་སྒོ་དབྱེ་བ་ཡིན། བྱིན་རླབས་དངོས་ནི་བྲག་དམར་གྱི་གནས་སུ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུང་པ་ཞིག་རྨིས། མནལ་སད་པ་ན་གང་ཤར་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རང་གདངས་སུ་མ་འགགས་པར་འཆར་བའི་ཉམས་བཟང་པོ་བཟོད་མེད་དུ་འབར། དེའི་སང་ཉེར་གསུམ་གྱི་ཉིན་བྱང་གླིང་གཟིམས་ཁང་གོང་གི་རྒྱབ་དེར་ཞབས་ཕྱི་དགེ་སློང་འབྱོར་ལྡན་དང་བཅས་སྐུ་ཁམས་བསེང་དུ་ཐེགས་པ་ན། འཕྲེད་ལམ་གྱི་གཡས་ཕྱོགས་བྲག་གི་བྱ་སྐྱིབས་ཆུང་ངུ་ཞིག་ཡོད་པ་དེར་སཱཙྪ་ཕུང་པོ་ཞིག་གི་ཁྲོད་ན། ཆོས་ཤོག་ཧྲལ་ཧྲུལ་འགའ་རེ་འདུག་པ་ཕྱག་དལ་དུ་གཡེང་བའི་ཁྲོད་ནས་སྨྱུག་དོང་སྦོམ་ཕྲ་མཛུབ་མོ་ཙམ་པ་སོར་བཞི་པ་ལ་དྲིལ་མ་ཞིག་རྙེད་པ་གནང་བ། ཕྱག་ཤན་གྱིས་གཤགས་པ་ན་དྲི་བཟང་པོའི་ངད་སྤོས་དྲི་ཕལ་གྱིས་མཚོན་དུ་མེད་པ་དང་། དེ་ནང་ཤོག་དྲིལ་དམར་སེར་སྐེད་པ་སྐྲས་དམ་པར་བཅིངས་པ་ཞིག་འདུག་པ་ན། ཞབས་ཕྱིའི་དགེ་སློང་ན་རེ། ཅི་ཡིན་པ་འདུག་དྲི་ཞིམ་པ་ལ་ཨང་ཟེར། ཐུགས་ལ་གཏེར་གྱི་ཆ་ཤས་ཤིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནའང་། སྲུང་བ་རྙིང་པ་བོར་བ་ཞིག་ཡིན་པ་འདྲ་ཞེས་གསུངས་ནས། གཟིམས་ཁང་དུ་ཕེབས་ཏེ། ཡང་ཐོག་གི་འགོལ་ས་དེར་ཞལ་དབྱེ་བར་མཛད་པས་ཤོག་དྲིལ་དེ་སྐྲ་རིང་པོ་ཁྲུ་རེ་ཙམ་ཡོད་པ་ཉག་མ་བཅུ་ཙམ་གྱིས་དཀྲིས་པའི་ནང་ན། གུ་རུའི་དབུ་སྐྲ་རིང་ཐུང་སོར་གསུམ་པ་ཙམ་བམ་པོར་བྱས་པ་ལ་དཀྲིས་པའི་ཤོག་དྲིལ་དམར་སེར་དཀྱུས་མཐོ་གང་ཙམ་པ་ལ་ཡི་གེ་གཟབ་མ་གཤུར་ཕྲ་མོར་བྲིས་པའི་ཚིག་ལ། ཚེ་དབང་རིག་འཛིན་པདྨའི་སྐུ་ལ་འདུད༔ བདག་འདྲ་ལོ་ཙཱ་བཻ་རོ་ཙ་ན་ཡིས༔ ཟབ་གཏེར་སྦས་ཚེ་ཆོས་བདག་སྐྱེས་བུ་ལ༔ སྙིང་གཏམ་ཁ་བྱང་འདི་ཉིད་ཡི་གེར་གདམས༔ ཞེས་སོགས་ཟབ་གཏེར་གྱི་ཁ་བྱང་དུ་སྣང་བས་ཤིན་ཏུ་དགྱེས་ཆེས་པའི་ཐུགས་ཉམས་མི་ནོན་པ་ཙམ་བྱུང་ནའང་། རེ་ཞིག་གསང་དགོས་པའི་བཀའ་རྒྱ་སྣང་བས་ཤོག་དྲིལ་དེ་གའུའི་ནང་དུ་སྦས་ཏེ་གསང་དམ་པར་མཛད། དེ་ནས་མི་རིང་པར་དབུས་སུ་ཕེབས་ཏེ། ཡུམ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་ཚན་ཁ་གཡོ་ནུས་པ་ཡིན་པས་ཤོག་དྲིལ་རྣམས་གཟིགས་འབུལ་དང་ལྷན་ཅིག་ལོ་རྒྱུས་རྣམས་ཞིབ་མོར་ཞུ་བར་མཛད་པས། ཡུམ་ཡང་གཞན་དང་མི་འདྲ་བའི་གཏེར་རྫས་ཀྱི་ཐུགས་ཉམས་མངའ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བཀའ་ལས། ཟབ་གཏེར་གྱི་ཁ་བྱང་ཡིན་པ་ལ་འཁྲུལ་པ་མི་འདུག་པས་ངོ་མཚར་ཆེ། འོན་ཀྱང་རེ་ཞིག་གསང་རྒྱ་མུ་མཐུད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གསོལ་འདེབས་དང་རིམ་གྲོ་ལ་འབད་དགོས། སླར་ལུང་བསྟན་གྱི་རྟགས་འདྲ་བྱུང་ན། རྟེན་འབྲེལ་གང་འགྲིག་གི་ཐབས་རྩོལ་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན་གསུང་། དགུན་དེ་གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་ཏུ་བདག་ཀྱང་ཞབས་ཕྱིར་དཀྲིས་ཏེ་ཟླ་བ་གསུམ་ལ་ཉེ་བར་སྐུ་མཚམས་མཛད་ནས་ཐུགས་དམ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཤིང་། བསྐང་བཤགས་དང་གསོལ་འདེབས་སོགས་སྐུ་རིམ་ཡང་ཅི་འགྲུབ་མཛད། དེ་ནས་ཆུ་ཡོས་ཟླ་བ་གཉིས་པ་ནས་བཟུང་ཡབ་རྗེའི་ཕྱི་རྟེན་བཞེངས་པའི་བཟོ་གྲྭ་འཛུགས་པ་ཉེ་བར་བཅས་བླ་བྲང་དུ་སོ་མི་སོད་པར་
Chinese
似乎没有关于记录他持有这种陀罗尼的记载。十七岁时，水虎年（1602）九月初十的晚上，当他住在达林寝宫的禅房里时，他做了一个梦。在桑耶寺青普（Samye Chimpu）一个令人愉悦的寺庙里，许多藏汉两地的持明者和成就者按等级就座，举行会供轮。周围有许多装饰华丽、美丽动人的女子，她们载歌载舞。他自己坐在行列的下方，以观看的心情注视着。在行列的前面，是一位瑜伽士，他有着蓬乱的头发，光彩照人，看起来像是掘藏师多吉林巴（Dorje Lingpa）。他的面前有一个红褐色的木制宝瓶，瓶口倾斜，长长的瓶嘴里充满了精华。那位瑜伽士用一块红色丝绸擦拭着一个外面是白色，里面是红色的嘎巴拉碗，碗上画着金色的交织法轮和哈日尼萨（ha ri ni sa）的字样，然后用勺子舀起碗里的东西。一位美丽的女子从之前的宝瓶里倒出像是米酒的东西，颜色是白色的，闪耀着光芒，发出嗖嗖的声音，将其倒满。另一位女子端来一个装满了各种食物的大木碗。瑜伽士们按照等级，从食物中取出一口，从嘎巴拉碗的饮料中喝一口，但碗里的东西并没有减少，仍然像以前一样。当这些东西被供养给他时，他稍微品尝了一下，一种无法忍受的乐空智慧燃烧起来。最后，他心想，我把它放在一个白色的容器里占为己有。这时，之前的瑜伽士递给他一个小小的红黄色纸卷，说这是格西喇嘛的帽子陀罗尼。他开始念诵，只看到了三个连续的“诶玛吙”（E ma ho），其余的都是汉字，他无法辨认，但他双手捧着它，眼中充满了虔诚的泪水。所有的瑜伽士都发出“觉迪尔”的声音离开了。他自己也走出了房间，来到一个灰色的石板地上，然后醒了过来。醒来后，他沉浸在一种无漏的喜乐中，身心都被这种美好的体验所充满，持续了很长时间。那时，梦中的征兆是吉祥的。
English
It seems that there is no record of him holding this dharani. When he was seventeen years old, on the tenth night of the ninth month of the Water Tiger year (1602), while he was staying in the meditation room of Daling Palace, he had a dream. In a delightful temple in Samye Chimpu, many Vidyadharas and Siddhas from both Tibet and China were seated in order, holding a Tsok offering. Around them were many beautifully adorned women, dancing and singing. He himself was sitting below the rows, watching with interest. At the head of the rows was a yogi with disheveled hair and a radiant face, who seemed to be the treasure revealer Dorje Lingpa. In front of him was a reddish-brown wooden vase with a slanting mouth and a long spout filled with essence. The yogi wiped a kapala bowl, white on the outside and red on the inside, with golden intertwined Dharma wheels and the letters of ha ri ni sa written on it, with a red silk cloth, and scooped something into it. A beautiful woman poured what seemed to be rice wine from the previous vase, white in color, shining with light and emitting a swooshing sound, filling it up. Another woman brought a large wooden bowl filled with various kinds of food. The yogis, in order, took a bite from the food and a sip from the kapala bowl, but the contents of the bowl did not decrease, remaining as before. When these things were offered to him, he tasted a little, and an unbearable bliss-emptiness wisdom blazed up. Finally, he thought, I will take it into a white container and possess it. At that moment, the previous yogi handed him a small reddish-yellow paper roll, saying it was the Geshe Lama's hat dharani. He began to recite it, only seeing three consecutive "E ma ho", the rest being in Chinese characters, which he could not decipher, but he held it in his hands with tears of devotion in his eyes. All the yogis left with a "Cho dir" sound. He himself also stepped out of the room onto a gray stone slab and woke up. Upon waking up, he was immersed in a flawless joy, his body and mind filled with this wonderful experience, which lasted for a long time. At that time, the signs in the dream were auspicious.
Chinese
虽觉似是而非，然未能以慧思量。后如是思维：此梦之征兆，似为此事之昭示。处所乃彼地，得成就之，略微征象，乃预示之兆。瑜伽士众之坛城，乃上师加持之兆。众主大瑜伽士，乃智慧传承无别之兆。饮食器皿精华之殊胜，乃具足大密之缘分之兆。纸卷授于手中，乃享用甚深伏藏之兆。冠冕名号之加持，乃为大德所敬奉之兆。惊奇文字之诵读，乃根本缘起具足之兆。下文未能通晓，乃他力缘起错乱之兆。铙钹之声响彻，乃利乐众生喧嚣之兆。如是宣说。自此之后，一两日间，夜间无有睡眠，然诸佛与上师加持，并示现预言等，沉浸于光明清净之种种显现中。醒时之显现亦皆奇妙，欲欢笑嬉戏等，无有执着之觉性，任运自然，无有止息之游舞中度过。于藏历十月间，前往却炯菩提洲之寺院，二十二日之夜间，梦中，似为大译师毗卢遮那之比丘权寂，仪容端庄，面带微笑，身着法衣者，示现大恩上师莲花生之身像，具印度班智达之装束，如水晶所成，云：“此乃古汝身语意之加持悉皆汇聚。”观之，光芒如日光般，无法直视，灼热难耐。对其以大信心祈请，云：“此乃加持之门开启，然真实之加持将于红岩处得见。”如是梦见。醒来时，一切所显现之景象，皆于大乐之自性音声中，无有止息地显现，此等妙好之觉受，难以忍受地炽燃。次日二十三日，于北洲寝宫之上方后侧，与侍者比丘具足财富者一同前往，以令身心舒畅。于横路之右侧，岩石之小鸟巢中。
English
Though it seemed neither right nor wrong, it was not possible to contemplate with wisdom. Later, he thought like this: From the signs of this dream, it seems to indicate this matter. The place is that place, where the attainment is, a slight sign, is a sign of foreshadowing. The mandala of the assembly of yogis, is a sign of the blessing of the superiors. The lord of the assembly, the great yogi, is a sign of the inseparability of the lineage of wisdom. The excellence of the essence of food and drink vessels, is a sign of having the fortune of the great secret. The scroll of paper is given into the hand, is a sign of enjoying the profound treasure. The blessing of the crown and title, is a sign of being revered by the great virtues. The reading of the amazing letters, is a sign of the completeness of the fundamental dependent origination. The following text could not be understood, is a sign of the confusion of dependent origination by other powers. The sound of the cymbals resounds, is a sign of the clamor of benefiting sentient beings. Thus it was said. From then on, for a day or two, there was no sleep at night, but the Buddhas and Gurus blessed and showed prophecies, etc., immersed in various manifestations of light and purity. The manifestations when awake were also all wonderful, wanting to laugh and play, etc., the awareness without attachment, spontaneously and naturally, spent in the play without cessation. In the tenth month of the Tibetan calendar, he went to the monastery of Chakhyung Bodhiling, on the night of the twenty-second, in a dream, a monk named Wangpo Dulwa, who seemed to be the great translator Vairochana, with a dignified appearance, smiling, and wearing Dharma robes, showed an image of the great master Padmasambhava, dressed as an Indian Pandit, like made of crystal, saying, "This is the blessing of Guru's body, speech, and mind, all gathered together." Looking at it, the light was like the rays of the sun, unbearable to look at, burning hot. He prayed to it with great faith, saying, "This is the opening of the door of blessing, but the real blessing will be seen at the place of Red Rock." Thus he dreamed. When he woke up, all the phenomena that appeared, all manifested without cessation in the natural sound of great bliss, these wonderful experiences burned unbearably. The next day, the twenty-third, he went to the back of the upper part of the North Continent Palace, together with the attendant monk who possessed wealth, to relax his body and mind. On the right side of the transverse path, in the small bird's nest of the rock.