Tibetan
་ཡིན་དེའི་གཞི་ནི། །ཐོས་པ་དེ་བཞིན་ཐོས་པ་མཆོག །ཅེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། ཤེས་རབ་རྒྱས་བྱེད་པ་ནི་ཐོས་པ་སྟེ། །བསམ་པ་དང་ནི་གཉིས་པོ་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ལས་སྒོམ་པ་ཡང་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་ནི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བརྙེས་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སར་གནས་པ་ལྟར་གྱི་ཐོས་པ་ལ་དེ་ཙམ་གྱི་ལྟོས་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་མིག་རྐྱེན་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐོས་པ་འཚོལ་བ་ལ་མི་ཞུམ་པ་དང་། དེའི་ཚེ་གནོད་པ་དང་ཉམ་ང་ཇི་ལྟར་ཆེ་ཡང་མི་ལྡོག་ཅིང་མི་འཁྲུགས་ལ། ལུང་དང་མན་ངག་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་ཡང་ཆོག་འཛིན་མི་མངའ་བས་སླར་ཡང་བརྩོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་སྐྱིད་པའི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཚོང་དཔོན་ནོར་རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་བུ་ནོར་བཟང་གིས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་སོང་སྟེ་ཆོས་འཚོལ་བའི་ཚུལ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འཚོལ་བའི་ཚེ་རང་ལུས་བཙོངས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་སྤོས་ལྡན་དུ་སོང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་བསྟེན་པ་སོགས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་མི་ངོམས་པ་ནི་འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཐར་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་ས་གསུམ་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་འཆད་པའི་སྐབས། ཐོས་པས་མི་ངོམས་ཉིད་དང་ནི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞིག་སྔར་གསན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སླད་མའི་ཆར་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་གསན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ཆེན་པོའི་གོ་ས་དང་རིགས་རུས་ཀྱི་དྲེགས་པ་སྤངས་ཏེ་ཆོས་དཀོན་ཞིང་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་ཁུངས་གཟིགས་ན། གནས་སྐབས་གསན་ཡུལ་གྱི་གོ་འཕང་མཐོ་དམའི་རྩིས་གདབ་མེད་པར་གུས་པས་གསན་ཞིང་། རིས་མེད་པའི་ཆོས་ལུགས་ལ་དག་པའི་གཟིགས་པས་སྤོང་ལེན་མི་མཛད་པ་དང་། གསན་པ་དེ་དག་ཀྱང་འོལ་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་ལུས་པར་བསམ་བྱུང་གི་ཐུགས་རབ་ཞིབ་ཅིང་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པར་བདག་གིར་བཞེས་ཤིང་། མདོར་ན་བསྟན་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཆོས་མང་པོ་ཞིག་ནུབ་འདུག་ནའང་། ད་ལྟ་ཡོད་ཚད་ཐོབ་པ་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ཐུགས་ལ་བཞེས་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཕྱག་ལེན་དུ་བཏབ་པའི་གསན་པ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཁུངས་དག
Chinese
是故其基础为：如是听闻，听闻最胜。如龙树论师所说：智慧增长之因是听闻，若有思维与二者，则由此生起修习，由此获得无上成就。如是所说。即便如此，此大士已获得对一切所知法的清净观察，虽不必如凡夫一般依赖听闻，然为成办入教之士的眼缘，故不厌倦寻求听闻。彼时，无论损害与困境何等巨大，亦不退转、不动摇。纵已通达经论与口诀之海，亦不生满足之心，复又精进。如吉祥生处城之商主，财力雄厚的儿子财贤，为求法而遍游南方诸地；又如常啼菩萨，为求般若波罗蜜多，不惜卖身，前往香遍城依止法增菩萨等，圣者们对正法的不知足，乃是诸大圣者不可思议之解脱。是故，《现观庄严论》中，于宣说第三地之圆满修习时云：不厌听闻性。如是，先前所听闻之不可思议之法类，于未来亦必无疑地听闻。且亦舍弃大位与种姓之骄慢，若见教法稀有且具传承之来源，则不计听法处之高低贵贱，恭敬听闻。以清净之见对待无宗派偏颇之教法，不作取舍。且不使所听闻之法仅止于粗略之印象，而是以思维所生之精细且辨别的观察，努力引生定解。总之，虽因教法之兴衰，昔时诸多法已隐没，然心怀大志，欲将现今所有之法皆尽得之。如是，将加行付诸实践，听闻广博且具可靠来源。
English
Therefore, its basis is: "Such hearing, hearing is the best." As Nāgārjuna said: "The cause of increasing wisdom is hearing. If there are thinking and both, then from that arises meditation, and from that one obtains unsurpassed accomplishment." As it is said. Even so, this great being has attained a pure vision of all knowable things, so he does not need to rely on hearing as much as ordinary people do. However, in order to accomplish the eye-condition for those who have entered the teachings, he is not discouraged from seeking hearing. At that time, no matter how great the harm and hardship, he does not turn back or waver. Even though he has reached the other side of the ocean of scriptures and instructions, he does not have a sense of satisfaction, and he strives again. For example, the merchant of the city of Auspicious Birth, the son of the wealthy Ratnamati, went to all the southern regions to seek the Dharma; and like the Bodhisattva Sadāprarudita, when seeking the Perfection of Wisdom, he sold his body and went to the city of Gandhavati to rely on the Bodhisattva Dharmodgata, etc. The great saints' lack of satisfaction with the sacred Dharma is the wonderful liberation of the great saints. Therefore, in the Ornament of Clear Realization, when explaining the complete training of the third ground, it is said: "And the nature of not being satisfied with hearing." Thus, the inconceivable categories of Dharma that were heard before will undoubtedly be heard again in the future. Moreover, abandoning the pride of high position and lineage, if he sees a source of Dharma that is rare and has a lineage, he respectfully listens without considering the high or low status of the place where he is listening. He does not accept or reject the unbiased teachings with a pure view. And he does not let the hearing remain only as a rough impression, but with the subtle and discriminating observation born of thought, he diligently strives to generate certainty. In short, although many teachings have disappeared due to the rise and fall of the teachings in the past, he cherishes the great armor of thinking that he will obtain all the teachings that exist now. Thus, he puts the application into practice, and the hearing is extensive and has a reliable source.
Tibetan
་སོ་སོའི་བཞེད་ཚུལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་རེ་རེ་ནས་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་མཛད་པས་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་ལུགས་སུ་ཆོད། ཇི་ལྟར་མཁྱེན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བླང་དོར་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་བཞེས་ཏེ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡ་གྱལ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ཞེས་བསྔགས་བྱའི་ཡུལ་བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ན། ཆོས་རྣམས་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ཅིང་གཉིས་ཀ་ལ་གནས་ན་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་བཞིན་ཕྱག་ལེན་དུ་ཐེབས་པས་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་གཟིགས་ཤིང་། ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསལ་ལ་མ་འདྲེས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་མངའ་དབང་བསྒྱུར་བར་གྱུར་ཏོ། ། ལས་འཕྲོ་བཟང་པོས་ཟབ་གཏེར་གྱི་བཀའ་བབས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཐུགས་ཉམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞེས་ཚུལ། ༈ གསུམ་པ་ལས་འཕྲོ་བཟང་པོས་ཟབ་གཏེར་གྱི་བཀའ་བབས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཐུགས་ཉམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞེས་ཚུལ་ནི། ཆུང་ངུ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཐུགས་ཤུགས་དྲག་པོ་དང་། རིས་མེད་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པར་བཞེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་མངའ་ཞིང་། བླ་མ་དམ་པ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་མོས་གུས་བཟོད་མེད་དུ་སློང་པས་བསྐུལ་ཏེ། གསན་བསམ་མཛད་པའི་བར་མཚམས་རྣམས་སུའང་ཡབ་རྗེ་གསང་བདག་ཆེན་པོའི་ཞབས་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འམ། རེས་སྐུ་རྐྱང་གིས་དབང་ཁྲིད་ཞུ་བ་དང་ཟབ་དོན་གྱི་ཕྲ་གཅོད་པར་མཛད་པའི་སྐབས་མ་གཏོགས་ཕལ་ཆེར་བཅད་རྒྱ་མཛད་པ་དང་། ཡབ་རྗེ་སྐུ་གཤེགས་རྟིང་ནས་གཟིམས་སྤྱིལ་འོད་གསལ་རྩེ་དང་། གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་རྣམས་སུ་ཟླ་བ་སྦྲེལ་མ་དང་ཟླ་རེ་ཙམ་གྱིས་མཐའ་བརྟེན་པའི་སྐུ་མཚམས་བཅད་ནས། གསོལ་ཟས་བཞེས་པའི་དུས་མ་གཏོགས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ངེས་པའང་མེད་པར་ཆིག་སྒྲིལ་གྱི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་ལྗགས་བསྙེན་དང་གནས་ལུགས་སྐྱོང་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཤིང་། དེ་དག་གི་དུས་སུ་རྟགས་དང་གཟིགས་སྣང་གི་མཚན་མ་ངོ་མཚར་བ་དུ་མ་ཞིག་འཁྱོམ་ཚོ་ལྟ་བུར་ཐོར་རེ་གསུངས་པ་འདྲ་བྱུང་འདུག་ནའང་དོན་གཉེར་གྱིས་དྲན
Chinese
各自的见解不同，也能不混淆地一一彻底完成，可以断定是闻思的诤论。 就像所知的法，也从取舍的方面修行和受持，因此闻思修三者在同一个座上完成。 不认为仅仅一部分就足够，而是正确地安住于圣法，成为了值得赞叹的无上之境。 如《圣法现观》中所说：“如何是法安住于法呢？ 不依靠听闻和思维，仅仅依靠禅修的修行，也不是安住于法；不依靠禅修，仅仅依靠听闻和思维的修行，也不是安住于法；依靠两者并且安住于两者，才是安住于法。”等等广说的那样，付诸实践，因此见到了如所有性的实相之义。 尽所有的一切法，也清晰而不混淆地领悟于心，从而掌握了佛法的王权。 具善业者领受甚深伏藏的教谕，以及修持如何用心受持。 第三，具善业者领受甚深伏藏的教谕，以及修持如何用心受持： 从小就具有强烈的出离心，并且拥有想要救度一切无偏众生的无量大悲心。 由于生起对上师和本尊无二无别的无法忍受的虔诚，所以在听闻和思维的间隙，或者与父亲桑布大金刚一起，或者有时独自一人接受灌顶和教导，以及剖析甚深意义的细微之处。 除此之外，大部分时间都进行闭关。 父亲去世后，在光明顶的寝室和禅定室中，连续几个月或一个月左右进行闭关。 除了用餐时间外，没有固定的座上座下，一心专注于唯一本尊的念诵和守护实相。 在那些时候，似乎也零星地说出了一些如彩虹般奇妙的征兆和景象，但没有用心去记。
English
Each of their different views were thoroughly completed one by one without being mixed up, so it can be determined that it was the debate of hearing and thinking. Just like the dharmas that were known, they were also practiced and upheld from the aspect of acceptance and rejection, therefore the three, hearing, thinking, and meditating, were accomplished on the same seat. Not considering that just a part is enough, but correctly abiding in the holy dharma, he became an unsurpassed object of praise. As it is said in the Abhisamayalankara of the Holy Dharma: "How is it that dharma abides in dharma? Without relying on hearing and thinking, merely relying on the practice of meditation is not abiding in dharma; without relying on meditation, merely relying on the practice of hearing and thinking is not abiding in dharma; relying on both and abiding in both, then it is abiding in dharma." As it is widely said, he put it into practice, therefore he saw the meaning of the reality of suchness. All the dharmas of suchness were also clearly and unconfusedly understood in his mind, thereby wielding the dominion over the kingdom of dharma. How the one with good karma received the teachings of the profound treasure and how he took the practice to heart. Third, how the one with good karma received the teachings of the profound treasure and how he took the practice to heart: From a young age, he had a strong mind of renunciation and possessed immeasurable great compassion, wishing to save all impartial beings. Because of the unbearable devotion that arose towards the guru and the yidam deity as inseparable, in the intervals of hearing and thinking, either together with his father Sangdak Chenpo, or sometimes alone, he received empowerments and teachings, and analyzed the subtle points of the profound meaning. Apart from that, he mostly engaged in retreats. After his father passed away, he stayed in retreat in the bedroom of the Clear Light Peak and the meditation room for consecutive months or about a month at a time. Except for meal times, there was no fixed time for sessions, and he single-mindedly focused on the recitation of the sole yidam deity and guarding the reality. During those times, it seems that he also sporadically spoke of some wonderful signs and visions like rainbows, but he did not pay attention to remembering them.