Tibetan
་པའི་གསན་པ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཁུངས་དག་སོ་སོའི་བཞེད་ཚུལ་ཐ་དད་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་འདྲེས་པར་རེ་རེ་ནས་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་མཛད་པས་ཐོས་བསམ་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིན་ལུགས་སུ་ཆོད། ཇི་ལྟར་མཁྱེན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་བླང་དོར་གྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་བཞེས་ཏེ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡ་གྱལ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་མི་འཛིན་པར་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ཞེས་བསྔགས་བྱའི་ཡུལ་བླ་ན་མེད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་མངོན་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ན། ཆོས་རྣམས་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་སྒོམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། སྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་སྦྱོར་བ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་ཅིང་གཉིས་ཀ་ལ་གནས་ན་ཆོས་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་བཞིན་ཕྱག་ལེན་དུ་ཐེབས་པས་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་གཟིགས་ཤིང་། ཇི་སྙེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གསལ་ལ་མ་འདྲེས་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་ལ་མངའ་དབང་བསྒྱུར་བར་གྱུར་ཏོ། ། ལས་འཕྲོ་བཟང་པོས་ཟབ་གཏེར་གྱི་བཀའ་བབས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཐུགས་ཉམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞེས་ཚུལ། ༈ གསུམ་པ་ལས་འཕྲོ་བཟང་པོས་ཟབ་གཏེར་གྱི་བཀའ་བབས་ཤིང་སྒྲུབ་པ་ཐུགས་ཉམས་སུ་ཇི་ལྟར་བཞེས་ཚུལ་ནི། ཆུང་ངུ་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཐུགས་ཤུགས་དྲག་པོ་དང་། རིས་མེད་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱོབ་པར་བཞེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཚད་མེད་པ་མངའ་ཞིང་། བླ་མ་དམ་པ་དང་ལྷག་པའི་ལྷ་རྣམ་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་མོས་གུས་བཟོད་མེད་དུ་སློང་པས་བསྐུལ་ཏེ། གསན་བསམ་མཛད་པའི་བར་མཚམས་རྣམས་སུའང་ཡབ་རྗེ་གསང་བདག་ཆེན་པོའི་ཞབས་ཕྱིར་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འམ། རེས་སྐུ་རྐྱང་གིས་དབང་ཁྲིད་ཞུ་བ་དང་ཟབ་དོན་གྱི་ཕྲ་གཅོད་པར་མཛད་པའི་སྐབས་མ་གཏོགས་ཕལ་ཆེར་བཅད་རྒྱ་མཛད་པ་དང་། ཡབ་རྗེ་སྐུ་གཤེགས་རྟིང་ནས་གཟིམས་སྤྱིལ་འོད་གསལ་རྩེ་དང་། གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་རྣམས་སུ་ཟླ་བ་སྦྲེལ་མ་དང་ཟླ་རེ་ཙམ་གྱིས་མཐའ་བརྟེན་པའི་སྐུ་མཚམས་བཅད་ནས། གསོལ་ཟས་བཞེས་པའི་དུས་མ་གཏོགས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་ངེས་པའང་མེད་པར་ཆིག་སྒྲིལ་གྱི་ཡི་དམ་གྱི་ལྷའི་ལྗགས་བསྙེན་དང་གནས་ལུགས་སྐྱོང་བ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞུགས་ཤིང་། དེ་དག་གི་དུས་སུ་རྟགས་དང་གཟིགས་སྣང་གི་མཚན་མ་ངོ་མཚར་བ་དུ་མ་ཞིག་འཁྱོམ་ཚོ་ལྟ་བུར་ཐོར་རེ་གསུངས་པ་འདྲ་བྱུང་འདུག་ནའང་དོན་གཉེར་གྱིས་དྲན་པའི་གཟུངས་སུ་འཛིན་པའི་ཟིན་ཐོར་འཁོད་པ་སོགས་མ་བྱུང་བར་སྣང་ལ། དགུང་ལོ་བཅུ་བདུན་པ་ཆུ་སྟག་ཧོར་ཟླ་དགུ་པའི་ཚེས་བཅུའི་ནུབ་མོ་དར་གླིང་གཟིམས་ཆུང་བསམ་གཏན་སྦུག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཚེ་མནལ་ལམ་དུ། བསམ་ཡས་མཆིམས་ཕུ་ཡིན་རྒྱུ་བའི་ལྷ་ཁང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཞིག་གི་ནང་དུ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་རིག་འཛིན་གྲུབ་ཐོབ་མང་པོ་གྲལ་རིམ་གྱིས་འཁོད་ནས་ཚོགས་མཆོད་མཛད་པའི་མཐའ་སྐོར་ན་བུད་མེད་རྒྱན་བཟང་མཛེས་སྡུག་ཅན་མང་པོ་གླུ་གར་རྩེ་བས་བསྐོར་ཏེ་འདུག་པའི་གྲལ་གྱི་གཤམ་དེར་རྗེ་ཉིད་རང་གཟིགས་མོའི་ཐུགས་སྣང་གིས་བཞུགས་འདུག་པ་ལ། གྲལ་དབུ་དེ་ན་གཏེར་སྟོན་རྡོ་རྗེ་གླིང་པ་ཡིན་སྙམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རལ་པའི་ཐོར་ཚུག་ཅན་གཟི་མདངས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གི་སྐུ་མདུན་ན། སེང་ལྡེང་འདྲ་བའི་ཤིང་གི་བུམ་པ་དམར་སྨུག་ཁ་གཡེལ་ཤིང་། མཆུ་རིང་བ་བཅུད་ཀྱིས་གཏམས་པ་ཞིག་འདུག་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཀ་པཱ་ལ་ཕྱི་དཀར་ལ་ནང་དམར་བ་གསེར་གྱི་ཆོས་འབྱུང་བསྣོལ་མ་ཧ་རི་ནི་སའི་ཡི་གེ་དང་བཅས་པ་བྲིས་པ་ཞིག་དར་དམར་གྱིས་འཕྱི་ཞིང་ལྕིབས་ཀྱིས་བླང་པའི་ནང་དུ། བུད་མེད་མཛེས་མ་ཞིག་གིས་སྔར་གྱི་བུམ་པ་ལས་འབྲས་ཆང་ཡིན་འདྲ་སྙམ་པའི་ཁ་དོག་དཀར་ཞིང་འོད་ཟེར་སོར་སྒྲ་དང་བཅས་ཏེ་འཕྲོ་བས་བཀང་བ་དང་། བུད་མེད་གཞན་ཞིག་གིས་བསེ་ཕོར་ཆེན་པོ་བཟའ་བའི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པས་གང་བ་ཞིག་ཀྱང་དྲངས་སོང་བར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་གྲལ་རིམ་བཞིན་བཟའ་བ་ནས་ཁམ་རེ་རེ་དང་། ཀ་པཱ་ལའི་བཏུང་བ་ནས་ཧུབ་རེ་གསོལ་ཀྱང་ཉུང་དུ་མ་སོང་བར་སྔར་བཞིན་གནས་པ་དེ་རྗེ་རང་ལ་ཕུལ་བྱུང་བ་ནས་ཅུང་ཟད་རོལ་པས་བདེ་སྟོང་གི་ཡེ་ཤེས་བཟོད་མེད་དུ་འབར་ཞིང་། མཐར་རས་དཀར་གྱི་སྣོད་དུ་བདག་གིར་བཟུང་ངོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་ན། སྔར་གྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་དེས་ཤོག་དྲིལ་ཆུང་ངུ་ཁ་དོག་དམར་སེར་ཞིག་བཤེས་གཉེན་གྲྭ་པའི་ཞྭ་གཟུངས་ཡིན་ཞེས་གཏད་པ་ལྗགས་ཀློག་མཛད་པར་བརྩམ་པ་ན། འགོར་ཨེ་མ་ཧོ་ཞེས་གསུམ་བསྟུད་དུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞན་རྣམས་རྒྱ་ཡིག་ཏུ་འདུག་པས་མ་འཁྲོལ་རུང་མོས་གུས་སྤྱན་ཆབ་འཁྲིགས་པ་ལྟ་བུས་ཕྱག་ཏུ་བཟུང་པ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཀུན་ཀྱང་ཅོ་དིར་གྱིས་གྱེས། རྗེ་རང་ཡང་ཁང་པ་དེའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་རྡོ་གཅལ་སྐྱ་ལིང་ངེ་བ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་ཕེབས་པ་དང་མནལ་སད་ཅིང་། སད་ནས་ཀྱང་ཟག་མེད་ཀྱི་དགའ་བདེས་ལུས་སེམས་ཁྱབ་པའི་ཉམས་བཟང་པོ་ལ་ཡུན་རིང་གནས་པར་གྱུར། དེ་དུ
Chinese
其闻法广博且依据确凿，对于各自不同的见解，也能不混淆地一一彻底研究，因此堪为闻思的典范。 并且，对于所知之法，也能从取舍的角度进行修持和实践，从而使闻思修三者融为一体。 不以仅仅一部分为满足，而是真正安住于殊胜之法，成为了值得赞叹的无上之境。 如《殊胜法现观》中所说：“如何是诸法安住于法？ 若不依赖听闻和思维，仅仅依靠禅修的修行，则不能安住于法；若不依赖禅修，仅仅依靠听闻和思维的修行，也不能安住于法；必须依赖二者，并且安住于二者，才能安住于法。” 如同经中广说的那样，他将其付诸实践，因此洞见了如实之实相的意义。并且，所有尽所有之法，都能清晰而不混淆地领悟于心，从而掌握了佛法的王权。 具善业者领受甚深伏藏之教，以及修持如何融入心要之方式。 第三，具善业者领受甚深伏藏之教，以及修持如何融入心要之方式是： 他从小就具有强烈的出离心，并且拥有救度一切无偏众生的无量大悲心。由于对上师和本尊生起无与伦比的虔诚心，从而受到激励。在闻思的间隙，要么与父亲至尊金刚持一同，要么独自一人接受灌顶和教导，并剖析甚深之义。除此之外，大部分时间都在闭关中度过。父亲去世后，在光明顶的寝室和禅修室中，以连续数月或每月一次的方式进行闭关。除了用餐时间外，没有固定的座间休息，而是全神贯注地修持唯一本尊的念诵和守护实相。据说，在那段时间里，他像抛洒冰雹一样，零星地讲述了许多奇妙的征兆和景象。
English
His listening to the Dharma was extensive and based on reliable sources. He thoroughly examined each of the different viewpoints without confusing them, thus serving as a model for study and reflection. Furthermore, he practiced and applied the Dharma he knew from the perspective of acceptance and rejection, thereby integrating listening, reflecting, and meditating into one. Not content with just a part, he truly abided in the excellent Dharma, becoming an unsurpassed object of praise. As it is said in the Abhisamayalankara, "How do dharmas abide in Dharma? If one does not rely on listening and thinking, but only on the practice of meditation, one does not abide in Dharma. If one does not rely on meditation, but only on the practice of listening and thinking, one does not abide in Dharma. One must rely on both and abide in both to abide in Dharma." As extensively stated in the scriptures, he put this into practice, thus seeing the meaning of the reality as it is. Moreover, he clearly and without confusion comprehended all the dharmas, thus gaining mastery over the kingdom of Dharma. How the one with good karma received the profound treasure teachings and how he integrated the practice into his heart. Third, how the one with good karma received the profound treasure teachings and how he integrated the practice into his heart is as follows: From a young age, he possessed a strong spirit of renunciation and immeasurable great compassion to save all unbiased beings. Urged by an unbearable devotion that did not differentiate between the holy guru and the yidam deity, he either accompanied his father, the great Vajradhara, or alone received empowerments and instructions, and dissected the subtle points of the profound meaning during the intervals of listening and contemplating. Apart from these times, he mostly spent his time in retreat. After his father passed away, he spent months at a time or about a month each time in retreat in the "Radiant Peak" chamber and the "Meditation Cave" chamber. Except for meal times, he had no fixed breaks between sessions, but single-mindedly engaged in the recitation of the single yidam deity and guarding the true nature. It is said that during those times, he would occasionally mention many wonderful signs and visions, like scattered hailstones.
Chinese
雖然如此，但似乎沒有將其記錄在通過努力銘記於心的筆記中。十七歲時，水虎年（1602）九月十日晚上，在達林寢宮禪修室時，夢見在桑耶寺青普（བསམ་ཡས་མཆིམས་ཕུ།）一個令人愉悅的寺廟裡，許多藏漢兩地的持明成就者按順序就座，舉行會供輪，周圍有許多裝飾華麗、美麗動人的女子載歌載舞。他自己則在座位下方，以觀看者的心態坐著。在座位的前面，有一位瑜伽士，留著蓬亂的髮髻，容光煥發，心想他可能是伏藏師多傑林巴（རྡོ་རྗེ་གླིང་པ།）。他的面前有一個紅棕色的木製寶瓶，瓶口傾斜，長長的瓶嘴裡充滿了精華。瑜伽士用一塊紅色絲綢擦拭著一個外白內紅的顱碗（梵語：Kapala），上面畫著金色的法源交織圖案和哈日尼薩（梵語：Hariniśa）的字樣，然後小心翼翼地舀取其中的內容。一位美麗的女子從之前的寶瓶中倒出像是米酒的白色液體，光芒四射，發出嗖嗖的聲音，將顱碗注滿。另一位女子也端來一個裝滿各種食物的大犀牛角碗。瑜伽士們按順序每人從食物中取一小口，從顱碗的飲料中喝一小口，但碗裡的食物和飲料卻沒有減少，仍然和原來一樣。後來，有人將食物和飲料獻給了他，他稍微品嚐了一下，頓時感到樂空智慧難以抑制地燃燒起來。最後，他心想，我將其視為白色布料容器中的私有財產。這時，之前的瑜伽士遞給他一個紅黃色的小紙卷，說是格西僧人的帽子護身符，他開始誦讀。一開始只看到連續三次出現「唉瑪吙」（藏文：ཨེ་མ་ཧོ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：emaho，汉语字面意思：），除此之外，其餘的都是漢字，雖然看不懂，但他還是像充滿虔誠和淚水一樣地拿在手中。這時，所有的瑜伽士都消失得無影無蹤。他自己也走到了房子外面一個灰色的石板地上，然後就醒了。醒來後，他的身心充滿了無漏的喜樂，並在這種美好的體驗中停留了很久。當時
English
Even so, it seems that there was no record of it in the notes that were kept in mind through effort. When he was seventeen years old, on the night of the tenth day of the ninth month of the Water Tiger year (1602), while residing in the meditation chamber of Darling, he dreamt that inside a delightful temple that was supposed to be Samye Chimphu, many Vidyadhara Siddhas of Tibet and China were seated in order, performing a Tsog offering, surrounded by many beautifully adorned women dancing and singing. He himself was sitting below the rows, watching with interest. At the head of the rows, in front of a yogi with matted hair and radiant complexion, who he thought might be the Terton Dorje Lingpa, there was a reddish-brown wooden vase resembling a Sengdeng tree, with a tilted mouth and a long spout filled with essence. The yogi wiped a Kapala (skull cup) that was white on the outside and red on the inside, with golden Dharma source intertwined patterns and the letters of Harinisa written on it, with a red silk cloth, and carefully scooped the contents into it. A beautiful woman poured a white liquid that seemed like rice wine from the previous vase, radiating light and emitting a swooshing sound, filling the Kapala. Another woman also brought a large rhinoceros horn bowl filled with various kinds of food. The yogis, in order, each took a small bite from the food and a sip from the Kapala's drink, but the food and drink in the bowls did not diminish, remaining as before. Later, someone offered the food and drink to him, and he tasted it slightly, and immediately felt the unbearable burning of the bliss-emptiness wisdom. Finally, he thought, "I will regard it as my private property in a white cloth container." At this time, the previous yogi handed him a small reddish-yellow paper roll, saying it was a Geshe monk's hat amulet, and he began to recite it. At the beginning, he only saw the appearance of "Emaho" (藏文：ཨེ་མ་ཧོ།，梵文天城体：，梵文罗马拟音：emaho，汉语字面意思：) three times in a row, but the rest was in Chinese characters, which he could not understand, but he held it in his hands as if filled with devotion and tears. At this time, all the yogis disappeared without a trace. He himself also went to a gray slate floor outside the house, and then woke up. After waking up, his body and mind were filled with undefiled joy and bliss, and he remained in this wonderful experience for a long time. At that time