Tibetan
་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཤེས་རབ་མཆོག་ཡིན་དེའི་གཞི་ནི། །ཐོས་པ་དེ་བཞིན་ཐོས་པ་མཆོག །ཅེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། ཤེས་རབ་རྒྱས་བྱེད་པ་ནི་ཐོས་པ་སྟེ། །བསམ་པ་དང་ནི་གཉིས་པོ་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་ལས་སྒོམ་པ་ཡང་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །དེ་ལས་དངོས་གྲུབ་བླ་ན་མེད་པ་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འདི་ནི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གཟིགས་པ་རྣམ་པར་དག་པ་བརྙེས་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་སར་གནས་པ་ལྟར་གྱི་ཐོས་པ་ལ་དེ་ཙམ་གྱི་ལྟོས་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཡང་། བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་མིག་རྐྱེན་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐོས་པ་འཚོལ་བ་ལ་མི་ཞུམ་པ་དང་། དེའི་ཚེ་གནོད་པ་དང་ཉམ་ང་ཇི་ལྟར་ཆེ་ཡང་མི་ལྡོག་ཅིང་མི་འཁྲུགས་ལ། ལུང་དང་མན་ངག་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་ཡང་ཆོག་འཛིན་མི་མངའ་བས་སླར་ཡང་བརྩོན་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། གྲོང་ཁྱེར་སྐྱིད་པའི་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ཚོང་དཔོན་ནོར་རབ་ཏུ་བརྟན་པའི་བུ་ནོར་བཟང་གིས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་སོང་སྟེ་ཆོས་འཚོལ་བའི་ཚུལ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འཚོལ་བའི་ཚེ་རང་ལུས་བཙོངས་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་སྤོས་ལྡན་དུ་སོང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་འཕགས་བསྟེན་པ་སོགས་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་མི་ངོམས་པ་ནི་འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་ཐར་པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་ས་གསུམ་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་འཆད་པའི་སྐབས། ཐོས་པས་མི་ངོམས་ཉིད་དང་ནི། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞིག་སྔར་གསན་པ་དེ་བཞིན་དུ། སླད་མའི་ཆར་ཡང་གདོན་མི་ཟ་བར་གསན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ཆེན་པོའི་གོ་ས་དང་རིགས་རུས་ཀྱི་དྲེགས་པ་སྤངས་ཏེ་ཆོས་དཀོན་ཞིང་རྒྱུན་དང་ལྡན་པའི་ཁུངས་གཟིགས་ན། གནས་སྐབས་གསན་ཡུལ་གྱི་གོ་འཕང་མཐོ་དམའི་རྩིས་གདབ་མེད་པར་གུས་པས་གསན་ཞིང་། རིས་མེད་པའི་ཆོས་ལུགས་ལ་དག་པའི་གཟིགས་པས་སྤོང་ལེན་མི་མཛད་པ་དང་། གསན་པ་དེ་དག་ཀྱང་འོལ་སྤྱི་ཙམ་དུ་མ་ལུས་པར་བསམ་བྱུང་གི་ཐུགས་རབ་ཞིབ་ཅིང་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་ངེས་ཤེས་འདྲེན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་པར་བདག་གིར་བཞེས་ཤིང་། མདོར་ན་བསྟན་པའི་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཆོས་མང་པོ་ཞིག་ནུབ་འདུག་ནའང་། ད་ལྟ་ཡོད་ཚད་ཐོབ་པ་ཞིག་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་པའི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་ཐུགས་ལ་བཞེས་ཏེ། སྦྱོར་བ་ཕྱག་ལེན་དུ་བཏབ
Chinese
罗！如是，智慧之胜者，其基为，听闻如是听闻胜。如龙树足云：增长智慧者，乃听闻也，若有思惟与二者，则从彼生修习，从彼获得无上成就。如是所说。如是，此大士于一切所知之法，已获清净之观，虽不需如凡夫之听闻，然为成办入教者之眼缘，不厌求法，彼时，纵有何等之损害与怖畏，亦不退转不动摇，虽已至经律论及口诀之彼岸，亦不执为已足，复又精进，如吉祥生处城之商主财稳之子财贤，往南方诸方寻法之状，及常啼菩萨寻般若波罗蜜多时，卖自身往香城，依止菩萨法护等，于正法不餍足，乃诸大圣之稀有解脱也。如是，于现观庄严中，宣说第三地之圆满修习时，听闻无厌足，如是所说，如是不可思议之法类，如昔所闻，于未来亦必无疑听闻，且亦舍弃大位及种姓之骄慢，观法为稀有且具传承之源，不计听闻处之高低，恭敬听闻，以清净之观于无偏之教法不作取舍，且不令所闻仅成泛泛之谈，以思所成之精细辨别慧，极力引生定解，总而言之，以教法之兴衰，若以前代之因缘而言，虽已隐没诸多法，然今当发愿获得一切现有之法，如是于心中怀有大誓甲胄，而付诸实践。
English
Ro! Thus, the basis of the supreme wisdom is listening, just as listening is supreme. As Nagarjuna said: "Listening is what increases wisdom; if thinking and the two are present, then from that, meditation also arises; from that, one obtains the unsurpassed accomplishment." As it is said. Although this great being has attained a completely pure view of all knowable things, and does not need as much listening as ordinary people do, in order to accomplish the eye-condition for those who have entered the teachings, he does not tire of seeking the Dharma. At that time, no matter how great the harm and fear, he does not turn back or waver. Even though he has reached the other shore of the scriptures and oral instructions, he does not hold himself to be sufficient, and strives again. For example, the son of the merchant Nor Rabten of the city of Kyidpai Jungne, Nor Zang, went to all the regions of the south to seek the Dharma, and the Bodhisattva Tagtu Ngu sold his body when he sought the Perfection of Wisdom, went to the city of Spösden, and relied on the Bodhisattva Chöphag, etc. Not being satisfied with the sacred Dharma is the wonderful liberation of the great saints. Therefore, in the Ornament of Clear Realization, when explaining the complete training of the third ground, it says, "And not being satisfied with listening." As it is said, just as the inconceivable categories of Dharma were heard in the past, so too will they undoubtedly be heard in the future. Moreover, abandoning the pride of high position and lineage, and seeing the source of the Dharma as rare and possessing lineage, he listens respectfully without considering the high or low status of the place of listening, and does not accept or reject the unbiased Dharma with a pure view. Furthermore, he does not allow what he has heard to remain merely general, but takes it upon himself to diligently generate certainty with the discriminating wisdom that arises from thought. In short, considering the rise and fall of the teachings, if we consider the causes of the past, although many teachings have disappeared, he now takes to heart the great armor of the thought that he will obtain everything that exists, and puts it into practice.