Tibetan
། །དེའང་བསྡུ་ན། རང་གིས་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་ཐབས་དང་། རྟོགས་ནས་གཞན་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཐབས་ཏེ་གཉིས་སུ་འདུ་ཤིང་། དེ་ཡང་ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། ཞེས་པས་ཚད་མའི་དོན་ནི་མི་བསླུ་བ་སྟེ། རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མ་འཁྲུལ་བའི་འཇལ་བྱེད་ཅིག་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བྲེ་ཚད་དང་སྲང་ཚད་བཞིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་ལ་གསུམ་སྟེ། མངོན་གྱུར། ལྐོག་གྱུར། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་རོ། །དེ་དག་འཇལ་བྱེད་ནི། གཞལ་བྱ་མངོན་གྱུར་འཇལ་བྱེད་ལ་མངོན་སུམ་བཞི་སྟེ། དབང་པོ། ཡིད། རང་རིགརྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་དང་བཞིའོ། །ལྐོག་གྱུར་འཇལ་བྱེད་དང་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་རྟེན་གཏན་ཚིག་གསུམ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་པའི་མདོར། དུ་བ་ལས་ནི་མེར་ཤེས་དང་། །ཆུ་སྐྱར་ལས་ནི་ཆུར་ཤེས་ལྟར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་ལྡན་གྱི། །རིགས་ནི་ཚད་མ་དག་ལ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གཏན་ཚིག་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ། ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གང་དེ་ཐམས་ཅད་དགག་ཆོས་ཅན། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིག་དང་། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་མི་འཇུག་པ། །མེད་ལ་མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན། །གཏན་ཚིག་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས། །འགའ་ཞིག་མི་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིག་རྣམས་སོ། །གཞལ་བྱ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་གཏན་ཚིག་ནི། མངོན་སུམ་དང་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ཀས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་དཔྱད་གསུམ་དག་པའི་ལུང་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཚད་མ་རིག་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ལོ་རྒྱུས་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུང་ཚུལ་ནི། དགེ་སློང་དག་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྔོན་པོ་ཤེས་ཀྱི་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་སྔོན་པོ་ཤེས་ཀྱི་ཞེས་པས་ཡན་ལག་གིས་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་དེ་བསྟན། སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པས་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་རིག་པ་དེ་བསྟན་པས་མངོན་སུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་གསུངས། ཡང་། དགེ་སློང་དག་གཟུགས་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མིག་དང་ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཞེས་པའི་མིག་དང་ཞེས་པས་དབང་མངོན་དང་། ཡིད་ལ་བརྟེན་པའོ་ཞེས་པ་ཡིད་མངོན། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ། ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་དག་པ། ཞེས་པས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྟེ། དེ་ལྟར་མངོན་སུམ་བཞི་ཀ་དང་རྗེས་དཔག་གི
Chinese
总而言之，可以归纳为两种方法：自己了知所量的方法，以及了知后引导他人的方法。其中，“量是无欺者”的意思是，量是不欺骗的，因为它是不迷惑自己所量的衡量者。例如，就像升斗和秤一样。所量有三种：现量、隐蔽量和极隐蔽量。这些的衡量者是：衡量现量的有四种现量，即根现量、意现量、自证现量和瑜伽现量。衡量隐蔽量和成立者是：以实势比量的所依——三种因，如《十法经》中说：“如从烟知火，如从水鸟知水，具慧菩萨之族，以量知之。”如是果之因，以及《释量论》中说：“略生之相者，彼一切皆是遮遣法。”如是自性之因，以及“诸量不容有，于无不容有果，观待因差别，有些不知果。”如是不现之因等。衡量极隐蔽量的因是：因为现量和实势之因二者都不能成立，所以必须依靠三观察清净的教证才能了知。如是量理如何产生的历史有三方面，第一是佛陀的说法：比丘们，以眼识知蓝色，并非认为是蓝色。其中“知蓝色”表示以支分不迷惑的智慧， “并非认为是蓝色”表示离分别不迷惑的智慧，从而清楚地说明了现量的特征。又，比丘们，识知色有两种方式：依靠眼和意。其中“依靠眼”表示根现量，“依靠意”表示意现量。“心无有心，心之自性光明。”表示自证现量。“诸法之法眼，无尘垢且离垢，极清净。”表示瑜伽现量。如是四种现量和比量。
English
In summary, there are two methods: the method of understanding the object to be measured by oneself, and the method of guiding others after understanding. Among them, "Pramana is the non-deceptive one" means that pramana is non-deceptive because it is the measurer that does not confuse its own object to be measured. For example, like a bushel and a scale. There are three types of objects to be measured: manifest, obscure, and extremely obscure. The measurers of these are: there are four types of manifest pramana for measuring manifest objects, namely, sense perception, mental perception, self-awareness perception, and yogic perception. The measurer and establisher of obscure objects is: the basis of inference by the power of reality - three reasons, as it is said in the Sutra of Ten Dharmas: "Just as one knows fire from smoke, just as one knows water from waterbirds, the lineage of the wise Bodhisattva knows by means of pramana." Thus, the cause of the effect, and as it is said in the Commentary on Valid Cognition: "That which has the characteristic of slightly arising, all of that is the object of negation." Thus, the reason of self-nature, and "The pramanas do not enter, there is no result in the absence of entry, depending on the difference of cause, some do not know the result." Thus, the reason of non-apprehension, etc. The reason for measuring extremely obscure objects is: because neither manifest nor real reasons can be established, it is necessary to rely on the three purified proofs to understand. Thus, there are three aspects to the history of how the science of pramana arose. The first is the Buddha's teaching: Monks, knowing blue with eye consciousness is not thinking of it as blue. Among them, "knowing blue" indicates the wisdom that is not confused by the limbs, and "not thinking of it as blue" indicates the wisdom that is free from conceptualization and not confused, thus clearly explaining the characteristics of manifest perception. Also, monks, there are two ways of knowing form: relying on the eye and the mind. Among them, "relying on the eye" indicates sense perception, and "relying on the mind" indicates mental perception. "There is no mind in the mind, the nature of the mind is clear light." indicates self-awareness perception. "The Dharma eye of all dharmas, without dust and free from defilement, is extremely pure." indicates yogic perception. Thus, the four types of manifest perception and inference.
Tibetan
་རྟེན་གཏན་ཚིག་གསུམ་ཀ་མདོ་ལས་གསུངས་ཚུལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་༼མཁས་པས་༽བཀྲལ་ཚུལ་ནི། སྟོན་པ་ནས་བརྒྱུད་དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་སྐྱོབ། དེས་པཎ་ཆེན་མེ་ཝཾ་གདེས་མཁས་མཆོག་དབྱིག་གཉེན་ལ་གསུངས་ཤིང་། དེས་གཞོན་ནུའི་དུས་སུ་རྩོད་གྲུབ་ཏུ་གྲགས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་མཛད། དབྱིག་གཉེན་ལ་རང་མཁས་ཀྱི་སློབ་མ་བཞི་བྱུང་བའི་ཚད་མ་རང་ལས་མཁས་པ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་སྟེ། དེ་ལ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དངོས་སུ་དབུགས་ཕྱུངས་ནས་བརྩམས་པ་ཚད་མ་མདོ་དང་། དེའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་ཕྱོགས་གླང་གི་སློབ་མ་དབང་ཕྱུག་སྡེ་ལ། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་གསན་ནས་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་མཛད་དེ། རྒྱས་པ་རྣམ་འགྲེལ། འབྲིང་རྣམ་ངེས། བསྡུས་པ་རིགས་ཐིགས་ཏེ་གཙོ་བོ་ལུས་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་གསུམ་དང་། དེ་ལས་འཕྲོས་པ་བཞི་ནི། རང་དོན་རྗེས་དཔག་ལས་འཕྲོས་པ་གཏན་ཚིག་ཐིགས་པ་དང་འབྲེལ་པ་བརྟགས་པ། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ལས་འཕྲོས་པ་རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་དང་རྩོད་རིགས་ཏེ་ཡན་ལག་གི་བསྟན་བཅོས་བཞིའོ། །གསུམ་པ་བོད་དུ་བསྒྱུར་ཚུལ་ནི། བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་དུས་སུ་སྡེ་བདུན་ཕྱི་མ་འགའ་དང་། :དུས་༼དུལ་༽ལྷའི་འགྲེལ་པ་སོགས་འགྱུར། ཕྱི་དར་ལ་རྨ་དགེ་བློས་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེལ་རྣམ་ངེས་འགྲེལ་ཆེན་དང་བཅས་པ་བསྒྱུར་ཅིང་། ཁྱད་པར་རྔོག་ལོ་ཆེན་པོས་གསར་བསྒྱུར་དང་འགྱུར་བཅོས་དུ་མ་མཛད་ནས་འཆད་ཉན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ། རྣམ་འགྲེལ་ནི་རྣམ་ངེས་ལ་ལྟོས་ནས་བཤད་རྒྱུན་མ་ནུབ་ཙམ་དུ་གནས་པ་ལས། ཕྱིས་ཆོས་རྗེ་ས་པཎྜི་ཏས་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བསྒྱུར་བཤད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ། འཕགས་པ་རིན་ཆེན་གྱིས་གསང་ཕུར་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚད་རྒྱགས་སྦྱར་བ་སོགས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་དར་རྒྱས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ནང་རིག་པ། ༈ རིག་གནས་ལྔ་པ་ནང་རིག་པ་ནི། ནང་རིག་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ། །ཅེས་པ་ལྟར། བརྗོད་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐེག་པ་གསུམ་མམ་དགུ་སྟེ། དེ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ནི། ཉན་ཐོས། རང་རྒྱལ། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐེག་པ་དང་གསུམ་མོ། །ཡང་ན་དགོངས་འདུས་ལས། དོན་དམ་ངེས་པའི་ཐེག་པ་ནི། །གསུམ་དུ་ངེས་པར་བསྟན་པ་སྟེ། །ཀུན་འབྱུང་འདྲེན་དང་དཀའ་ཐུབ་རིག། དབང་བསྒྱུར་ཐབས་ཀྱི་ཐེག་པའོ། །ཞེས་གསུངས། ཐེག་པ་དགུ་ནི། གསུམ་པོ་དེ་རེ་རེ་ལའང་གསུམ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་སྟེ། ཉན་རང་བྱང་སེམས་གསུམ་ལ་མཚན་ཉིད་སྡེ་གསུམ་མམ་ཀུན་འབྱུང་འདྲེན་པའི་ཐེག་པ་དང་། ཀྲྀ་ཡ། ཨུ་པ། ཡོ་ག་གསུམ་ལ། དཀའ་ཐུབ་རིག་བྱེད་ཀྱི་
Chinese
三种依据和理由，都如之前所说的那样出自经部。第二，（智者）阐释的方式是：从释迦牟尼佛传下来，阿罗汉法护，他传给班智达梅旺格德，梅旺格德传给大学者陈那，陈那在年轻时也造了名为“辩论成就”的论著。陈那有四位精通的弟子，其中在量学方面超过他的是陈那的弟子法称。文殊菩萨亲自加持他，著成了《量经》，为了解释《量经》，法称的弟子自在军，从吉祥法称那里听闻后，著成了《量理七论》，即广释《释量论》，中释《定量论》，略释《理滴论》这三个如身体般主要的论著，以及由此延伸出的四个论著：从自利比量延伸出的《因滴论》和《关系考察》，从他利比量延伸出的《他相续成》和《论式》，这四个是分支论著。第三，翻译成藏文的方式是：在前弘期翻译了一些《量理七论》的后几部，以及《时（调）天释》等。后弘期，热格洛翻译了经部和《释量论》、《定量论》以及大疏等，特别是俄大译师进行了多次新译和修订，并通过讲修确定下来。《释量论》相对于《定量论》来说，只是保持了讲授的传统没有中断而已。后来，法王萨迦班智达努力弘扬，通过翻译和讲解确定下来。圣宝吉祥在桑浦对《释量论》的篇幅进行了增补等，使得它非常兴盛。 内明。 五明之第五内明是：如“内明分为三乘而成立”所说，从所诠释的角度来说，有三乘或九乘。其中三乘是：声闻乘、缘觉乘、菩萨乘这三种。或者，如《意集经》所说：“真实义确定的乘，确定宣说了三种，即生起引导和苦行明，以及自在方便的乘。”九乘是：将这三种各自再分为三种，即声闻、缘觉、菩萨这三种分为事部三类或者生起引导的乘，以及克里亚、邬波、瑜伽这三种分为苦行明
English
The three supports and reasons are all as stated in the Sutra Pitaka as mentioned before. Secondly, the way (scholars) explain it is: from the Teacher, it was passed down to the Arhat Dharmaraksha, who taught it to the great Pandit Me Weng Ge De, who taught it to the great scholar Dignāga. Dignāga also composed a treatise called "Accomplishment of Debate" in his youth. Dignāga had four learned disciples, and the one who surpassed him in logic was Dharmakīrti. Mañjuśrī personally inspired him to compose the Compendium on Valid Cognition (Pramāṇasamuccaya), and as a commentary on it, Dharmakīrti's disciple Vādeva, after hearing it from the glorious Dharmakīrti, composed the Seven Treatises on Valid Cognition (Pramāṇavārttika): the extensive Commentary on Valid Cognition (Pramāṇavārttika), the intermediate Ascertainment of Valid Cognition (Pramāṇaviniścaya), and the concise Drop of Reasoning (Nyāyabindu), these three are the main treatises like the body. The four that branched out from them are: the Drop of Reasons (Hetubindu) and the Examination of Relations (Sambandhaparīkṣā) that branched out from inference for oneself, and the Establishment of Other Minds (Saṃtānāntarasiddhi) and the Categories of Debate (Vādanyāya) that branched out from inference for others, these four are the branch treatises. Thirdly, the way it was translated into Tibetan is: during the early dissemination of the teachings, some of the later parts of the Seven Treatises and the commentary of Dula Lha were translated. During the later dissemination, Ra Lotsawa translated the Sutra Pitaka and the Commentary on Valid Cognition, the Ascertainment of Valid Cognition, and the great commentary, etc. In particular, Ngok Lotsawa Chenpo made many new translations and revisions, and established them through teaching and practice. The Commentary on Valid Cognition, in relation to the Ascertainment of Valid Cognition, only maintained the tradition of teaching without interruption. Later, Chöje Sakya Paṇḍita made great efforts to promote it, and established it through translation and explanation. Palden Rinchen added to the length of the Commentary on Valid Cognition at Sangpu, etc., which made it very prosperous. Inner Science. The fifth of the five sciences is Inner Science: as it is said, "Inner Science is known and established as the three vehicles," from the perspective of what is to be expressed, there are three or nine vehicles. Among them, the three vehicles are: the Hearer Vehicle, the Solitary Realizer Vehicle, and the Bodhisattva Vehicle. Or, as stated in the Gongdü Sutra: "The vehicle of definitive ultimate meaning is taught to be definitely three: the arising guidance and ascetic knowledge, and the vehicle of empowering means." The nine vehicles are: dividing each of these three into three, that is, dividing the three Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas into three categories of characteristics, or the vehicle of arising guidance, and dividing the three Kriyā, Upā, and Yoga into ascetic knowledge.