Tibetan
་དུ། སེམས་ཀྱང་དེ་ ལས་གུད་ན་མེད་པར་རྫུན་པ་ཉིད་དེ། ཇི་ལྟར་ན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་དོ། །དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ ན། དོན་དམ་པར་སེམས་ནི་ནང་དུ་ཡང་མི་དམིགས། ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཡང་མི་དམིགས། གཉིས་ཀ་མེད་པར་ཡང་མི་དམིགས་སོ། འདས་པའི་སེམས་ཀྱང་མི་དམིགས། མ་འོངས་པའང་མི་དམིགས། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ཡང་མི་དམིགས་སོ། ། 1-802 སེམས་སྐྱེ་བའི་ཚེ་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས། འགག་པའི་ཚེ་གང་དུ་ཡང་སོགས་པར་མི་འགྲོ་སྟེ། སེམས་ནི་གཟུང་དུ་མེད་པ། བསྟན་དུ་མེད་པ། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། སྣང་བ་ ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་ནས། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་དོན་དམ་འཇལ་བའི་རིགས་པས་བརྟགས་པ་ན། ཕྱི་ནང་དུས་གསུམ། སྐྱེ་འགག་སོགས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་ངེས་པའོ། །གསུམ་ པ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་སྤྲོས་པ་བཅད་པ་ནི། གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་པ་སྟེ། སྒོམ་རིམ་ལས། འདི་ལྟར་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ལས། ཡང་དག་པ་ཇི་ ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་མེ་འབྱུང་ན། གཙུབ་ཤིང་གཙུབས་པའི་མེ་བཞིན་དུ། རྟོག་པའི་ཤིང་སྲེག་གོ །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་བཀའ་སྩལ་ཏེ། དེ་ ལྟར་སྐྱོན་ལ་མཁས་པ་དེས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་མང་བས། གནས་གང་དང་གང་དུ་ སེམས་འཕྲོ་ཞིང་སེམས་མངོན་པར་དགའ་བའི་གནས་དེ་དང་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་བཙལ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་བརྟགས་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་སོ། །སེམས་གང་གིས་རྟོགས་པ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ན་སྟོང་པར་རྟོགས་ཏེ། 1-803 དེ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་འཇུག་གོ །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་མདོ་དྲངས་ནས་བཤད་པ་ལྟར། ཡུལ་སེམས་གཉིས་ལ་དཔྱད་ནས་སྒོམ་པའི་ཚེ། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་ཞེན་ པར་གྱུར་ན། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་ལེགས་པར་དཔྱད་པས་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པར་ངེས་པའོ། །གཉིས་པ་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླང་བ་ནི། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཀུན་གཞིའི་ངང་ལ་བཞག ། ཅེས་པ་སྟེ། སྤྱིར་ཀུན་གཞི་ནི། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཡ་གྱལ་ཞིག་ལ་བཤད་པ་མང་ཡང་། འདིར་ནི་ལམ་འབྲས་པ་དག་འཆད་པ་ལྟར། རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་ལ་ཀུན་ གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན། ཇོ་བོས། ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་ལ། །ཤེས་པ་ཡང་སྤྲོས་དང་བྲལ་བར་བཞག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཡུལ་ཆོས་ ཉིད་སྤྲོས་པ་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ལ། ཡུལ་ཅན
Chinese
此外，心也并非独立于它而存在，而是一种虚假的显现。那么，如何理解它呈现为各种各样的形式，如色等呢？通过智慧对心的自性进行细致的分析，最终会发现，在胜义谛（真实层面）上，心既不在内，也不在外，也不存在于两者之间。过去的心不可得，未来的心不可得，现在的心也不可得。 正如经文所说：‘心生起时，无所从来；心灭去时，亦无所去。心不可 पकड़ना，不可指示，也非有形之物。’因此，认识到一切显现都是心的幻化，并通过胜义谛的推理来分析心的自性，我们确信它远离内外、三时、生灭等一切戏论。 第三，断除对修行对治法的执着，即‘对治法本身也在其自身中解脱’。正如《修道次第》中所说：‘像这样，仅仅通过如理分别，如果生起如实了知的火焰，就像摩擦木头生火一样，它会烧毁分别的木头。’世尊如是说。圣《宝云经》中也说：‘因此，善于发现过患的人，为了远离一切戏论，应该瑜伽于空性。通过大量地瑜伽于空性，无论心在哪里散乱，无论心在哪里感到快乐，都应彻底地寻找那些地方的自性，并证悟到它们的空性。无论心是什么，如果加以分析，也会证悟到它的空性。无论心通过什么来证悟，如果彻底地寻找它的自性，也会证悟到它的空性。' ‘像这样证悟之后，他将进入无相瑜伽。’如经文所说。正如引用经文所说，在分析所缘境和心之后进行禅修时，如果执着于禅修的对治法，那么通过对对治法本身的因果进行彻底的分析，我们确信它从一开始就是空性的。 第二，通过禅修来体验，即‘将道的自性安住在普贤行愿的境界中’。一般来说，普贤行愿通常被解释为八识聚中的一个，但在这里，正如道果的传承者所解释的那样，普贤行愿指的是觉性与空性双运的自性空性，因为它是轮回和涅槃一切法的基础。因此，如觉沃杰（阿底峡尊者）所说：‘在远离戏论的法性中，也将觉性安住在远离戏论的状态中。’正如他所说，在远离一切戏论的所缘境法性中，能取
English
Furthermore, the mind is not separate from it, but is itself a false appearance. How then can it be examined that it is the appearance of various forms such as form? By examining the nature of the mind separately with wisdom in this way, in the ultimate sense, the mind is not perceived within, nor is it perceived outside, nor is it perceived as both. The past mind is not perceived, nor is the future, nor is the present. As it says, 'When the mind arises, it does not come from anywhere; when it ceases, it does not go anywhere.' The mind is ungraspable, unshowable, and non-material. Thus, knowing all appearances to be the magical display of the mind, and examining the nature of the mind with the reasoning that measures the ultimate truth, we are certain that it is free from all elaborations such as inner and outer, three times, arising and ceasing. Third, cutting off elaboration on the antidote to meditation, which is 'the antidote itself is liberated in its own place.' As it says in the Stages of Meditation, 'In this way, from perfect discrimination itself, if the fire of knowing exactly as it is arises, like fire produced by rubbing wood, it will burn the wood of thought.' Thus the Blessed One spoke. The Noble Jewel Cloud also spoke, 'Therefore, the one skilled in faults should practice yoga in emptiness in order to be free from all elaborations. By meditating on emptiness a great deal, wherever the mind wanders and wherever the mind is manifestly delighted, if one seeks the nature of those places, one realizes emptiness. If one examines what the mind is, one realizes emptiness. If one seeks the nature of what the mind realizes, one realizes emptiness.' 'Having realized it in that way, one enters into signless yoga.' Thus it appears. As it is said by quoting the sutra, when meditating after examining the object and the mind, if one becomes attached to the antidote of meditation, by thoroughly examining the cause and effect of that itself, one is certain that it is empty from the beginning. Second, taking it into experience through meditation, which is 'placing the nature of the path in the state of the basis of all.' Generally, the basis of all is said to be one of the eight collections of consciousness, but here, as those who explain the path and fruit explain, the basis of all is called emptiness, the nature of the union of awareness and emptiness, because it is the basis of all phenomena of samsara and nirvana. Therefore, as Jowo (Atisha) said, 'In the nature of reality that is free from elaboration, also place awareness in a state that is free from elaboration.' As he said, in the nature of the object of reality that is free from all elaboration, the subject --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་བློའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱང་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པར་ཞུགས་པ་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་རྟོག་དཔྱོད། སྤྲོ་ བསྡུ། འབད་རྩོལ་སོགས་དང་བྲལ་བར་མཉམ་པར་བཞག་པར་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་ཡང་། སྒོམ་རིམ་ལས། དེ་ལྟར་གང་ཟག་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ལ་ཞུགས་པ་ཏེ། ཡོངས་སུ་བརྟག་པར་བྱ་བ་གཞན་མེད་པས། 1-804 རྟོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་དང་བྲལ་བ། བརྗོད་པ་མེད་པ། ངང་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་པ། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་མེད་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ཤིན་ ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་ཞིང་འདུག་པར་བྱའོ། །དེར་གནས་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམ་པར་མི་གཡེང་བར་བྱའོ། བྱིངས་རྒོད་སེལ་བའི་ཚུལ་ནས་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། གསུམ་པ་སྤྱོད་པས་བོགས་དབྱུང་ བ་ནི། བདུན་པོ་སེམས་བྱུང་རྟོག་པ་ཡིན་པས་སྤང་། ཞེས་པ་སྟེ། ཚོགས་དྲུག་གི་ཤེས་པ་དང་། བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཉོན་ཡིད་དུ་བཏགས་པ་དང་བདུན་པོ། རང་རང་གི་ འཁོར་སེམས་བྱུང་དང་བཅས་པ་ནི། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ཅེས་བྱ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ ལྟ་བུའི་རྟོག་པ་དེ་དག་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་ཞིང་འཇུག་པའི་ཚེ། བདེན་སྣང་དང་། བདེན་ཞེན་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར། འཕྲོ་བའི་ཡུལ་དང་། འཕྲོ་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ལ་རིགས་པས་ལེགས་པར་ དཔྱད་ནས། སྤྲོས་བྲལ་དུ་ལྷངས་ཀྱི་ངེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཐབས་དང་བཅས་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གོམས་ན། རྣམ་རྟོག་གི་འཕྲོ་འདུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བས། 1-805 བོགས་འབྱིན་ཞེས་བྱའོ། ། གསུམ་པ་གྲུབ་པའི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། སྒོམ་རིམ་ལས། ཞི་གནས་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཚེ། དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དེ་ནི། ལྷག་མཐོང་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང་། དེ་ ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། སེམས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ཐོབ་ནས། དེ་ཉིད་ལ་གནས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་གཞན་སྤངས་ནས། ཇི་ལྟར་བསམ་པའི་ཆོས་དེ་དག་ཉིད་ནང་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ ཡུལ། གཟུགས་བརྙན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པར་བྱེད། མོས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ། གཟུགས་བརྙན་དེ་དག་ལ། ཤེས་བྱའི་དོན་དེ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དཔྱོད་པ་དང་། བཟོད་པ་དང་། འདོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་འབྱེད་པ་དང་། བལྟ་བ་དང་། རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ལྷ་མཐོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྷག་མཐོང་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ལུང་དང་བཅས་པ་གསུངས་པ་ལྟར། ལུས་སེམས་ཤིན་སྦྱངས་དང་ལྡན་
Chinese
当以如上所说的断除戏论的方式，进入无戏论的境界时，就应远离其他的思虑、收放、努力等，安住于平等舍中。这种方式，也如《修次第》中所说：‘如是进入对人与法无我的境界，因为没有其他需要观察的，所以远离了思虑、分别，没有言说，处于一种状态的心自然而然地进入，没有造作，因此清晰地修习并安住于真如之中。’安住于此，不使心念散乱。从消除沉掉的方式，如前所说的那样去理解。第三，以行持来增进，即‘七者心生是分别，故应断除。’也就是说，六识以及执著我与我所的分别，加上作为烦恼意的第七识，以及各自的眷属心所，都是非理作意，如《中边论》所说：‘非理作意即是心，以及心所三界性。’像这样的分别，在向外境散布和进入时，不要追随实有显现和实有执著，而要以理智善加观察散布的对境和散布者的分别之自性，从而确信其为无戏论。像这样以方便善加串习，所有的分别念的散布和收摄，都会成为生起无戏论智慧的助缘，所以称为增进。 第三，显示成就的标准，如《修次第》中所说：‘在止观的境界中，对彼进行观察，即是胜观。’并且，‘获得身心轻安之后，安住于彼，舍弃其他的念头，如所思之法，在内心之中，成为三摩地的行境，如影像般各自了知，生起信解。’像这样，对于三摩地的行境，影像，辨别所知之义，以及详细辨别，完全了知，完全分别，忍可，欲求，分别差别，观察，思虑等等，即是胜观。如是，菩萨即是精通胜观者。’如是，结合《解深密经》的教证，具有身心轻安。
English
When entering the state of non-elaboration through the method of cutting off elaborations as described above, one should remain in equanimity, free from other thoughts, contractions, efforts, etc. This method is also as stated in the *Stages of Meditation*: 'Thus, entering into the selflessness of persons and phenomena, since there is nothing else to examine, one is free from thought and analysis, without speech, and the mind naturally enters into a single state, without contrivance, and thus clearly meditates and abides in suchness.' Abiding in this, one should not let the mind wander. From the method of eliminating dullness and agitation, understand as previously explained. Third, to enhance through conduct, that is, 'The seven are mental events of discrimination, therefore they should be abandoned.' That is to say, the six consciousnesses and the discrimination that grasps at self and what belongs to self, plus the seventh consciousness, which is designated as the afflicted mind, along with their respective retinue of mental factors, are called non-veridical conceptualizations, as the *Middle Beyond Extremes* states: 'Non-veridical conceptualization is mind, and mental factors, of the three realms.' When such discriminations scatter and enter into objects, do not follow after the appearance of truth and the clinging to truth, but examine well with reason the object of scattering and the nature of the discriminator's discrimination, and thereby be certain that it is non-elaborate. Practicing well again and again with such means, all the scattering and gathering of conceptual thoughts will become conducive to the arising of non-elaborate wisdom, therefore it is called enhancement. Third, showing the measure of accomplishment, as stated in the *Stages of Meditation*: 'In the state of *shamatha*, examining that very thing is *vipashyana*.' And, 'Having obtained physical pliancy and mental pliancy, abiding in that, abandoning other thoughts, as the thought of the Dharma, in the inner mind, it becomes the object of *samadhi*, like images, each knowing, giving rise to faith.' Like this, for the object of *samadhi*, the image, distinguishing the meaning of what is to be known, and distinguishing in detail, completely knowing, completely distinguishing, tolerance, desire, distinguishing differences, observing, thinking, etc., is called *vipashyana*. Thus, a Bodhisattva is skilled in *vipashyana*.' Thus, combining the scriptural authority of the *Sandhinirmocana Sutra*, possessing physical and mental pliancy. --------------------------------------------------------------------------------