Tibetan
གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཚེ་བྱིང་རྒོད་སེལ་བའི་ཚུལ་ཡང་། སྒོམ་རིམ་ལས། དེ་ལ་ཉེ་བར་བཞག་ནས་སེམས་ལ་འདི་ལྟར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཅི་དམིགས་ པ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ། འོན་ཏེ་བྱིང་ངམ། འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་འཕྱར་བས་རྣམ་པར་གཡེངས་སམ་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་གལ་ཏེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ནོན་ནས་ སེམས་བྱིང་དུ་དོགས་པར་མཐོང་ན། དེའི་ཚེ་མཆོག་ཏུ་དགའ་བའི་དངོས་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པའམ། སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་ཡིད་ལ་བྱས་ལ་བྱིང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས། ཅི་ནས་ཀྱང་ དམིགས་པ་དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གང་གི་ཚེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་དག་གི་ཡོན་ཏན་རྟོག་པས་རྒྱུག་པའི་ཕྱིར་རམ། 1-798 གཞན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་སམ། སྔོན་མྱོང་བའི་ཡུལ་ལ་འདོད་པས་སེམས་རྒོད་པའམ། རྒོད་དུ་དོགས་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་སོགས་པ་ཡིད་འབྱུང་ བ་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་བར་བྱས་ནས་དྲན་པ་དང་། ཤེས་བཞིན་གྱི་ཐག་པས་ཡིད་ཀྱི་གླང་པོ་དམིགས་པའི་སྡོང་པོ་དེ་ཉིད་ལ་གདགས་པར་བྱའོ། ། གང་གི་ཚེ་བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་མེད་པར་གྱུར་ཏེ་དམིགས་པ་དེ་ལ་སེམས་རྣལ་དུ་འཇུག་པར་མཐོང་བ་དེའི་ཚེ་རྩོལ་བ་གློད་ལ་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱ་ཞིང་། ཇི་སྲིད་འདོད་ཀྱི་བར་དུ་ འདུག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཐུན་ལས་ལྡང་བའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་པའི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེའི་ལུས་དང་སེམས་ གང་གི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པར་གྱུར་པ་དང་། ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་དམིགས་པ་ལ་སེམས་དབང་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཞི་གནས་གྲུབ་པ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཅིའི་ ཕྱིར་ཞི་གནས་ཞེས་བྱ་སྙམ་ན། དེ་ཉིད་ལས། ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཞི་ནས། ནང་དུ་དམིགས་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ལ། དགའ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཉིད་ལ་གནས་པ་ནི་ཞི་གནས་ཞེས་བྱའོ། ། 1-799 ཞེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཤིན་སྦྱངས་མ་ཐོབ་པའི་སེམས་གནས་སྐྱོན་མེད་རྣམས་ནི་ཞི་གནས་རྗེས་མཐུན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ལ་གསུམ། ལྷག་མཐོང་གི་ཚོགས་ བསྟེན་པ། ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་བའི་ཚུལ། གྲུབ་པའི་ཚད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་རིམ་བར་པ་ལས། ལྷ་མཐོང་གི་ཚོགས་གང་ཞེ་ན། སྐྱེས་བུ་དམ་པ་ལ་བསྟེན་པ་དང་། མང་དུ་ཐོས་པ་ཡོངས་ སུ་བཙལ་བ་དང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་སེམས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར། མཚན་ལྡན་གྱི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་ཅིང་། མང་དུ་ཐོས་པ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒྲུབ་
Chinese
因为（佛陀）这样说过。关于那时如何消除掉举和沉没，在《修次第》中说：‘在那之后，靠近并这样检查你的心：是否很好地抓住了目标？或者是否沉没？或者是否因为向外境散乱而心神不定？’如果被昏沉和睡眠压制，怀疑心是否沉没，那时，忆念最令人愉悦的事物，如佛像等，或者忆念光明，以平息沉没。无论如何，都要让心非常清楚地看到目标。’ ‘当心因为对外境的执着，思考它们的优点而游荡，或者因为其他念头，或者因为对先前经历的对象的欲望而掉举，或者怀疑是否掉举时，那时，忆念所有行皆无常和痛苦等令人厌离的事物。’这样平息散乱后，用正念和正知的绳索将心象之象拴在目标之柱上。 ‘当沉没和掉举都不存在，并且看到心平静地安住在目标上时，那时，放松努力，保持平静，并尽可能长时间地保持。’就像这样。关于从禅修中起身时该怎么做，将在后面解释。 第三，展示成就的标准。在同一部经中说：‘当身体和心都变得非常柔顺，并且心可以随意控制目标时，那时，你应该知道已经成就了止。’就像这样。为什么称为止呢？在同一部经中说：‘平息了对外境的散乱后，持续地、自然地安住在内在的目标上，并且安住在充满喜悦和柔顺的心中，这被称为止。’ 非常清楚地说明了这一点。因此，在没有获得轻安之前，所有无过失的心住都应被视为与止相顺。 第二，关于修习观，有三点：依止观的顺缘，如何修习的方法，以及展示成就的标准。第一点是：在《修次第中篇》中说：‘什么是观的顺缘？就是依止圣者，寻求多闻，以及如理作意。’就像这样。依止具格的善知识，并尽可能地修习多闻。
English
Because (the Buddha) said so. Regarding how to eliminate laxity and excitement at that time, it says in the *Stages of Meditation*: 'After approaching that, one should examine one's mind in this way: Is the object well grasped? Or is it lax? Or is it distracted by scattering to external objects?' If one is oppressed by dullness and sleep, and suspects that the mind is lax, then at that time, one should bring to mind the most delightful object, such as the form of the Buddha, or bring to mind the perception of light, and pacify the laxity. In any case, one should make the mind see the object very clearly.' 'When the mind runs after external forms, etc., because of thinking about their qualities, or because of other thoughts, or because of desire for objects previously experienced, and is excited, or suspects that it is excited, then at that time, one should bring to mind objects that cause aversion, such as all compounded things being impermanent and suffering.' Having thus pacified the distraction, one should fasten the elephant of the mind to that very post of the object with the rope of mindfulness and awareness. 'When there is no laxity or excitement, and one sees that the mind is naturally dwelling on that object, then one should relax the effort, remain in equanimity, and remain as long as one desires.' Like that. How to act when rising from meditation will be explained below. Third, showing the measure of accomplishment. In that very text it says: 'When the body and mind have become very pliant, and the mind is under control with respect to the object as desired, then one should know that *shamatha* (calm abiding) has been accomplished.' Like that. Why is it called *shamatha*? In that very text it says: 'Having pacified the scattering to external objects, and constantly dwelling naturally on the internal object, and abiding in the mind itself, which is endowed with joy and great pliancy, this is called *shamatha*.' It is stated very clearly. Therefore, all faultless states of mind before obtaining pliancy should be known as being in accordance with *shamatha*. Second, regarding meditating on *vipashyana* (insight), there are three points: relying on the requisites of *vipashyana*, how to accomplish it, and showing the measure of accomplishment. The first is: In the *Middle Stages of Meditation* it says: 'What are the requisites of *vipashyana*? They are relying on a holy person, seeking extensive learning, and proper attention.' Like that. Relying on a qualified spiritual friend, and accomplishing as much extensive learning as possible. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་ཟབ་ལམ་སྟོན་པའི་གཞུང་དང་གདམས་ངག་ ལ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། ཇོ་བོས། ཚེ་ནི་ཡུན་ཐུང་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མང་། །ཚེ་ཡི་ཚད་ཀྱང་ཇི་ཙམ་མི་ངེས་པས། །ངང་པས་ཆུ་ལས་འོ་མ་ལེན་ པ་ལྟར། །རང་གི་འདོད་པ་དང་དུ་བླང་བར་གྱིས། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། ལྟ་བས་སྤྲོས་པ་བཅད་པ། སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པ། སྤྱོད་པས་བོགས་དབྱུང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ། ཕྱི་ཡུལ་ ལ་སྤྲོས་པ་བཅད་པ། ནང་སེམས་ལ་སྤྲོས་པ་བཅད་པ། སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་སྤྲོས་པ་བཅད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསམ། །ཞེས་པ་སྟེ། དེའི་དོན་ཡང་སྒོམ་རིམ་ལས། 1-800 ཆོས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མདོར་བསྡུ་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་གཟུགས་ཅན་གང་དག་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། དོན་དམ་པར་ ན་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ན་མེད་དེ། དེ་དག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བཤིག་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྣམས་ཀྱང་ཆ་ཤས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སོ་སོར་བརྟགས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ངེས་པར་བཟུང་དུ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས། རྨི་ལམ་ན་དམིགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ སྣང་བ་བཞིན་དུ། བྱིས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པར་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཆད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་གིས། དོན་དམ་པར་ན་འདི་ལ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ལས་གུད་ ན་མེད་དོ། །ཞེས་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཉིན་པར་གྱི་བག་ཆགས། གཉིད་ཀྱི་རྐྱེན་གྱི་སད་པས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ཡང་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་པ་བཞིན། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའི་དོན་སྣང་གི་བག་ཆགས། ལས་ཀྱི་རྐྱེན་གྱིས་སད་པར་བཟུང་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་། སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་སྣང་བ་ལྟར། 1-801 བདེན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནང་སེམས་ལ་སྤྲོས་པ་བཅད་པ་ནི། མ་སྐྱེས་རིག་པའི་གཤིས་ལ་དཔྱད། ཅེས་པ་སྟེ་འདི་ཡང་། སྒོམ་རིམ་ལས། དེ་འདི་སྙམ་དུ་ཁམས་གསུམ་ པ་དེ་ནི་སེམས་ཙམ་མོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཤིང་དེས་དེ་ལྟར་ཆོས་གདགས་པ་མཐའ་དག་ནི་སེམས་ཁོ་ན་ཡིན་པར་རྟོགས་ནས། སེམས་དེ་ལ་སོ་སོར་བརྟགས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ སོ་སོར་བརྟགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོ་སོར་རྟོག་གོ །དེ་འདི་ལྟར་དཔྱོད་དེ། དོན་དམ་པར་ན་སེམས་ཀྱང་བདེན་པར་མི་རུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་རྫུན་པའི་ངོ་བོ་ ཉིད་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེའི་ཚེ། དེ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ག་ལ་འགྱུར། ཇི་ལྟར་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན
Chinese
并且，尤其要勤奋地通过听闻和思考来如理作意地修习甚深道的论典和窍诀。正如觉沃（Jo-bo，指阿底峡尊者）所说：‘生命短暂知识多，生命长短不确定，如鹅从水中取乳般，将自己所欲取纳之。’ 第二部分分为三点：以见解断除戏论，以修习进行体验，以行持增进稳固。 第一点分为三部分：断除外境的戏论，断除内心的戏论，断除修行的对治的戏论。 第一部分是：‘诸法如梦观。’其含义在《修次第》（sGom rim）中说：‘法，总的来说就是五蕴、十二处、十八界。’其中，蕴和处中属于色法的那些，实际上并非独立于心识之外，因为可以将它们分解为极微，而极微如果进一步分析其组成部分，就会发现它们没有可以确定的自性。 因此，从无始以来，由于对非真实的色等显现执着，就像在梦中显现的色等一样，对于孩童来说，心识本身显现为外在的色等。但实际上，色等并非独立于心识之外。’应当这样进行分析。正如所说，白天的习气，被睡眠的因缘唤醒，会产生各种梦境，但梦境中的显现并没有丝毫真实性。 同样，从无始以来串习的对境显现的习气，被业的因缘唤醒，也会显现为各种所取境，但这仅仅是心识的显现，除此之外，没有任何真实性。这是需要确定的。 第二部分是断除内心的戏论：‘于未生之觉性中观察。’这也是《修次第》中所说：‘如此思量，三界唯是心，如是作意，了知一切法皆唯是心。若能一一分析此心，即是分析一切法之自性。’因此，要一一观察心之自性。应如是观察：实际上，心也不可能是真实的。当虚妄的自性，即执持色等显现的心识，显现为各种各样的相时，它怎么可能是真实的呢？就像色等一样。
English
And, in particular, one should diligently strive to properly apply oneself through hearing and thinking to the texts and instructions that reveal the profound path. As Jo-bo (referring to Atiśa) said: 'Life is short, knowledge is vast, the length of life is uncertain, like a goose taking milk from water, take what you desire.' The second part is divided into three points: cutting off elaboration with view, experiencing with meditation, and increasing stability with conduct. The first point is divided into three parts: cutting off elaboration of external objects, cutting off elaboration of inner mind, and cutting off elaboration of the antidote to meditation. The first part is: 'View all phenomena as dreams.' Its meaning is explained in the Stages of Meditation (sGom rim): 'Dharma, in short, is the five aggregates, twelve sources, and eighteen realms.' Among them, those aggregates and sources that are form, in reality, are not separate from the mind, because they can be broken down into atoms, and if the atoms are further analyzed into their constituent parts, it will be found that they have no definite self-nature. Therefore, from beginningless time, due to clinging to unreal appearances such as form, just as appearances such as form appear in dreams, for children, the mind itself appears as external forms and so on. But in reality, forms and so on are not separate from the mind.' This should be analyzed. As it is said, the habits of the day, awakened by the cause of sleep, produce various dream appearances, but the appearances have no reality whatsoever. Similarly, the habits of the appearance of objects that have been practiced since beginningless time, awakened by the cause of karma, also appear as various objects of grasping, but this is only the appearance of the mind, and there is no truth to it. This is what needs to be determined. The second part is cutting off elaboration of the inner mind: 'Examine the nature of unborn awareness.' This is also what is said in the Stages of Meditation: 'Think thus, the three realms are only mind, thus contemplating, knowing that all dharmas are only mind. If one analyzes this mind one by one, it is analyzing the self-nature of all dharmas.' Therefore, one should analyze the self-nature of the mind one by one. It should be observed as follows: In reality, the mind cannot be true. When the false self-nature, that is, the mind that holds the appearance of form and so on, appears in various ways, how can it be true? Just like form and so on. --------------------------------------------------------------------------------