Tibetan
ི། འགལ་བ་ཆེར་མེད་མོད། ཅུང་ཟད་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་དག་པ་འགའ་ཞིག་ལས། ཚིག་འདི་ཉིད་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་བཞག་ཕལ་ཆེ་བ་ནས། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ། 1-749 ཐབས་དང་ཤེས་རབ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པས་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་བསླབ་པ་གསུམ་དང་། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་རིམ་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་དང་པོ་ཀུན་ རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ལ་གཉིས། མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་ལེན། རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་སྤེལ་མར་སྦྱང་། །དེ་གཉིས་རླུང་ལ་བསྐྱོན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ཡང་ཐེགས་ཆེན་སྤྱིའི་གཞུང་ལུགས་ལས། རྒྱུ་འབྲས་བདུན་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འདིར་ནི་ཤིང་འཁྱོག་པོ་སྲོང་བ་དང་འདྲ་བར་ཐོག་མ་ཉིད་ནས། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་སྟེ། འདི་ནི་བློའི་ནུས་པ་དམན་པ་དག་གི་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བ། རླབས་པོ་ཆེའི་སེམས་སྦྱོང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མྱུར་ལམ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་ འཇུག་ལས། གང་ཞིག་བདག་དང་གཞན་རྣམས་ནི། །མྱུར་དུ་བསྐྱབ་པར་འདོད་པ་དེས། །བདག་དང་གཞན་དུ་བརྗེ་བྱ་བ། །གསང་བའི་དམ་པ་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། སྡོམ་གསུམ་རབ་དབྱེ་ལས་ ཀྱང་། བདག་གཞན་བརྗེ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བསྟན་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་གསུངས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་མཐར། དེས་ན་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ཤེས། །དེ་ནི་མྱུར་དུ་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །དེ་ཡི་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི། ། 1-750 ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བར་གསུངས། །ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །ཐབས་འདི་ལ་མ་བརྟེན་པར་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བདེ་འབྲས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྣམས་མི་འགྲུབ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། བདག་བདེ་གཞན་ གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཅེས་དང་། སྡོམ་གསུམ་རབ་དབྱེ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་གནད་འཆུགས་ན། །ཆོས་ གཞན་གྱིས་ནི་འཚང་མི་རྒྱ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་འདི་ལ་གསུམ། ལེན་པ་སྒོམ་པ་གཏོང་བ་སྒོམ་པ། སྤེལ་མ་སྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། སྒོམ་པའི་འཐས་པ་དང་། སྒོམ་ཚུལ་གྱི་རིམ་པའོ། །དང་ པོ་ནི། སྲིད་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ། བདག་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་དགྲ་བོ་འདི། གཉེན་པོ་སྟོབས་ལྡན་གྱིས་གཞོམ་པར་རིགས་ཏེ། སྐྱེས་རབས་ལས། ཀྱེ་མའི་བདག་ལ་བྱམས་པ་འདི། །ཧ་ཅང་ མ་འོས་མི་བཟོད་དེ། །ཞེས་དང་། བདག་ལ་བྱམས་པའི་དགྲ་བོ་དེ། །འཕེལ་བར་བྱེད་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་མིན་ན། བདག་ལ་ཆགས་ཤིང་གཞན་ལ་སྡང་བའི་སྒོ་ནས། སྡུག་བསྔལ་དང་ སྡིག་པའི་ཁུར་ལས་འདའ་བ་མེད་དེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས།
Chinese
虽然没有太大的矛盾，但有些地方不太合理，因为在一些纯正的经典中，有这样的词句出现，并且从总体的修行次第来看，世俗和胜义、方便和智慧、福德和智慧是按照次第讲述的，而且也与三学、六度等次第相违背。这样的话，首先修持世俗菩提心分为两种：等持的修习和后得的修习。第一种是：'施受二者交替修，二者以风调伏之。'这里说的是，虽然这也是大乘总体的论典中，通过七因果等方式来修习的，但在这里就像矫正弯曲的树木一样，一开始就修持自他交换的菩提心。这对于心力弱小的人来说是不适合的，这是伟大的修心，是大乘殊胜的快速道，因为《入菩萨行论》中说：'凡欲迅速救护自他者，当修自他交换之秘密胜法。'同样，《三戒论》中也说：'自他交换是佛陀教法的精髓。'等等之后说：'因此要懂得自他交换，那就能迅速成佛，在此期间也能获得世间的圆满。'对此有详细的阐述。如果不依赖这个方法，那么暂时和究竟的安乐果实都无法成就，因为《入菩萨行论》中说：'若不以自乐换他苦，则不成佛且无轮回乐。'《三戒论》中说：'若菩提心之要点错失，则其他法亦不能圆满。'因此，这里有三点：修持接受、修持给予、修持交替。第一点分为两部分：修持的必要性和修持方式的次第。第一点是：一切轮回过患的根本，就是这个珍爱自我的敌人，理应以强大的对治力来摧毁它，如《本生经》中说：'唉，对自己的爱，太不应该，无法忍受。'以及'谁在助长这个爱自己的敌人呢？'如果不是这样，那么通过贪恋自己、憎恨他人，就无法从痛苦和罪恶的重担中解脱，如《经庄严论》中说：
English
Although there isn't a major contradiction, some aspects are not entirely reasonable. This is because these very words appear in some pure scriptures, and from the general framework of the path, conventional and ultimate truth, means and wisdom, merit and wisdom are taught in sequence. Furthermore, it contradicts the sequence of the three trainings, the six perfections, and so on. Therefore, first, cultivating the conventional Bodhicitta (enlightenment mind) is divided into two: the practice of meditative equipoise and the practice of post-meditation. The first is: 'Practice exchanging giving and taking; subdue these two with the wind.' This is taught, although it is also cultivated in the general Mahayana (Great Vehicle) teachings through the seven causes and effects and so on. Here, however, like straightening a crooked tree, from the very beginning, one cultivates the Bodhicitta of exchanging self and others. This is not suitable for those with weak mental capacity. It is a great mind training, a wonderfully quick path of the Mahayana, because the 'Bodhisattvacharyavatara' (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life) states: 'Whoever wishes to quickly protect themselves and others should practice the secret, supreme method of exchanging self and others.' Similarly, the 'Trisamvaraprakarana' (Differentiation of the Three Vows) also states: 'Exchanging self and others is the essence of the Buddha's teachings.' And so on, concluding with: 'Therefore, understand exchanging self and others; that is the quick way to attain perfect enlightenment. In the meantime, worldly perfections will arise.' This is explained in detail. Without relying on this method, the temporary and ultimate fruits of happiness cannot be achieved, because the 'Bodhisattvacharyavatara' states: 'If one does not exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood and will not have happiness even in samsara.' The 'Trisamvaraprakarana' states: 'If the key point of Bodhicitta is missed, other dharmas will not fulfill.' Therefore, there are three aspects to this: cultivating taking, cultivating giving, and cultivating exchanging. The first is divided into two parts: the necessity of cultivation and the order of the method of cultivation. The first is: the root of all the faults of samsara is this enemy of cherishing the self, and it should be destroyed with a powerful antidote, as the 'Jataka' (Birth Stories) states: 'Alas, this love for oneself is utterly inappropriate and unbearable.' And 'Who is increasing this enemy of loving oneself?' If it is not like this, then through attachment to oneself and hatred of others, one will not be freed from the burden of suffering and sin, as the 'Mahayanasutralamkara' (The Ornament of the Sutras) states: --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྐྱེ་བོ་རྨོངས་པ་རང་གི་བདེ་དོན་བརྩོན། །རྟག་ཏུ་དེ་མ་ཐོབ་པར་སྡུག་བསྔལ་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། ། 1-751 བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་། །འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། འཇིག་རྟེན་དག་ན་འཚེ་བ་གང་ཡོད་དང་། །འཇིག་དང་སྡུག་བསྔལ་ཇི་ སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། །དེ་ཀུན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བྱུང་ན། །འདྲེ་ཆེན་དེས་ཀོ་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་དང་། འདི་ཡིས་བརྒྱ་ཕྲག་ཐམས་ཅད་དུ། །འཁོར་བར་བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས། །ཞེས་པ་ ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། བྱམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པ། སྙིང་རྗེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྤྱིར་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བརྟན་པའི་ཚངས་ པ་མི་མཐུན་སྤངས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན། །དམིགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་ལ་འཇུག །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཡོངས་སྨིན་བྱེད། །ཅེས་བྱམས་སོགས་ཚད་མེད་པ་རེ་རེ་ཡང་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་དུ་གསུངས་ ཏེ། བྲལ་བའི་ཁྱད་པར་སོ་སོའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤངས་པ། གྲོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ། དམིགས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་། དམིགས་པ་མེད་པ་ སྟེ་གསུམ་གསུམ་ལ་འཇུག་པ། བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པའོ། །དེ་ལ་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་པའོ། །དེའི་ངོ་བོ་ནི། དམིགས་ཡུལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་ནས། 1-752 རྣམ་པ་བདེ་བ་དང་བདེ་བའི་རྒྱུ་དགེ་བ་དང་ཕྲད་པར་འདོད་པ་སྟེ། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལས། འགྲོ་ལ་ཕན་པ་ཉེར་སྒྲུབ་པ། །བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་ ཐོག་མར་རྩ་བའི་མ་ལ་དམིགས་ནས་བསྒོམ་ན་སྐྱེ་བར་སླ་བས། རང་གི་མ་མདུན་དུ་གསལ་བར་དམིགས་ནས། དེ་ཉིད་དྲིན་ཆེ་བའི་ཚུལ་རྣམས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ལྟོ་ན་གནས་པ་ ནས། ཕྱིས་ཀྱི་བར་དུ་ནུས་པ་ཅི་ཡོད་དང་། ཐབས་གང་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདག་ལ་ཕན་པ་མཐའ་དག་བསྒྲུབས། གནོད་པ་མཐའ་དག་བསལ། བདག་ན་རུ་དོགས། ཤི་རུ་དོགས་ནས། སྨན་དཔྱད་རིམ་གྲོ་ སོགས་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པར་འབད། བརྩེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བཟུང་། བྱམས་པའི་མིག་གིས་བལྟས། ཟས་ཁས་བསྙོད། དྲི་མ་ལག་གིས་ཕྱིས། ཤའི་དྲོད་ཀྱིས་བསྲོས། གཅེས་མིང་སྣ་ཚོགས་ནས་འབོད། རང་གིས་བཟར་མི་བྲ་ བའི་ཟས། གོན་དུ་མི་བྲ་བའི་གོས། ལོངས་སྤྱོད་དུ་མི་བྲ་བའི་ནོར་རྫས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་བྱིན། འཇིག་རྟེན་གྱི་བརྡ་དང་ཐ་སྙད། སྤྱོད་ལམ་དང་། སོ་ནམ་ཐམས་ཅད་བསླབས། མདོར་ན་བདག་གི་ ཆེད་དུ་སྡིག་སྡུག་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཁུར་རྣམས་ཁུར་བའི་ཚུལ་ཞིབ་ཏུ་བསམ་ནས་སྙིང་ཉེ་དུང་བའི་བློ་བསྐྱེད། བློ་ད
Chinese
愚昧之人只为自己的幸福而努力，却总是无法得到，反而遭受痛苦。正如《释量论》中所说：‘如果有了‘我’，就会有‘他人’的概念。’ ‘从我与他人的区分中，产生了执着和憎恨。所有罪过都与这些紧密相连。’正如《入菩萨行论》中所说：‘世间所有伤害，所有恐惧和痛苦，’ ‘都源于对‘我’的执着。既然如此，我还要这大恶魔作甚？’正如《入菩萨行论》中所说：‘这个‘我’在无数世中，不断地给我带来痛苦。’ 以上就是相关的论述。接下来，第二部分分为三个方面：基于慈爱进行修习，基于悲悯进行修习，基于菩提心进行修习。首先是第一点：一般来说，《经庄严论》中说：‘稳固的梵天舍弃不和谐，’ ‘具备无分别的智慧，进入三种所缘境，使众生完全成熟。’这里讲到，慈爱等四无量心各自具备四种特点：舍弃的特点是舍弃各自不和谐的方面；友伴的特点是具备无分别的智慧；所缘境的特点是进入众生、法和无所缘三种境界；作用的特点是使众生完全成熟。 这里，与当前情况相关的是缘众生的慈爱。其本质是：缘所缘境众生，以希望他们获得安乐和安乐之因——善法为形态。《入中论》中说：‘致力于利益有情，’ ‘这被称为大慈。’就像这样，首先缘自己的母亲进行修习，更容易生起慈爱。观想自己的母亲在前方显现，然后思念她给予的恩情：从最初在母胎中，到后来的日子里，她竭尽所能，用尽一切方法来帮助我，消除一切伤害。 她担心我会生病，害怕我会死去，因此不辞辛劳地为我寻医问药，悉心照料。她用慈爱的目光注视着我，用慈爱的心怀拥抱着我，喂我食物，擦拭污垢，用体温温暖我，用各种爱称呼唤我。她把舍不得自己吃的食物，舍不得自己穿的衣服，舍不得自己享用的财物，全都给了我。她教我世间的礼仪、言语、行为和农耕。总之，她为了我承担了各种罪恶和痛苦的重担。仔细思念这些，生起亲近和爱恋之心，坚定这种信念。
English
Ignorant beings strive only for their own happiness, but they never attain it and instead suffer. As stated in the *Pramanavarttika* (Commentary on Valid Cognition): 'If there is a 'self,' then there is the understanding of 'other.' 'From the distinction of self and other, attachment and hatred arise. All faults are closely connected with these.' As stated in the *Bodhicharyavatara* (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life): 'Whatever harm there is in the world, whatever fear and suffering, arises from clinging to the 'self.' So what need have I for this great demon?' As stated in the *Bodhicharyavatara*: 'This 'self' has harmed me in hundreds of lifetimes. The above are the relevant discussions. Next, the second part is divided into three aspects: cultivating based on loving-kindness, cultivating based on compassion, and cultivating based on bodhicitta. First is the first point: Generally, in the *Mahayanasutralamkara* (The Ornament of the Great Vehicle Sutras), it says: 'The steadfast Brahma abandons disharmony,' 'possesses non-conceptual wisdom, enters the three objects of focus, and fully matures sentient beings.' Here, it is said that each of the four immeasurables, such as loving-kindness, possesses four characteristics: the characteristic of abandonment is abandoning their respective disharmonious aspects; the characteristic of companionship is possessing non-conceptual wisdom; the characteristic of the object of focus is entering the three realms of sentient beings, dharma, and non-object of focus; the characteristic of action is fully maturing sentient beings. Here, relevant to the current situation is loving-kindness focused on sentient beings. Its essence is: focusing on the object of focus, sentient beings, with the form of wishing them to attain happiness and the cause of happiness—virtuous dharma. As stated in the *Madhyamakavatara* (Entering the Middle Way): 'Diligently working for the benefit of beings,' 'is called great loving-kindness.' Like this, first cultivating by focusing on one's own mother makes it easier to generate loving-kindness. Visualize your own mother appearing in front of you, and then contemplate the kindness she has given: from the beginning in the womb, to the later days, she did everything she could, using all possible means to help me and eliminate all harm. She worried that I would get sick and feared that I would die, so she tirelessly sought medicine and care for me. She watched me with loving eyes and embraced me with a loving heart, fed me food, wiped away dirt, warmed me with her body temperature, and called me by various affectionate names. She gave me all the food she couldn't bear to eat herself, the clothes she couldn't bear to wear herself, and the wealth she couldn't bear to enjoy herself. She taught me worldly etiquette, speech, behavior, and farming. In short, she bore the burden of all kinds of sins and sufferings for my sake. Carefully contemplate these things, generate a feeling of closeness and love, and strengthen this conviction. --------------------------------------------------------------------------------