Tibetan
་སོགས་པ་དང་། ལྷ་ཆོས་ཀྱི་ཆོས་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་རྟག་ཏུ་བཀོལ་ལ་བསྒོམ། དེ་མ་བྱུང་ན་ ཆོས་ཅི་ཙམ་བྱས་ཀྱང་རྒྱ་མཚོར་མཆིལ་མ་བསྐྱུར་བ་བཞིན་ཅང་མེད་དུ་འགྲོ། གྲོགས་པོའི་མིང་བྱང་བྲིས་ནས་སྟན་འོག་ཏུ་བཙེམས་པ་བྱུང་བ་དང་། གྲོགས་པོ་བབ་པ་ལ་ངན་པ་དེ་སྐྱ་ཞལ་ སོང་ནས་སྙིང་ཚིམ་ཟེར་བ་ལྟ་བུ་ལ་བློ་སྦྱོང་གི་གནས་མེད། དགེ་སྦྱོང་སྤྱིའི་ཆོས་ཙམ་ཡང་མི་ཡོང་བས་བཀོལ་ཞིང་སྦྱོང་པ་གལ་ཆེ། བཞི་པ་ཚུར་ལ་གནག་པའི་རིགས་ཏེ། ཕར་ལ་གནོད་ པ་ཅི་ཡང་མ་བྱས་ཀྱང་ཚུར་ལ་གནག་པའི་རིགས་སྐྱེ་བ་སྔ་མའི་ཤ་ཁོན་གྱི་བྱུང་བ་ཡོད་དེ། དེ་ལ་ཞེ་སྡང་གི་བློ་རྡོལ་ན་སྙིང་རྗེའི་ཐག་པ་ཆད་ཟེར་བ་ལྟར་ཡོད་པས་བཀོལ་ལ་རྟག་ཏུ་བསྒོམ། 1-426 ལྔ་པ་ཚུར་ལ་ཅི་ཡང་མ་བྱས་ཀྱང་ཕར་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་དུ་མི་ཡོང་བའི་རིགས་ཡོད་དེ། གཙང་དུ་བན་དེ་གཅིག་ལ་འདི་དང་པོ་ནས་སྙིང་དུ་མ་སྡུག་ཅེས་དང་། སྐྱིད་སྨད་ དུ་འདི་ལས་སྙིང་དུ་མ་སྡུག་མ་བྱུང་ཞེས་དེ་ལྟ་བུ་ཡོང་བས་དེ་དག་གི་སྡིག་སྡུག་ཚུར་བླངས་ནས་རང་གི་དགེ་བ་དེ་དག་ལ་གཏོང་བའོ། །འདིས་གཙང་མར་གཏང་བ་ཡང་དཀའ། དགེ་ བཤེས་ཀུན་ཡང་རང་གིས་ཕན་ལ་གཞན་གྱིས་མི་ཕན་ན་དགའ་བ་དང་། མི་སྐྱ་ཀུན་འདི་ཤི་ན་མཁར་སྤེ་ཡོང་བ་རེ་བ་ལས་མེད་པ་ལ། བན་དེ་ཀུན་ལ་འདི་ཤི་ན་ཡུལ་ཁམས་ འདི་ཅག་གི་ཐོབ་སྙམ་པ་ཡོང་བ་ཡིན། འདི་དག་ལ་བཀོལ་ནས་མ་བསྒོམས་ན། རྩ་བ་ཆད་པ་མི་ཚོར་བ་ཕུ་ཆུང་བའི་གསུང་ལྟར་རྟག་ཏུ་བསམ་པ་གལ་ཆེའོ། །གཉིས་པ་བསམ་པ་ལ་ བརྟེན་པ་ནི། གཞན་ཕྱོགས་ཅི་ཡང་མི་བསམ་མོ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད། ཁྱད་པར་ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ། ཡང་སྒོས་ཀྱི་རང་གི་གྲོགས་རྣམས་ཀྱི་མི་ཆོས་ལྷ་ཆོས་གང་གི་ཡང་ སྐྱོན་མི་བསམ། མི་བརྗོད། སྐྱོན་མཐོང་ཡང་རང་གི་སྐྱོན་དང་འཁྲུལ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཡན་ལག་ཉམས་པ་བརྗོད་མི་བྱ། ཅེས་བྱ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་འཐེང་པོ། 1-427 ཞར་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། འདས་པའི་རྨོངས་པ། འཆལ་བ། དམ་ཉམས་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་ན། བློ་སྦྱོང་ལ་སོགས་པ་ཡང་ཡོང་མི་སྲིད། འདི་ལ་མདུང་ཁ་བྱེད་ཟེར་བའམ། ཉེས་པ་གླིང་དྲན་བྱེད་ པ་ཡང་ད་ཡེ་མི་ཡོང་བས་ཡོང་། གཉིས་པ་རང་ལ་བརྟེན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསམ་པ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ལ་བརྟེན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་མཚན་ཐམས་ཅད་གཞོམ་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ སྟེ། གང་ཟག་འདིས་ང་ལ་མི་རིགས་པ་འདི་ལྟར་བྱས་སྙམ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་བློ་སྦྱོང་ཉམས་པར་བྱེད་པས་མི་ལེགས་པའི་བསམ་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བ་ལ་ བརྟེན་པ་ནི། །གཉིས་པོ་གང་བྱུང་བཟོད་པར་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་རྒུད་པ་གང་བྱུང་ཡང་བ
Chinese
等等，以及与佛法相关的道友等，要经常运用和修习。如果做不到，无论修多少佛法，都像往大海里吐唾沫一样，毫无意义。如果把朋友的名字写下来缝在垫子下面，或者朋友来访时，恶人脸色变得苍白，说‘心满意足’之类的话，那就没有修习菩提心的机会了。连普通修行人的功德都得不到，所以运用和修习非常重要。第四种是反过来怀恨在心的类型：即使没有对别人造成任何伤害，也会产生怀恨在心的念头，这是前世的宿怨所致。如果生起嗔恨心，就像‘慈悲的绳索断裂’一样，所以要经常运用和修习。 第五种是即使别人没有对自己做什么，也会有让所有人都不喜欢的类型。比如，在后藏，有一个僧人说：‘这个人从一开始我就不喜欢。’在 Kyismad（地名），有人说：‘没有比这个人更让我讨厌的了。’像这样，要把他们的罪恶痛苦拿过来，把自己的功德给他们。即使这样，也很难让他们满意。所有的格西（善知识）都喜欢自己帮助别人，别人不帮助自己。所有的俗人都希望这个人死了，这样他们就能得到遗产。所有的僧人都希望这个人死了，这样他们就能得到这个地方。如果不运用这些来修习，就像普琼瓦格西（Kadampa 格西）所说，‘就像没有察觉到树根已经断了一样’，所以经常思考非常重要。第二，依靠想法：不要想任何其他方面。也就是说，一般来说，所有的众生，特别是进入佛法之门的人，尤其是自己的朋友，无论他们的行为是世俗的还是神圣的，都不要去想他们的缺点，不要说出来。即使看到了缺点，也要知道那是自己的缺点和错误。 第三，依靠行为：不要说肢体残缺等。也就是说，如果从世俗的角度来说，说跛子、瞎子等等，或者说过去愚昧、邪恶、破戒等等，那么修习菩提心等等也是不可能的。这就像是‘把矛头指向别人’，或者‘总是想着别人的过错’，这是绝对不行的。第二，依靠自己，分为两种：依靠想法和依靠行为。第一种是：摧毁所有的理由。也就是说，要抛弃所有不好的想法，比如‘这个人这样对我不好’等等，因为这些理由会破坏菩提心的修习。第二，依靠行为：无论发生什么都要忍受。也就是说，无论发生圆满还是衰败，都要忍受。
English
Etc., and always use and meditate on Dharma friends related to the Dharma, etc. If you can't do that, no matter how much Dharma you practice, it's like spitting in the ocean, it will be meaningless. If you write a friend's name and sew it under the cushion, or when a friend visits, the evil person turns pale and says 'satisfied', there is no place for training the mind. Even the general merits of a practitioner will not come, so it is important to use and practice. The fourth type is those who hold grudges in return: even if they have not harmed others in any way, they will have grudges in return, which is caused by past grudges. If anger arises, it is like 'the rope of compassion is broken', so you should always use and meditate on it. The fifth type is those who, even if others have not done anything to them, are disliked by everyone. For example, in Tsang (a region in Tibet), one monk said, 'I have disliked this person from the beginning.' In Kyismad (a place name), someone said, 'There has never been anyone I dislike more than this person.' Like this, take their sins and sufferings and give them your merits. Even with this, it is difficult to satisfy them. All the Geshes (spiritual mentors) like to help others themselves, but they are happy if others don't help them. All the laypeople hope that this person dies so that they can get the inheritance. All the monks think that if this person dies, they will get this land. If you don't use these to practice, it's like what Geshe Potowa (a Kadampa Geshe) said, 'It's like not realizing that the root has been cut off', so it is very important to think about it often. Second, relying on thought: do not think about any other aspects. That is to say, in general, all sentient beings, especially those who have entered the door of Dharma, especially their friends, do not think about their faults, whether their actions are worldly or divine, and do not speak them. Even if you see faults, you should know that they are your own faults and mistakes. Third, relying on action: do not speak of physical defects, etc. That is to say, if from a worldly point of view, speaking of the lame, the blind, etc., or speaking of past ignorance, wickedness, broken vows, etc., then it is impossible to practice Bodhicitta, etc. This is like 'pointing the spear at others', or 'always thinking about the faults of others', which is absolutely not allowed. Second, relying on oneself, there are two types: relying on thought and relying on action. The first is: destroy all reasons. That is to say, abandon all bad thoughts, such as 'this person treated me badly like this', etc., because these reasons will destroy the practice of Bodhicitta. Second, relying on action: endure whatever happens. That is to say, whether perfection or decline occurs, endure it. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཟོད་པ་མེད་ན་ཆོས་གཏོང་དོགས་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཐེག་པ་ཞིག་དགོས། གློ་ བུར་དུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྱུང་ན་ད་ཡོང་ངས་ཅི་ཡང་གྲུབ། ངའི་གོང་ན་མི་མེད་སྙམ་ནས་གྱོད་ཆིངས་སྡུམས། གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་ཡང་བྱེད་དུ་ཡོང་། རམ་པོའི་སང་ པོ་སྣུམ་པ་ཡོད་པས་ཅི་མ་དྲན་གསུངས། ཁ་ཅིག་འཁོར་དང་བསྙེན་བཀུར་བྱུང་བ་ན་དྲེགས་ནས་གཞན་ལ་བརྙས་པ་དང་དྲན་ཚད་བྱེད་པ་ཡོང་སྟེ། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མ་བཟོད་པ་ཡིན་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་དྲེགས་པ་དང་ཆགས་པར་མི་བྱ། 1-428 ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་དབང་དུ་མ་ཤོར་བར་བྱས་ལ། ཆོས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་ཁྱེར། བསོད་ནམས་སྐྱེས་ཙ་ན་བཅུམ་པ་གལ་ཆེ་གསུངས། ཡང་རྒུད་ནས་དབུལ་པོར་གྱུར་ཏེ། འོག་ནས་ཆུ་ལས་མི་འབབ་པ་བྱུང་ ན་ང་ལ་འདི་འདྲ་ཡང་བྱུང་སྙམ་དུ་ཡི་མུག་པ་དང་སྲོ་ཤི་ནས་དགེ་སྦྱོར་མི་ནུས་པ་དང་། འདི་ཙུག་འདུག་པ་ལ་ཆོས་གང་ནས་འོང་ཟེར་ནས། ཕོངས་པར་གྱུར་ནས་སྡིག་པ་ངང་ གི་འཕེལ། ཞེས་པ་ལྟར་ཆོས་འཆོར་དོགས་ཡོད་པས་དེ་མ་བཟོད་པ་ཡིན་པས་མཐོ་རིས་དང་། ངན་སོང་གི་མཐོ་དམན་དང་སྐྱིད་སྡུག་ལ་ལྟོས་ནས་མིའི་སྐྱིད་སྡུག་གི་བར་ན་ཁྱད་པོ་ཆེ་མི་ འདུག ཕྱིར་ལ་གཡེང་བ་མེད་པས་དགེ་སྦྱོར་འཕེལ་སྙམ་དུ་བསམ་སྟེ། སྐྱིད་སྡུག་གཉིས་ཀ་བཟོད་པ་གླང་རི་ཐང་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་དགོས། དེ་གཉིས་གང་བྱུང་ཡང་འདིའི་དུས་སུ་ཆོས་མི་བྱེད་ན་ ནམ་བྱེད་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་མེ་འབར་བ་ལ་ཤིང་བསྣན་པ་ལྟར་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བ་གཅིག་དགོས། ལྷ་བཞིན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཀྱང་། །ཁེངས་པ་ཉིད་དུ་མི་བགྱི་སྟེ། །ཡི་དྭགས་བཞིན་དུ་རྒུད་པས་ ཀྱང་། །ཞུམ་པ་ཉིད་དུ་མི་བགྱི་འཚལ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ་ནི། ཉམས་སུ་བླང་བ་སླ་བར་བསླབ། །ལོག་གནོན་ཐམས་ཅད་གཅིག་གིས་བྱ། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལྟ་བུ་ཉམས་སུ་བླངས་པར་མི་ནུས་པར་འདུག་སྙམ་ན། 1-429 འདོར་བར་འགྱུར་བས་དེའི་གཉེན་པོ་ལུས་ངག་གི་དཀའ་བ་སྣ་གཅིག་ཀྱང་མི་དགོས། སྦྱོར་བ་ཐམས་ཅད་བསམ་པས་སྦྱངས་པས་ཆོག ནང་མ་གཅིག་གི་ལྟོ་ཡང་བཅས་མི་དགོས་པས་སླའོ། །ཆོས་གཞན་ལ་ སྒྲུབ་པའི་གནས་གྲོགས་ལ་སོགས་པ་དུ་མ་དགོས། འདིར་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སྐྱིད་སྡུག་ལ་སོགས་པ་གང་ལ་ཡང་མི་ལྟོས་པས་སོ། །འདི་སྦྱོང་མི་འདོད་པ་དང་། སྐྱིད་སྡུག་རང་འཛོམ་མ་འཛོམས་ལ་ སོགས་པའི་རྐྱེན་གང་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་མཐུན་རྐྱེན་བྱས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཆོག་པས་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ཤིན་ཏུ་སླའོ།། སྦྱངས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་ སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཀྱང་སྔ་མ་ལྟར་ལེན་པའོ།། །། ༈ འཕེལ་བའི་རྐྱེན། གསུམ་པ་འཕེལ་པའི་རྐྱེན་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒོ་གསུམ་གྱི་བྱ་བ། མི་ཉམས་པའི་སྤྱོད་པ་དང་། ཕྱོགས་མེད་དུ་སྦྱང་བའོ། །ད
Chinese
如果没有忍耐，就有放弃佛法的危险，所以需要一个能同时承受这两种情况的方法。如果突然变得富裕，就会想‘现在我什么都能做，我比任何人都强’，然后开始争端和诉讼，建造寺庙等等，什么都想做。正如俗话说的，‘有了油，什么都会忘记’。有些人一旦有了追随者和供养，就会变得傲慢，轻视他人，为所欲为。这是因为无法忍受富裕，所以不要因富裕而傲慢或执着。 不要被世俗八法所左右，而要将其作为修法的助缘。当善业增长时，保持谦逊非常重要。同样，如果变得贫穷，跌入低谷，如果遇到不如意的事情，不要灰心丧气，不要因为贫困而无法修行，不要想‘这样下去，佛法从何而来？’正如俗话说的，‘贫穷会导致罪恶滋生’，所以有失去佛法的危险。因为无法忍受贫困，所以不要太在意高低贵贱、幸福和痛苦。人间的幸福和痛苦之间没有太大差别。要想着没有外在的干扰，修行才能增长。因此，需要像朗日塘巴（藏传佛教噶当派大德）那样，能够忍受幸福和痛苦。无论遇到哪种情况，都要想‘现在不修行，更待何时？’，像火上浇油一样，将其作为修行的助缘。正如偈颂所说：‘如天人般富裕，也不应骄傲自满；如饿鬼般贫困，也不应灰心丧气。’ 这就像依赖两者一样，学习如何轻松地实践，用一种方法压制所有的错误。如果觉得无法实践这些，因为害怕放弃佛法，所以不需要身语的任何艰苦行为。所有的修行都可以通过思维来完成，甚至不需要减少一顿饭，所以很容易。其他的佛法修行需要许多条件，如修行场所和道友等。而这种修行不依赖于任何事物，无论是幸福还是痛苦。如果不愿意修行，或者遇到幸福或痛苦等任何情况，都可以将其作为修行的顺缘，这样修行就非常容易了。无论因为什么原因，即使修行没有进步或没有产生新的证悟，也要像以前一样修行。 第三个增长的因素有三个：身口意的行为，不退失的行为，以及不偏袒地修行。
English
If there is no patience, there is a risk of abandoning the Dharma, so there needs to be a way to bear both of these situations. If suddenly becoming wealthy, one might think, 'Now I can do anything, I am better than anyone,' and then start disputes and lawsuits, build temples, etc., wanting to do everything. As the saying goes, 'With oil, everything is forgotten.' Some people, once they have followers and offerings, become arrogant, despise others, and do whatever they want. This is because they cannot bear wealth, so do not be arrogant or attached to wealth. Do not be swayed by the eight worldly concerns, but take them as aids to Dharma practice. When merit increases, it is very important to remain humble. Similarly, if you become poor and fall into a low state, if you encounter unpleasant things, do not be discouraged, do not be unable to practice due to poverty, do not think, 'If things continue like this, where will the Dharma come from?' As the saying goes, 'Poverty leads to the growth of sin,' so there is a risk of losing the Dharma. Because you cannot bear poverty, do not pay too much attention to high and low status, happiness and suffering. There is not much difference between human happiness and suffering. Think that without external distractions, practice will increase. Therefore, one needs to be like Langri Tangpa (a great master of the Kadampa school of Tibetan Buddhism), able to endure both happiness and suffering. No matter which situation you encounter, think, 'If I don't practice now, when will I?' and like adding wood to a burning fire, take it as an aid to practice. As the verse says: 'Like a deva being wealthy, one should not be arrogant; like a preta being poor, one should not be discouraged.' This is like relying on both, learning how to practice easily, suppressing all errors with one method. If you feel unable to practice these, because you are afraid of abandoning the Dharma, you do not need any difficult actions of body and speech. All practice can be done through thought, and you do not even need to reduce a meal, so it is easy. Other Dharma practices require many conditions, such as a place to practice and Dharma friends. But this practice does not depend on anything, whether it is happiness or suffering. If you are unwilling to practice, or if you encounter any situation such as happiness or suffering, you can take it as a favorable condition for practice, so practice is very easy. No matter what the reason, even if practice does not progress or does not generate new realizations, practice as before. The third factor of increase has three aspects: the actions of body, speech, and mind, the behavior of not degenerating, and practicing without bias. -------------------------------------------------------------------------------- ང་པོ་ནི། འབྲལ་