Tibetan
་ཞིང་ངག་ཏུ་ཡང་འདོན་པར་ བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྦྱོང་བའི་གནས་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལས་མེད་པས། ངས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ཐུགས་དམ་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་ཉམས་སུ་བླང་དུ་ཡོད་པ་ འདི་རེ་དགའ་སྙམ་དུ་བསམ། ཡང་ཉན་རང་དང་ས་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་རྣམས་བླངས་ཤིང་། རང་གི་གསུམ་པོ་བཏང་བས་ཚོགས་ རྫོགས་ནས་སངས་རྒྱས་པར་བསམ། འཕགས་པའི་གང་ཟག་འདི་ཀུན་སེམས་ཅན་སྤྱིའི་ནང་དུ་བསྡུས་ཀྱང་ཆོག སོ་སོར་བྱས་ཀྱང་ཆོག གང་བདེ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་རླུང་ལ་བསྐྱོན་པར་བྱ། །ཅེས་པ་ནི། གཏོང་ ལེན་གཉིས་དབུགས་ཕྱི་འགྲོ །ནང་འགྲོ་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྦྱོང་ངོ་། །འདི་ནི་འདི་ཉིད་ལ་སེམས་བཟུང་སླ་བ་དང་། འབྱོངས་སྐྱེན་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་མང་པོ་གཞོམ་པའི་ཆེད་དུ་མཛད་པའོ། །ཡུལ་གསུམ་དུག་གསུམ་ དགེ་རྩ་གསུམ། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རྗེས་ནི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་སྒོ་ནས་བློ་སྦྱོང་ངོ་། །གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་ཐ་མལ་བ་གསུམ་ལ་བརྟེན། ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྐྱེས་པ་ན་འདི་ལྟར་བློ་སྦྱངས་ཏེ། 1-79 བདག་ད་ལྟ་འདོད་ཆགས་ལ་སྤྱོད་པ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་འདོད་ཆགས་ཅན་གཞན་དབང་དུ་སོང་བ་སྤྱོད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱོད་པ་སྙིང་རེ་རྗེ་སྙམ་དུ་བསམས་ལ། དེ་ཐམས་ ཅད་བློས་འུབས་ཀྱིས་བསྡུས་ལ། རང་གི་སྙིང་གི་ནང་དུ་བླངས་ནས་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མེད་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་བསམས། དེ་བཞིན་དུ་དུག་ ལྔ་པོ་ལ་སྦྱར་ལ་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །སྤྱོད་ལམ་ཀུན་ཏུ་ཚིག་གིས་སྦྱངས། །ཅེས་པ་ནི། བློ་སྦྱོང་ཚིག་ཙམ་དུ་སྦྱོང་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བདག་ལ་སྨིན། །བདག་གི་དགེ་བས་ དེ་ཀུན་བདེ་ཐོབ་ཤོག །ཅེས་བསྟན་བཅོས་ནས་འབྱུང་བའི་ཚིག་གམ། ཡང་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་བདག་ལ་སྨིན་ནས་བདག་ཐུལ་གྱིས་བརླག་པར་གྱུར་ཅིག བདག་གི་བདེ་ བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྨིན་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག དེ་ལྟར་མི་མེད་པའི་དུས་སུ་ངག་ཏུ་འདོན་ནོ། །རུས་པའི་གཏིང་ནས་སྐྱེས་པའི་བསམ་པ་ཨ་ཙ་ མ་ངའི་མ་རྒན་རྣམས་ངའི་ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ཁོ་ན་སྙིང་རེ་རྗེ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ལ་ཚིག་གིས་སྦྱོང་བ་འདི་ནི་མདོ་ལས་བྱམས་པ་ཚིག་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པ་བཤད་པའི་ལག་ལེན་ཡིན་ནོ།། 1-80 ༈ །། ༄། །རྐྱེན་ངན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ། གསུམ་པ་རྐྱེན་ངན་གྲོགས་སུ་བསྒྱུར་བ་ནི། སྣོད་བཅུད་སྡིག་པ་ཁོལ་བའི་ཚེ། །རྐྱེན་ངན་བྱང་ཆུབ་ལམ་དུ་སྒྱུར། །ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་ཅན་དང་འབྱུང་བའི་
Chinese
并且也要用语言表达出来。像这样修习的过程中，即使是佛，心中也只有利益一切众生这一件事。我心想：‘我真高兴，现在就可以修持这地上十力自在的大愿。’此外，还要想：通过消除声闻、缘觉和安住于地的菩萨圣者们相续中的所知障，并通过舍弃自己的三毒，我圆满了资粮，最终成佛。这些圣者可以总摄于一切众生之中，也可以分开观想，怎么方便就怎么做。然后将这二者通过风遣送出去。这就是说，通过呼吸的外出和进入来修持施受法。这样做是为了更容易地专注于此，更快地熟练，并消除许多分别念。‘三境、三毒、三善根’，这里指示了通过完全清净的行境来修习。依靠悦意、不悦意和中庸这三种对境（色等），当生起贪、嗔、痴三毒时，就这样修习： 我现在像这样行于贪欲之中，想到世间界中，无数众生也同样受制于贪欲，行于贪欲之中，真是可怜啊！然后以意念将他们全部摄集起来，取入自己的心中，心想：愿这些众生都具有无贪的善根。同样，也可以将此应用于五毒，并如是修持。‘在一切行为中用语言修习’，这就是说，仅仅在语言上修习。愿一切众生的痛苦成熟于我，愿我的善根使他们获得安乐！或者，愿一切众生的痛苦及其因都成熟于我，愿我彻底摧毁它们；愿我的安乐成熟于一切众生，愿一切众生都具有安乐。像这样在无人的时候用语言表达出来。从骨髓深处生起的想法是：‘哎呀，我的老母亲们，我的主人，这些众生真是可怜啊！’像这样在四种行为中用语言修习，这是经部中宣说的仅仅修习慈爱的实修方法。 第三，将恶劣的境缘转为菩提道用：‘当器情充满罪恶时，将恶劣的境缘转为菩提道用。’意思是说，当众生和外境
English
And also express it in words. In this way, during the practice, even the Buddha has only the benefit of all sentient beings in mind. I thought, 'I am so happy that I can now practice the great vow of the ten powers of freedom on this earth.' In addition, I also thought: By eliminating the obscurations of knowledge in the minds of the Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattva Aryas who dwell on the ground, and by abandoning my three poisons, I have perfected the accumulation of merit and will eventually attain Buddhahood. These noble beings can be included in all sentient beings, or they can be visualized separately, whichever is more convenient. Then send these two out through the wind. This means that the practice of giving and taking is practiced through the outward and inward movement of breath. This is done to make it easier to focus on this, to become proficient more quickly, and to eliminate many conceptual thoughts. 'Three realms, three poisons, three roots of virtue,' this indicates that one should practice through a completely pure realm of activity. Relying on the three kinds of objects (form, etc.) that are pleasant, unpleasant, and neutral, when the three poisons of attachment, aversion, and ignorance arise, practice in this way: Now that I am acting in greed like this, I think that in the world realm, countless sentient beings are also controlled by greed and act in greed. How pitiful! Then, with the mind, gather them all together, take them into your heart, and think: May these sentient beings all have the root of virtue free from greed. Similarly, this can be applied to the five poisons and practiced accordingly. 'Practice with words in all actions,' that is, practice only in words. May the suffering of all sentient beings ripen on me, and may my virtue enable them to attain happiness! Or, may the suffering of all sentient beings and its causes ripen on me, and may I completely destroy them; may my happiness ripen on all sentient beings, and may all sentient beings have happiness. Like this, express it in words when there is no one around. The thought that arises from the depths of the bones is: 'Alas, my old mothers, my masters, these sentient beings are so pitiful!' Like this, practicing with words in the four kinds of actions, this is the actual practice method of cultivating loving-kindness only in words as explained in the sutras. Third, transforming adverse circumstances into the path to enlightenment: 'When the vessel and its contents are filled with sin, transform adverse circumstances into the path to enlightenment.' This means that when sentient beings and the external environment --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
གནོད་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཐམས་ ཅད་ནི་རང་གི་སྐྱེ་བ་སྔོན་མ་ལ་སྡིག་པ་སྤྱད་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཆོས་རྒྱུས་མེད་པ་རྣམས་རྐྱེན་ངན་བར་ཆད་དུ་བྱེད་དོ། །ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བལྟས་ན། སྤྱན་ སྔ་བས་ཤ་བོ་སྒང་པ་བ་ལ་གསུངས་པ་ལ་ལུས་ཀྱི་ན་ཚ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཐམས་ཅད་སྦྱང་བའི་བློ་ཡོད་ན། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གིས་བྱིན་རླབས་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ཐབས་ གསུངས་པ་བཞིན་ཡིན་གསུངས་པས། རྐྱེན་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱོང་བའི་གྲོགས་སུ་བསྒྱུར་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་གཉིས། བསམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སྦྱང་བ་དང་། སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་ ཅན་བསགས་སྦྱང་གཉིས་ལ་འབད་པའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་ནས་རྐྱེན་ངན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་སློང་བ་བསྟན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ལམ་དུ་བྱ་ན། ཐོག་མ་མེད་ པ་ནས་དགྲ་ཟིན་གྱི་རུ་མ་ཕྱེད་པས་སྤང་བླང་ངོས་མ་ཟིན། ཆོས་བྱས་ཚད་བདག་འཛིན་གྱི་ཆོས་སུ་སོང་བས་ནོར་རོ། །ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སྔ་འདྲིས་གང་ཡང་ཉེར་མ་སོང་བས་ད་རེས་དགྲ་ཟིན་གྱི་རུ་ཕྱེད་ལ། 1-81 ཆོས་ལམ་དུ་བྱའོ། །དེ་ལ་དགྲ་རང་ཡིན། ཟིན་སེམས་ཅན་ཡིན། རང་ལ་དགྲར་བལྟས་ལ་སྤང་བ་དང་། གཞན་ལ་ཟིན་དུ་བཟུང་ལ་གཅེས་པར་ལྟ་བ་གཉིས་ལས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དགྲ་ རང་ཡིན་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། ལེ་ལན་ཐམས་ཅད་གཅིག་ཏུ་བདའ། །ཞེས་པས་རང་ལ་དགྲར་བཟུང་བ་བསྟན་ཏེ། རང་ལ་མི་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ཅི་བྱུང་ཡང་གྱོད་གཞན་ལ་མ་བདའ་བར་ང་རང་ གི་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་ལན་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་གྱོད་ཐམས་ཅད་རང་གི་ནང་དུ་བརྡལ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དག་ན་འཚེ་བ་གང་ཡོད་དང་། །འཇིག་རྟེན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཀུན། །དེ་ ཀུན་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་གྱུར་ན། །འདྲེ་ཆེན་དེ་ཀོས་བདག་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་དང་། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་། །དེ་གཉིས་དང་ནི་འབྲེལ་བ་ལས། ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། བདག་ཉིད་སྐྱོན་བཅས་གཞན་ལ་ཡང་། །ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོར་ཤེས་བྱས་ནས། །བདག་འཛིན་ཡོངས་སུ་དོར་བ་དང་། །གཞན་བླང་བ་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། འཇིག་རྟེན་ན་རང་ལ་སྐྱོན་དང་ཉེས་པའི་ཚོགས་ཡོད་དོ་ཅོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ང་མེད་པ་ལ་ངར་བཟུང་། གནས་གར་སྐྱེས་པའི་ལུས་འདི་ལ་བདག་མེད་པར་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་འདིའི་ཁ་འཛིན་སྐྱོར་ཁ་འདི་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀྱི་དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ནས། 1-82 གཞན་ལ་གཡོ་སྒྱུ་ཁྲམ་གསུམ་བྱེད་བྱེད་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ངན་བསགས་ནས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྤྱིར་འཁོར་བ་མཐའ་མེད། དགོས་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐམས
Chinese
无论发生什么不幸，一切都是因为自己前世造恶业的结果。那些不信佛法的人会把这些视为不幸的障碍。对于进入佛门的人来说，恰如夏沃岗巴（Shavo Gangpa）尊者在吉尊仁波切（Jejun Rinpoche）面前所说，如果能以清净身心痛苦的意念看待一切，那么上师三宝（blessing of the Lama and the Three Jewels）就会赐予加持和成就。因此，一切的逆境都应转化为修持菩提心的助缘。这包括两个方面：一是修持殊胜的发心——菩提心；二是努力进行殊胜的行持——积累资粮和忏悔罪障。首先，要依靠世俗菩提心，将逆境转化为菩提道。那么，如何转化为道呢？从无始以来，我们没有分清敌友，因此无法辨别取舍。所做的善事都变成了我执的助长，这是错误的。因为我们从未接近过解脱和一切智智（sarvajnata），所以现在要分清敌友，将佛法作为道路。敌人就是自己，朋友就是众生。我们要视自己为敌人而舍弃，视他人为朋友而珍爱。除此之外，别无他法。视自己为敌人的理由是：‘一切责难皆归于我。’这意味着将自己视为敌人。无论发生什么不愉快的事情，都不要责怪他人，而要认为是自己的过错。将一切责难都归于自己内心，如经文所说：‘世间所有怖畏及诸苦，皆从执我而生，此大魔我复于我何用？’以及‘若有我则知有他，由我他分执生爱憎，由此一切过失皆生起。’还有‘应知自身具过患，亦应视他如功德海，故应尽舍我执心，修持取他之行。’ 世间上所有的过错和痛苦都源于执着于‘我’。从无始以来，我们误认无我的为‘我’，执着于这个无论投生何处都无常的身体，为了维护它，我们不断地进行取舍，为了满足自己的喜好，我们欺骗他人，造作恶业，以至于在无始的轮回中遭受无尽的痛苦，尤其是三恶道的痛苦。
English
Whatever misfortune occurs, it is all the result of having committed sins in one's previous lives. Those who do not have faith in the Dharma regard these as unfortunate obstacles. For those who have entered the door of Dharma, as Shavo Gangpa said in front of Jejun Rinpoche, if one can view all physical illnesses and mental sufferings with the intention of purifying them, then the Lama and the Three Jewels will bestow blessings and accomplishments. Therefore, all adversities should be transformed into aids for cultivating Bodhicitta (the mind of enlightenment). This includes two aspects: first, cultivating the special intention—Bodhicitta; second, striving to perform special actions—accumulating merit and purifying obscurations. First, it is taught to rely on relative Bodhicitta to transform adverse conditions into the path to enlightenment. How does one transform them into the path? From beginningless time, we have not distinguished between friend and foe, so we have not been able to discern what to accept and reject. Whatever Dharma we have practiced has become a Dharma of self-grasping, which is wrong. Because we have never been close to liberation and Sarvajnata (all-knowingness), now we must distinguish between friend and foe and make the Dharma the path. The enemy is oneself, and the friend is sentient beings. There is nothing else to do but to regard oneself as an enemy and abandon oneself, and to regard others as friends and cherish them. The reason for regarding oneself as an enemy is: 'All blame is placed on me.' This means regarding oneself as an enemy. Whatever unpleasant things happen, do not blame others, but think that it is one's own fault. Put all the blame into one's own heart, as the scriptures say: 'All the fears and sufferings in the world arise from clinging to the self. What use is this great demon of self to me?' And 'If there is a self, then one knows there is another. From the division of self and other, attachment and hatred arise. From these two, all faults arise.' Also, 'Knowing that oneself has faults, and seeing others as an ocean of virtues, one should completely abandon self-grasping and cultivate the practice of taking on others.' All the faults and sufferings in the world arise from clinging to the 'I'. From beginningless time, we have mistaken the non-self as 'I', clinging to this impermanent body, no matter where it is born. In order to maintain it, we constantly engage in accepting and rejecting, and in order to satisfy our own desires, we deceive others and create negative karma, so that we suffer endless pain in the beginningless cycle of rebirth, especially the suffering of the three lower realms. -------------------------------------------------------------------------------- ་ཅད་