Tibetan
修心教言集LJ6བློ་སྦྱོང་དོན་བདུན་མའི་འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ།། 1-66 ༄༅། །བློ་སྦྱོང་དོན་བདུན་མའི་འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ།། ༄། །སྔོན་འགྲོ་རྟེན་གྱི་ཆོས་བསྟན་པ། ༄༅། །བློ་སྦྱོང་དོན་བདུན་མའི་འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ། །བདེ་ལེགས་ཀུན་འབྱུང་རིན་ཐང་མེད་པའི་སྐུ། །སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་མ་རིག་མུན་ཁྲོད་ན། །ཐར་པའི་ལམ་སྟོན་རྣམ་དག་སྒྲོན་མེ་འཛིན། །མཚན་མཆོག་དོན་ ལྡན་གསེར་གླིང་པ་ལ་འདུད། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ནས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལན་གསུམ་དུ་བསྐོར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་འོག་ཏུ་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་པ་བཞིན་ དུ་གསལ་བར་མཛད། བཀའ་བསྟན་བཅོས་དེ་གཉིས་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ན་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་བཞུགས། །བསྟན་པ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གཉིས། ཐེག་ཆེན་ལ་སྔགས་དང་། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉིས་སུ་གནས་པ་དེ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དངོས་དང་བརྒྱུད་པས་བདག་འཛིན་སྤང་བ་དང་གཞན་གཅེས་པར་འཛིན་པ་གཉིས་བསྟན། དེ་ཡང་སྤང་བྱ་བདག་འཛིན་དང་། བླང་བྱ་གཞན་དོན་གཉིས་ལས་མེད་པས། བསྟན་པ་ཉམས་སུ་ ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཉམས་སུ་བླངས་ཀྱང་ཆོས་དེ་གཉིས་སུ་འཁྱེར་ཤེས་དགོས་པས། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ཆོས་མ་ནོར་བ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པའི་སྟེང་དུ་ བསླབ་བོ། །འོ་ན་དོན་དེ་གཉིས་ཀ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་བལྟས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ཆོག་གམ་སྙམ་ན། མི་ཆོག་སྟེ། རྒྱུད་དཀྲུགས། གཞུང་བཅུས། མན་ངག་ཁོང་ན་གབ། མཐའ་དྲུག་གིས་རྒྱས་བཏབ་ནས་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བལྟོས་པར་མཛད་དོ། ། 1-67 དེའི་ནང་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གདམས་པ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་འདིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་བླ་མ་གསུམ་གྱི་མན་ངག་མངའ་སྟེ། དང་པོ་བླ་མ་རཀྵི་ཏ་ལ་ཞུས་ པ་མངའ་འོ། །བླ་མ་འདིས་དངོས་སུ་སྐུའི་བརླ་ལས་ཤ་བཅད་ནས་སྦྱིན་པ་བཏང་། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ལྟ་བ་དམན་ཀྱང་ད་ཙམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ངེས་གསུང་། འདིའི་ལྟ་བ་ནི་ཉན་ཐོས་ བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ། ལུང་དབྱུག་པ་གསུམ་གྱི་ཕྲེང་བ། རིག་པ་རྟ་དབྱངས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་སྐྱེས་རབས་སོ། །གཉིས་པ་བླ་མ་བྱམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཞུས་པ་མངའ་སྟེ། ཀུ་ས་ལི་ཆུང་ བ་ཡིན་ཏེ། བྱམས་པ་ཁོ་ན་ཁྱད་པར་དུ་བསྒོམས་པས་འདི་སྐད་གྲགས་སྐད། འདིའི་ལྟ་བ་མི་གནས་པ། ལུང་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། རིག་པ་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་ལྷའི་བསླབ་བཏུས་དང་སྤྱོད་འཇུག་གི་ རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། །གསུམ་པ་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་ལ་ཞུས་པ་མངའ་སྟེ། འདིའི་ལྟ་བ་བདག་འཛིན་མི་སྤོང་བར་དེ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་སྦྱང་བ་མུ་སྟེགས་པ་དང་ཐུན་མོང་ངོ་། ། ལུང་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་ཞུས་པ། རིག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་སྟེ། འཕགས་པ་བྱམས་པ་ནས་བརྒྱུད་
Chinese
修心教言集LJ6《修心七要》释 1-66 ༄༅། །《修心七要》释 ༄། །前行：讲述所依之法 ༄༅། །《修心七要》释。 吉祥圆满一切之源，无价之身。 于三有（藏文：སྲིད་པ་གསུམ་，指欲界、色界、无色界）无明暗中，持有指示解脱之道之清净明灯。 顶礼名符其实之尊者金洲（藏文：གསེར་གླིང་པ་，梵文：Suvarṇadvīpa，梵文罗马拟音：Suvarṇadvīpa，汉语字面意思：金洲）。 世尊释迦牟尼佛成佛后，三转法轮。 涅槃后，论师们依次阐明。 佛语（藏文：བཀའ）和论著（藏文：བསྟན་བཅོས）二者使世间佛法得以弘扬。 佛法有大小乘之分。 大乘又分密咒乘和波罗蜜多乘。所有这些，直接或间接地，都在讲述舍弃我执和珍爱他人的道理。 实际上，只有应舍弃的我执和应修持的利他二事。因此，修持佛法的人无论修持何种法，都应懂得将其归摄于此二者之中，并依此修持。 若能如此理解，则修法不会有错谬，并能依循佛陀的本意而修学。 或许有人会想，仅仅通过阅读论典来修持这二者就足够了吗？ 答案是否定的。因为有传承的扰乱、经文的隐晦、诀窍的隐藏，以及六种边际的限制，所以需要依赖上师的口诀。 1-67 其中，关于大乘的不共窍诀，以阿底峡尊者为例，他拥有三位上师的口诀：首先是向喇嘛Rakshita（藏文：རཀྵི་ཏ་）请教的口诀。 这位上师曾真实地割下自己大腿上的肉来布施。阿底峡尊者曾说：‘虽然见解低下，但现在一定能获得大手印。’此上师的见解是小乘的说一切有部，所依据的经典是《律经》（藏文：ལུང་དབྱུག་པ་གསུམ་གྱི་ཕྲེང་བ），所依据的论典是《贤愚经》（藏文：རིག་པ་རྟ་དབྱངས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་སྐྱེས་རབས）。 其次是向喇嘛慈氏瑜伽士（藏文：བྱམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་）请教的口诀。 他是一位小库萨里（藏文：ཀུ་ས་ལི་ཆུང་བ་），因为专门修持慈氏（藏文：བྱམས་པ་）而闻名。他的见解是不住二边，所依据的经典是《虚空藏经》（藏文：ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ），所依据的论典是寂天论师的《学集论》和《入行论》。 第三是向喇嘛金洲（藏文：གསེར་གླིང་པ་）请教的口诀。 他的见解是不舍弃我执，反而将我执作为修持的助缘，这与外道相同。 所依据的经典是《无垢称经》（藏文：དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་ཞུས་པ），所依据的论典是《菩萨地论》，传承自圣慈氏菩萨。
English
Mind Training Collection LJ6: Commentary on the Seven Points of Mind Training 1-66 ༄༅། །Commentary on the Seven Points of Mind Training ༄། །Preliminary: Teaching the Dharma of Reliance ༄༅། །Commentary on the Seven Points of Mind Training. The source of all bliss and well-being, a priceless body. In the darkness of ignorance of the three realms (Tibetan: སྲིད་པ་གསུམ་, referring to the desire realm, form realm, and formless realm), holding the pure lamp that shows the path to liberation. I prostrate to the Venerable Gold Island (Tibetan: གསེར་གླིང་པ་, Sanskrit: Suvarṇadvīpa, Romanized Sanskrit: Suvarṇadvīpa, literal meaning: Golden Island), whose name is meaningful and supreme. The Bhagavan Shakyamuni Buddha turned the wheel of Dharma three times after attaining enlightenment. After his passing into nirvana, the treatise writers clarified them in order. The Buddha's words (Tibetan: བཀའ) and treatises (Tibetan: བསྟན་བཅོས) both flourished in the world. The teachings are divided into the Great and Small Vehicles. The Great Vehicle is further divided into Mantrayana and Paramitayana. All of these, directly or indirectly, teach the abandonment of self-grasping and the cherishing of others. In reality, there are only two things: self-grasping to be abandoned and benefiting others to be cultivated. Therefore, those who practice the Dharma, no matter what Dharma they practice, should know how to include it in these two and practice accordingly. If one understands in this way, the practice will not be mistaken, and one can learn according to the Buddha's intention. Perhaps some may think, is it enough to practice these two things simply by reading the scriptures? The answer is no. Because of the disruption of the lineage, the obscurity of the texts, the concealment of the key points, and the limitations of the six extremes, one needs to rely on the guru's oral instructions. 1-67 Among them, regarding the uncommon instructions of the Great Vehicle, taking Jowo Rinpoche as an example, he had the instructions of three gurus: first, the instructions he received from Lama Rakshita (Tibetan: རཀྵི་ཏ་). This guru actually cut off the flesh from his thigh to give as alms. Jowo Rinpoche once said, 'Although his view is inferior, he will surely attain Mahamudra now.' This guru's view is that of the Sarvastivada school of the Hinayana, based on the Vinaya Sutra (Tibetan: ལུང་དབྱུག་པ་གསུམ་གྱི་ཕྲེང་བ), and the Jataka Tales (Tibetan: རིག་པ་རྟ་དབྱངས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་སྐྱེས་རབས). Second, the instructions he received from Lama Maitreya Yogi (Tibetan: བྱམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་). He was a small Kusali (Tibetan: ཀུ་ས་ལི་ཆུང་བ་), famous for exclusively practicing Maitreya (Tibetan: བྱམས་པ་). His view is non-abiding, based on the Akasagarbha Sutra (Tibetan: ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ), and following the Bodhisattvacharyavatara and Shikshasamuccaya of Shantideva. Third, the instructions he received from Lama Serlingpa (Tibetan: གསེར་གླིང་པ་). His view is not to abandon self-grasping, but to use it as a condition for practice, which is similar to that of the non-Buddhists. Based on the Vimalakirti Sutra (Tibetan: དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་ཞུས་པ), and following the Bodhisattvabhumi, transmitted from the Holy Maitreya. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པའི་གདམས་ངག་གོ །དེ་ལ་ད་རེས་ཀྱི་ཆོས་འདི་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་ལ་ཞུས་པའི་གདམས་ངག་ཡིན། 1-68 དེ་ཡང་དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་ཏེ། དཔེར་ན་པདྨ་ས་གཞི་སྒོ་གདུང་ལས་མི་སྐྱེ། འདམ་ རྫབ་ལས་སྐྱེ་བ་བཞིན་དུ་སྲེད་པའི་རླན་སྐམ་ཐག་བཅད་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་མི་སྐྱེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་འཆིང་བ་མཐའ་དག་དང་བཅས་པའི་རྒྱུད་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེའོ། །དེས་ན་ བདག་འཛིན་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྦྱང་དུ་ཡོད་པས་ན་བདག་འཛིན་འདི་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་ཡིན་ནོ། །འདི་བླ་ མ་གསེར་གླིང་པས་ཇོ་བོ་ལ་ཐུགས་དམ་གྱི་སྙིང་པོར་གནང་བས་ཇོ་བོས་བླ་མ་གཞན་དང་མི་སྙོམ་པར་དད་གུས་ཆེན་པོ་མཛད་དོ། །ང་ལ་སེམས་བཟང་པོ་སྟིག་པ་གཅིག་ཡོད་པ་འདི་ བླ་མ་གསེར་གླིང་པའི་བཀའ་དྲིན་ཡིན་པས། ངའི་བཀའ་རྒྱུད་འདི་ལ་བྱིན་རླབས་ཡོད་ཀྱི་གསུངས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། སྔགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམས་ནས་ཆོས་འདིའི་སྒོར་ཞུགས་པའི་དོད་ཕལ་ཆེ་བའི་ གཉེན་པོ་མེད་པ་ཡིན་གསུང་སྐད། ཇོ་བོས་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་ཐུགས་དམ་གྱི་གཉེན་པོར་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་སློབ་མ་མང་ཡང་སྲས་ཀྱི་ཐུ་བོ་ལྟ་བུ་སྐུ་མཆེད་གསུམ་ཡིན་ཏེ། 1-69 སྤྱན་སྔ་རིན་པོ་ཆེའི་ཞལ་ནས། ཐོག་མར་མཉམ་སྟེ། དེ་ནས་བརྗེ་བ་བསྒོམ་པ་ཡིན་གསུང་སྐད། དེ་ནི་བླ་མ་བྱམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལུགས་ཡིན་གསུངས། པོ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ངས་རྭ་སྒྲེང་ གི་ཤུག་པའི་གསེབ་ཀྱི་དགེ་བསྙེན་རྒན་པོ་དེ་ལ་ཐོབ་པ་ན། བླ་མ་གསེར་གླིང་པའི་ལུགས་ཀྱི་དང་པོ་ཉིད་ནས་བརྗེ་བ་བསྒོམ་པ་གཅིག་ཏུ་ཐོས་གསུང་སྐད། ད་རེས་པོ་ཏོ་བའི་གདམས་ པ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་དོན་བདུན་ཏེ། སྔོན་འགྲོ་རྟེན་གྱི་ཆོས་བསྟན་པ་དང་། དངོས་གཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སྦྱང་བ་དང་། རྐྱེན་ངན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་དང་། ཚེ་གཅིག་ གི་ཉམས་ལེན་དྲིལ་ནས་བསྟན་པ་དང་། བློ་འབྱོངས་པའི་ཚད་བསྟན་པ་དང་། བློ་སྦྱོང་གི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་དང་། བློ་སྦྱོང་གི་བསླབ་བྱ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་སྔོན་འགྲོ་རྟེན་གྱི་ཆོས་ནི། དང་པོ་ སྔོན་འགྲོ་དག་ལ་བསླབ། །ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། ཇོ་བོ་ནས་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་ཚད་ལྡན་གཅིག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བུ་གསུམ་ལ་བློ་རིམ་པ་སྦྱངས་ནས་ཚད་དུ་ལོངས་པར་བྱས་ཏེ། སྨོན་འཇུག་ཏུ་ སེམས་བསྐྱེད་ནས་དེ་དག་གི་བསླབ་བྱ་ཚུན་ཆད་ལེགས་པར་ཤེས་པ་གཅིག་བློ་སྦྱོང་འདིའི་རྟེན་དུ་དགོས་པས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་སོ། །རྟེན་དེས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་བསྒོམ་པ་ལ་ཐུན་མགོ་ལ་བྲོད་པ་བ
Chinese
是口诀教授。这次的法是向金洲大师（Serlingpa）请教的口诀。 又如《无垢称经》所说：‘视我为众生之本。’譬如莲花不会从地面或门楣中生长出来，而是从淤泥中生长出来一样，断除了贪欲的声闻，不会生起菩提心。只有在具有一切束缚的凡夫相续中，才会生起菩提心。因此，依靠我执，才能修习殊胜的菩提心——自他交换。所以，我执本身就是成佛的种子。金洲大师将此作为修心的核心传授给觉沃（乔布，指阿底峡），因此觉沃对金洲大师无比敬仰。’我有一个善良的心，这都是金洲大师的恩德，我的传承具有加持力。’觉沃说：‘从密宗到显宗，进入此法门，大多数都没有对治之法。’觉沃将此作为修心的对治法传授给格西敦巴。 格西敦巴有很多弟子，其中有三位如同王子般的杰出弟子： 香巴仁波切说：‘首先是平等，然后修习交换。’这是喇嘛慈氏瑜伽士的传统。’博朵瓦说：‘我从热振寺（Reting Monastery）的柏树林中的老居士那里听到，金洲大师的传统是从一开始就修习交换。’现在要讲的是博朵瓦的口诀教授。其中有七个要点：前行——讲述所依之法；正行——修习两种菩提心；将逆缘转为菩提道用；总摄一生之修持；讲述生起证悟之量；讲述修心之誓言；讲述修心之学处。第一，前行——所依之法：‘首先学习前行。’正如经文所示，依靠从觉沃传承下来的具德上师，对三士道的次第修心达到圆满，生起愿行菩提心，并且完全了解这些学处，这是修心的所依，所以是前行之法。依靠这个所依，在修习两种菩提心时，一开始就要充满喜悦。
English
These are instructions of oral teachings. This time, this Dharma is the oral instruction received from Lama Serlingpa (Golden Island Master). Furthermore, as stated in the 'Vimalakirti Sutra': 'Looking at the aggregates is the seed of the Buddhas.' Just as a lotus does not grow from the ground or a lintel but grows from mud, the Shravakas who have cut off the moisture of craving do not give rise to Bodhicitta. Bodhicitta arises in the minds of ordinary beings who are bound by all attachments. Therefore, relying on this self-grasping, one can cultivate the extraordinary seed of Buddhahood, the Bodhicitta of exchanging self and others. Thus, this very self-grasping is the seed of the Buddhas. Lama Serlingpa gave this to Jowo (Atisha) as the essence of his practice, so Jowo had great faith and respect for him, unlike other Lamas. 'I have a good and gentle heart, and this is due to the kindness of Lama Serlingpa. My lineage has blessings,' he said. Jowo said, 'From the Tantras to the Paramitas, most who enter this Dharma do not have an antidote.' Jowo gave this as an antidote for practice to Geshe Tonpa. Geshe Tonpa had many disciples, but three were like the foremost of princes: Chennga Rinpoche said, 'First, there is equality, and then one meditates on exchange.' This is the tradition of Lama Maitreya's yogi.' Potowa said, 'When I obtained it from the old lay practitioner in the juniper grove of Radreng, I heard that the tradition of Lama Serlingpa is to meditate on exchange from the very beginning.' Now, the instructions of Potowa are being taught. There are seven points to this: the preliminary practice of showing the Dharma of reliance; the main practice of cultivating the two Bodhicittas; transforming adverse conditions into the path of Bodhi; summarizing the practice of a lifetime; showing the measure of accomplishment; showing the vows of mind training; and showing the precepts of mind training. First, the preliminary practice of the Dharma of reliance: 'First, learn the preliminaries.' As the text shows, relying on a qualified Lama from the lineage of Jowo, one cultivates the stages of the mind for the three types of individuals until one is fully accomplished, generates the aspiration and application of Bodhicitta, and thoroughly understands even those precepts. This is necessary as the basis for this mind training, so it is the Dharma that precedes. Relying on this basis, when cultivating the two Bodhicittas, one should be filled with joy at the beginning of the session. --------------------------------------------------------------------------------