Tibetan
སྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་ཆོས་འདི་རྣམས་དར་རེ་བསམས་ཏེ། 1-70 དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དོན་ཡོད་པར་བསམས་ལ། དེ་ཆུད་མ་ཟོས་པར་བྱེད་པ་ལ་ཆོས་བྱེད་དགོས་ཏེ། །ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཀྱང་འདི་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམ། དལ་འབྱོར་ཐོབ་ཀྱང་ཚེ་ལ་ལོངས་མེད་ལ། །ཕྱི་ མར་དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པས་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་མཆོག་ཀྱང་འདི་ཡིན། འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡང་འདི་ལས་ཟབ་པ་མེད་པ་ཡིན། བདག་གཞན་དོན་དུ་སངས་ རྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་རྒྱུའི་མཆོག་ཀྱང་འདི་ཡིན་སྙམ་དུ་བསམས་ཏེ། དེ་ཡང་བློ་སྦྱོང་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སྦྱང་བར་མ་ངེས་སྦྱོང་སྙིང་མི་འདོད་པ་ན་ཡང་བསམ་མོ།། ༈ །། ༄། །དངོས་གཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སྦྱང་བ། གཉིས་པ་དངོས་ གཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་སྦྱང་བ་ལ། དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ལས། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་རིམ་པས་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏོ། །ཐོག་མར་དོན་དམ་བྱང་སེམས་སྦྱང་བ་ལ་ མཉམ་རྗེས་གཉིས་སོ། །མཉམ་བཞག་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ། སྦྱོར་བ་ལྷའི་ཁང་པར་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱ། ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། བསམ་གཏན་གྱི་ཁང་པར་སྟན་བདེ་བ་ལ་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་ འདུག་སྟེ། དབུགས་ཕྱིར་འགྲོ། ནང་འགྲོ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་བགྲང་ངོ་། །དེས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བསམ་གཏན་གྱི་སྣོད་དུ་རུང་བར་བྱས་པའོ། །དེ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕན་ཡོན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སྔོན་དུ་བྱའོ། ། 1-71 དངོས་གཞི་ནི། འདི་ཀུན་ཅིག་ཅར་དུ་འཇུག་པའི་ལུགས་ཡིན་པས་བདག་གཞན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་སྟོང་པར་བསྒོམ་ཡང་། སྦྱོར་བའི་དུས་ན་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རིམ་པས་རྩིས་ལ་གདབ། འདིས་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རླན་ལ་རྟོགས་པའི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་གསུངས། དེ་ནས་ཐོག་མར་བཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། །ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བསླབ། །ཅེས་པས་བསྟན་ ཏེ། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་རང་བཞིན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་འདི་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཉིད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་སེམས་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་རྡུལ་ཙམ་དུ་ཡེ་ནས་གྲུབ་པ་མེད། དེ་ལྟར་ དཔྱད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་རིག་པའི་དོན་བདེན་པའི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མི་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ། དེ་ནས་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། མ་སྐྱེས་རིག་པའི་གཤིས་ ལ་དཔྱད། །ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡུལ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟོང་པར་བྱེད་མཁན་གྱི་རང་སེམས་འདི་ཡང་འདས་པ་འགགས། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས། ད་ལྟར་བ་ནི་ཆ་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང་ཁ་ དོག་མེད་ཅིང་དབྱིབས་དང་བྲལ་བ། ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་འདི་ན་གནས་བྱ་བའི་གནས་ས་མེད་པས། དཔྱད་ན་ངོས་བཟུང་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡེ་ནས་མ་སྐྱེས་པར་འདུག་ཨང་སྙམ
Chinese
为了增长（觉受）而思维这些法， 思维获得闲暇圆满之人身是有意义的，并且为了不浪费它而修法。 思维修法中的殊胜之法也是这个。即使获得了闲暇圆满，也没有寿命的保障。 因为来世会享受善恶之果，所以行善中的殊胜之善也是这个。也没有比这更深的从轮回中解脱之道。 为了自他利益而成就佛果的殊胜之因也是这个，如此思维。 并且，对于想要修习修心的人来说，不一定在所有情况下都要修习，即使不想修习的时候也要思维。 第二，修习真实和世俗两种菩提心。 第二，修习真实和世俗两种菩提心。从真实和世俗两个方面，按照先共后别的顺序，在同一个人的相续中如此宣说。 首先，修习真实菩提心分为止观和随修两个阶段。止观分为加行、正行和后行三个阶段。加行是在佛堂中进行七支供。 向本尊和上师祈祷。在禅房中，在舒适的坐垫上结跏趺坐。 呼气，数二十一次吸气。这样就使身语意三门成为禅定的容器。 然后，首先要预先进行以世俗菩提心的定力所具有的功德来加以区分。 正行是：因为这是同时进入一切的法门，所以即使同时观修自他一切为空性，也要在加行的时候，按照分别智慧的次第进行计算。 （阿底峡尊者）说：‘这具有生起止观之湿润中生起证悟之苗芽的必要。’然后，首先观修所执着的事物无自性，如《修心八颂》所说：‘诸法如梦幻。’ 如此，显现的外内情器世界这一切，都只是自心迷惑的显现，除了心之外，丝毫没有与心不同的实有之物。 如此观察，即使在世俗层面，也没有任何可以作为真实存在的有实之法，如此思维。 然后，观修能执着的心也无自性，如《修心八颂》所说：‘观未生之心。’ 如此，能使境无自性而为空性的自心，也是过去已灭，未来未生，现在具有三部分，没有颜色，没有形状，身体的各个部分没有可以安住的地方。 如此观察，与一切执着相分离，本来就是未生的，如此思维。
English
Thinking that these Dharmas are propagated for the sake of increasing (awareness), Thinking that obtaining leisure and endowment is meaningful, and that Dharma should be practiced in order not to waste it. Thinking that the supreme Dharma among Dharmas is also this. Even if leisure and endowment are obtained, there is no guarantee of life. Because one will experience happiness and suffering from virtue and non-virtue in the future, the supreme virtue among virtuous actions is also this. There is no path deeper than this to liberate from samsara. Thinking that the supreme cause for attaining Buddhahood for the benefit of oneself and others is also this, think in this way. Moreover, for those who wish to practice mind training, it is not necessary to practice in all situations, but even when one does not want to practice, one should contemplate. Second, training the two aspects of Bodhicitta, ultimate and conventional. Second, training the two aspects of Bodhicitta, ultimate and conventional. From the two aspects of ultimate and conventional, it is taught in this way in the continuum of one person, in the order of common and specific. First, training ultimate Bodhicitta has two stages: Shamatha-Vipassana and post-meditation. Shamatha-Vipassana has three stages: preliminary, main practice, and concluding practice. The preliminary practice is to perform the seven-branch offering in the shrine. Pray to the deity and the Guru. In the meditation room, sit in the lotus position on a comfortable cushion. Exhale, count twenty-one inhalations. This makes the three doors of body, speech, and mind suitable as vessels for meditation. Then, one must first distinguish it by the merits possessed by the Samadhi of conventional Bodhicitta. The main practice is: Because this is a method of entering everything simultaneously, even if one meditates on emptiness of oneself and others simultaneously, one must calculate according to the order of discriminating wisdom during the preliminary practice. (Atisha) said: 'This has the necessity of sprouting the seed of realization from the moisture of Shamatha-Vipassana.' Then, first meditate on the apprehended object as being without inherent existence, as taught in the Eight Verses on Mind Training: 'All phenomena are like dreams.' Thus, all of this appearing outer and inner world of beings and environment is merely an illusion of one's own mind, and apart from the mind, there is not even a particle of truly existent thing. Observing in this way, even on the conventional level, there is nothing that can be established as a truly existent entity, so think in this way. Then, meditate on the apprehending mind as being without inherent existence, as taught in the Eight Verses on Mind Training: 'Examine the nature of unborn awareness.' Thus, the mind that makes the object empty of inherent existence is also past ceased, future unborn, and the present has three parts, no color, no shape, and no place to abide in the parts of the body. Observing in this way, it is separate from all grasping, and is originally unborn, so think in this way. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་དུ་བསམ། དེ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྒོམ་པ་ནི། 1-72 གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རང་སར་གྲོལ། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ་དེ་ལྟར་ལུས་དང་སེམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྤྱོད་པའི་གཉེན་པོའི་བྱ་བ་བྱེད་པའི་སེམས་འདི་ཉིད་ཀྱང་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་དང་སེམས་ གཉིས་སུ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་འདུས་ལ། སེམས་སྤྱི་དུས་ན་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པ་གོང་དུ་དཔྱད་པས་ཡེ་ནས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་འདུག་ཨང་སྙམ་དུ་བསམ་ལ། དེའི་མོད་ལ་སེམས་ཉིད་ རྟོག་པ་དང་བྲལ་ལ་རང་བཞིན་དུས་གསུམ་དུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ངང་ལ་སློད་ལ་གསལ་སིང་ངེ་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་མ་སོང་བ་བྱས་ལ་བཞག་གོ །དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི་ལམ་ གྱི་ངོ་བོ་ཀུན་གཞིའི་ངང་ལ་བཞག ཅེས་ཏེ། ཐ་མལ་གྱི་སེམས་ངོས་བཟུང་ལ་དགག་སྒྲུབ་དང་བྲལ་བར་བཞག རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་པོ་སེམས་རྟོག་པ་ཡིན་པས་སྤངས། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་ པས་མ་སླད་པར་བྱ་བ་གནད་ཡིན་ནོ། །ཕྱིས་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཚད་རིག་པས་རིག་པ་ལ་ལྟས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཀློད་ཅིང་བཞག་གོ །དེ་ནི་དངོས་གཞི་འོད་གསལ་བགྱི་བ་ལགས་པས། དོས་དྲག་ལ་ཡུན་ཐུང་བར་བྱས་ཏེ། སྒོམ་ཐུན་གཅིག་ལ་ཐུན་དུ་མར་བཅད་དོ། །ཐུན་ཆེ་ཆུང་ནི་ཐུན་ཞབས་རུ་མ་དང་བཅས་ཤིང་བཟང་གྱེས་བྱེད་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། 1-73 མཇུག་དམིགས་པ་བཏང་ནས་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་སྟེ། གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་དེ་ལ་དགོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་དགེ་བ་གཞན་དོན་དུ་བསྔོ་ བར་བྱའོ། །དེ་ནས་དལ་གྱི་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཤིག་སྟེ། ལྷའི་ཁང་པར་ཡན་ལག་བདུན་པ་བྱའོ། །རྗེས་ཇི་ལྟར་བསླབ་པ་ནི། ཐུན་མཚམས་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུར་བྱ། །ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། རྗེས་ནི་མཉམ་བཞག་ གི་ཉམས་མ་དོར་བར་བསྐྱང་དགོས་པས། རང་གཞན་སྣོད་བཅུད་སྣ་ཚོགས་སྣང་ཡང་འཁྲུལ་ནས་མེད་པའི་དོན་སྣང་བ་ཡིན་པས། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་དང་ཁྱད་པར་མེད་སྙམ་དུ་བསམས་ལ་ཐམས་ཅད་ལ་ བདེན་ཞེན་སྤང་ངོ་། །རང་ཉིད་ཀྱང་ཕུང་པོ་ལྔའི་ངོ་བོར་སྣང་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གང་ཟག་གི་བདག་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་བྱ་བ་མེད་དོ། །སྒྱུ་ མའི་སྐྱེས་བུ་འགྲོ་འོང་བྱེད་ཅིང་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུར་བསམ་མོ། །ཅི་བསམ་ཆ་མེད་པར་མི་བྱ། དྲན་པས་ཟིན་པར་བྱས་ལ་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་ཚད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཕྲལ་འཕྲལ་ དུ་དེ་འཕྲོག་ལ་འདི་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན། རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐ་སྙད་ལ་བརྟེན་ནས་སྦྱང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བལྟས་པས་རྗེས་ལ་མཉམ་བཞག་གི་ཉམས་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའི་བློ་དེ་དང་མ་བྲལ་བས་ཐུན་མཚམས་ཀྱི་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལམ་དུ་གཞུག་པར་བྱའོ། ། 1-74 དེ་ལྟར་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅ
Chinese
思之。然后观修一切法无自性， 对治本身亦于自处解脱。’如是教导，如是身心一切皆于空性中行持，行持对治之业的此心亦无成立。所知一切皆摄于境与心二者之中。心之总体，于何时成立为无自性，如前所观察，原本即无真实成立，如是思之。于彼刹那，心性远离分别，于自性三时之中，亦不执着任何事物之状态中放松，令其澄明清澈，不为沉没与掉举所左右而安住。此即是‘道的体性安住于阿赖耶识之状态中’之教导。于通常之心识上不作取舍，安住于远离取舍之中。七种识之集合皆是心之分别，故应舍弃。不为境与有境之分别所染污，此事至关重要。之后，无论生起何种分别，皆以觉性观照觉性，于法性之状态中放松而安住。此乃实修光明之法，故应紧凑而短暂地进行，于一次禅修中分作多次。禅修时间之长短，以包含前后座间之仪轨且能善加区分者为最佳。’如是所说。 结尾时，放下专注，对如是未能证悟者修持大悲心，思念‘应令其了悟不颠倒之实相’，然后将善根回向于利益众生。之后，缓缓解开跏趺坐，于佛堂中行持七支供。如何于后得位修学？‘座间如幻化之人。’如是教导，后得位亦不应舍弃等持之体验而应持续修持。自身与他者，器与情等种种显现，虽有显现，然皆是迷惑之显现，实则并不存在，应如是思维，如同幻化的马匹与牛一般，对一切事物皆应断除实执。自身亦显现为五蕴之体性，然仅是因缘聚合之显现，除此之外，并无作为常、一之补特伽罗之我而成立。应如幻化之人一般，行走往来，享用诸境。不应毫无思索，应以正念摄持，对于一切成为根境者，亦应立即断除，思维‘此亦如幻，如梦’，于名言上依之而修习。如是观待之后，于后得位，等持之体验与如梦之念头不分离，如是则一切座间之善行亦皆能纳入道中。 如是，一切行住坐卧。
English
Think in this way. Then, meditate on all phenomena as being without inherent existence. 'The antidote itself is also liberated in its own place.' This teaches that even this mind, which engages in the activity of applying antidotes by practicing emptiness with body and mind, is not established. All knowable things are included in the duality of object and mind. When the general mind is established as being without inherent existence, as examined above, it is not truly established from the beginning. Think in this way. In that instant, let the mind itself be free from conceptualization, relax in a state where it does not grasp anything in the three times, let it be clear and lucid, and let it not be influenced by sinking or excitement. This is what is taught by 'The essence of the path is to remain in the state of the alaya consciousness.' Do not grasp at the ordinary mind, but remain free from affirmation and negation. Abandon the seven collections of consciousness, as they are conceptual minds. The key is not to be tainted by conceptualizations of object and subject. Afterwards, whenever conceptualizations arise, look at awareness with awareness, and release and rest in the state of dharmata. This is the actual practice of clear light, so it should be done intensely and briefly, dividing one meditation session into many sessions. The length of the session should include the preliminary and concluding rituals and be well-defined, which is the best. At the end, release the focus and cultivate great compassion for those who have not realized this, thinking, 'May they realize the undeluded truth,' and then dedicate the merit for the benefit of others. Afterwards, gently unfold the lotus posture and perform the seven-branch offering in the shrine. How to train in the post-meditation period? 'In between sessions, act like an illusory person.' This teaches that the experience of equipoise should not be abandoned in the post-meditation period, but should be continued. Although various appearances of oneself and others, the environment and its contents, appear, they are merely deceptive appearances and do not actually exist. Think that they are no different from illusory horses and elephants, and abandon all clinging to reality. Even oneself appears as the nature of the five aggregates, but it is merely an appearance of the collection of interdependent factors, and there is no permanently established, singular self of a person. Think of yourself as an illusory person going and coming and enjoying objects. Do not be thoughtless, but maintain mindfulness. Whenever anything becomes an object of the senses, immediately cut it off and think, 'This is also like an illusion, like a dream,' and train by relying on terminology. By looking at it in this way, the experience of equipoise and the thought of it being like a dream will not be separated in the post-meditation period, and all virtuous activities in between sessions will be incorporated into the path. Thus, all activities such as walking, standing, sitting, and lying down. --------------------------------------------------------------------------------