Tibetan
ོར་མ་ཚང་བ་མེད་པ་བསྟན་པའོ།། ༈ །། ༄། །དངོས་གཞི། ལྔ་པ་བློ་འབྱོངས་པའི་ཚད་བསྟན་པ་ནི། ཆོས་ཀུན་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་འདུས། །ཅེས་པས་བསྟན་ཏེ། བཀའ་བསྟན་བཅོས་ རྣམས་གསུངས་པའི་དགོས་པ་ནི་བདག་འཛིན་འདུལ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པས། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་བརླག་པར་བྱ་རྒྱུ་གཞན་མེད། གང་ཟག་གི་བདག་བརྟག་ན་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུ་ཅང་མེད་འདི་ ཡིན་པས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འདིས་སྡུག་བསྔལ་དུ་བཅུག་པ་ཡིན་པས་ང་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བརྩོན་པ་ཐམས་ཅད་འདིའི་གསལ་འདེབས་སུ་འདུག་གམ། སྨ་འབེབས་སུ་འདུག་རྟོག་དཔྱོད་གྱིས་ དང་། གསལ་འདེབས་སུ་འདུག་ན་ཆོས་བརྒྱད་དང་། ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས་དང་འདོད་པ་བསྒྲུབ་པར་འདུག་ན། བཙུན་པར་ཁྲིམས་བསྲུངས་ཀྱང་ཕ་ཆོས་ནོར། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་བློ་སྦྱོངས་ཀྱང་ཆོས་ནོར། སྨ་འབེབས་ སུ་འདུག་ན་བཙུན་པར་ཁྲིམས་བསྲུང་བ་དང་། མཁས་པར་སྦྱངས་པའི་དགོས་པ་དེ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་བློ་སྦྱོང་རྒྱུད་ལ་ཤར་མར་སྐྱེས་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་ལྡང་ཚད་དུ་ལོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཆོས་སུ་སོང་མ་སོང་གི་ལྟས་འདི་ཡིན་པས་འདིས་ནི་ཆོས་པ་སྲང་ལ་འཇལ་བའི་ཁུལ་ལེ་རིང་མོ་ཡིན་གསུངས། 1-108 དེ་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་རྩོལ་བ་ཐམས་ཅད་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་འགྲོ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །དཔང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་གཙོ་བོ་བཟུང་། །ཞེས་པ་ནི། གཞན་དག་ན་རེ། ཇོ་བོ་དེ་རྒྱུད་བལ་ ཆུ་ནང་ནས་དྲངས་པ་བཞིན། རྒྱུད་འཇམ་དུ་འདབ་སོང་འདུག་ཆོས་བཤའ་མ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་འདུག ཆོས་པ་བཤའ་མ་དེ་ཀུན་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཟེར་ནས་དམ་པར་འཛིན་པ་གཞན་གྱིས་མ་ཁྲེལ་བ་ དེ་ཡང་དཔང་པོ་གཅིག་ཡིན། འོན་ཀྱང་དེ་གཙོ་བོར་མི་བཟུང་སྟེ། ཅི་སྟེ་ན། གཞན་དག་གིས་བདག་གི་སྤྱོད་ལམ་ལེགས་པ་སྣ་རེ་མཐོང་བ་དང་། རང་མགུ་བ་སྣ་རེ་བྱས་པ་ལ་བསྟོད་ པས་ན་གཞན་གྱིས་བདག་གི་གཏིང་མི་རྟོགས་པས་སོ། །འོ་ན་གང་གཙོ་བོ་ཡིན་ན་རང་གིས་མ་ཁྲེལ་བ་གཅིག་བཟུང་སྟེ། རང་གི་དད་པ་དང་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ནུས་པ་ཡོད་ ཚད་ཀྱི་ཉམས་ཆུང་ལ་རྒྱུ་མ་འབུད་ཅིང་ཁོང་ཁྲག་ཆུས་བཤལ་བ་གཅིག་ཏུ་འབུངས་ནས་ད་ནི་དོ་ནུབ་ཁོ་ན་འཆི་ཡང་ང་ལ་དེ་ལས་སྐྱེད་འདོན་རྒྱུ་མེད་སེམས་པ་གཅིག་དགོས་སོ། །དེ་ ཙམ་ན་བསྒྲུབ་པའི་ཉམས་ལེན་ཚད་དུ་ལོངས་པ་ཡིན་པས་རང་གི་མ་ཁྲེལ་བ་དེ་དཔང་པོའི་གཙོ་བོར་བཟུང་ངོ་། །ཡིད་བདེ་འབའ་ཞིག་རྒྱུན་དུ་བསྟེན། །ཞེས་པས་སྔར་ནས་བློ་སྦྱོངས་པས་ཆོས་ཀྱི་རོ་མྱང་བར་བྱས་ནས་རྐྱེན་ངན་ཅི་བྱུང་ཡང་གཉེན་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས་བསྒོམས་པས་ཆོག་གི་སྙམ་ནས་བློ་མི་བདེ་བ་མི་འོང་བས་དེ་འདྲས་མི་སྡིགས་པར་འདུག་པ་དེ་ཡང་བློ་སྦྱོང་བའི་ཚད་ཡིན། 1-109 ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པའི་ཆོ
Chinese
未完备的教导已经阐明。༈ །། ༄། །正文。 第五，阐明修心纯熟的程度：‘一切法要归一处’，这表明：所有佛经和论著的讲述，其必要性在于调伏我执。因此，闻、思、修三者，没有其他需要断除的。如果观察有情之我，就像兔角一样，什么也没有。从无始以来，就是这个‘我’让我们陷入痛苦。那么，我自己的身、语、意三门的一切努力，是在助长它，还是在贬损它？请仔细思考。如果是在助长它，那就是为了世间八法，为了今生的名利和欲望。这样，即使作为僧人守护戒律，也是偏离了正法；即使在闻、思、修上修心，也是偏离了正法。如果是在贬损它，那么作为僧人守护戒律，作为学者精进学习，这才是应有的。同样，修心真正生起于相续中，才能达到修法的标准。这就像用秤来衡量修行人是否如法的标准一样。 1-108 之后，要学习让身、语、意三门的一切努力都成为对治我执的对治力。‘以二证人为主’，也就是说，有些人说：‘觉沃（Jowo，指阿底峡尊者）就像从玉水河中捞出的丝绸一样，变得柔软顺滑，佛法已经融入相续。’他们称那些虚假的修行人为‘佛法’，并且不以其他人的羞愧为意，这也是一个证人。然而，这不能作为主要依据。为什么呢？因为其他人可能只看到我行为中好的一面，或者因为我自满而赞美我，所以他们并不了解我的真实情况。那么，什么才是主要的呢？就是以自己的不羞愧为证，尽自己所有的信心、智慧和精进的力量，像挤压肠子一样，用血水冲刷，竭尽全力，想着即使今晚就死去，我也不会有任何遗憾。只有这样，才能达到修行的标准。因此，以自己的不羞愧作为主要的证人。 ‘恒常保持喜乐’，也就是说，从一开始就通过修心来品尝佛法的滋味，无论发生什么不幸，都想着通过修持两种菩提心（藏文：བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས།）就足够了，不会感到不快乐。这样的人不会被任何事物吓倒，这也是修心的标准。 1-109 此外，世间的如意和不如意之事……
English
The exposition of what is not completely fulfilled. ༈ །། ༄། །The Main Subject. Fifth, demonstrating the measure of mental training proficiency: 'All dharmas converge into one intention,' which indicates that the purpose of explaining all the scriptures and treatises is to subdue self-grasping. Therefore, in listening, contemplation, and meditation, there is nothing else to be abandoned. If one examines the self of sentient beings, it is like a rabbit's horn, utterly nonexistent. From beginningless time, this 'self' has plunged us into suffering. So, are all the efforts of my own body, speech, and mind contributing to its glorification or its degradation? Please contemplate carefully. If it is contributing to its glorification, then it is for the eight worldly concerns, for the fame and desires of this life. In this case, even if one upholds the precepts as a monk, one deviates from the true Dharma; even if one trains the mind in listening, contemplation, and meditation, one deviates from the true Dharma. If it is contributing to its degradation, then upholding the precepts as a monk and diligently studying as a scholar are what is appropriate. Similarly, mental training truly arises in the continuum, reaching the standard of practicing the Dharma. This is like a long yardstick for measuring whether a practitioner is in accordance with the Dharma. 1-108 After that, one should learn to make all the efforts of body, speech, and mind become antidotes to counteract self-grasping. 'Take two witnesses as primary,' which means that some say, 'Jowo (referring to Atisha) is like silk drawn from the Yushu River, becoming soft and smooth, and the Dharma has been integrated into the continuum.' They call those false practitioners 'Dharma' and do not mind the shame of others, which is also a witness. However, this cannot be taken as the primary basis. Why? Because others may only see the good aspects of my behavior, or praise me because of my complacency, so they do not understand my true situation. So, what is primary? It is to take one's own lack of shame as a witness, exerting all one's faith, wisdom, and diligence, like squeezing the intestines, washing them with blood, and striving with all one's might, thinking that even if I die tonight, I will have no regrets. Only in this way can one reach the standard of practice. Therefore, take one's own lack of shame as the primary witness. 'Constantly maintain joy,' which means that from the beginning, one has tasted the flavor of the Dharma through mental training, and no matter what misfortune occurs, one thinks that it is enough to practice the two Bodhicittas (Tibetan: བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གཉིས།), and one will not feel unhappy. Such a person will not be intimidated by anything, which is also a measure of mental training. 1-109 Furthermore, the desirable and undesirable things in the world... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་བཞི་ཡོད་པ་ལས་མི་འདོད་པའི་ཆོས་བཞི་ལ་འདོད་ཐོག་ཏུ་བློ་སྦྱང་བས་ཐམས་ཅད་འདོད་པའི་ཆོས་ཤ་སྟག་ཏུ་སོང་ནས་འཕྲང་དང་འགགས་ ཅི་ཡང་མེད་པ་བྱུང་བས་དུས་ནམ་ཡང་བློ་བདེ་བའི་ཉམས་དང་། ཁང་བུ་སྡིབ་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བློ་འབྱོངས་པའི་ཚད་གཅིག་ཡིན། ཡང་གཏོང་ལེན་གཉིས་པོ་འབྱོངས་པ་ན་ལུས་སེམས་ལ་ སྡུག་བསྔལ་ཅི་བྱུང་ཡང་སྔར་ནས་གཞན་གྱི་བླངས་པ་དེ་ད་གྲུབ་སྙམ་དུ་སླར་ཡང་དགའ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་འབྱུང་ངོ་། །མདོར་ན་མི་འདོད་པ་ཅི་བྱུང་ཡང་མི་དགའ་བ་མེད་པར་རང་གི་ བློ་སྦྱོང་གི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་ཡིན་འདུག་ན་བློ་འབྱོངས་པའི་ཚད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཙམ་ན་གཉེན་པོ་གཏིང་ཚད་དུ་ལོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡེངས་ཀྱང་ཐུབ་ན་འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །རྟ་རྩལ་ཅན་ཡེངས་ནས་ རྟ་འགྲོགས་ཀྱང་མི་ལྷུང་བ་བཞིན། བློ་འབྱོངས་པ་ན་མ་དཔྱད་པའི་ས་ནས་བརྙས་པ་དང་། སྐུར་བ་འདེབས་པ་ལ་སོགས་པ་རྐྱེན་ངན་ཅི་བྱུང་ཡང་གཉེན་པོས་ཀྱང་གློ་བུར་ཐུབ་པར་བྱས་ནས་ ཕྱིར་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱི་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བར་འདུག་གོ །རྐྱེན་ངན་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བར་འདུག་ན་བློ་འབྱོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་འཆི་བ་ནམ་ཡོང་ཆ་མེད་པས་གློ་བུར་དུ་བྱུང་ན་ང་ལ་བྱ་ཐབས་དེ་ལས་མེད། 1-110 ཆོས་འདི་བདེན་མདུན་མ་བཟང་པོ་སོང་སྙམ་ནས་བློ་བདེ་འབོལ་ལེ། བྲོད་ཏིང་ངེ་བ་གཅིག་ནམ་འཆི་ཡང་གློ་བུར་ཐུབ་པར་བྱའོ། །འབྱོངས་པའི་རྟགས་དེ་རྣམས་དང་ལྡན་ན། ནད་དང་གདོན་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་ནང་དུ་རྟོགས་པ་འཕེལ་བའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་བློ་སྦྱོང་མི་དགོས་ཟེར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྤང་བྱ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོར་ལྡང་ཚད་དུ་ལོངས་པའི་ཚད་ཙམ་དུ་བསྟན་པའོ།། ༈ །། ༄། །བློ་སྦྱོང་གི་བསླབ་བྱ་བསྟན་པ། དྲུག་པ་བློ་སྦྱོང་གི་དམ་ཚིག་བསྟན་པ་ནི། སྤྱི་དོན་གསུམ་ལ་རྟག་ཏུ་བསླབ། །ཅེས་པ་ནི། བློ་སྦྱོང་ཁས་བླངས་དང་མ་འགལ་བ། བློ་སྦྱོང་ཐོ་ཅོར་མ་སོང་བ། བློ་སྦྱོང་ཕྱོགས་རེ་བར་ མ་སོང་བའོ། །དང་པོ་ནི་འུ་བུ་བློ་སྦྱོང་བ་ལགས་པས་འདི་ཀུན་གྱི་མི་གནོད་ཟེར་ནས་བཅས་པ་ཕྲན་ཚེགས་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་མ་གུས་པ་དང་། བློ་ སྦྱོང་འདི་ཡོད་ན་གཞན་ཅི་ཡང་མི་དགོས་ཟེར་ནས་སྤྱིའི་ལག་ལེན་དང་འགལ་བར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོར་རོ། །བསམ་པས་བློ་སྦྱོང་ཞིང་། སྦྱོར་བས་ཀ་རི་ཀ་ནས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་བར་གྱི་ ཁས་བླངས་དང་དམ་བཅས་པ་གང་ཡིན་པ་གཙང་བར་བསྲུང་བར་བྱའོ། །ལག་ལེན་དང་འཕྲལ་གྱི་རྣམ་ཐར་སྡེ་སྣོད་དང་མཐུན་པར་ཞུས་དག་བྱར་གཏུབ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཉན་སར་ཉལ་བ་དང་། 1-111 ཤིང་གཉན་གཅོད་པ་དང་། འགོ་བའི་ནད་ཡོད་སར་འགྲོ་བ་དང་། དམ་ཉམས་དང་མཛེ་པོ་ལ་སོགས་འདྲེ་ཅན་དང་འགྲོགས་པའི་ཐོ་ཅོ་ཐམས་ཅད་སྤང་བ་ལ་དགེ་བཤེས་སྟོན་
Chinese
在拥有四种境况的基础上，通过修习安忍不悦意的四法，一切都转为悦意之法，从而没有任何阻碍和困顿，无论何时都能体验到内心的平静，并且不会感到压抑。这也是心性成熟的一种标志。此外，如果能熟练掌握施受法，无论身心遭受何种痛苦，都会因为过去已经承担了他人的痛苦而感到欣慰，并因此产生特别的喜悦。总之，无论发生什么不悦意的事情，都不会感到不快，而是将其视为修心的助缘，这便是心性成熟的标志。达到这种程度，就意味着对治法已经运用到了极致。即使在散乱的状态下也能保持觉醒，这便是成熟的标志。就像骑术高超的骑手即使在奔驰的骏马上也能保持平衡一样。当心性成熟时，即使在未经深思熟虑的情况下受到诽谤或指责等负面影响，也能立即运用对治法来应对，并将其转化为菩提心的助缘。如果能不被负面境况所左右，那便是心性成熟的标志。此外，由于死亡随时可能降临，如果突然发生，我会想：‘我别无他法，唯有此法（指修心）才是真实可靠的，我已经做好了充分的准备。’从而感到内心平静和满足。无论何时死亡，都能立即应对。具备了这些成熟的征象，那么所有的疾病和魔障都会转变为增进内在证悟的助缘。因此，说‘不再需要修心’是不对的，这只是说明已经达到了能够充分运用对治法来对治所应断除之物的程度。 第六，关于修心的誓言：‘始终修习三个共同要点。’这指的是：不违背修心的承诺，不使修心变得空洞，不使修心走向片面。首先，有些人认为：‘我们是修习修心法的，所以不会伤害任何人。’因此，他们忽视了微小的戒律，不尊重因果，或者认为：‘有了修心法，就不需要其他任何法了。’从而违背了共同的修行。所有这些都应该舍弃。应该以正念修习修心法，并通过实际行动来清净并守护从《因缘品》到金刚乘之间所承诺和誓守的一切。应该根据经藏来检查和修正自己的行为和暂时的解脱方式，使其与经藏相符。第二，应该避免所有会使修心变得空洞的行为，例如：在坟地睡觉，砍伐神树，前往传染病流行的地区，与破戒者或麻风病人等被邪魔附体的人交往。对此，格西敦巴……
English
Based on having the four situations, by training the mind in wanting the four undesirable things, everything turns into desirable things, so that there is no obstacle or hindrance, and one always experiences mental ease and does not become depressed. That is also one measure of mind training. Also, when both giving and taking are mastered, no matter what suffering arises in body and mind, one thinks that what was taken from others in the past has now been accomplished, and again a special joy arises. In short, no matter what undesirable things happen, if one is not unhappy and it seems that it goes as a friend of one's mind training, then that is a measure of mind training. At that point, the antidote is fully mastered. If one can also withstand distraction, then one has mastered it. Just as a skilled horseman does not fall even when the horse is distracted, when the mind is trained, no matter what negative circumstances arise from an unexamined place, such as insults and accusations, the antidote suddenly overcomes them and turns them into friends of bodhicitta. If one does not go under the power of negative circumstances, then one has trained the mind. Also, since one never knows when death will come, if it happens suddenly, I have no other way, I think this Dharma is true and the future is good, and I am mentally at ease. One should be able to suddenly overcome whatever happens at any time of death. If one possesses those signs of mastery, then all illnesses and demons will also become friends who increase realization within. Therefore, saying 'one does not need to train the mind' is not correct; it is only showing the extent to which one has reached the point of being able to fully apply the antidote to abandon what should be abandoned. Sixth, teaching the vows of mind training: 'Always train in the three general points.' This means: not contradicting the commitment of mind training, not making mind training empty, and not making mind training one-sided. First, some people say, 'We are training in mind training, so we will not harm anyone.' Therefore, they disregard minor precepts, do not respect cause and effect, or think, 'If we have mind training, we do not need anything else.' Thus, they contradict the common practice. All of these should be abandoned. One should train the mind with mindfulness and purify and protect whatever commitments and vows have been made from the *Kārikā* to the Vajrayāna through actual practice. One should examine and correct one's actions and temporary liberation in accordance with the *Sūtra Piṭaka*. Second, one should avoid all actions that would make mind training empty, such as sleeping in cemeteries, cutting down sacred trees, going to places where infectious diseases are prevalent, and associating with those who are possessed by demons, such as those who have broken their vows or lepers. Regarding this, Geshe Tonpa... --------------------------------------------------------------------------------