Tibetan
ས་པས། །སྤང་བྱ་སྤོང་ཞིང་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ནི། །ལྷག་པ་ཏིང་ འཛིན་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྟེ། །དེ་སླད་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ཟུང་འཇུག་བསྒོམ། །ཉེས་པ་ ཀུན་གྱི་རྩ་བ་མ་རིག་པ། །སྤང་ཕྱིར་ཆོས་ཀུན་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ཡིས། །བླང་དོར་ཚུལ་ བཞིན་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ནི། །ཤེས་རབ་བསླབ་པ་ལགས་པས་སྤེལ་འཚལ་ལོ། །སྡོམ་པ་ གསུམ་ནི་སོ་སོར་ཐར་བ་དང་། །བྱང་སེམས་སྡོམ་པ་གསང་སྔགས་སྡོམ་པ་སྟེ། །སོ་སོར་ཐར་ བའི་སྡོམ་པ་སེམས་ཅན་ལ། །གནོད་འཚེ་གཞི་དང་བཅས་པ་སྤོང་བའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ 3-19 དཔའི་སྡོམ་པ་སྒོ་གསུམ་གྱིས། རྟག་ཏུ་འགྲོ་ལ་ཕན་པར་ཞུགས་པ་སྟེ། །གསང་སྔགས་སྡོམ་ པ་ཇི་ལྟར་ཁས་བླང་བའི། །དམ་ཚིག་རྣམ་དག་རྟག་ཏུ་བསྲུང་བའོ། །སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་ཡང་ ཁྱིམ་པ་དང་། །རབ་ཏུ་བྱུང་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ། །དང་པོ་དགེ་བསྙེན་བསྙེན་གནས་སྡོམ་ པ་དང་། །གཉིས་པ་དགེ་ཚུལ་དགེ་སློང་སྡོམ་པའོ། །ཇི་སྲིད་འཚོ་ཡི་བར་དུ་སྲོག་གཅོད་དང་། ། མ་བྱིན་ལེན་དང་ལོག་པར་གཡེམ་པ་དང་། །རྫུན་དུ་སྨྲ་དང་མྱོས་པར་འགྱུར་བའི་ཆང་། ། སྤོང་བ་ཡོངས་རྫོགས་དགེ་བསྙེན་སྡོམ་པར་གསུངས། །ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་བར་དུ་སྲོག་ གཅོད་དང་། །མ་བྱིན་ལེན་དང་འཁྲིག་པ་རྫུན་དང་ནི། །ཆང་དང་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་མལ་ཆེ་མཐོ། ། གླུ་གར་ལ་སོགས་སྤོང་བ་བསྙེན་གནས་ལགས། །སྲོག་གཅོད་མ་བྱིན་ལེན་དང་འཁྲིག་པ་ རྫུན། །ཆང་དང་གར་སོགས་ཕྲེང་སོགས་མལ་ཆེ་མཐོ། །དུས་མིན་ཟས་དང་གསེར་དངུལ་ ལེན་པ་རྣམས། །ཇི་སྲིད་འཚོ་བར་སྤོང་བ་དགེ་ཚུལ་ལོ། །ཕམ་པ་བཞི་དང་ལྷག་མ་བཅུ་ གསུམ་དང་། །སྤང་ལྟུང་སུམ་ཅུ་འབའ་ཞིག་དགུ་བཅུ་དང་། །སོར་བཤགས་བཞི་དང་ཉེས་ བྱས་བརྒྱ་བཅུ་གཉིས། །ལ་སོགས་སྤང་བ་དགེ་སློང་སྡོམ་པར་གསུངས། །བསམ་གཏན་སྡོམ་ པ་ཟག་མེད་སྡོམ་པ་ནི། །ཏིང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་ནང་དུ་འདུས། །དེ་ལྟར་རྣམ་དབྱེ་ ཤེས་ནས་དེ་རྣམས་ཀྱི། །ནང་ནས་ཇི་ལྟར་ནུས་པའི་སྡོམ་པ་བསྲུང་། །བྱང་སེམས་སྡོམ་པ་སྔོན་ གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །སེམས་བསྐྱེད་བླངས་ནས་བསླབ་པ་བསྲུང་བ་ལྟར། །བདག་ཀྱང་དེ་ཡི་ རྗེས་སུ་འཇུག་གོ་ཞེས། །ཁས་བླངས་ནས་ནི་ཇི་བཞིན་བསྒྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་ཁྱིམ་པའམ་རབ་ ཏུ་བྱུང་བ་ཡི། །སྔར་གྱི་བསླབ་བྱའི་སྟེང་དུ་དཀར་ནག་གི། ཆོས་བཞི་དག་ལ་བླང་དོར་བྱེད་པ་ དང་། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་རྟག་ཏུ་སྤྱོད་པ་དང་། །བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དགའ་དང་བཏང་སྙོམས་ ཏེ། །ཚད་མེད་བཞི་ལྡན་བསམ་པ་བཟང་པོ་ཡིས། །སྦྱིན་དང་སྙན་སྨྲ་དོན་སྤྱོད་དོན་མཐུན་ པའི། །བསྡུ་བ་བཞི་ཡིས་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པ་དང་། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་འགྱུར་ན་མནར་མེད་ 3-20 པའི། །སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་བདེ་བར་འཛིན་པ་ཡིས། །ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱི་བྱ་བ་ག
Chinese
智者说：‘舍弃应舍弃的，依止应依止的，是增上定学（梵文：Adhicitta-śikṣā，增上心学），因此要修习止观双运。为了舍弃一切过患的根本——无明，通过证悟诸法实相，如理取舍，此乃智慧，是增上慧学（梵文：Adhiprajñā-śikṣā，增上慧学），故应精进修习。三律仪分别是别解脱戒、菩萨戒和密咒戒。别解脱戒是断除对一切有情的身心损害。菩萨戒是以身语意三门，恒常利益一切众生。密咒戒是如所承诺般，清净守护一切誓言。别解脱戒又分为在家居士戒和出家戒。前者包括近事戒和近住戒，后者包括沙弥戒和比丘戒。终身断除杀生、不予取、邪淫、妄语以及能使人迷醉的酒，称为圆满的近事戒。一日一夜断除杀生、不予取、性行为、妄语、酒、非时食、高广大床、歌舞等，是近住戒。终身断除杀生、不予取、性行为、妄语、酒、歌舞等、华鬘装饰、高广大床、非时食以及受取金银等，是沙弥戒。断除四根本罪、十三僧残罪、三十舍堕罪、九十单堕罪、四悔过罪以及一百一十二种恶作罪等，称为比丘戒。禅定戒和无漏戒都包含在增上定学之中。如是了知种种差别后，应尽力守护其中所能守护的戒律。菩萨戒如同往昔诸佛发菩提心后守护学处一般，我也将追随他们的足迹，如是承诺后如实修持。无论是出家或在家，在原有的学处之上，对于黑白四法（指黑法和白法）应如理取舍，恒常修持六度波罗蜜，具足慈、悲、喜、舍四无量心，以善良的发心，通过布施、爱语、利行、同事四摄来成办他利，为了利益他人，即使是无间地狱的痛苦，也视为安乐，身语意三门的行为……’ 智者云：‘当舍弃应舍弃之物，当依止应依止之法，此乃增上定学。故当修习止观双运。为舍弃诸过之根源——无明，需证悟诸法之实相，如理取舍，此乃智慧，是增上慧学，故当勤修。三律仪者，别解脱戒、菩萨戒、密咒戒是也。别解脱戒，断除对有情身心之损害。菩萨戒者，以身语意三门，恒常利益众生。密咒戒者，如所承诺，清净守护一切誓言。别解脱戒又分在家居士戒与出家戒。前者含近事戒与近住戒，后者含沙弥戒与比丘戒。终身断杀生、不予取、邪淫、妄语及能使人迷醉之酒，是为圆满之近事戒。一日一夜断杀生、不予取、性行为、妄语、酒、非时食、高广大床、歌舞等，是近住戒。终身断杀生、不予取、性行为、妄语、酒、歌舞等、华鬘装饰、高广大床、非时食及受取金银等，是沙弥戒。断四根本罪、十三僧残罪、三十舍堕罪、九十单堕罪、四悔过罪及一百一十二种恶作罪等，是为比丘戒。禅定戒与无漏戒皆摄于增上定学之中。如是了知种种差别后，当尽力守护其中所能守护之戒律。菩萨戒如往昔诸佛发菩提心后守护学处一般，吾亦将追随彼等之足迹，如是承诺后如实修持。无论出家或在家，于原有之学处上，对黑白四法当如理取舍，恒常修持六度波罗蜜，具足慈、悲、喜、舍四无量心，以善良之心，以布施、爱语、利行、同事四摄成办他利，为利他故，纵无间地狱之苦，亦视作安乐，身语意三门之行为……’
English
The wise say: 'Abandoning what should be abandoned and relying on what should be relied upon is the higher training in concentration (Sanskrit: Adhicitta-śikṣā). Therefore, one should cultivate the union of calm abiding and insight. To abandon the root of all faults—ignorance—through realizing the true nature of all phenomena, and properly adopting and rejecting, this is wisdom, the higher training in wisdom (Sanskrit: Adhiprajñā-śikṣā). Therefore, one should diligently cultivate it. The three vows are the Prātimokṣa vow, the Bodhisattva vow, and the Secret Mantra vow. The Prātimokṣa vow is to abandon harming all sentient beings in body and mind. The Bodhisattva vow is to constantly benefit all beings through the three doors of body, speech, and mind. The Secret Mantra vow is to purely keep all the vows as promised. The Prātimokṣa vow is further divided into the vows of lay practitioners and the vows of renunciates. The former includes the Upāsaka vow and the Upavāsa vow, and the latter includes the Śrāmaṇera vow and the Bhikṣu vow. Completely abandoning killing, stealing, sexual misconduct, lying, and intoxicating drinks for the duration of one's life is called the complete Upāsaka vow. Abandoning killing, stealing, sexual activity, lying, alcohol, untimely food, high and large beds, singing, dancing, etc., for one day and one night is the Upavāsa vow. Abandoning killing, stealing, sexual activity, lying, alcohol, singing, dancing, garlands, high and large beds, untimely food, and accepting gold and silver, etc., for the duration of one's life is the Śrāmaṇera vow. Abandoning the four root downfalls, the thirteen Saṃghāvaśeṣa offenses, the thirty Niḥsargika Pāyantika offenses, the ninety Pāyantika offenses, the four Prātideśanīya offenses, and the one hundred and twelve Duḥkṛta offenses, etc., is called the Bhikṣu vow. The Samādhi vow and the Anāsrava vow are both included in the higher training in concentration. Having understood these various distinctions, one should strive to keep the vows that one is able to keep. The Bodhisattva vow is like the way the Buddhas of the past kept the precepts after generating Bodhicitta. I will also follow in their footsteps, and after making this promise, I will practice accordingly. Whether one is a renunciate or a layperson, on top of the original precepts, one should properly adopt and reject the four black and white dharmas (referring to negative and positive actions), constantly practice the six Pāramitās, possess the four immeasurables of loving-kindness, compassion, joy, and equanimity, with a virtuous intention, accomplish the benefit of others through the four Saṃgrahavastus of generosity, kind speech, beneficial action, and consistency, and for the sake of benefiting others, even the suffering of Avīci hell is regarded as happiness, the actions of body, speech, and mind...' The wise one said: 'To abandon what should be abandoned, and to rely on what should be relied upon, this is the Adhicitta-śikṣā (Sanskrit, Adhicitta-śikṣā, Higher Training in Concentration). Therefore, one should cultivate the union of Śamatha (calm abiding) and Vipaśyanā (insight). To abandon the root of all faults—ignorance—one needs to realize the true nature of all phenomena, and to adopt and reject accordingly. This is wisdom, the Adhiprajñā-śikṣā (Sanskrit, Adhiprajñā-śikṣā, Higher Training in Wisdom), therefore one should diligently cultivate it. The three vows are the Prātimokṣa vow, the Bodhisattva vow, and the Secret Mantra vow. The Prātimokṣa vow is to cut off the harm to the body and mind of sentient beings. The Bodhisattva vow is to constantly benefit sentient beings through the three doors of body, speech, and mind. The Secret Mantra vow is to purely guard all vows as promised. The Prātimokṣa vow is further divided into the layperson's vow and the monastic vow. The former includes the Upāsaka vow and the Upavāsa vow, and the latter includes the Śrāmaṇera vow and the Bhikṣu vow. To abandon killing, stealing, sexual misconduct, lying, and intoxicating drinks for the duration of one's life is called the complete Upāsaka vow. To abandon killing, stealing, sexual activity, lying, alcohol, untimely food, high and large beds, singing, dancing, etc., for one day and one night is the Upavāsa vow. To abandon killing, stealing, sexual activity, lying, alcohol, singing, dancing, garlands, high and large beds, untimely food, and accepting gold and silver, etc., for the duration of one's life is the Śrāmaṇera vow. To abandon the four root downfalls, the thirteen Saṃghāvaśeṣa offenses, the thirty Niḥsargika Pāyantika offenses, the ninety Pāyantika offenses, the four Prātideśanīya offenses, and the one hundred and twelve Duḥkṛta offenses, etc., is called the Bhikṣu vow. The Samādhi vow and the Anāsrava vow are both included in the Adhicitta-śikṣā. Having understood these various distinctions, one should strive to keep the vows that one is able to keep. The Bodhisattva vow is like the way the Buddhas of the past kept the precepts after generating Bodhicitta. I will also follow in their footsteps, and after making this promise, I will practice accordingly. Whether one is a renunciate or a layperson, on top of the original precepts, one should properly adopt and reject the four black and white dharmas, constantly practice the six Pāramitās, possess the four immeasurables of loving-kindness, compassion, joy, and equanimity, with a virtuous intention, accomplish the benefit of others through the four Saṃgrahavastus of generosity, kind speech, beneficial action, and consistency. For the sake of benefiting others, even the suffering of Avīci hell is regarded as happiness, the actions of body, speech, and mind...' -------------------------------------------------------------------------------- ང་ཡིན་