Tibetan
ི་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་བཅུ་བཞི་དང་། རིགས་བརྟགས་ནས་བཅུ་སྟེ་དེ་ལྟར་གཞུང་དག་ལས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་ཙམ་ཞིག་དྲངས་ནས་བཀག་པ་དེའི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན་ཕྲད་དང་མ་ཕྲད་པ་མཚུངས་པ་ནི། 3-647 དཔེར་ན་སྒྲ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ་རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་འདི་སྐད་དུ་རྟགས་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཕྲད་ན་ནི་དེས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ་འདི་ ལྟར་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་ཕྲད་པའི་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་གྲུབ་ན་གྲུབ་པ་དང་ཕྲད་པས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་ལ་མ་གྲུབ་ན་རྟགས་ཀྱང་དེ་དང་ཕྲད་པས་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀླུང་རྒྱ་མཚོ་དང་ཕྲད་ པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་ཏེ། རྟགས་རང་ཉིད་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྟགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མ་ཕྲད་ན་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་བྱ་དང་མ་ཕྲད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཞེས་བྱ་བའི་སུན་འབྱིན་འདི་ཕྲད་པ་དང་མ་ཕྲད་པ་མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ལྟག་ཆོད་དུ་འདོད་དོ། །གཏན་ཚིགས་མཚུངས་པ་ནི་སྔར་གྱི་སྦྱོར་བ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་འདི་ལྟར་རྟགས་དང་ བསྒྲུབ་བྱ་གང་སྔ། རྟགས་སྔ་ན་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། རྟགས་ཀྱི་དུས་སུ་བསྒྲུབ་བྱ་མེད་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱ་སྔ་ནའང་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་སུ་ རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དུས་མཉམ་ན་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་མི་དགོས་པར་ཐལ། རྟགས་བཞིན་དུ་གྲུབ་པར་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར། གླང་གི་རྭ་དུས་མཉམ་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སུན་འབྱིན་པ་ནི་གཏན་ཚིགས་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚར་གཅད་ཀྱི་གནས་སུ་འདོད་དོ། ། 3-648 འདི་ལྟ་བུའི་ལྟག་ཆོད་གཉིས་ཀའང་བློ་སྐྱོན་ཅན་དང་དོན་སྐྱོན་ཅན་གྱི་སུན་འབྱིན་གཉིས་ལས་བློ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཞིང་སུན་འབྱིན་པ་ནི་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་བའི་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལ། དོན་ སྐྱོན་ཅན་གྱི་སུན་འབྱིན་ནི་མ་གྲུབ་པ་བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་མཚུངས་པ་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་དམ་བཅས་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ཐལ། མི་རྟག་པ་ དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གང་ཐོབ་པ་མི་འདོར་བ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་པའི་སུན་འབྱིན་ནི་རྟག་པ་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དུ་འདོད་དོ། །འདི་ཡང་དམ་བཅས་པའི་སྐྱོན་ བརྗོད་པའི་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཡིན་ནོ། །མ་སྨྲས་པ་མཚུངས་པ་ནི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་མི་རྟག་སྟེ། །རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དཔེ་སྔ་མ་ཉིད་བཀོད་པ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་བརྗོད་ པའི་སྔར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། རྟགས་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པ་ནི་མ་སྨྲས་པ་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དུ་འདོད་དོ། །སུན
Chinese
至尊的理智自在者法称论师（Dharmakīrti），从《集论》（Abhidharmasamuccaya）中引用了十四条，从《理滴论》（Nyāyabindu）中引用了十条，总共从这些论著中引用了大约二十四条论证，现在稍微解释一下这些反驳的方式，首先是‘相遇与不相遇相同’的反驳： 例如，对于‘声音，是无常的，因为它是努力所生’这样的论证，反驳者会这样说：如果这个理由（因）与所要证明的（宗）相遇，那么它就不能证明所要证明的，因为如果理由与所要证明的相遇时，如果所要证明的已经成立，那么相遇就没有必要证明了；如果所要证明的没有成立，那么理由也因为与它相遇而不能成立，就像河流与大海相遇一样。如果承认这一点，那么就不能证明所要证明的，因为理由本身没有成立。另外，如果理由与所要证明的没有相遇，那么它就不是证明者，因为它与所要证明的没有相遇。’这种反驳被称为‘相遇与不相遇相同’的反驳。 ‘理由相同’的反驳是，对于之前的论证，反驳者会这样说：‘理由和所要证明的哪个先出现？如果理由先出现，那么理由就不能证明所要证明的，因为在理由出现的时候，所要证明的还没有出现。如果所要证明的先出现，那么理由也不能证明，因为在所要证明的出现的时候，理由还没有成立。如果两者同时出现，那么理由就没有必要证明了，因为它和所要证明的一样已经成立了，就像牛的角同时出现一样。’这种反驳被认为是‘理由相同’的反驳，是一种驳斥的方式。 这两种反驳，无论是理智上的缺陷还是意义上的缺陷，都像是由于对三种特征（三相）不完整而产生的犹豫不决的反驳。而意义上的缺陷的反驳，就是陈述未成立的反驳。 ‘恒常相同’的反驳是，对于‘声音是无常的’这样的主张，反驳者会这样说：‘声音，是恒常的，因为它具有无常性，因为事物的本性一旦获得就不会改变。’这种反驳被认为是‘恒常相同’的反驳。这就像是指出了主张的缺陷的反驳。 ‘未说相同’的反驳是，对于之前的例子‘声音，是无常的，因为它是努力所生’，反驳者会这样说：‘在之前所说的论证中，理由不能证明所要证明的，因为那个理由不存在。’这种反驳被认为是‘未说相同’的反驳。
English
The supreme master of logic, Dharmakīrti, cited fourteen points from the Abhidharmasamuccaya (Compendium of Abhidharma) and ten from the Nyāyabindu (Drop of Reasoning), totaling about twenty-four arguments from these texts. Now, to explain a bit about the nature of these refutations, first is the refutation of 'meeting and not meeting being the same': For example, regarding the argument 'Sound, is impermanent, because it is produced by effort,' the opponent would say: 'If this reason (hetu) meets with what is to be proven (sādhya), then it cannot prove what is to be proven, because if the reason meets with what is to be proven, if what is to be proven is already established, then there is no need for the meeting to prove it; if what is to be proven is not established, then the reason also becomes unestablished because it meets with it, just like a river meeting the ocean. If this is admitted, then what is to be proven cannot be proven, because the reason itself is not established. Also, if the reason does not meet with what is to be proven, then it is not a prover, because it does not meet with what is to be proven.' This refutation is called the refutation of 'meeting and not meeting being the same'. The refutation of 'reason being the same' is, regarding the previous argument, the opponent would say: 'Which comes first, the reason or what is to be proven? If the reason comes first, then the reason cannot prove what is to be proven, because when the reason appears, what is to be proven has not yet appeared. If what is to be proven comes first, then the reason also cannot prove it, because when what is to be proven appears, the reason has not yet been established. If both appear simultaneously, then there is no need for the reason to prove it, because it is already established like the thing to be proven, just like the horns of a cow appearing simultaneously.' This refutation is considered the refutation of 'reason being the same,' a way of rebuttal. Both of these refutations, whether they are intellectual defects or defects in meaning, are like refutations that arise from hesitation due to the incompleteness of the three characteristics (tri-rūpa). And the refutation of defects in meaning is the refutation of stating the unestablished. The refutation of 'permanence being the same' is, regarding the assertion 'Sound is impermanent,' the opponent would say: 'Sound, is permanent, because it possesses impermanence, because the nature of things, once obtained, does not change.' This refutation is considered the refutation of 'permanence being the same.' This is like a refutation that points out the defects of the assertion. The refutation of 'unsaid being the same' is, regarding the previous example 'Sound, is impermanent, because it is produced by effort,' the opponent would say: 'In the previously stated argument, the reason cannot prove what is to be proven, because that reason does not exist.' This refutation is considered the refutation of 'unsaid being the same.' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་འབྱིན་འདི་ཡང་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་སུན་འབྱིན་ ལྟར་སྣང་ཡིན་ཏེ། སྔར་རྟགས་མེད་པའི་རྟགས་མི་འགྲུབ་པས་སོ། །ཇི་ལྟར་མི་འགྲུབ་ཅེ་ན། རྒོལ་བས་རྩོལ་བྱུང་གི་རྟགས་ལས་མི་རྟག་པར་ངེས་ནས་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་བཟོད་རྟགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 3-649 ཡང་ན་རྟགས་ཀྱི་དཔེར་བརྗོད་མ་ཚང་བ་ལྟར་སྣང་ཡིན་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དོན་མ་ལུས་པ་མེད་པར་བརྩད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་སྐྱེས་པ་མཚུངས་པ་ནི་སྔ་མ་ཉིད་བཀོད་པ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་ སྒྲ་ཆོས་ཅན། བརྗོད་པའམ་རྩོལ་བའི་སྔ་རོལ་དུ་མི་རྟག་པར་ཐལ། སྔ་རོལ་དུ་རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སྒྲ་ཆོས་ཅན་རྟག་པར་ཐལ། རྩོལ་བ་ལས་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་འགོད་ པ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དུ་འདོད་དོ། །འདི་ལ་ཐལ་འགྱུར་སྔ་མ་ནི་མ་གྲུབ་པའི་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་མ་ངེས་པའི་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཡིན་ནོ། ། འབྲས་བུ་མཚུངས་པ་ནི་རྟགས་སྔ་མ་ཉིད་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་རྩོལ་བྱུང་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་ཏེ། སྒྲའི་རྩོལ་བྱུང་དཔེ་བུམ་པ་ལ་མེད་དེ། བུམ་པའི་རྩོལ་བྱུང་རྟགས་སུ་འགོད་ན་ སྒྲ་ལ་མ་གྲུབ་ཅེས་པའི་སུན་འབྱིན་འདི་འབྲས་བུ་དང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་དུ་འདོད་དོ། །འདི་ཡང་སུན་འབྱིན་སྨྲ་བ་པོའི་བསམ་པ་ལས་གསུམ་དུ་འགྱུར་སྟེ། བུམ་པའི་བྱས་པ་སྒྲ་ལ་མེད་ ཅེས་པ་ནི་མ་གྲུབ་པར་རྩོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་རྩོལ་བྱུང་དེའི་རྟགས་མ་གྲུབ་པར་བསམས་ནས་རྩོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཏེ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་གཉིས་ཀ་ལ་གཏན་ནས་མེད་དོ་ཞེས་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་རྩོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡིན་ཏེ། 3-650 རྟགས་ཆོས་ཅན་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་བཀག་ནས་རྩོད་པའི་སུན་འབྱིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བོད་དག་འབྲས་བུ་དང་མཚུངས་ཞེས་པ་ནི་འདྲ་བར་གོ་ནས་འབྲས་བུའི་ལྟག་ཆོད་དང་དེ་ དང་མཚུངས་པའི་ལྟག་ཆོད་གཉིས་དགོས་སྟེ། མཚུངས་ཡུལ་མཚུངས་ཆོས་གཉིས་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་བ་ནི་བླུན་པོའི་བབ་ཆོལ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་ཇི་སྐད་དུ། །མཚུངས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི་ལྟག་ཆོད་རྣམས་ལ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་ལྟག་ཆོད་ཉེར་བཞི་པོ་རྣམས་ལ་མཚུངས་ཡུལ་རེ་བྱས་ན་ལྟག་ཆོད་བཞི་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ མཁས་པས་ཐོས་ན་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་འདི་ལྟ་བུ་ནི་དེང་སང་མཁས་སུ་རེ་བ་རྣམས་ལ་མང་དུ་ཡོད་དོ། །ཆོས་མཐུན་པ་མཚུངས་པ་ནི། དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ། རྩོལ་བ་ལས་བྱུང་ བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཐུན་དཔེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་བྱ་བ་ལ། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་ནམ་མཁའ་མཐུན་དཔེར་བྱས་ཏེ་སྒྲ་ཆོས་ཅན་རྟག་པར་ཐལ། ནམ་མཁའ་དང་ལུས་ཅན་མིན་པར་མཚུངས་པའ
Chinese
此外，这种反驳也像是未成立的反驳，因为先前没有根据，所以根据无法成立。如何不能成立呢？因为辩论者从努力产生的根据中确定了无常，所以才对反驳者说出了可以忍受的根据。 或者，这就像是不完整的根据例证，因为对根据的全部意义进行了争论。与未生相同的情况是，在陈述了先前的情况后，反驳者提出：声音，作为所立宗，应在言说或努力之前就是无常的，因为它在之前是努力产生的。或者，声音，作为所立宗，应是常的，因为它不是由努力产生的。这种陈述被认为是与未生相同情况的后续结论。对于此，先前的推论像是未成立的反驳，而后面的推论像是未确定的反驳。 与结果相同的情况是，对于先前的根据，反驳者提出努力产生的根据不是正确的，因为声音的努力产生在瓶子上没有。如果将瓶子的努力产生作为根据，那么声音上就没有成立。这种反驳被认为是与结果相同的后续结论。这也根据反驳者的想法而有三种变化：瓶子的作为在声音上没有，这是争论未成立的反驳，因为认为能成立的努力产生那个根据没有成立而争论的反驳。根据，即常与无常两者都没有，这是争论不共的反驳， 因为将根据从所立宗中排除，并且阻止了两个方面而争论的反驳。西藏人认为与结果相同，理解为相似，所以需要结果的后续结论和与之相似的后续结论，因为需要相似的处所和相似的属性。说这些是愚蠢的胡说八道，因为导师陈那说过：‘相似’这个词是对所有后续结论的总结。此外，如果二十四个后续结论都有一个相似的处所，那么就会变成四十八个后续结论，所以有智慧的人听到这些都会觉得这是个笑话，现在渴望成为智者的人中有很多这样的情况。与法相同的情况是：例如，声音是无常的，因为它是努力产生的。与不相似的例子是像虚空一样。反驳者以虚空作为相似的例子，提出声音，作为所立宗，应是常的，因为它与虚空和无身之物相似。
English
Furthermore, this refutation also appears to be an unestablished refutation, because since there was no prior basis, the basis cannot be established. How can it not be established? Because the debater, having determined impermanence from the basis of effort-produced, then states an acceptable basis to the opponent. Or, it is like an incomplete example of a basis, because the entire meaning of the basis is disputed. The case of 'similar to unborn' is that, after stating the previous case, the opponent proposes: sound, as the subject, should be impermanent prior to utterance or effort, because it is effort-produced prior to that. Or, sound, as the subject, should be permanent, because it is not produced from effort. This statement is considered a subsequent conclusion similar to the 'unborn' case. To this, the former inference is like an apparent unestablished refutation, and the latter is like an apparent uncertain refutation. The case of 'similar to result' is that, regarding the previous basis, the opponent proposes that the effort-produced basis is not valid, because the effort-production of sound is not present in the example of a pot. If the effort-production of a pot is stated as the basis, then it is not established in sound. This refutation is considered a subsequent conclusion similar to the 'result'. This also varies in three ways according to the intention of the refuter: 'The action of the pot is not present in sound,' which is a refutation arguing non-establishment, because it is a refutation arguing that the establishing basis of effort-production is not established. The basis, i.e., neither permanent nor impermanent, is a refutation arguing non-commonality, because it is a refutation arguing by excluding the basis from the subject and preventing both sides. Tibetans consider 'similar to result' as understanding similarity, so it requires the subsequent conclusion of the result and the subsequent conclusion similar to it, because it requires a similar locus and a similar property. Saying these are foolish nonsense, because the teacher Dignāga said: 'The word 'similar' is a summary of all subsequent conclusions.' Furthermore, if each of the twenty-four subsequent conclusions had a similar locus, then there would be forty-eight subsequent conclusions, so wise people would laugh upon hearing this, and there are many such cases among those who aspire to be wise these days. The case of 'similar in property' is: for example, sound is impermanent, because it is produced by effort. The dissimilar example is like space. The opponent, using space as a similar example, proposes that sound, as the subject, should be permanent, because it is similar to space and non-corporeal things. --------------------------------------------------------------------------------