Tibetan
་ན་ཞེས་སམ་བ་ལས་བེའུ་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ཞེས་པའི་ངག་དེས། མཚོ་སྐྱེས་དང་སྔོན་པོའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པ་ཙམ་ཞིག་གམ། བ་འགའ་ཞིག་ལས་བེའུ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 3-69 འོ་ན་མི་སྲིད་རྣམ་གཅོད་དང་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ལྟ་བུ་སྙམ་ན། དེ་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཆོས་དེ་ལ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ན། མི་སྲིད་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ པས་ཁྱབ་ཀྱང་། ཆོས་དེ་ལ་མི་སྲིད་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ན། ཆོས་དེ་ལ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བ་ལས་བེའུ་འབྱུང་ཞེས་པའི་ངག་དེ། ཁྱད་ཆོས་བེའུ་འབྱུང་བ་དེ། ཁྱད་གཞི་བ་ལང་མི་སྲིད་རྣམ་གཅོད་དུ་སྟོན་པའི་ངག་ཡིན་ཀྱང་། དེ་དེ་ལ་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དུ་སྟོན་པའི་ངག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ངག་དེས་བ་ལས་བེའུ་འབྱུང་སྲིད་པ་ཙམ་ཞིག་ བསྟན་གྱི། བ་ཡིན་ན་བེའུ་འབྱུང་བས་ཁྱབ་པ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནད་ཤེས་ན་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་རྒྱ་ཆེ་ལ། གཏན་ཚིགས་རྒྱ་ཆུང་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མི་ སྲིད་དེ། མི་ལྡན་གཅོད་པ་རྩོད་གཞིའི་ཆོས། །ཡིན་ན་འུ་བུ་རྩོད་པ་མེད། །ཅེས་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པར་བྱ་བ་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དང་ཞེས། འགོད་ཚུལ་ཡིན་འགོད་ཀྱི་དེ་སྐོར་ གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གཞིར་བཅས་ལ་ཆོས་ཅན་དེ་ཡིན་ན། གཏན་ཚིགས་དེ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་བཅས་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་རྟགས་ལས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་རྒྱ་ཆེ་བར་མ་ཟད། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དང་། 3-70 རྟགས་དེ་ཁྱབ་མཉམ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་ཀྱང་མི་སྲིད་དེ། གཞན་ལྡན་གཅོད་ན་རྗེས་འགྲོ་མེད། །ཅེས། རྟགས་དེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་ཡིན་ན་དེ་སྐོར་གྱི་མཐུན་དཔེ་རྣམ་ དག་མེད་པས་དེ་སྐོར་གྱི་རྗེས་འགྲོའི་ཚུལ་མི་འགྲུབ་པར་བཤད་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཚོན་སྦྱོར་མཐའ་དག་ལ་རྟགས་ཡང་དག་རེ་འཆོས་པ་དང་། མཉན་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་རྟགས་ ཡང་དག་ཡིན་ཞེས་སོགས་བབ་ཆོལ་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས། རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་རྣམ་གཉིས་ལ་བཤགས་སྡོམ་ཚུལ་བཞིན་བྱ་བར་རིགས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཉེས་པ་དེ་སངས་དགོས་ པའི་ཕྱིར་རོ།། །། ༈ འགྲེལ་པ་བཤད་པ། གཉིས་པ་འགྲེལ་པ་བཤད་པ་ལ། དེ་ཉིད་ཡིད་ཆེས་ལུང་དང་སྦྱར། །སྐབས་དོན་དབྱེ་བ་སོ་སོར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། སྒྲའི་རྣམ་གཅོད་ལུང་དང་སྦྱར། དོན་གྱི་རྣམ་གཅོད་ལུང་དང་ སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་གཅོད་ཀྱི་ངག་གསུམ་པོ་དེས་དོན་དེ་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་གཅོད་ནུས་ཞེས་པ་དེ། ས་པཎ་ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཟོ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་དད་པར། །ཞེས་སོགས་གྱི་གཞུང་གིས་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འཆད
Chinese
那么，像‘从牛产生小牛’这样的说法，仅仅是表明了莲花和蓝色的基础相同，或者仅仅是表明了从某些牛产生小牛吗？ 如果这样，那么‘非有遮’（misrid rnam chod）和‘非具遮’（milden rnam chod）的区别是什么呢？ 这两者之间是有区别的：如果一个法具有‘非具遮’，那么它必然具有‘非有遮’；但是，如果一个法具有‘非有遮’，那么它不一定具有‘非具遮’。 例如，‘从牛产生小牛’的说法，小牛产生的特性，是表明了作为基础的牛是非有遮的说法，但它不是表明牛是非具遮的说法。 因为这个说法仅仅是表明了从牛可能产生小牛，而不是表明只要是牛就必然产生小牛。 了解了这样的要点，如果所知对象范围广泛，而论证范围狭窄，那么作为同品方的论证是不可能的。 因为‘如果非具遮是争论的主题，那么就不会有争论’。 并且，‘对于可以推论的事物，必须确定其存在’，按照这种方式，如果作为基础的正确论证包含着‘如果是这个，那么必然是那个’的普遍性。 此外，不仅论证比所知对象范围更广，而且所知对象和论证范围相等也是不可能的。 因为‘如果遮止其他，就不会有随同’。 如果论证对于所知对象是‘遮止其他’，那么就不会有关于它的完全相同的例子，因此关于它的随同方式也无法成立。 因此，对于所有的比喻，随意地修改论证，或者说‘可听闻的声音是无常的’这样的论证是正确的等等，这些随意的说法，应该向法称（Dharmakīrti）和陈那（Dignāga）两位论理学大师忏悔，因为违背了他们的意图，必须消除这种过失。 解释: 第二部分是解释。将此与可信的经文联系起来，并分别解释案例的含义。第一部分是：将声音的区分与经文联系起来，并将含义的区分与经文联系起来。第一点是：这三种区分的说法能够消除意义上的不遍、过遍和不可能的三个错误，你萨迦班智达（Sa-paṇ）认为这是你自己的创造吗？ 不是的，因为法称（Dharmakīrti）的著作清楚地解释了这一点，如‘法的词语不同’等等。
English
So, does the statement 'a calf is born from a cow' merely indicate that the basis of lotus and blue are the same, or does it merely indicate that a calf is born from some cows? If so, what is the difference between 'non-existence exclusion' (misrid rnam chod) and 'non-possession exclusion' (milden rnam chod)? There is a difference between the two: if a dharma has 'non-possession exclusion', then it is necessarily 'non-existence exclusion'; however, if a dharma has 'non-existence exclusion', then it is not necessarily 'non-possession exclusion'. For example, the statement 'a calf is born from a cow', the characteristic of calf being born, is a statement indicating that the basis, the cow, is non-existence exclusion, but it is not a statement indicating that the cow is non-possession exclusion. Because this statement merely indicates that it is possible for a calf to be born from a cow, but it does not indicate that if it is a cow, then a calf is necessarily born. If one understands such key points, if the object of knowledge is broad, and the proof is narrow, then the proof of the homogeneous side is impossible. Because 'if non-possession exclusion is the subject of debate, then there will be no debate'. And, 'for things to be inferred, it must be certain that they exist', according to this way, if the correct proof as the basis includes the universality of 'if it is this, then it must be that'. Furthermore, not only is the proof broader than the object of knowledge, but it is also impossible for the object of knowledge and the proof to be equally extensive. Because 'if one excludes others, there will be no following'. If the proof is 'excluding others' for the object of knowledge, then there will be no completely identical examples regarding it, so the way of following regarding it cannot be established. Therefore, for all metaphors, arbitrarily modifying the proof, or saying that 'audible sound is impermanent' is a correct proof, etc., these arbitrary statements should be confessed to Dharmakīrti and Dignāga, the two masters of logic, because they violate their intentions, and this fault must be eliminated. Explanation: The second part is the explanation. Linking this with credible scriptures, and explaining the meanings of the cases separately. The first part is: linking the distinction of sound with scriptures, and linking the distinction of meaning with scriptures. The first point is: these three statements of distinction are able to eliminate the three errors of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility in meaning, do you, Sakya Pandita (Sa-paṇ), think this is your own creation? No, because Dharmakīrti's writings clearly explain this, such as 'the words of the Dharma are different', etc. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་པ་ལ། རང་འགྲེལ་ལས། མཚན་ཉིད་དོན་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་གཅོད་གསུམ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ། 3-71 སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་གཅོད་གསུམ་ལས་མ་འདས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་དད་པར། །བྱེད་པས་མི་ལྡན་པ་དག་དང་། །གཞན་པ་དག་དང་ལྡན་པ་དང་། །གཏན་མི་ལྡན་པ་རྣམ་ གཅོད་བྱེད། །དེ་སྦྱར་མེད་ཀྱང་བརྗོད་འདོད་ལས། །དེ་དོན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའང་། མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དང་། གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་དང་། མ་འབྲེལ་རྣམ་གཅོད་དང་གསུམ་པོ་རིམ་པ་ལྟར་མ་ ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་གཅོད་པའི་ངག་ཡིན་ལ། སྒྲས་ཇི་ལྟར་གཅོད་པ་ལྟར་དོན་ཡང་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གཅོད་པས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་ལས་མི་འདའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས། དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་གཅོད་ཚུལ་རང་བཟོ་མ་ཡིན་པར་གཞུང་ལས་བསྟན་ཚུལ་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། དེ་གཞུང་ལས་ བསྟན་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། བདག་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཞེས་པས། གཞན་དོན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་ སྐྱོན་སེལ་ཚུལ་བསྟན། འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། ཅེས་པ་དེས། གཞན་དོན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སེལ་ཚུལ་བསྟན། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དེས། དེ་ལ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སེལ་ཚུལ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། 3-72 ཞེས་འཆད་པ་ལ། རང་འགྲེལ་ལས། དེ་ཉིད་སློབ་དཔོན་གྱིས། མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གཅོད་ཀྱི་སྐབས་སུ་བདག་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག །ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པས་ཁྱབ་ཆེས་པ་གཅོད་ཅིང་། འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། །ཅེས་པས་མ་ཁྱབ་པ་གཅོད་ལ། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །བསལ་པ་གནོད་ དང་ལྷག་མ་ལ། །མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་མི་སྲིད་གཅོད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །འོ་ན། ངོ་བོ་སོགས་ཟུར་ལྔ་པོ་དེས། གཞན་དོན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ། སྐྱོན་གསུམ་གཅོད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱ་སྙམ་ན། བཤད་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་ངོ་བོའི་དོན་སོགས་ཆོས་ལྔ་ཚང་བ་དེས། གཞན་དོན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ་མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་གསུམ་ཆར་གཅོད་ ནུས་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཟུར་ལྔའི་ནང་ཚན་སོ་སོས་སྐྱོན་གཅོད་ཚུལ་ཡོད་དེ། ངོ་བོ་སོགས་ཟུར་བཞིས་གཞན་དོན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པ་སེལ། འདོད་པ་ཞེས་པའི་ ཟུར་དེས། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། རིམ་བཞིན། སྐབས་དེའི་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ངོ
Chinese
在《自释》中说：‘正如从体性的意义上来说，有三种决断一样，所有的声音也都不超出三种决断。’如经中所说：‘以法的词句差别，与不具备者，与具备其他者，与完全不具备者，进行决断。即使不结合，也能从表达的意愿中，领悟其意义。’所说的也是，不具备决断、具备其他决断和无关联决断这三种，依次是遮止不遍、遍过和不可能的三种过失的言语。声音如何决断，意义也同样如此决断，因此不会超出体性的三种过失。’ 第二，如果将体性的所有过失都归纳为不遍、遍过和不可能三种过失，那么这种遮止过失的方式，不是自创的，而是经典中如何阐述的呢？经典中确实有阐述的方式。法称论师说：‘自性词句本体的声音，与未排除者一起，是遣除相违的。’因此，阐述了遣除于他义正方遍过之过失的方式。‘意欲’一词遣除不遍。因此，阐述了遣除于他义正方不遍之过失的方式。‘所立承许方体性’等等，因此，阐述了遣除其中的不可能之过失的方式。 在解释时，《自释》中说：‘导师说：在体性的决断中，自性词句本体的声音，与未排除者一起，是遣除相违的。’因此遮止了遍过。‘意欲’一词遣除不遍。因此遮止了不遍。‘所立承许方体性，彼等无有方，排除损害和剩余，体性不成立故。’意在遮止不可能。 那么，本体等五个部分，如何于他义正方，遮止三种过失呢？应当解释：一般来说，本体等五法圆满具备，能够遮止于他义正方的不遍、遍过和不可能三种过失，因为这是它的体性。然而，五部分的各个部分，也有遮止过失的方式。本体等四个部分，遮止于他义正方的遍过。‘意欲’这个部分，遣除其中的不遍之过失。首先是成立的，依次是，当时为了驳斥对方的本体。
English
In the 'Self-Commentary,' it says: 'Just as there are three determinations from the perspective of the meaning of characteristics, all sounds also do not exceed three determinations.' As it is said in the scriptures: 'With the difference of words of Dharma, those who do not possess, those who possess others, and those who completely do not possess, make determinations. Even if not combined, one can understand its meaning from the intention of expression.' What is said is also that the three determinations of non-possession, possession of others, and non-relation are, in order, the words that prevent the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility. How sound determines, so does meaning also determine, therefore it does not exceed the three faults of characteristics. Secondly, if all the faults of characteristics are summarized into the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility, then how is this method of preventing faults not self-made, but explained in the scriptures? There is indeed a way of explaining it in the scriptures. Dharmakirti says: 'The sound of the essence of the self-nature word, together with what is not eliminated, is what eliminates the contradiction.' Therefore, it explains the way to eliminate the fault of over-pervasion in the correct aspect of the other meaning. The word 'intention' eliminates non-pervasion. Therefore, it explains the way to eliminate the fault of non-pervasion in the correct aspect of the other meaning. 'The characteristic of the accepted aspect to be proven,' etc., therefore, it explains the way to eliminate the fault of impossibility in it. In the explanation, the 'Self-Commentary' says: 'The teacher said: In the determination of characteristics, the sound of the essence of the self-nature word, together with what is not eliminated, is what eliminates the contradiction.' Therefore, it prevents over-pervasion. The word 'intention' eliminates non-pervasion. Therefore, it prevents non-pervasion. 'The characteristic of the accepted aspect to be proven, these have no aspect, eliminating harm and remainder, because the characteristic does not apply.' It intends to prevent impossibility. Then, how do the five parts of essence, etc., prevent the three faults in the correct aspect of the other meaning? It should be explained: Generally speaking, the complete possession of the five dharmas of essence, etc., can prevent the three faults of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility in the correct aspect of the other meaning, because this is its characteristic. However, each of the five parts also has a way to prevent faults. The four parts of essence, etc., prevent over-pervasion in the correct aspect of the other meaning. The part called 'intention' eliminates the fault of non-pervasion in it. First, it is established, in order, the essence of the opponent at that time for refutation. --------------------------------------------------------------------------------