Tibetan
་བའི་རྟགས་གཉིས་པ་རང་མཚན་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་འཇལ་བའི་ཚེ་ན་སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱར་འཇོག་དགོས་ཏེ། 2-723 སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་ཀྱི་རྗེས་དཔག་དེས། སྒྲ་མི་རྟག་པ་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་འཇལ་བའི་ཚེ་ན། རློམ་ཚོད་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་རང་མཚན་དང་། སོང་ཚོད་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་གཞལ་ བྱར་སོང་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཚད་མ་ལ་མངོན་རྗེས་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཀོད་པས་ཆོག་པར་སོང་བ་ལ། གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྟགས་བཀོད་པ་ལ་དགོས་ནུས་ཅི་ཞིག་ཡོད་ཅེ་ན། འཇུག་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་ལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། སྤྱིར་ གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ནུས་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་དེ། རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་འཇལ་བའི་ཚེ། ལྐོག་གྱུར་དེའི་དོན་སྤྱིའི་གཞལ་བྱར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་འདི་ངེས་པར་དྲན་ དངོས་སོ། །དོན་འདི་དག་ནི་རྣམ་རིགས་གཉིས་ཆར་གྱི་སྙིང་པོ་བསྡུས་པའི་བཅུད་ཡིན་ཏེ། འཇུག་ཚུལ་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས། ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཡོད་ནས་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་མ་ ཡིན་གྱི། འཇལ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་གྱུར་གྱི་རང་མཚན་རང་གིས་འཇལ་བ་དང་། ལྐོག་གྱུར་གྱི་རང་མཚན་གཞན་ལས་འཇལ་བ་ལ་དགོངས་ནས་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡི། ། 2-724 རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད། །ཅེས་དང་། གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། རྩ་བའི་རྩོད་སྤོང་གཉིས་པ་ལ་ཁོ་ན་རེ། དོན་སྤྱི་ གཞལ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་ལ་འཕྲོས་ནས། ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་ཟླ་གཉིས་དེ་གཞལ་བྱ་གསུམ་པ་ཡིན་པར་ཐལ། བུམ་པའི་དོན་སྤྱི་དེ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་ གཉིས་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག །དེ་གཉིས་རང་མཚན་མིན་མཉམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། མེད་པ་གསལ་བ་དེ་གཞལ་བྱར་བཞག་པ་ལ་དགོས་ནུས་མེད། དོན་སྤྱི་གཞལ་བྱར་བཞག་པ་ ལ་དགོས་ནུས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཟླ་གཉིས་དེ་ལ་ཟླ་བ་རང་མཚན་པར་ཞེན་ཞུགས་ཐོབ་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་ན་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་གི་དབང་ཤེས་དེ་ཚད་མ་གསུམ་ པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གཉིས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞལ་བྱར་བཞག་པ་ལ་དགོས་ནུས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་སྒྲ་མི་རྟག་པ་རང་མཚན་པ་ མ་ཡིན་ཡང་། ཁྱོད་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཞེན་ནས་ཞུགས་པས་འཇུག་ཡུལ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་རང་མཚན་པ་དེ་ཐོབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མེད་པ་གསལ་བ་དེ
Chinese
当以他者的体性衡量自性时，自性之第二个特征必须被设定为共相的衡量对象。 例如，通过‘声音是无常的’这一推论来理解声音的无常时，在推测层面，声音的无常是自性；而在结论层面，声音无常的共相则成为衡量对象。那么，既然已经通过‘衡量对象被确定为自性和隐蔽’来确立量为现量和比量两种，为什么还要加上‘衡量对象被确定为自相和共相两种’这样的特征呢？ 这是因为，通过进入方式的衡量对象——自性具有显现和隐蔽两种，可以推断出一般而言，衡量对象具有自相和共相两种。当通过理证来衡量隐蔽的进入对象时，该隐蔽对象的共相就已经成为了衡量对象。务必记住这一点。 这些要点是汇集了两种理类之精华的精髓。正如自释中所说：‘通过进入方式的自相和共相’，并非因为衡量对象有两种才说有两种，而是考虑到衡量方式，即显现的自性通过自身衡量，隐蔽的自性通过他者衡量，所以才说有两种。正如《释量论》中所说：‘为了理解自和他者的体性，衡量对象被认为是两种。’以及‘因为衡量对象有两种，所以量有两种，因为有能力和没有能力实现目标。’ 在第二个驳斥根本的辩论中，对方提出：既然已经承认共相是衡量对象，那么在二月显现的迷乱识中所显现的两个月亮，也应成为第三种衡量对象。因为瓶子的共相是通过进入方式的第二种衡量对象。对方认为这两者都同样不是自性。对此，我方回答说：这并不普遍成立，因为将不存在的事物设定为衡量对象是没有必要的，而将共相设定为衡量对象是有必要的。 对方追问：为什么说将不存在的事物设定为衡量对象是没有必要的？我方回答：因为对于那两个月亮，既没有认为其是月亮自性的执着，也没有进入，更没有获得。如果存在，那么二月显现的迷乱识将成为第三种量，这是不合理的。 为了证明第二个特征，我方提出：声音无常的共相，作为讨论的对象，被设定为衡量对象是有必要的，即使你不是声音无常的自性，但因为作为衡量者的量执着于声音无常并进入，所以能够获得进入对象——声音无常的自性。那么，将不存在的事物设定为衡量对象又有什么用呢？
English
When measuring a self-characteristic by the nature of another, the second characteristic of self-characteristic must be established as the object of measurement for universals. For example, when understanding the impermanence of sound through the inference 'sound is impermanent,' in the aspect of assumption, the impermanence of sound is a self-characteristic; while in the aspect of conclusion, the universal of the impermanence of sound becomes the object of measurement. Now, since it has already been established that valid cognition is definitively two types—perception and inference—by stating 'the object of measurement is definitively self-characteristic, being either manifest or hidden,' what necessity or function is there in adding the characteristic 'the object of measurement is definitively two types—self-characteristic and universal?' This is because, due to the reason that the object of measurement by way of entering—the self-characteristic—has two aspects, manifest and hidden, it can be inferred that, in general, the object of measurement has two aspects, self-characteristic and universal. When measuring a hidden object of entry by relying on a sign, the universal of that hidden object is already established as the object of measurement. It is essential to remember this point. These points are the essence, the condensed quintessence of both types of treatises on valid cognition. As the auto-commentary states: 'Self-characteristic and universal by way of entering,' it is not that two objects of measurement are spoken of as two because there are two objects, but rather it is with regard to the manner of measurement, that is, the manifest self-characteristic is measured by itself, and the hidden self-characteristic is measured by another. As stated in the Commentary on Valid Cognition: 'For the understanding of the nature of self and other, the object of measurement is considered to be two.' And 'Because there are two objects of measurement, there are two valid cognitions, due to the ability and inability to perform a function.' In the second refutation of the root text, the opponent argues: Continuing from the admission that the universal is an object of measurement, the two moons appearing to the sense consciousness of double vision should be a third object of measurement, since the universal of a pot is the second object of measurement by way of entering. The opponent claims that these two are equally not self-characteristics. In response, we say: This is not universally true, because there is no necessity or function in establishing a non-existent thing as an object of measurement, whereas there is a necessity or function in establishing a universal as an object of measurement. The opponent asks: Why is it said that there is no necessity in establishing a non-existent thing as an object of measurement? We reply: Because with regard to those two moons, there is neither adherence to the belief that they are self-characteristic moons, nor entry, nor attainment. If there were, then the sense consciousness of double vision would become a third valid cognition, which is a fault. To establish the second reason, we propose: The universal of the impermanence of sound, as the subject of discussion, it is necessary to establish it as an object of measurement, because even though you are not the self-characteristic of the impermanence of sound, the valid cognition that measures you adheres to and enters into the impermanence of sound, and therefore is able to attain the object of entry—the self-characteristic of the impermanence of sound. So, what is the use of establishing a non-existent thing as an object of measurement? -------------------------------------------------------------------------------- ་གང་ཡིན་སྙམ་ན། 2-725