Tibetan
་མི་འཛིན་ལ། བློ་ལ་མ་ཤར་ན་ཡུལ་ཉིད་མ་ཡིན་ པས་ཕན་ཚུན་འདྲ་བར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དོན་གོ་བ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་པ་དཔྱད་པར་བྱ་བའི་གནས་ཡིན་ཏེ། བློ་གང་ལ་དེའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་ན་བློ་དེའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་། རྣམ་པ་ཤར་ན་བློ་དེའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་དགོས་ཞེས་བསྟན་པས། 2-715 དེ་ལྟར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ཟག་སོ་སོའི་དབང་ཤེས་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྣང་ཡུལ་དང་འཇུག་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་ རིག་རྣམ་མེད་པ་དག་གི་ལུགས་ལྟར་ན། རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་པར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་འདི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་ནས། མཁན་ཆེན་གཡག་ཕྲུག་སངས་རྒྱས་དཔལ་དང་། པཎ་ཆེན་ དངོས་གྲུབ་དཔལ་འབར་སོགས་རང་རིག་ལ་ཡུལ་མེད་ཅེས་གསུངས་མོད། ད་དུང་དཀའ་བའི་གནས་ལས་མ་གྲོལ་ཏེ། རང་ལ་ཤར་ན་རང་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་པ་དེས། བློ་དེ་ལ་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པ་ཤར་ ན། ཡུལ་དེ་བློ་དེའི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་བསྟན་ལ། མ་ཤར་ན་ནི་དེ་ཡུལ་མིན། །ཞེས་པ་དེས། བློ་དེ་ལ་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པ་མ་ཤར་ན། ཡུལ་དེ་བློ་དེའི་ ཡུལ་མིན་པའི་ཁྱབ་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་རང་གིས་དཔྱད་མ་དཔྱད་གཉིས་ཆར་གྱི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་ཡོད་ཅིང་། དཔྱད་པའི་ཚེ་སྣང་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་མེད་ཀྱང་མ་དཔྱད་པའི་ ཚེ་སྣང་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་ཁས་ལེན་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་འདུའི་ཕུང་པོར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ལྟར་ན་འདི་ཕྱོགས་སྔ་ལ་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་སྟོན་པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ།། །། 2-716 ༈ རང་ལུགས་གཟུང་ཡུལ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ནི། གཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ནི་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ནར་ངེས་ཏེ། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཁོ་ན་རེ། རང་ ལུགས་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་འཆད་པའི་ཚེ། གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་སྨྲ་བ་ནི་འབྲེལ་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་གང་ཡང་འཆད་རྒྱུ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་སྙམ་ ན། རིགས་གཏེར་མཛད་པས་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ་འཆད་པའི་ཚེ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ན། །ཞེས་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་བཅད་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འདིའི་ཕྱོགས་སྔ་མས། གཟུང་ཡུལ་གསུམ་དུ་འདོད་ པ་བཀག་ནས། རང་ལུགས་གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་གཅིག་པུར་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡུལ་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཞེན་ཡུལ་འཇུག་ཡུལ་གསུམ་དུ་བཤད་པ་དེ། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་གཅིག་པོ་དེ་ལ་བློ་ ཐ་དད་ཀྱིས་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་ལོགས་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དེ་ཡང་། གནས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་
Chinese
如果（心的）认知中没有显现，那么它就不是（心的）对境，因为彼此不了解，所以不可能理解意义。’这句话是需要考察的地方。它表明，如果某种事物的形象没有在某个心中显现，那么它就不是那个心的对境；如果形象显现了，那么它必须是那个心非共同的对境。 因此，不能这样承认，因为每个人的根识都有共同的所取境，并且有共同的显现境和行境。而且，按照自证无相者的观点，自证将会有没有对境的过失。引用这段话作为论据，堪布雅克普桑杰贝（Khenchen Yakphuk Sangye Pel）和班禅多吉贝巴（Panchen Ngodrup Pelbar）等人说自证没有对境。但这仍然没有解决困难，因为‘如果显现在自己心中，那就是自己的对境’这句话表明，如果某个对境的形象显现在某个心中，那么那个对境就是那个心非共同的对境。而‘如果没有显现，那么它就不是对境’这句话表明，如果某个对境的形象没有在某个心中显现，那么那个对境就不是那个心的对境。 如果你们这样认为，那么无论你是否进行分析，都有共同的所取境。虽然在分析时没有共同的显现境，但在不分析时却承认有共同的显现境，这就会产生自相矛盾。在我看来，这仅仅是揭示了前述观点中的自相矛盾，因为这可以从前面所说的内容中得知。 第二，关于自宗，所取境的所量是唯一的自相，因为已经遮止了总相和无为法是所取境。那么，有人会想，在阐述自宗对境的分类时，‘如果是所取境，那么它一定是自相’这种说法是完全不相关的，因为没有任何对境的分类被阐述。 对此，《理智宝藏论》（Rikter）的作者在阐述对境的分类时说：‘所量是唯一的自相。’这句话并非没有区分，因为这主要是为了遮止前述观点认为有三种所取境，从而使人们了解自宗的所取境是唯一的自相。并且，将对境分为所取境、执著境和行境三种，这只是从不同的心如何作用于唯一的自相所取境的角度来区分的，实际上并没有不同的事物。总的来说，将所量分为两种，也是从情况的角度来区分的。
English
If it does not appear in the (mind's) cognition, then it is not the (mind's) object, because they do not understand each other, so it is impossible to understand the meaning.' This statement is a place to be examined. It shows that if the image of something does not appear in a certain mind, then it is not the object of that mind; and if the image appears, then it must be the non-common object of that mind. Therefore, it cannot be admitted, because each person's root consciousness has a common apprehended object, and there are also common appearing objects and acting objects. Moreover, according to the view of those who hold self-awareness to be without aspects, there would be the fault of self-awareness having no object. Quoting this passage as an argument, Khenchen Yakphuk Sangye Pel and Panchen Ngodrup Pelbar and others said that self-awareness has no object. But this still does not solve the difficulty, because the statement 'If it appears in one's own mind, then it is one's own object' shows that if the image of a certain object appears in a certain mind, then that object is the non-common object of that mind. And the statement 'If it does not appear, then it is not an object' shows that if the image of a certain object does not appear in a certain mind, then that object is not the object of that mind. If you think so, then whether you analyze or not, there is a common apprehended object. Although there is no common appearing object when analyzing, it is said that a common appearing object is admitted when not analyzing, which leads to a mass of contradictions. In my opinion, this is merely revealing the contradiction in the previous view, because this can be known from what has been said before. Second, regarding our own system, the object to be measured of the apprehended object is definitely only one own-characteristic, because it has already been prevented that generalities and unconditioned things are apprehended objects. Then, someone might think that when explaining the divisions of objects in our own system, the statement 'If it is an apprehended object, then it must be an own-characteristic' is completely irrelevant, because no division of objects has been explained. In response, when the author of the Treasury of Logic (Rikter) explains the divisions of objects, he says: 'The object to be measured is only one own-characteristic.' This statement is not without distinction, because it is mainly to prevent the previous view from holding that there are three apprehended objects, so that people can understand that the apprehended object of our own system is only one own-characteristic. And the division of objects into three: apprehended object, object of attachment, and acting object, is only a distinction from the perspective of how different minds act on the one own-characteristic apprehended object, and there is actually no different thing. In general, the division of the object to be measured into two is also a distinction from the perspective of the situation. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ནས་རང་མཚན་གཅིག་པུར་འདུའོ། །ཞེས་གཞལ་བྱའི་དབྱེ་བསྡུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྙམ་ན། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལྟ་བུ་ཞིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡུལ་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། 2-717 རང་འཛིན་དོན་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་མངོན་གྱུར་དུ་འཇལ་བའི་ཚེ་གཟུང་ཡུལ། རང་འཇལ་བྱེད་རྗེས་དཔག་གིས་ལྐོག་གྱུར་དུ་འཇལ་བའི་ཚེ་ཞེན་ཡུལ། འཇལ་བྱེད་དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་བུས་འཇུག་པ་ ན་མི་བསླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ན། །ཞེས་དང་། རང་འགྲེལ་ལས། རང་མཚན་དེ་ཉིད་དངོས་སུ་འཇལ་ན་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ལ། ལྐོག་གྱུར་ འཇལ་ན་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ཞིང་གཉིས་ཀའང་སྐྱེས་བུས་འཇུག་ན་མི་བསླུ་བས་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་།། །། ༈ རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ། འཁྲུལ་ཤེས་གཟུང་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁྲུལ་ཤེས་གཟུང་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་ སྤང་། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི། ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་། གཞན་དང་མཚུངས་པ་སྤང་། མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྤང་། དགག་པ་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པར་ཐལ་བ་ སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁོ་ན་རེ། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས། མཚན་ཉིད་གཉིས་གཞལ་བྱ། །ཞེས་གཞལ་བྱ་རང་སྤྱི་གཉིས་སུ་བཤད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་ པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ། ཕྱོགས་གླང་ཡབ་སྲས་ཀྱིས། །གཟུང་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་ཡོད་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་མ་ཡིན་གྱི། རང་མཚན་གཅིག་པོ་དེ་ལ། ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། 2-718 རང་མཚན་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་མམ། རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་གྱུར་དུ་འཇལ་བའི་སྒོ་ནས་རང་མཚན་གཞལ་བྱར་བཞག །རྗེས་དཔག་གིས་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ལྐོག་གྱུར་དུ་འཇལ་བའི་ཆ་ནས། སྤྱི་མཚན་གཞལ་ བྱར་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལ། ཡུལ་གཉིས་བཞེད་པས་གནོད་ཅེ་ན། །འཇུག་ཚུལ་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས། །ཞེས་པའི་རྩ་འགྲེལ་བྱུང་། འདིར་འུ་ཡུག་པ་རིགས་སེང་སོགས་གཞལ་བྱ་ལ་ རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པཎྚི་ཏའི་དགོངས་པར་མཛད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། འཇལ་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱར་རང་ལུགས་ལ་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱི་ མཚན་གཞལ་བྱ་མིན་ན། རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་པ་ཟློག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། མཁས་པ་པཎ་ཤཱཀ་སོགས། འཇུག་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་གཞུང་འདིའི་དགོངས་པར་མཛད་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟགས་ ཡང་དག་གང་དང་གང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་རྟགས་ཅན་རྗེས་དཔག་དེའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན
Chinese
因此，为了了解可量测对象的分类，需要理解这一点。那么，这是如何理解的呢？例如，对于色处（gzugs kyi skye mched，色蕴的生起之处）来说，它有理由被安立在三个领域中， 因为在通过自持义识（rang 'dzin don rig，自持意义的意识）现量（mngon sum，直接感知）来量测时，它是所取境（gzung yul，被认知对象）；在通过自量测作用的后比量（rjes dpag，推理）来隐蔽地量测时，它是执著境（zhen yul，执着的对象）；由于依靠这两种量测方式，人们的行动不会被欺骗，所以它成为了行动境（'jug yul，行动的对象）。这就是所解释的内容。其中说到：‘可量测对象仅仅是自相（rang mtshan，自身特征）。’并且在自释中说：‘如果直接量测自相，那就是所取境；如果隐蔽地量测，那就是执著境；两者都是人们行动时不会被欺骗的行动境。’ 驳斥争论：驳斥关于错觉识（'khrul shes，错误的认知）没有所取境的争论。 第三部分是驳斥争论，分为两部分：驳斥关于错觉识没有所取境的争论；驳斥关于所取境仅仅是自相的争论。第一部分有四点：驳斥与经文相违背的观点；驳斥与他者相同的观点；驳斥与经验相违背的观点；驳斥否定性推论无法成立的观点。 第一点是：有人说，陈那（Phyogs glang，印度佛教逻辑学家）论师说：‘两种特征是可量测的。’认为将可量测对象分为自相和共相（spyi，普遍特征）两种是不合理的，因为如果是所取境，那么它必然是自相。这是不周遍的，因为陈那父子（Phyogs glang yab sras，陈那及其后继者）并不是因为所取境的可量测对象有自相和共相两种才说可量测对象有两种，而是因为仅仅是对于自相，通过两种量测方式的作用，才说可量测对象有两种。 因为通过现量或者说通过现前量测自身本质的方式，自相被安立为可量测对象；从通过后比量以共相的方式隐蔽地量测的角度来看，共相被安立为可量测对象。这就是所解释的内容。其中说到：‘如果认为存在两个境，这会有损害吗？’‘从作用方式的角度来看，存在自相和共相两种。’这样的根本颂和解释出现了。在这里，有人认为可量测对象被自相所周遍是萨迦班智达（Sa skya paNDi ta，萨迦派著名学者）的观点，这是不合理的，因为这与自宗承认从量测方式的角度来看共相是可量测对象相违背，并且如果共相不是可量测对象，那么就无法避免后比量不是量测。还有人认为行动境被自相所周遍是本论的观点，这也是不合理的，因为任何正确的因（rtags，理由、征兆）的所证（bsgrub bya，需要证明的事物）都必须确定为有法（rtags can，具有该理由的事物）的后比量的行动境，否则...
English
Therefore, in order to understand the classification of measurable objects, it is necessary to understand this. How is this understood? For example, in the case of the sense-sphere of form (gzugs kyi skye mched), there is a reason for it to be established in three domains, because when measuring with direct perception (mngon sum) by the self-grasping awareness (rang 'dzin don rig), it is the object of apprehension (gzung yul); when measuring covertly with subsequent inference (rjes dpag) that measures itself, it is the object of attachment (zhen yul); because relying on these two methods of measurement, people's actions are not deceived, it becomes the object of action ('jug yul). This is what is explained. It says: 'The measurable object is only the own-character (rang mtshan).' And in the self-commentary, it says: 'If the own-character is measured directly, it is the object of apprehension; if it is measured covertly, it is the object of attachment; and both are objects of action because people's actions are not deceived.' Refuting arguments: Refuting the argument that mistaken consciousness ('khrul shes) has no object of apprehension. The third part is refuting arguments, which is divided into two parts: refuting the argument that mistaken consciousness has no object of apprehension; refuting the argument that the object of apprehension is only the own-character. The first part has four points: refuting the view that contradicts the scriptures; refuting the view that is the same as others; refuting the view that contradicts experience; refuting the fallacy that the negation cannot be established by valid cognition. The first point is: Someone says that Master Dignāga (Phyogs glang) said: 'Two characteristics are measurable.' It is unreasonable to divide the measurable object into two, own-character and universal (spyi), because if it is an object of apprehension, then it must be an own-character. This is not pervasive, because Dignāga and his sons (Phyogs glang yab sras) did not say that there are two measurable objects because the measurable object of apprehension has two, own-character and universal, but only because, for the own-character alone, through the function of two methods of measurement, it is said that there are two measurable objects. Because the own-character is established as a measurable object through direct perception or through measuring the essence of itself directly; from the perspective of measuring covertly in the manner of a universal through subsequent inference, the universal is established as a measurable object. This is what is explained. It says: 'If it is thought that there are two objects, will this cause harm?' 'From the perspective of the mode of operation, there are two, own-character and universal.' Such root verses and explanations appear. Here, some people think that the measurable object being pervaded by the own-character is the view of Sakya Paṇḍita (Sa skya paNDi ta), which is unreasonable, because this contradicts the self-tradition's acceptance that the universal is a measurable object from the perspective of the method of measurement, and if the universal is not a measurable object, then it is impossible to avoid subsequent inference not being valid cognition. Others think that the object of action being pervaded by the own-character is the view of this text, which is also unreasonable, because whatever valid reason (rtags) and whatever is to be proven (bsgrub bya) must be determined as the object of action of the subsequent inference of the subject (rtags can), otherwise... --------------------------------------------------------------------------------