Tibetan
་དུ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བའི་ ཕྱིར་རོ། །འོ་ན། ཁྱོད་རང་གིས་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ན་རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་པ་ལ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་བའི་རྩོད་པ་དང་རྩོད་ལན་དུ། འཇུག་ཚུལ་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་གཉིས་གིས་གཟུང་ཡུལ་ཞེས་བཤད་པ་གཉིས་ཆར་ལ་འབྲེལ་མེད་དེ། 2-719 གཟུང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ལ་གཞལ་བྱ་གཉིས་བཤད་པ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་འཕེན་པ་མཁས་པའི་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ལན་དུ་ཡང་། སྤྱིར་གཞལ་བྱ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ བ་ཡིན་གྱི། གཟུང་ཡུལ་ལ་གཉིས་སུ་མ་བཤད་ཅེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ན། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་ གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པས། བླང་དོར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མེད་ལ་འཇུག་གི །དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་འཇུག་སྟེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རང་གི་མཚན་ ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་རྣམས་ཀྱི། །དོན་བྱ་དེ་ལས་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། མེད་པ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་ཅེ་ན་ཁོ་བོའང་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ཞེས་བཤད་ པས། རྣམ་རིགས་ཀྱི་གཞུང་དེ་རྣམས་ཁོག་སྒྲིག་དགོས་པས། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་གཞུང་དེ་རྣམས་ཀྱི་དངོས་བསྟན་གྱི་གཞལ་བྱ་ཡང་གཟུང་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་ངེས་སམ་ཞེ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་གཟུང་ ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པར་སྨྲས་པ་ལ་རྩོད་པ་དང་། རྩོད་ལན་དེ་ལྟར་འདེབས་དགོས་པ་ནི། ཕྱོགས་སྔའི་གནད་ཀྱིས་ཤེས་དགོས་ཏེ། གཟུང་ཡུལ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་མེད་པ་གསལ་བ་དང་གསུམ་དུ་ཁས་བླངས་པས། 2-720 ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་དོགས་པ་དེ་ངེས་པར་སྐྱེ་ཞིང་དེ་གསལ་དགོས་པའི་ཕྱིར། རྣམ་རིགས་ཀྱི་གཞུང་གཉིས་ཁོག་སྒྲིག་ཅིས་ཀྱང་དགོས་མོད། རྣམ་འགྲེལ་གྱི་གཞུང་གཉིས་ཀྱི་དངོས་བསྟན་གྱི་གཞལ་བྱ་ནི་རང་ མཚན་སྤྱི་ཙམ་ཡིན་གྱི། གཟུང་ཡུལ་ཁོ་ནར་མ་ངེས། རིགས་གཏེར་གྱི་གཞུང་དེའི་དངོས་བསྟན་གྱི་གཞལ་བྱ་ནི་གཟུང་ཡུལ་ཁོ་ནར་བྱེད་དགོས་ཏེ། ཕྱོགས་སྔ་མས་གཟུང་ཡུལ་གསུམ་དུ་འདོད་པ་བཀག་ནས། རང་ལུགས་གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་གཅིག་ཁོ་ནར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་རིག་གཉིས་ཆར་གྱི་སྙིང་པོ་དྲིལ་ན་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ། སྤྱིར་གཞལ་བྱ་ཙམ་ལ་རང་སྤྱི་ གཉིས་སུ་བཤད་ནས། དེ་ཡང་གནས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པུར་བསྡུས་པའི་ཚེ། འོ་ན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་སྤྱི་གཉིས་མ་ངེས་པར་ཐལ། གནས་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞལ་བྱ་རང་ མཚན་གཅིག་པུར་འདུ་བའི་ཕྱིར་ཟེར་ན་མ་ཁྱབ་སྟེ། གནས་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་དེ་ཉིད་ཚད་མས་མཇལ་བའི་ཚེ་ན། རང་གི་ངོ་བོས་འཇལ་བ་དང་། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་འ
Chinese
因为这将导致所要成立的真实存在（yang dag，真实）被其自相所遍及。 那么，如果你们承认所取境（zung yul，对象）是自相所遍及的，那么在关于‘可量（gzhal bya，可测量物）分为二’的辩论和答辩中，以进入方式而言，说自相和共相二者都是所取境，这二者之间没有任何关联。 2-719 因为对所取境被自相所遍及提出与‘可量分为二’相矛盾的责难，并不是智者的行为。而且，对此的回答也仅仅是：‘一般来说，可量分为二，但并没有说所取境分为二’就足够了。 此外，在《自释》（rang 'grel，自释）中说：‘可量唯是自相。’其中说：‘识的对境唯是自相，因此，所有的取舍都取决于自相的有无。’因为对于不能起作用的事物，没有需要的效用，所以不涉及。如《释量论》（rnam 'grel，量释）中说：‘自相是唯一的量，有无二者皆是观察。所作之事由此成就。’以及‘因为无不是可量，若说唯一我也赞同。’ 因此，必须整合这些量论的论典。如果问：《释量论》这些论典的直接所示的可量，也一定是所取境的自相吗？’我们之所以要对所取境被自相所遍及进行辩论和答辩，是因为必须了解前者的要点。因为已经承认所取境没有自相和共相二者，而是三者。 2-720 因此，必须产生对前者的怀疑，并且必须澄清这一点。量论的两个论典无论如何都需要整合，但是《释量论》两个论典的直接所示的可量仅仅是自相和共相，并不一定是所取境。而《量源论》（rigs gter，理藏）的论典的直接所示的可量必须仅仅是所取境，因为这是在驳斥前者认为所取境是三者，并成立自宗所取境唯是自相的场合。 因此，如果将量论二者的精髓提炼出来，就是这样：前面，一般而言，可量分为自相和共相二者，而且，如果从状态的角度将可量归纳为唯一的自相，那么，可量不一定是自相和共相二者，因为从状态的角度可量归纳为唯一的自相。如果这样说，那是不周遍的，因为当以量来衡量状态的可量时，是以自己的体性来衡量，还是以他者的体性来衡量呢？
English
Because this would lead to the truly existent (yang dag, true) to be pervaded by its own characteristic. Then, if you admit that the object of apprehension (zung yul, object) is pervaded by its own characteristic, then in the debate and response regarding 'the measurable (gzhal bya, measurable) is divided into two,' in terms of the way of entering, saying that both own-characteristic and general characteristic are objects of apprehension, there is no connection between these two. 2-719 Because raising the fault that the object of apprehension being pervaded by its own characteristic contradicts 'the measurable being divided into two' is not the behavior of a wise person. Moreover, the response to this is also merely: 'In general, the measurable is divided into two, but it was not said that the object of apprehension is divided into two' is sufficient. Furthermore, in the 'Self-Commentary' (rang 'grel, self-commentary) it says: 'The measurable is only own-characteristic.' Among them it says: 'The object of consciousness is only its own characteristic, therefore, all acceptance and rejection depend on the presence or absence of its own characteristic.' Because for things that cannot function, there is no needed utility, so it is not involved. As the 'Commentary on Valid Cognition' (rnam 'grel, commentary on valid cognition) says: 'Own-characteristic is the only measure, both presence and absence are examined. The task to be done is accomplished from this.' And 'Because absence is not measurable, if you say it is unique, I also agree.' Therefore, these treatises on valid cognition must be integrated. If you ask: 'Is the directly shown measurable of these treatises on valid cognition also necessarily the own-characteristic of the object of apprehension?' The reason why we need to debate and respond to the object of apprehension being pervaded by its own characteristic is because it is necessary to understand the key points of the former. Because it has been admitted that the object of apprehension does not have both own-characteristic and general characteristic, but rather three. 2-720 Therefore, doubt about the former must arise, and this must be clarified. The two treatises on valid cognition must be integrated in any case, but the directly shown measurable of the two treatises on valid cognition is only own-characteristic and general characteristic, and is not necessarily the object of apprehension. The directly shown measurable of the treatise 'Treasury of Reasoning' (rigs gter, treasury of reasoning) must be only the object of apprehension, because this is the occasion for refuting the former's view that the object of apprehension is three, and establishing the self-view that the object of apprehension is only one own-characteristic. Therefore, if the essence of both valid cognition is distilled, it is like this: Earlier, in general, the measurable was divided into own-characteristic and general characteristic, and also, if from the perspective of the state of affairs the measurable is summarized as only one own-characteristic, then, the measurable is not necessarily both own-characteristic and general characteristic, because from the perspective of the state of affairs the measurable is summarized as only one own-characteristic. If you say this, it is not pervasive, because when measuring the measurable of the state of affairs with a valid cognition, is it measured by its own nature, or by the nature of another? --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཇལ་བ་སྟེ་གཉིས་ལས་ གཞན་པའི་འཇུག་ཚུལ་གསུམ་པ་ནི་མེད་ལ། གཞན་གྱི་ངོ་བོས་འཇལ་བའི་ཚེ་ན་སྤྱི་མཚན་གཞལ་བྱར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་རྟགས་དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། གནས་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་ལ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་སུ་ངེས་ཞིང་། 2-721 མངོན་གྱུར་རྣམས་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་འཇལ། ལྐོག་གྱུར་རྣམས་ནི་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་འཇལ་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་གནས་ཚུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་མངོན་ལྐོག་གཉིས་པོ་དེ་གང་། དེ་རང་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་འཇུག་ ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱེད་སྙམ་ན། གཟུང་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ནི་གཞལ་བྱ་མངོན་གྱུར་ཡིན་ཏེ། དེ་ཚུར་མཐོང་དབང་མངོན་གྱིས་མངོན་གྱུར་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་པའི་ཕྱིར། དོན་ལྔ་ལས་ གཞན་པའི་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་ཏེ། ཚུར་མཐོང་དབང་མངོན་གྱིས་གཏན་ལ་འབེབས་མི་ནུས་པར་གཞན་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པ་འདྲེན་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། གང་ལ་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་བློ། །དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་འདས། །མ་མཐོང་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་དེ། །རྟོགས་པའི་རྟེན་ནི་དོན་ གཞན་ཡིན། །ཞེས་གསལ་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཚུལ་ལ། སྡེ་བདུན་རབ་གསལ་ལས། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ལ་རང་གི་ངོ་ བོར་གཞག་པ་དང་། རང་མཚན་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་ནི་དོན་རང་མཚན་དང་། ཕྱི་མ་ནི་ཤེས་པ་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོའི་དོན་ཡིན་ལ་ཞེས་པ་དང་། 2-722 སྔ་མ་དེ་དོན་རང་མཚན་རང་གི་ངོ་བོར་མི་འཐད་དེ། དེ་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོའི་ མིང་གིས་བཏགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ནི། རང་མཚན་རང་ངོས་ནས་མ་གཏད་པར་གཞན་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཞག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གནད་ འདི་མ་རྟོགས་ན། དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་དོན་བསྐལ་བའི་བར་དུ་རྙེད་པ་མི་སྲིད་དོ། །ཞེས་བཤད། དེ་ཡང་ཅུང་ཟད་དཔྱད་དེ། འོ་ན། སྒྲ་མི་རྟག་རྟོགས་པའི་ རྗེས་དཔག་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་ཡིན་པར་ཐལ། དེ་མི་རྟག་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ རང་གི་ལུགས་ནི། གཟུགས་འཛིན་དབང་མངོན་དེས་གཟུགས་རང་གི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཏེ། དེས་གཟུགས་རང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དེས། སྒྲ་ མི་རྟག་པ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་རྟོགས་ཏེ། དེས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་དོན་སྤྱི་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྩ
Chinese
除了两种衡量方式之外，不存在第三种介入方式。当以他者的自性进行衡量时，必须将共相（spyi mtshan）作为衡量对象。第一个论点成立，因为所衡量的事物必然分为显现和隐蔽两种。 显现的事物通过自身的自性来衡量，而隐蔽的事物则通过他者的自性来衡量。那么，什么是显现和隐蔽这两种被衡量的事物呢？它们如何通过自身和他者的自性来介入呢？ 所取境，如色、声等，是显现的衡量对象，因为它们可以通过现见根识（tshur mthong dbang mngon）来确定，从而能够引出确定的认识。除了五境之外的所有自相（rang mtshan）都是隐蔽的衡量对象，因为现见根识无法确定它们，而必须依赖于他者的征相（rtags）才能引出确定的认识。正如《释量论》（rnam 'grel）中所说： ‘对于从事物的功能中，产生随行和违逆的智慧，对此具有自主的执持，超越此者的根识，未见的自性本体，是证悟的所依他者。’ 关于通过自身和他者的自性来证悟的方式，《七论明释》（sde bdun rab gsal）中说：‘对于自性，从自身方面给予确定的形态，称为安立为自身的自性；将自相本身安立为自身的自性。前者是事物自相（don rang mtshan），后者是意识自相（shes pa rang mtshan）的自身自性之义。’ 如果说前者不应是事物自相的自身自性，因为它与事物是不同的实体，那么这是没有过失的，因为它是从自身方面给予确定的形态，所以用自身自性的名称来命名。 显现在分别念（rtog pa）中的形态，不是从自身方面给予确定，而是由他者的习气（bag chags）所安立的形态，所以称为他者的自性。’如果不理解这个要点，那么‘这是自身和他者的自性’等论典的意义，即使经过漫长的时间也无法理解。 以上是所说的内容。对此稍作分析：如果说，在推断声音是无常的后比量（rjes dpag）中显现的形态，应是声音无常的共相，因为它是在以他者的自性证悟无常时，所显现的他者的自性。那么， 按照我方的观点，执取色的现见根识通过自身的自性来证悟色，因为它通过显现色本身的方式来证悟。推断声音是无常的后比量，通过他者的自性来证悟声音是无常的，因为它通过显现声音无常的共相的方式来证悟。
English
Besides the two ways of measuring, there is no third way of intervening. When measuring with the self-nature of others, the universal characteristic (spyi mtshan) must be taken as the object of measurement. The first argument is established because the things to be measured are necessarily divided into two types: manifest and hidden. Manifest things are measured by their own self-nature, while hidden things are measured by the self-nature of others. So, what are these two types of measurable things, manifest and hidden? How do they intervene through their own and others' self-nature? The objects of perception, such as form and sound, are manifest objects of measurement because they can be determined by the direct sensory consciousness (tshur mthong dbang mngon), thus enabling the derivation of definite knowledge. All specific characteristics (rang mtshan) other than the five objects are hidden objects of measurement because they cannot be determined by direct sensory consciousness and must rely on the signs (rtags) of others to derive definite knowledge. As stated in the 'Commentary on Valid Cognition' (rnam 'grel): 'For the wisdom that arises from the function of things, with concomitance and reversal, there is autonomous grasping of it; the sensory consciousness beyond this, the unseen self-nature essence, is the basis for realizing other things.' Regarding the way of realizing through one's own and others' self-nature, the 'Clear Explanation of the Seven Treatises' (sde bdun rab gsal) states: 'For self-nature, the form of giving certainty from one's own side is called establishing as one's own self-nature; establishing the specific characteristic itself as one's own self-nature. The former is the meaning of the self-characteristic of things (don rang mtshan), and the latter is the meaning of the self-nature of consciousness (shes pa rang mtshan).' If it is said that the former should not be the self-nature of the self of things, because it is a different entity from things, then there is no fault, because it is the form of giving certainty from one's own side, so it is named with the name of one's own self-nature. The form that appears in conceptual thought (rtog pa) is not given certainty from one's own side, but is the form established by the habits (bag chags) of others, so it is called the self-nature of others.' If this key point is not understood, then the meaning of scriptures such as 'This is the self-nature of oneself and others' will not be found even after a long time. The above is what has been said. Let's analyze it a bit: If it is said that the form appearing in the subsequent inference (rjes dpag) that sound is impermanent should be the universal characteristic of the impermanence of sound, because it is the self-nature of others that appears when realizing impermanence through the self-nature of others. Then, According to our view, the direct sensory consciousness that grasps form realizes form through its own self-nature because it realizes it through the way of making form itself appear directly. The subsequent inference that sound is impermanent realizes that sound is impermanent through the self-nature of others because it realizes it through the way of making the universal characteristic of the impermanence of sound appear. --------------------------------------------------------------------------------