Tibetan
་སྒྲོ་བཏགས་སུ་ཁས་བླངས་པ་ ཙམ་ལ་བྱེད་དོ་ཞེས་འཆད་པ་ལེགས་སོ། ། འདི་དག་ལ་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་ཞིབ་པར་དགོས་ཀྱང་། འོག་ཚད་འབྲས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཆད་པས། འདིར་ཉུང་ངུའི་ཚིག་གིས་གནད་བསྡུས་ན། འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་མངོན་ལྐོག་རྣམ་གཉིས་ལ། འཇལ་བྱེད་མངོན་རྗེས་རྣམ་གཉིས་ཞུགས་པའི་ཚེ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་གཞལ་བྱ་སྤྱི་མཚན་ཞིག །ཁས་ལེན་དགོས་པ་གནད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན། །ཆ་མེད་རྡུལ་ཕྲན་ དབང་ཤེས་ཡུལ་མིན་ཡང་། །བསགས་རྡུལ་རགས་པས་གཟུང་བའི་ཡུལ་བྱེད་ཅིང་། ཆ་བཅས་དེ་ལ་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་འཇོག་པ། དོན་སྨྲ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་རྩ་བ་ཡིན། །རྒྱུན་དང་རགས་པ་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ ཕྱིར། །དུ་མ་འདུས་པའི་རྡུལ་རན་རེ་རེ་བ། །གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ཞེས་གོ་ཤཱཀ་ལ་སོགས་པ། །མགྲིན་པའི་གླུ་དབྱངས་རྣ་བའི་དཔལ་དུ་སྒྲོག །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་རེ་རེ་བ། །ཆ་མེད་ཡིན་ ན་ཟླ་དང་བཅས་པར་འགལ། །ཆ་བཅས་ཡིན་ན་རགས་པ་མིན་པ་ཅི། །ཡང་ན་འཇམ་མགོན་གཞུང་སོགས་ལུང་གིས་གནོད། །གནས་ཚུལ་རྡུལ་ཕྲན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ལས། །སྣང་ཚུལ་རགས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར། ། 2-760 གནས་ཚུལ་སྣང་ཚུལ་མི་མཐུན་མངོན་སུམ་ནི། །དོན་སྨྲའི་གཞུང་ལས་བཀག་པ་མ་གཟིགས་སམ། །ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་ནང་གི་བག་ཆགས་ལས། །ཕྱི་རོལ་དོན་སྣང་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་པ། །བཟུང་བྱའི་བདག་མེད་ རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ། །རྣམ་བདེན་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེས་གྲགས་པ་ཡིན། །མ་རིག་མཐུ་ལས་བཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་བའི། །འཁྲུལ་སྣང་འདི་ཀུན་སྐྲ་ཤད་ལྟར་མཐོང་བས། །འཛིན་པ་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ སྟེ། །རྣམ་རྫུན་ལྟ་བ་ཡིན་ཞེས་གྲགས་པ་ཡིན། །སྣང་མཆེད་ཐོབ་གསུམ་རྣལ་འབྱོར་མཐར་ཕྱིན་ཚེ། །ཅིར་སྣང་སེམས་སུ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་འཆར། །དེ་ཚེ་རྣམ་རྫུན་ལུགས་ཀྱི་ལྟ་བ་ལས། །ཐེག་མཆོག་ལམ་ ལྔ་བགྲོད་པ་མེད་དམ་ཅི། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དབང་ཤེས་དོན་ལྔ་འདི། །སེམས་སུ་བདེན་པར་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། དོན་སྣང་བདེན་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཉིས། །ཅིག་ཆར་འབྱུང་བ་གཤིས་ལ་བཀག་ ཕྱིར་རོ། །རྣམ་བདེན་རྣམ་རྫུན་ལྟ་བར་འདོགས་པའམ། །སེམས་ཙམ་དབུ་མའི་ལྟ་བར་འདོགས་ཀྱང་རུང་། །ཐེག་མཆོག་བཟོད་པ་མན་ནམ་ཆོས་མཆོག་ཡན། །ལྟ་བའི་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་ན་དགོས་པ་སོམས། །གནད་འདི་བྱམས་ པའི་གཞུང་དང་ཐོགས་མེད་མཆེད། །ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་གཞུང་དང་ས་སྐྱ་པའི། །ལེགས་བཤད་སྙིང་པོ་ལོངས་པ་ཁོ་བོས་རྙེད། །མཁས་དབང་གཞན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་སྙམ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་གྱི་དཀའ་འགྲེལ་གནད་ཀྱི་སྙིང་པོ་གསལ་བྱེད་ལས་རབ་བྱེད་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་རེ་ཞིག་ཨིཏི།། །།
Chinese
解释说，仅仅是承认附加的标签。虽然这些需要详细的理性分析，但将在因果关系的部分中解释。在这里，用少量的词语来总结要点，就像这样： 当对境，即自相的显现和隐蔽两种，与量，即现量和比量两种相结合时，即使事物本身不存在，也必须承认一个可测量的共相。这是关键的本质。 无分微尘（藏文：ཆ་མེད་རྡུལ་ཕྲན།，梵文天城体：अणु，梵文罗马拟音：aṇu，汉语字面意思：微尘）不是根识的对境，但聚集的微尘可以作为粗大之物的对境。将具有部分的微尘设立为十二处，这是两种有事宗的宗义的根本。 由于常和粗大不是实物，所以聚集的微尘的每一个部分都是可取的对境。Goshak 等人，用喉咙唱出美妙的歌声。 那么，你的每一个微尘，如果是无分的，就与具有部分相矛盾。如果是有分的，那与粗大又有什么区别呢？或者，会被 Jamgon 的著作等圣教所损害。 实情是，微尘本身存在，但显现为粗大的形态。实情和显现不同，难道你没有看到有事宗的著作中禁止吗？ 即使外境不存在，由于内在的习气，外境的显现被确定为心。证悟所取的无我之见，被称为唯实宗的见解。 由于无明的力量，能取和所取二者显现的错觉，就像看到头发的幻觉一样。证悟能取的无我之见，被称为唯假宗的见解。 当显现、增益、获得这三种瑜伽达到圆满时，会产生将一切显现都理解为心的见解。那时，难道不能从唯假宗的见解出发，行进于大乘的五道吗？ 为什么呢？因为这五个根识，同时产生将事物真实地理解为心的见解，和理解事物显现为非真实的见解，在自性上是被禁止的。 无论是贴上唯实或唯假的标签，还是贴上唯心或中观的标签，如果了解了大乘的忍位以下或胜法位以上的见解的差别，就应该思考其必要性。 这个要点，我在慈氏的著作和无著兄弟，世亲、陈那、法称的著作，以及萨迦派的善说精髓中找到了。我认为这不是其他智者的行为范围。 《量理宝藏论》的难解之处的解释，阐明要点的精华，第一品的解释到此结束。
English
It is explained that it merely acknowledges the attached labels. Although these require detailed rational analysis, they will be explained in the section on causality. Here, summarizing the key points with a small number of words, it is like this: When the object, i.e., the manifest and hidden two types of self-character, combines with the valid cognition, i.e., the manifest and inferential two types, even if the thing itself does not exist, one must acknowledge a measurable universal characteristic. This is the essence of the key point. The partless atom (藏文：ཆ་མེད་རྡུལ་ཕྲན།，梵文天城体：अणु，梵文罗马拟音：aṇu，汉语字面意思：minute particle) is not the object of the root consciousness, but the accumulated atoms can serve as the object of the coarse. Establishing the atom with parts as the twelve sources, this is the root of the tenets of the two proponents of entities. Since permanence and coarseness are not substances, each part of the accumulated atoms is a desirable object. Goshak and others, sing beautiful songs from their throats. Then, each of your atoms, if it is partless, contradicts having parts. If it has parts, then what is the difference from being coarse? Or, it will be harmed by the scriptures such as the writings of Jamgon. The reality is that the atom itself exists, but it appears in the form of coarseness. The reality and appearance are different, haven't you seen that the writings of the proponents of entities prohibit it? Even if the external object does not exist, due to the inner habit, the appearance of the external object is determined as mind. The view of realizing the selflessness of what is grasped is known as the view of the proponents of reality. Due to the power of ignorance, the illusion of the appearance of the grasper and the grasped, like seeing the illusion of hair. The view of realizing the selflessness of the grasper is known as the view of the proponents of illusion. When the three yogas of appearance, increase, and attainment are perfected, the view of understanding all appearances as mind arises. At that time, can one not proceed on the five paths of the Mahayana from the view of the proponents of illusion? Why? Because these five root consciousnesses, simultaneously producing the view of truly understanding things as mind, and the view of understanding the appearance of things as non-real, are prohibited in nature. Whether labeling it as proponents of reality or proponents of illusion, or labeling it as Mind-Only or Madhyamaka, if one understands the difference between the views below the forbearance of the Mahayana or above the supreme Dharma, one should contemplate its necessity. I found this key point in the writings of Maitreya and the brothers Asanga, the writings of Vasubandhu, Dignāga, Dharmakīrti, and the essence of the good sayings of the Sakya school. I don't think this is the scope of other wise men. The explanation of the difficult points of the Treasury of Valid Cognition, clarifying the essence of the key points, the explanation of the first chapter ends here. --------------------------------------------------------------------------------