Tibetan
ས་ལེན་པ་ནི། དངོས་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའི་རྩ་བ་དང་། དེ་ཡིན་ན་བདེན་མེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དབུ་མ་ པའི་གྲུབ་མཐའི་རྩ་བ་ཡིན་པ་ནི། རྣམ་དཔྱོད་དང་ལྡན་པས་གསལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། ངེད་ཀྱི་རྣམ་རྫུན་དབུ་མ་པས། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཁས་མ་བླངས་ ཏེ། གཞན་དབང་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟེར་ན། འོ་ན་ཁྱེད་རང་གིས་རྣམ་འགྲེལ་ཊཱི་ཀར། གཞུང་འདིའི་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཁས་བླངས་པའི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ། སྐད་གཅིག་ གིས་འཇིག་པའི་མི་རྟག་པ་དང་། རྒྱུན་གྱིས་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་དེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཡེ་ཤེས་དེ་རྒྱུས་བསྐྱེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་མིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་ཆར་ཨེ་དྲན། གནད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི། བྱམས་ ཆོས་བར་པ་གསུམ་རྣམ་རིགས་དང་བཅས་པའི་སྐབས་འདིར། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ནས་བཟུང་བ་ཕྱི་དོན་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཅིག །གཟུང་བ་ཕྱི་དོན་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཀྱང་། དོན་སྣང་གི་དབང་ཤེས་ལ་དོན་དུ་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཅིག །དེ་ཡང་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ནས་གཉིས་སྟོང་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདེན་མེད་དུ་མ་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གཅིག་དང་གསུམ་གསལ་བར་བཤད་ནས། 2-744 དེ་གསུམ་ལ་རིམ་བཞིན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ། བཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ། འཛིན་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་བཞེད་ཅིང་། དེ་ཡང་དང་ པོ་ནི་དེ་ཉན་ཐོས་དང་ཐུན་མོང་བ། བར་པ་དེ་རང་རྒྱལ་དང་ཐུན་མོང་བ། གསུམ་པ་དེ་ཐེག་ཆེན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལྟ་བར་འཇོག་ལ། གནད་དེ་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ ལམ་དང་སྦྱར་ན། དྲོད་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། རྩེ་མོ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། བཟོད་པ་བཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ཆོས་མཆོག་འཛིན་མེད་རྟོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་ སྦྱར་ནས། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་མན་ཆད་དུ། བཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་བདེན་འཛིན་གྱི་སྒྲོ་འདོགས་བཅད། ཆོས་མཆོག་གི་ཚེ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པའི་སྣང་ཆ་ལ་བདེན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་ བཅད་དེ། གཉིས་སྣང་གི་རྣམ་རྟོག་ནུབ། མཐོང་ལམ་གྱི་ཚེ་གཉིས་སྟོང་དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་ནས་ནམ་མཁའ་གཡའ་དག་པ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར་གསལ་སྟོང་གི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ནི། ལུགས་ འདིའི་ལམ་བགྲོད་པའི་རིམ་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ། སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་དང་། ཆོས་མཆོག་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་ལེན་རིགས་པར་ཐལ། 2-745 སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །ཞེས་པ་དང་། དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང་། །ཞེས་པ་དང་། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །དོན་མེད
Chinese
驳斥：如果说，‘主张事物真实存在的有部宗（Sarvastivada，一切有部），是实语者的根本；如果是这样，那么凡是真实存在的就必然是空性的，这是中观宗（Madhyamaka）的根本’，这是因为有智慧的人能够清楚地看到这一点。如果有人说：‘即使是这样，我们这些虚伪的中观行者，不承认真实存在的缘起，因为我们承认一切他起都是空性的。’那么，你们在《释量论》（Pramanavarttika）的注释中，最终承认的二无我智慧，既承认它是刹那生灭的无常，又承认它是常有的，这不合理，因为这个智慧不是由因产生的缘起。你们还记得这三点吗？关键在于，在慈氏五论（Maitreya's Five Treatises）中间三论，即《现观庄严论》（Abhisamayalankara）、《大乘经庄严论》（Mahayanasutralankara）和《辨中边论》（Madhyantavibhaga）的这些章节中，清楚地阐述了三种观点：一种是，从认识到人无我（anatman，无我）之后，没有认识到外境是空性的观点；一种是，即使认识到外境是空性的，也没有认识到显现为外境的根识是空性的观点；还有一种是，即使认识到这些是空性的，也没有认识到二取空的真如（tathata，如是）是空性的。然后，对于这三种观点，分别认为是：认识到人无我的观点，认识到所取法无我的观点，认识到能取法无我的观点。而且，第一种观点是与声闻乘（Sravakayana）共通的，第二种观点是与缘觉乘（Pratyekabuddhayana）共通的，第三种观点是大乘（Mahayana）不共的观点。如果将这个关键点与大乘的加行道（prayoga-marga）结合起来，就是：暖位（usmagata）获得显现的等持（samadhi，三摩地），顶位（murdhan）显现增长的等持，忍位（ksanti）认识到无所取的等持，世第一法位（agradharma）认识到无执的等持。因此，在大乘的加行道忍位以下，断除了对外境的真实执着的增益（adhyaropa，随增）；在世第一法位时，断除了对显现为外境的识的显现部分的真实执着，二取显现的分别念（vikalpa，遍计）消失。在见道（darsana-marga）时，现量见到二取空性，就像晴朗的天空中升起太阳一样，证悟到光明空性的法性（dharmata，法尔）。这是此宗派修道的无上次第。那时，加行道忍位以下的观点是唯识宗（Cittamatra）的观点，世第一法位以上的观点是中观宗的观点，这样承认才是合理的。 因为通过智慧认识到没有心以外的事物，以及因为其中一个不存在，以及因为远离一和多，事物不存在。
English
Refutation: If it is said, 'The Sarvastivada, which asserts the reality of things, is the root of the realists; if that is the case, then whatever is truly existent must be empty, which is the root of the Madhyamaka,' this is because it is clearly seen by those with wisdom. If someone says, 'Even so, we, the false Madhyamikas, do not accept the truly existent dependent origination, because we accept all other-powered things as empty.' Then, in your commentary on the Pramanavarttika, the non-dual wisdom that you ultimately accept, both accepting it as the impermanence that perishes in an instant and as the constant, is unreasonable, because that wisdom is not a dependent origination produced by cause. Do you remember these three points? The key is that in these sections of the middle three of the Five Treatises of Maitreya, namely the Abhisamayalankara, the Mahayanasutralankara, and the Madhyantavibhaga, three views are clearly explained: one is the view that after realizing the selflessness of persons (anatman), one has not realized the emptiness of external objects; one is the view that even if one realizes the emptiness of external objects, one has not realized the emptiness of the root consciousness that appears as external objects; and one is the view that even if one realizes these are empty, one has not realized the emptiness of the suchness (tathata) of the two emptinesses. Then, for these three views, they are respectively considered: the view of realizing the selflessness of persons, the view of realizing the selflessness of apprehended dharmas, and the view of realizing the selflessness of apprehending dharmas. Moreover, the first view is common to the Sravakayana, the second view is common to the Pratyekabuddhayana, and the third view is the uncommon view of the Mahayana. If this key point is combined with the path of accumulation (prayoga-marga) of the Mahayana, it is: the samadhi of the heat stage (usmagata) obtaining appearance, the samadhi of the peak stage (murdhan) where appearance increases, the samadhi of the forbearance stage (ksanti) realizing non-apprehension, and the samadhi of the highest dharma stage (agradharma) realizing non-grasping. Therefore, below the forbearance stage of the Mahayana's path of accumulation, the superimposition (adhyaropa) of truly grasping external objects is cut off; at the highest dharma stage, the superimposition of reality on the appearance aspect of the consciousness that appears as external objects is cut off, and the conceptual thought (vikalpa) of dualistic appearance disappears. At the time of the path of seeing (darsana-marga), one directly sees the emptiness of the two graspers, and like the sun rising in a clear sky, one realizes the dharmata of luminosity and emptiness. This is the unsurpassed order of progressing on the path of this school. At that time, the view below the forbearance stage of the path of accumulation is the view of the Cittamatra, and the view above the highest dharma stage is the view of the Madhyamaka, and it is reasonable to accept it in this way. Because through wisdom it is known that there is nothing other than the mind, and because one of them does not exist, and because it is separated from one and many, things do not exist. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་དེས་ན། ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལྟ་བ་ནི། སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་། དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །ཞེས་པ་དང་། གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་པའང་མེད་ཅེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལྟ་བ་ ནི་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བར་འཇོག་དགོས་པ་གང་ཞིག །ཁྱོད་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཁྱོད་རང་གི་ལུགས་ལ་དབུ་མའི་ལྟ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐེག་ཆེན་ གྱི་ལམ་ལྔ་བགྲོད་པ་གཅིག་མེད་པར་ཐལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་སེམས་ཙམ་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནད་དེས་ན། ཕྱིས་བྱོན་པའི་རྒྱ་བོད་ཀྱི་ མཁས་པ་ཕལ་པོ་ཆེ་ལ་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གཉིས་ཞེས་རླུང་ལྟར་གྲགས་པ་འདི་ལ་ཡང་དགོས་ནུས་ཁྱད་པར་ཅན་ཅི་ཡོད་བརྟག་དགོས་ཏེ། སྐབས་འདིའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་མན་ ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ། རྣམ་བདེན་པའི་ལྟ་བ་དང་། ཆོས་མཆོག་ཡན་ཆད་ཀྱི་ལྟ་བ་འདི་ལ་རྣམ་རྫུན་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་གཞག་པ་ཙམ་ལས། རྣམ་བདེན་རྫུན་གཉིས་ཆར་གྱི་ལྟ་བ་ལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལྔ་བགྲོད་ལུགས་རང་སྐྱ་ཐུབ་པ་རེ་མ་བྱུང་འདུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 2-746 གནད་དེ་ཤིན་ཏུ་གོ་དགོས་ཀྱང་། སྔོན་ཆད་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བོར། ཕྱིན་ཆད་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྙེད་དཀའ་བས། ཤེས་ལྡན་སྐལ་བར་འཚམ་པ་ཡོད་ན། ཉིན་དང་མཚན་དུ་བསམ་པར་ གྱིས་ཤིག། །། ༈ དོན་རིག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ། ད་ནི་སྐབས་སུ་བབས་པ་དོན་རིག་དང་། རྣམ་རིག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་གཉིས་ཡོད་པའི་དང་པོ་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལའང་བྱེ་སྨྲ་བའི་ལུགས་དགག་པ་ལ་བྱེ་ བྲག་སྨྲ་བ་ན་རེ། རྟེན་བཅས་ཀྱི་མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་དེ་གཟུགས་ལ་ལྟ་བྱེད་ཡིན་གྱི། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མི་མཐོང་སྟེ། མཐོང་ན་བར་དུ་ཆོད་པའི་གཟུགས་ཀྱང་མཐོང་བར་ཐལ་བའི་ ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མིག་དབང་དང་དུས་མཉམ་པའི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་དེའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་ཁས་ལེན་ནོ། །མི་འཐད་དེ། མིག་དབང་དེ་བེམ་པོར་ཡིན་པས་ལྟ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཁོ་དང་དུས་མཉམ་པའི་གཟུགས་ཁོ་ལ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་མ་གྲུབ་པས་ཁོའི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལ། ཆོད་པ་མིན་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་མིན། ཞེས་སོགས་ཤློ་ཀ་ གཅིག་གོ། །འདིར་བྱེ་སྨྲ་བས། མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་ཡུལ་དུ་མི་བྱེད་པར་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཛོད་ལས། གཉིས་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ཕྱི་ཡི་ལྔ། །ཞེས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ་ལ་ཡུལ་ཅན་དབང་ཤེས་ཡིད་ཤེས་གཉིས་གཉིས་ཡོད། 2-747 ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་ཡུལ་ཅན་གཅིག་ལས་མེད་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག །མཛོད་ལས། མིག་རྣ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་། །གསུམ་གྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་གང་དེ། །མཐ
Chinese
那么，关于'彼'(藏文：དེས་ན།)这个词的观点是： '从加行道的忍位以下的所有观点，以及之后证悟到心也不存在。' 这两种观点都会退失。 关于'无相'(藏文：རྣམ་པའང་མེད་)这个词的观点，必须安立为加行道顶位以上的观点。因为这是你自己的承诺。 如果承认，那么按照你的宗派，就无法通过中观的观点来修持大乘的五道。因为大乘加行道忍位以下的观点是唯识宗的观点。 因此，对于后世的藏汉大学者们普遍宣扬的'唯识真假二相'，也需要考察其必要性和特殊性。因为，仅仅是将大乘加行道忍位以下的观点称为'真相'的观点，将顶位以上的观点称为'假相'的观点，而对于真假二相的观点，并没有出现能够独立自主地修持大乘五道的方法。 这个要点非常重要，但以前的学者们忽略了，以后的学者们也很难发现。如果有机缘成熟的智者，请日夜思维。 确定意义 现在，将要确定意义和识相，分为意义的确定和识相的确定两种，首先是意义的确定，其中有破、立、遮三部分。首先，破斥有部宗的观点，有部宗认为：具有所依的眼根是有色物质，它是观看色法的工具，而不是眼识看到色法。如果眼识能看到色法，那么就会导致被遮挡的色法也能被看到。 因此，他们承认与眼根同时产生的色蕴是眼根的所取境。这是不合理的，因为眼根是无情物，不能作为观看的主体。而且，与眼根同时产生的色法与眼根之间没有彼生关系，因此不能作为眼根的所取境。对此，有'非由间隔故，识非能观色'等一个颂文。 这里有部宗不承认眼识能取色境，这是不对的。因为《俱舍论》中说：'二识于外五'，即对于外五处，有二种有境，即根识和意识。对于法处，只有一种有境。 又有人说，《俱舍论》中说：'眼耳意识及，三受所随触'，
English
So, the view regarding the term 'that' (Tibetan: དེས་ན།) is: 'All views below the forbearance of the path of joining, and then realizing that even the mind does not exist.' Both of these views will degenerate. Regarding the view of 'no appearance' (Tibetan: རྣམ་པའང་མེད་), it must be established as the view above the supreme dharma of the path of joining. Because that is your own commitment. If you admit it, then according to your system, it is impossible to traverse the five paths of the Mahayana based on the view of Madhyamaka. Because the view below the forbearance of the Mahayana path of joining is the view of the Mind-Only school. Therefore, it is necessary to examine the necessity and particularity of the widely known 'two aspects of true and false Mind-Only' among the later Tibetan and Chinese scholars. Because, merely designating the view below the forbearance of the Mahayana path of joining as the view of 'true aspect' and the view above the supreme dharma as the view of 'false aspect,' there has not been a self-sufficient way to traverse the five paths of the Mahayana based on the views of both true and false aspects. This point is very important, but the previous scholars have neglected it, and the future scholars will find it difficult to discover. If there are intelligent people with suitable fortune, please contemplate it day and night. Establishing the Meaning Now, there are two aspects to be established: the determination of meaning and the determination of appearance. First, the determination of meaning, which has three parts: refutation, establishment, and negation. First, refuting the view of the Vaibhashika school, the Vaibhashikas say: The physical eye sense power with its support is what sees forms, not the eye consciousness. If the eye consciousness could see forms, then it would follow that even obstructed forms could be seen. Therefore, they assert that the form aggregate that arises simultaneously with the eye sense power is its object of apprehension. This is unreasonable, because the eye sense power is inanimate and cannot be the agent of seeing. Moreover, the form that arises simultaneously with it does not have a relationship of arising from it, so it cannot be its object of apprehension. To this, there is a verse: 'Not by interval, consciousness is not the seer of form'. Here, the Vaibhashikas do not accept that eye consciousness takes form as its object, which is incorrect. Because the Abhidharmakosha says: 'Two consciousnesses for the outer five,' meaning that for the outer five sense fields, there are two types of object-possessors: sense consciousness and mind consciousness. For the dharma field, there is only one object-possessor. Also, some say that the Abhidharmakosha says: 'Eye, ear, and mind consciousness, and whatever is experienced by the three, is touch.' --------------------------------------------------------------------------------