Tibetan
ྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་སྤྲོས་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ།། །། ༈ གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ཉིད་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། རྩ་བའི་རྩོད་སྤོང་གཉིས་པ་ལ་རྩོད་པ་དང་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཁོ་ན་རེ། ཁྱོད་འདོད་པའི་གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་གཅིག་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་པར་ཐལ། ཕྱིའི་བཟུང་ཡུལ་མཁས་པ་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས་བཀག །ནང་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་འདིར་མི་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཟེར་ ན། གཉིས་པ་ལན་ལ་གསུམ། གྲུབ་མཐའི་རྣམ་དབྱེ་སྤྱིར་བཤད། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ། སློབ་དཔོན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་ཡུལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་སྤྱིར་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་ དབྱེ་དང་སྐབས་ཕྱེད་དགོས་ཏེ། མུ་སྟེགས་ཆད་སྨྲ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བར་འདོད། དབང་ཕྱུག་པ། ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་བློའི་གཡོ་བ་ལས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་བྱུང་ བར་འདོད་གྲངས་ཅན་པ་སྤྱིའི་གཙོ་བོ་ལས་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་བྱུང་བར་འདོད། གཟེགས་ཟན་པ་དང་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས། རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་བསགས་པ་ལས་བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ བསྒྲུབས་པར་འདོད། སེམས་ཙམ་པ་བག་ཆགས་སད་པའི་སེམས་སྣང་ལས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པར་འདོད། དབུ་མ་པ་ཐ་སྙད་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གནད་ཀྱིས་ཆོས་གང་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 2-740 ཞེས་འཆད་པ་ནི། ཕྱི་ཡི་གཟུང་ཡུལ་མཁས་པས་བཀག །ཞེས་པ་ནས། ཐ་དད་རང་གཞན་སྡེ་པ་འདོད། །ཅེས་པའི་བར་བྱུང་། །གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཐུབ་པའི་དབང་པོས། ཆོས་སྟོན་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་གསུམ་ ལ་གྲུབ་མཐའི་རིམ་པ་བཞི་འབྱུང་སྟེ། མ་དཔྱད་པ་འཇིག་རྟེན་མཐུན་འཇུག་ལ་དགོངས་ཏེ། ཆོས་མངོན་པ་གསུངས་པའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་རིམ་པ་གཅིག་འབྱུང་སྟེ། རིམ་པ་འདིའི་གྲུབ་མཐའ་ འཛིན་པ་ལ་བྱེ་མདོ་གཉིས། ཅུང་ཟད་དཔྱད་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་ལང་གཤེགས་དང་རྒྱན་སྟུག་པོ་སོགས་གསུངས་པའི་ཚེ། ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་རིམ་པ་ གཅིག་བྱུང་སྟེ། རིམ་པ་འདིའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ལ་སེམས་ཙམ་པ། ཤིན་ཏུ་དཔྱད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་གསུངས་པའི་ཚེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ དུ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་རིམ་པ་གཅིག་བྱུང་སྟེ། རིམ་པ་འདིའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ལ། དབུ་མ་པ་ཞེས་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་འཆད་པ་ལ། རང་འགྲེལ་ལས། དང་པོ་དགོངས་པ་ངོས་བཟུང་ བ་ནི། ཐུབ་པས་ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་པ་ན་རྡུལ་ཕྲན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་དཔྱོད་པ་ན་སེམས་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཤིང་། དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ན་སྤྲོས་པ་བྲལ་བ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་དོ། ། 2-741 ཞེས་སོགས་བྱུང་ངོ་། ། གསུམ་པ་
Chinese
要知道这些等等的细节。 驳斥所取境自相的争论 第二个驳斥根本的争论，分为争论和回答两部分。第一部分： 对方说：你所主张的所取境自相，连一个都不合理。因为外境已被大学者陈那（藏文：ཕྱོགས་གླང་，梵文天城体：दिङ्नाग，梵文罗马拟音：Diṅnāga，汉语字面意思：方象）和法称（藏文：ཆོས་གྲགས་，梵文天城体：धर्मकीर्ति，梵文罗马拟音：Dharmakīrti，汉语字面意思：法称）所遮破，而且你们不承认内识的所取境。 回答分为三部分：总说宗派的差别，建立善逝的宗义，论师如何决定的方式。第一部分： 对于所取境等的安立，总的来说需要区分宗派和场合。外道断见论者认为一切法无因而生，自性本有。自在天派认为，由大自在天神的意念变动产生一切器情世界。数论派认为，从总的自性中产生一切变化。胜论派和声闻部二者认为，由极微积聚而成一切有情的身、受用等。 唯识宗认为，由习气觉醒的心识显现产生一切器情世界。中观宗认为，依靠名言缘起的关键，任何法都不是真实成立的。 以上解释出自：‘外境已被智者遮破’到‘各自宗派不同’之间。 第二部分：总的来说，能仁（释迦牟尼佛的尊称）讲法的次第有三种，由此产生四种宗派的次第。未经观察，随顺世间共许，宣说《阿毗达磨》时，承认极微的宗义。持此宗义者为有部和经部。略作观察，随顺名言谛，宣说《楞伽经》和《宝积经》等时，遮破外境而承认唯识。持此宗义者为唯识宗。深入观察，随顺胜义谛，宣说般若经时，承认一切法无实有，远离戏论。持此宗义者，安立为中观宗。 自释中说：首先确定意趣：能仁在外道面前观察时，承认极微；在名言的真实面前观察时，承认唯识；进入胜义的真实时，则进入远离戏论的境界。 以上等等。 第三部分
English
One should understand these and other details. Refuting Arguments Against the Self-Characterized Object of Grasping The second refutation of the root argument has two parts: argument and answer. The first part: Objector: Your assertion of a single self-characterized object of grasping is untenable. The external object of grasping has been refuted by the scholars Dignāga and Dharmakīrti, and you do not accept the object of grasping of inner consciousness. The answer has three parts: a general explanation of the distinctions between philosophical systems, establishing the system of the Sugata (Buddha), and how the teacher (Nāgārjuna) established it. The first part: Regarding the establishment of objects of grasping, etc., it is generally necessary to distinguish between philosophical systems and contexts. The nihilistic materialists assert that all phenomena arise without cause, by their own nature. The Īśvaravādins (followers of Īśvara) assert that all containers and contents arise from the mental fluctuations of the great god Īśvara. The Sāṃkhyas assert that all transformations arise from the general principle of Prakṛti. The Vaibhāṣikas and Sautrāntikas assert that the bodies and enjoyments of all stable and moving things are established from the accumulation of partless atoms. The Mind-Only school asserts that all containers and contents are established from the mind's appearance due to the awakening of latent impressions. The Madhyamikas assert that no phenomenon is truly established due to the key of dependent origination in conventional terms. The above explanation appears from 'The external object of grasping has been refuted by scholars' to 'each school has different tenets'. The second part: In general, the Sugata's (Buddha's) way of teaching the Dharma has three stages, from which arise four stages of philosophical systems. Without investigation, in accordance with worldly conventions, when teaching the Abhidharma, he accepted the tenet of atoms. Those who hold this tenet are the Vaibhāṣikas and Sautrāntikas. With slight investigation, in accordance with conventional truth, when teaching the Laṅkāvatāra Sūtra and the Ghanavyūha Sūtra, etc., he refuted external objects and accepted Mind-Only. Those who hold this tenet are the Mind-Only school. With thorough investigation, in accordance with ultimate truth, when teaching the Prajñāpāramitā Sūtras, he accepted that all phenomena are without inherent existence and free from elaboration. Those who hold this tenet are established as the Madhyamika school. The auto-commentary says: First, identifying the intention: When the Thubpa (Buddha) investigates external phenomena, he accepts atoms; when he investigates the reality of conventions, he accepts Mind-Only; and when he enters the reality of the ultimate, he enters freedom from elaboration. And so on. The third part: --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ནི། དེ་ལྟར་སྟོན་པས་གདུལ་བྱ་འཁྲིད་ཚུལ་གྱི་རིམ་པ་གསུམ་ལ། གྲུབ་མཐའི་འཇོག་མཚམས་རིམ་པ་བཞི་བྱུང་བ་ལས། མདོ་དང་སྡེ་བདུན་རིགས་གཏེར་དང་བཅས་པའི་སྐབས་ འདིར། རིམ་པ་དང་པོ་གཉིས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ། ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པའི་ཚེ་བྱེ་སྨྲ་བའི་ལུགས་བཀག་ནས་མདོ་སྡེ་བའི་གྲུབ་མཐའ་དང་། །ཕྱི་དོན་འགོག་པའི་ཚེ་མཐར་ཐུག་རྣམ་བདེན་བཀག་ནས། རྣམ་ རྫུན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པ་ལ། རང་འགྲེལ་ལས། གཉིས་པ་དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཇི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབ་ཚུལ་ནི། དོན་རིག་དང་རྣམ་རིག་གཉིས་སོ། །ཞེས་དང་། དེ་ ལྟར་གྲུབ་མཐའ་བཞི་ལས་སློབ་དཔོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ན་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་མཛད་ལ། ཤེས་བྱ་ནང་ལ་འཇུག་པ་ན་རྣམ་མེད་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སོ་ཞེས་པ་འདི་བྱུང་། དེས་ན་དཔྱད་དགོས་པ་གནད་དུ་ཆེ་བ་ནི། གངས་ཅན་གྱི་རྔོག་ལོ་ཙཱ་བ་ཆ་གཙང་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པ་རྣམས་སྡེ་བདུན་གྱི་མཐར་ཐུག་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་དཔྱོད་པའི་དབུ་མར་གནས་སོ་ ཞེས་སྨྲ་བ་ལ། འཇམ་དབྱངས་ས་ལོ་ཙཱ་བས། དེ་བཀག་ནས་གཞུང་འདིའི་མཐར་ཐུག་རྣམ་རྫུན་དུ་བཀྲལ་བ་ལ། གཟིགས་པའི་སྤྱན་ཡངས་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་ན་རེ། བྱམས་པ་ཐོགས་མེད་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པའི་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་ནི། 2-742 གཞན་སྟོང་དབུ་མར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །ཞེས་དང་། མེད་ཕྱིར་གཅིག་ཤོས་ཀྱང་མེད་འགྱུར། །ཞེས་ དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང་། །གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། གཞུང་འདིར། དོན་མེད་དེས་ན་རྣམ་པའང་མེད། །ཅེས་གཉིས་སྣང་གི་སེམས་བདེན་མེད་དུ་བཤད་ནས། གཉིས་ མེད་ཀྱི་རང་རིག་རང་གསལ་མཐར་ཐུག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིར་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིའི་ཟླས་ཕྱེ་བའི་དབུ་མ་པ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཙམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཙམ་པས། ཕྱི་ དོན་བཀག་ནས་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ལས། འདིར། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར། མིང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་བོད་གངས་ཅན་འདིར་སེམས་ཙམ་བདེན་ རྫུན་གཉིས་ཞེས་གྲགས་ཀྱང་། རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ། སེམས་ཙམ་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་པ་ཞེས་གྲགས་སོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །འདི་ནི་དངོས་སྨྲ་བ་དང་། དབུ་མ་པའི་ཤན་མ་ཕྱེད་པའི་ རྣམ་འགྱུར་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་ཁས་ལེན་པ་ལ་དངོས་སྨྲ་བ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ནས་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ་དབུ་མ་པ་ཞེས་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། 2-743 རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ན། བདེན་གྲུབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཁ
Chinese
因此，对于导师引导所化众生的三种次第，产生了四种宗义的安立界限。其中，在《现观庄严论》及其七部论典和《宝性论》的语境中，前两种次第被确定下来：当承认外境存在时，遮止了有部宗义，确立了经部宗义；当遮止外境存在时，遮止了极终的真实识，确立了虚妄识的宗义。这是因为这样解释道。在自释中说：‘第二种是导师如何确立的呢？即是义识和相识。’像这样，在四种宗义中，导师在承认外境存在时，就像经部一样；在认识进入内在时，就承认无相。’出现了这样的说法。 因此，需要研究的关键在于：雪域藏地的俄·译师（Rngog Lotsawa，1059-1109）及其恰扎（Cha-tsang）的追随者们说，七部论典的究竟是安住在世俗名言的应成派中。对此，绛央·萨迦·罗扎瓦（'Jam-dbyangs Sa-lo-tsa-ba）驳斥说，将此论的究竟解释为虚妄识。具有广阔眼界的释迦乔丹（Shakya Chokden，1428-1507）说，慈氏（Maitreya）和无著（Asanga）师徒的究竟密意是安住在自空见的中观中。如《经庄严论》中说：‘以智慧了知唯是心，之后亦了知心亦无。’又说：‘无故一亦无，一无余亦无。’《释量论》中说：‘于此一若无，二者皆损灭。’此论中说：‘义无故，相亦无。’因为将二取之心的无真实性阐述之后，将无二的自明自显确立为究竟。因此，此处所说的宗义是四种宗义分类中的中观宗，而不是唯识宗。因为唯识宗在遮止外境后，认为境相的识是真实成立的，而此处却说境相的所有识都是无真实的。名称的差别是，在雪域藏地，被称为‘唯识真假二派’，而在印度圣地，则被称为‘唯识宗’和‘瑜伽行中观’。’这样解释道。这是一种没有区分实事师和中观师的现象，因为必须将承认事物真实成立的称为实事师，将了知一切法无真实性，不承认真实成立之法的称为中观师，而且，如果是从自己的因缘所生的缘起，那么遍是真实成立的。
English
Therefore, regarding the three stages of how the Teacher guides beings to be tamed, four divisions of philosophical tenets arose. Among these, in the context of the *Abhisamayalankara* (Ornament of Clear Realization) along with its seven treatises and the *Ratnagotravibhaga* (Treatise on the Lineage of the Tathagata), the first two stages are established: When affirming the existence of external objects, the tenets of the Vaibhashika school are refuted, and the tenets of the Sautrantika school are established. When negating the existence of external objects, the ultimate true aspectarian consciousness is refuted, and the tenets of the false aspectarian consciousness are established. This is because it is explained in this way. In the auto-commentary, it says: 'How did the Teacher establish the second one? It is through the meaning-consciousness and the aspect-consciousness.' Thus, among the four tenets, the Teacher, when accepting the existence of external objects, acts like a Sautrantika; when the knowledge enters inward, he accepts the non-aspectarian. This statement arose. Therefore, the crucial point that needs to be examined is that the Tibetan translator Ngok Lotsawa (1059-1109) and his followers of Chazang say that the ultimate view of the seven treatises rests in the Prasangika Madhyamaka, which examines worldly conventions. In response, Jamyang Sakya Lodro refutes this, explaining the ultimate view of this text as false aspectarianism. Shakya Chokden (1428-1507), who has a broad view, says that the ultimate intention of Maitreya and Asanga and their followers is to abide in the Madhyamaka of Other-Emptiness. As it says in the *Mahayanasutralankara* (Ornament of the Great Vehicle Sutras): 'Having realized with intelligence that there is nothing other than mind, then one also realizes that mind itself is non-existent.' And: 'Because one is non-existent, the other also becomes non-existent.' The *Pramanavarttika* (Commentary on Valid Cognition) says: 'If one is non-existent, both will be destroyed.' In this text, it says: 'Because meaning is non-existent, so are the aspects.' Because the non-reality of the dualistic mind is explained, the non-dual self-awareness is established as the ultimate. Therefore, the philosophical tenet here is Madhyamaka, which is divided by the four tenet proponents, and not Cittamatra. Because the Cittamatrins, after negating external objects, assert that the consciousness of the appearance of objects is truly established, while here, all consciousness of the appearance of objects is explained as non-real. The difference in names is that in Tibet, it is known as the 'two schools of true and false Cittamatra,' while in the noble land of India, they are known as 'Cittamatra' and 'Yogacara Madhyamaka.' This is how it is explained. This is a phenomenon of not distinguishing between realists and Madhyamikas, because those who accept the true establishment of things must be called realists, and those who realize that all phenomena are without true existence and do not accept truly established phenomena must be called Madhyamikas, and if it is interdependence arising from one's own causes and conditions, then it is necessarily truly established. --------------------------------------------------------------------------------