Tibetan
་བའི་ཡུལ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་གསུང་ངོ་། །འོ་ན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ན། རང་མཚན་ཡིན་པས་ཁྱབ་ པར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་བདག་མེད་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། རྟགས་དེར་ཐལ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་བདག་མེད་དུ་རྟོག་པའི་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ སྟེ། རྗེས་དཔག་ཡིན་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡིན་ན། རང་འབྲས་དྲན་ཤེས་འདྲེན་བྱེད་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལེགས་པར་དཔྱོད་ཅིག །ཡང་པཎ་ཆེན་དངོས་གྲུབ་དཔལ་ འབར་གྱིས་རིགས་གཏེར་ཊཱི་ཀར། ཡུལ་བཞིའི་ཟུང་འཇུག་གཞལ་བྱ་གཉིས། །རང་མཚན་དུ་ངེས་སྣང་ཞེན་གྱི། །ཡུལ་ལ་རང་སྤྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད། །ཅེས་དང་། མདོ་སྡེའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་གནས་ཚེ། །དཔྱད་དང་མ་དཔྱད་ གཉིས་ཀར་རུའང་། །གཟུང་ཡུལ་ཐུན་མོང་ཁས་ལེན་ཞིང་། །དོན་རིག་ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་དོན། །འཛིན་དང་མི་འཛིན་སོ་སོར་ངེས། །མ་དཔྱད་སྣང་ཡུལ་ཐུན་མོང་ལ། །འདོད་ཅིང་དཔྱད་ཚེ་སྣང་བའི་ཡུལ། །ཐུན་མོང་ མི་འདོད་གཞན་གྱི་དོན། །ཞེས་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་ནོ། །འོ་ན་དཔྱད་པ་གཞིར་བཞག་མཛོད་ལ་ཉོན་ཅིག །ཚུར་མཐོང་ལྷས་སྦྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་ཤེས་དང་། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་ཡོད་པར་ཐལ། 2-732 གཟུགས་དེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་རེ་རེ་ནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། གཟུགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚུར་མཐོང་ལྷས་སྦྱིན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་ ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པའི་དབང་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ལ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཁྱོད་ལ་གསལ་བར་ སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཇལ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེར་ཐལ། ཁྱོད་གཟུགས་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དེ་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཚད་ མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་དཔྱད་དགོས་པ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་དེ། འོག་ནས་འཆད་དོ། ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ལ། དབྱེ་བསྡུ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་བཤད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། སྤྱིར་ཡུལ་དེ་ལ། ཡུལ་ ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བཞིར་འཇོག་སྟེ། རྟོག་མེད་ཤེས་པ་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སྣང་ཡུལ། དོན་རིག་མངོན་སུམ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་གཟུང་ཡུལ། རྟོག་པ་དོན་མཐུན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཞེན་ ཡུལ། ཡུལ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འཇུག་ཡུལ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ན་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། གསལ་སྣང་གི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཡུལ། མི་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཞེན་ཡུལ། 2-733 དེ་གཉིས་ལ་བརྟེན
Chinese
如果它是普遍名言的量之所缘境，那么它必然是自相，这样说。 那么，如果它是普遍名言的量之所缘境，那么它必然是自相，这是不成立的。 因此，如果承认，那么，作为所取蕴的无我法，这是不成立的。 因此，那个理由是不成立的。 因为它是推断所取蕴无我的后得智的境。 这是周遍的，因为如果是后得智，那么必然是普遍名言的量。 如果是那样，那么必然是引出自身果的忆念之识。 好好思考一下！ 此外，班禅·多吉·贝巴（Paṇ chen Dngos grub dpal 'bar）在《理智宝藏释》（Rigs gter Ṭīka）中说：‘四境之双运，可量为二。 自相中确定显现执着，境有自共二分。’ 并且，如果安住于经部宗，无论观察与否，都承认所取境是共同的。 意义之识对外境，执持与不执持各自确定。 不观察时，显现境是共同的，这样认为；观察时，显现的境，不认为是共同的，而是其他的意义。 就这样承认。 那么，以观察为基础，听我说！ 对于从这边看到供施者的相续的根识，以及供施者的相续的根识，二者的显现境是共同的，这是不成立的。 因为那个色法是二者的显现境是共同的，因为它是各自的。 如果不成立，那么，作为色法，你必然是这边看到供施者的相续的根识的显现境。 因为你是那个相续的生起具有色法之相的根识的显现境，因为你是那个清楚显现的境，因为它是以清楚显现于你的方式来衡量的量。 如果不成立，那么，作为那个，你是不成立的。 因为你是色法的现量，因为你是以那个作为所取境的量。 这里有很多需要观察的地方，下面会讲到。 第二，关于自宗，分为三部分来解释分类和归纳各自的自性。 第一部分，总的来说，对于境，从有境的角度分为四种：以无分别识总的来说，是显现境；以实义现量来说，是所取境；以符合意义的分别来说，是执着境；以境的认识者来说，是进入境。 第二部分是，如果将所有这些归纳起来，可以归纳为三种：所有清楚显现的境都是显现境；所有不清楚显现的境都是执着境。 依赖于这两者
English
If it is the object of a universally nominal valid cognition, then it must be a self-characterised entity, it is said. Then, if it is the object of a universally nominal valid cognition, then it must be a self-characterised entity, this is not established. Therefore, if it is accepted, then, as the aggregates of appropriation, the selfless dharma, this is not established. Therefore, that reason is not established. Because it is the object of the subsequent cognition that infers the selflessness of the aggregates of appropriation. This is pervasive, because if it is a subsequent cognition, then it must be a universally nominal valid cognition. If that is the case, then it must be what brings forth the memory-consciousness that is its own result. Think carefully! Furthermore, Paṇ chen Dngos grub dpal 'bar says in the Rigs gter Ṭīka: 'The union of the four objects, measurable as two. In self-characterised entities, there is definite appearance and attachment, objects have two parts, self and general.' And, if abiding in the tenets of the Sutra school, whether examining or not, they acknowledge the object of apprehension as common. The consciousness of meaning, regarding external objects, definitely grasps or does not grasp separately. When not examining, the appearing object is considered common; when examining, the appearing object is not considered common, but as other meanings. Thus, it is acknowledged. Then, based on examination, listen to me! For the sense consciousness of the continuum of the donor seen from here, and the sense consciousness of the continuum of the donor, the appearing object of the two is common, this is not established. Because that form is the common appearing object of the two, because it is each. If it is not established, then, as a form, you must be the appearing object of the sense consciousness of the continuum of the donor seen from here. Because you are the appearing object of the sense consciousness of that continuum that arises with the aspect of form, because you are the clearly appearing object, because it is the valid cognition that measures in the way that it clearly appears to you. If it is not established, then, as that, you are not established. Because you are the direct valid cognition of form, because you are the valid cognition that takes that as its object of apprehension. There are many things to be examined here, which will be discussed below. Second, regarding one's own system, there are three parts to explain the nature of each of the classifications and summaries. The first part, in general, for the object, from the perspective of the subject, it is divided into four: generally speaking of non-conceptual consciousness, it is the appearing object; speaking only of the direct valid cognition of meaning, it is the object of apprehension; speaking of conceptualization that accords with meaning, it is the object of attachment; speaking of the cognizer of the object, it is the entering object. The second part is that if all these are summarized, they can be summarized into three: all clearly appearing objects are appearing objects; all unclearly appearing objects are objects of attachment. Relying on these two --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ནས་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་བྱ་ཐམས་ཅད་འཇུག་ཡུལ་དུ་འདུ་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་མཚན་གཅིག་པུར་འདུ་སྟེ། སྤྱི་མཚན་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་ལས། སྣང་ཡུལ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་མཚན་གཞི་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྟོག་མེད་ཤེས་པས་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རིག་པར་བྱ་བའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ ན། རྟོག་མེད་ཤེས་པ་དང་། འཕགས་པའི་སྣང་བ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ འཇུག་ཡུལ། ཞེན་ཡུལ། གཟུང་ཡུལ། གཉིས་པ་གཟུང་ཡུལ་ལ། མཚན་ཉིད་སོགས་གསུམ་ ལས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། ཟུར་གྱི་རྣམ་བཅད་གཉིས། དང་པོ་ནི། རང་འབྲས་དོན་རིག་མངོན་སུམ་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་རགས་པ་དེའོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་འབྲས་ཞེས་ པ་དེས། རང་དང་དུས་མཉམ་པ་རྣམས་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པ་གཅོད། རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཅེས་པ་དེས། རང་རིག་སོགས་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཡོད་པར་གཅོད་དེ། རང་རིག་ལ་ཕྱི་རོལ་རྒྱང་ཆད་ལྟ་ བུའི་རྣམ་པ་འཆར་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་པས། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། རགས་པ་ཞེས་པས། རྡུལ་ཕྲན་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པར་གཅོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་དབྱེ་ན། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔའོ། ། 2-734 གསུམ་པ་མཚན་གཞི་ནི། སྤྱིར་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ན། ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། དེའི་ནང་ནས་རགས་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་རགས་པ་ཡིན་ཡང་ཚུར་མཐོང་དབང་མངོན་གྱིས་མི་མཐོང་། རྡུལ་ ཕྲན་ཡན་གར་བས་དབང་ཤེས་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་འདི་དག་ཤེས་པ་ལ། ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ངོས་བཟུང་བ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ངོས་ བཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རྡུལ་དེ་ལ་རྡུལ་རགས་པ་དང་། རྡུལ་ཕྲན་གཉིས། དང་པོ། རྡུལ་རགས་པ་དང་། རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། བསགས་རྡུལ་དང་། ཟླ་བཅས་ཀྱི་རྡུལ་བཞི་དོན་གཅིག་ཅིང་། རགས་པ་དེ་ལ་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་ཆར་ཡོད། གཉིས་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་། རྫས་རྡུལ་ཕྲ་རབ། ཟླ་མེད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ། ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་བཞི་དོན་གཅིག་ཅིང་། དེ་ལ་བསགས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་། རྫས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཉིས་ལས་དང་པོ་དང་རགས་པ་དོན་གཅིག་གོ། །གཉིས་པ་ཕྱི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ནི། མིག་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་ནི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། གཟུགས་སོགས་དོན་ལྔ་ནི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཇོག་གོ། །འོ་ན་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་པོ་དེ་ལ་ཕྲ་རགས་སུ་འཇོག་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བྱེད། རྫས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དེ་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་པོ་གང་དུ་བསྡུ་སྙམ་ན། 2-735 དེ་དག་ནི་ཕྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའི་རང་སྐ
Chinese
因为从那里，所有众生的行为都包含在行为的对象中。而且，从不加虚饰的实相角度来看，它只包含自相，因为共相是被概念所虚构的。第三个方面有四个：显现的对象有体性、分类和例子三个。第一个是：通过无分别智慧清晰显现的方式来认知。第二个分类是：无分别智慧和圣者的显现两种。第三个例子是：所有所知都是显现的对象，因为它们显现为清晰的现量。 进入的对象，执着的的对象，所取的对象。 第二个，所取的对象，有体性等三个方面。第一个方面，有实质和旁述两种区分。第一个是：能够将自类的形象赋予自身结果的意义认识现量的外境粗大处。第二个方面，通过‘自身结果’一词，排除与自身同时的事物作为所取对象。通过‘能够赋予自类的形象’一词，排除自证等作为所取对象，因为自证不会显现出像外境遥远般的形象。通过‘外境’一词，排除内境。通过‘粗大’一词，排除微尘作为所取对象。第二个分类是：色等五境。第三个例子是：如果一般是所取对象，那么一定是外境，并且是其中的粗大者。因为内境虽然粗大，但不能被如实的根识所见。微尘由于过于分散，无法赋予根识自类的形象。因此，要了解这些意义，需要辨别微细和粗大的差别，以及辨别内外之别。第一个是：一般来说，微尘有粗大微尘和微细微尘两种。第一个，粗大微尘、具有特殊性的微尘、聚集微尘和带有部分的微尘四者意义相同，粗大者包含所有十种有色处。第二个，极微、实物极微、无分极微、无方分极微四者意义相同，其中聚集微尘和实物极微两种，前者与粗大者意义相同。第二个内外之别是：眼等五根是内境，色等五境是外境。那么，这十种处如何区分粗细？实物极微又属于十种处中的哪一种呢？ 这些是承认外境真实存在的宗派的自宗。
English
Because from there, all actions of beings are included in the object of action. Moreover, from the perspective of the unadorned reality, it only includes its own characteristic, because the general characteristic is fabricated by concepts. The third aspect has four: the object of appearance has three aspects: nature, classification, and example. The first is: to be known through the way it clearly appears to non-conceptual wisdom. The second classification is: non-conceptual wisdom and the appearance of the noble ones. The third example is: all knowable things are objects of appearance, because they appear as clear direct perception. Object of entry, object of attachment, object of grasping. Secondly, the object of grasping has three aspects: nature, etc. The first aspect has two distinctions: substance and adjunct. The first is: the coarse outer sense base that generates the appearance of its own kind in the direct perception of its own result. The second aspect: the term 'own result' excludes things simultaneous with itself from being objects of grasping. The term 'generating the appearance of its own kind' excludes self-awareness, etc., from having objects of grasping, because self-awareness does not have the appearance of being distant like an external object. The term 'outer sense base' excludes the inner sense base. The term 'coarse' excludes atoms from being objects of grasping. The second classification is: the five objects of sense, such as form. The third example is: if something is generally an object of grasping, then it must be an outer sense base, and coarse among them. Because although the inner sense bases are coarse, they are not seen by the direct perception of the sense faculty. Atoms, because they are too scattered, cannot generate the appearance of their own kind in sense consciousness. Therefore, to understand these meanings, one needs to distinguish between subtle and coarse, and between inner and outer. The first is: generally, a particle has two types: coarse particle and subtle particle. The first, coarse particle, particle with special characteristics, aggregate particle, and particle with parts are synonymous, and the coarse one contains all ten form sense bases. The second, extremely subtle particle, substance extremely subtle particle, indivisible extremely subtle particle, directionless indivisible extremely subtle particle are synonymous, and among them, aggregate extremely subtle particle and substance extremely subtle particle, the former and the coarse one are synonymous. The second distinction between inner and outer is: the five sense faculties such as the eye are inner sense bases, and the five objects of sense such as form are outer sense bases. So, how are these ten sense bases classified as subtle and coarse? And into which of the ten sense bases does the substance extremely subtle particle fall? These are the tenets of schools that assert the true existence of external objects. --------------------------------------------------------------------------------