Tibetan
ེའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། དེས་ན་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་བསྐྱངས་ན། འགལ་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ལོག་ཤེས། མ་ངེས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ། 2-579 རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་རྗེས་དཔག་ཡིན་ཞིང་། མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་རིག་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་ན། རྟགས་ལ་མ་བརྟེན་པའི་ བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་དང་། རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་མཚན་མེད་བཞིན་དུ་ཕ་མེས་ཀྱི་ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་ན་ཆུ་ཡོད་སྙམ་དུ་མཐའ་ གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། གཉིས་པ་ནི། གཞལ་བྱའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པའམ། རྟག་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་དང་། མཉན་བྱའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་མི་རྟག་པའམ་རྟག་པར་ འཛིན་པའི་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། གསུམ་པ་ནི། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན། ཐེ་ཚོམ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཛིན་ པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ། ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན། རང་ཡུལ་མཐའ་གཉིས་སུ་དོགས་པའི་བློ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ཐེ་ཚོམ་ལ་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཆ་མཉམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་དང་། ཤས་ ཆེར་འཛིན་པའི་ཐེ་ཚོམ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། གཉིས་པ་ལ་དོན་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་དང་། དོན་མི་འགྱུར་གྱི་ཐེ་ཚོམ་གཉིས། དང་པོ་ནི། 2-580 ཐེ་ཚོམ་དོན་མཐུན་དང་དོན་གཅིག མཚན་གཞི་ནི་སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་ཕལ་ཆེར་མི་རྟག་ལས་ཆེ་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། གཉིས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་དོན་མི་མཐུན་དོན་གཅིག མཚན་ གཞི་ནི་སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་ཕལ་ཆེར་རྟག་ལས་ཆེ་སྙམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་ལྟ་བུ་ལ་བྱེད། འདིར་དཀའ་བའི་གནས་ལ་དཔྱད་ན། རང་ཡུལ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་ ཡིན་ན། ལོག་ཤེས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་ལ་མཐའ་གཉིས་སུ་དོགས་པའི་ཞེན་རིག་ཡིན་ན། ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན་མ་ཁྱབ། མ་གྲུབ་ན་འབུད། འདོད་ན། གཞལ་བྱ་ སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མ་ངེས་པའི་རྟགས་སུ་སོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་ འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལོག་ཤེས་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རིགས་གཏེར་རང་འགྲེལ་ལས། བག་ལ་ ཉལ་ནི་སྒྲོམ་ནང་གི་ས་བོན་ལྟ་བུ་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་ནུས་པ་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉན་བྱ་དང་གཞལ་བྱས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པ་མ་ངེས་པའི་རྟག་མཐའ་དག་དང་། 2-581 ཞེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུ
Chinese
是“犹豫”的特征。因此，如果遵循论证的观点，则依赖于矛盾征兆的认知是颠倒识，依赖于不确定征兆的认知是潜在的犹豫。 依赖于征兆的认知是后推论，依赖于未成立的征兆则不会产生任何认知，必须如此确定。第二，从分类上讲，有不依赖于征兆的潜在犹豫，和依赖于征兆的潜在犹豫两种。第一种是指，在没有理由的情况下，认为祖先的老井里有水，而完全执着的想法。第二种是指，从可量度的征兆中，产生声音是常或无常的想法，以及从可听的征兆中，产生声音是常或无常的想法。第三，如果是潜在的犹豫，则必然不是犹豫，因为如果是潜在的犹豫，则必然是执着于自身境域一端的认知。如果是犹豫，则必然是对自身境域两端都怀疑的认知。第三，从执着方式的角度来看，犹豫分为均等犹豫和偏重犹豫两种。第一种是指，认为声音是常还是无常的犹豫。第二种分为意义转变的犹豫和意义不转变的犹豫。第一种，犹豫在意义上一致且相同。例如，认为声音是常还是无常，但更偏向于无常的犹豫。第二种与犹豫在意义上不一致但相同。例如，认为声音是常还是无常，但更偏向于常的犹豫。在此处考察困难之处，如果对自身境域一端颠倒执着的认知，则必然是颠倒识。如果对自身境域两端都怀疑的执着认知，则必然是犹豫，如果不成立则驳斥。如果承认，那么以可量度的声音是常作为不确定的征兆，由此产生的执着于声音是常的想法，有法，因为那个缘故。如果不成立，则因为有法。如果根本上承认，那么那个有法，你不应是颠倒识，因为你是潜在的犹豫。如果不成立，则因为有法。因为《理智宝藏自释》中说：‘潜在就像盒子里的种子一样，遇到因缘就会产生作用，也就是说，通过可听和可量度的声音来证明无常等等，所有不确定的常边，’ 上述论证成立。
English
is the characteristic of 'hesitation'. Therefore, if one upholds the tenets of the system, the cognition based on contradictory signs is a reversed cognition, and the cognition based on uncertain signs is latent hesitation. Cognition based on signs is inference, and no cognition arises from unestablished signs; this must be ascertained. Secondly, in terms of classification, there are two types: latent hesitation not based on signs, and latent hesitation based on signs. The first refers to the notion that there is water in the old well of one's ancestors without any reason, clinging to it as a certainty. The second refers to the notion that sound is either permanent or impermanent based on measurable signs, or the notion that sound is either permanent or impermanent based on audible signs. Thirdly, if it is latent hesitation, it is necessarily not hesitation, because if it is latent hesitation, it is necessarily a cognition that clings to one extreme of its object. If it is hesitation, it is necessarily a cognition that doubts both extremes of its object. Thirdly, from the perspective of how one clings, hesitation is divided into equal hesitation and predominantly inclined hesitation. The first refers to hesitation such as thinking whether sound is permanent or impermanent. The second is divided into hesitation with changed meaning and hesitation without changed meaning. The first, hesitation is consistent and identical in meaning. An example is hesitation such as thinking that sound is permanent or impermanent, but mostly inclined towards impermanence. The second is inconsistent but identical in meaning with hesitation. An example is hesitation such as thinking that sound is permanent or impermanent, but mostly inclined towards permanence. Here, examining the difficult points, if it is a cognition that clings to one extreme of its object in a reversed manner, then it necessarily is a reversed cognition. If it is a clinging awareness that doubts both extremes of its object, then it necessarily is hesitation; if it is not established, then refute it. If you accept, then the cognition that clings to sound as permanent, arising from relying on the uncertain sign that sound is permanent as the object of measurement, has the property of being the subject. It follows from that. If it is not established, then it follows from that because it is the subject. If you accept it fundamentally, then that subject, you are not a reversed cognition because you are latent hesitation. If it is not established, then it follows from that because it is the subject. It pervades because, as the 'Auto-commentary on the Treasury of Logic' says: 'Latent is like a seed in a box, having the potential when encountering conditions, that is, all uncertain extremes such as proving impermanence of sound through audible and measurable means,' The above argument is established. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བ་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན། རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ལོག་ཤེས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་རྟག་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཡིན་ན། རྟོག་པར་ གྱུར་པའི་ལོག་ཤེས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། བྱས་པ་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་འགལ་རྟགས་སུ་སོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་ན། ལོག་ཤེས་ ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། འདིར་མ་ཁྱབ་ཟེར་དགོས། མ་གྲུབ་ན་དེར་ཐལ། རིགས་གཏེར་ལས། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞི་རུ་ངེས། །རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞི་པོ་ལ། །ནུས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་བཞི་ ཡོད། །ཅེས་པའི་གཞུང་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན། གཞལ་བྱ་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མ་ངེས་པའི་རྟགས་སུ་སོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། རྟགས་དེར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་འདོད་ན་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟོག་པར་གྱུར་པའི་ལོག་ཤེས་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཚད་མིན་གྱི་བློ་ཡིན་ན། ངེས་ཤེས། ལོག་ཤེས། ཐེ་ཚོམ་གསུམ་པོ་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། ཚད་མིན་གྱི་བློ་ཡིན་ན། ངེས་ཤེས་དང་ལོག་ཤེས། ཐེ་ཚོམ། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་བཞི་པོ་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། 2-582 འདོད་ན། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཀུན་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་གཏོང་། རྩ་བར་མ་ཁྱབ་ན། རང་ཡུལ་ལ་མ་ཞུགས་ནས་མ་རྟོགས་པའི་བློ་རྣམས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ནས་གཏོང་ན་ཅི་སྨྲ་ སོམས་ཤིག ཐལ་འགྱུར་སྔ་མའི་རྩ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་ན། བྱས་པ་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མ་ངེས་པའི་རྟགས་སུ་སོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པའི་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཆོས་ཅན། རྟོག་པར་ གྱུར་པའི་ལོག་ཤེས་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བྱས་པའི་རྟགས་ལས་སྒྲ་རྟག་འཛིན་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་དེར་ཐལ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་འགའ་ཞིག བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན། ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཟེར་ན། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཡུལ་ལ་མཐའ་གཉིས་སུ་དོགས་པའི་ཞེན་ རིག་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ཐེ་ཚོམ་མངོན་གྱུར་བ་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བག་ལ་ཉལ་གྱི་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་། ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན། ཐེ་ཚོམ་དོན་མཐུན་དང་། ཐེ་ཚོམ་དོན་མི་མཐུན་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། རྟོག་པ་ཡིན་ན། རྟོག་པ་དོན་མཐུན་དང་། རྟོག་པ་དོན་མི་མཐུན་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། 2-583 འདོད་ན། སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་སྙམ་པའི་ཆ་མཉམ་པའི་ཐེ་ཚོམ་ཆོས་ཅན། དེར་ཐལ། དེའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། འདོ
Chinese
因为。如果声音是常的执着分别，那么它必然是分别所生的错觉。因为从所作的标志来看，声音是常的执着分别，那么它必然是分别所生的错觉。如果不成立，那么就应该这样认为。如果因为所作成为证明声音是常的相违标志，从而产生的声音是常的执着分别，那么它必然是错觉。如果这样说，那么这里必须说不周遍。如果不成立，那么就应该这样认为。如《理藏论》所说：‘作为标志而安立的有四种，作为标志而安立的四种，其作用也有四种。’因为要成立这个论典的意义。如果承许为根本，那么，以可量成为证明声音是常的非决定标志为依据而产生的，执声音为常的分别，作为有法。就应该这样认为。因为那个缘故。那个标志就应该这样认为。因为是有法。如果承许为根本，那么那个是有法。你不是分别所生的错觉，因为你是随眠的犹豫，因为是有法。 此外，如果是不成量的意识，那么它必然是现量、错觉、犹豫三者之一。如果是不成量的意识，那么它必然是现量、错觉、犹豫、随眠的犹豫四者之一。 如果承许，那么就把所有的随眠犹豫都作为有法来遣除。如果根本不周遍，那么就把那些没有进入自境而没有证悟的意识都作为有法来遣除，那还说什么呢？如果前一个推论的根本不周遍，那么，以所作成为证明声音是常的非决定标志为依据而产生的，执声音为常的分别，作为有法。它必然是分别所生的错觉。因为你是从所作的标志来看，声音是常的执着分别。那个标志就应该这样认为。因为是有法。如果承许，那么就不是这样，因为是随眠的犹豫。 这里有些人说，如果是随眠的犹豫，那么它必然是犹豫。随眠的犹豫，作为有法。你必然是对自境在两边怀疑的执着。因为你是犹豫。如果承许，那么你必然是显现的犹豫。因为承许。如果承许，那么就不是这样，因为是随眠的犹豫。 此外，如果是犹豫，那么它必然是符合义的犹豫和不符合义的犹豫之一。如果是分别，那么它必然是符合义的分别和不符合义的分别之一。 如果承许，那么，认为声音是常还是无常的等分犹豫，作为有法。就应该这样认为。因为那个缘故。标志承认。承许。
English
Because. If the apprehension that sound is permanent is a conceptual thought, then it must be a misconception arising from conceptualization. Because from the sign of being produced, the apprehension that sound is permanent is a conceptual thought, then it must be a misconception arising from conceptualization. If it is not established, then it should be considered so. If the apprehension that sound is permanent arises because being produced becomes a contradictory sign proving that sound is permanent, then it must be a misconception. If you say so, then here you must say it is not pervasive. If it is not established, then it should be considered so. As stated in the 'Treatise on Logic': 'There are definitely four that are established as signs. Among the four that are established as signs, their functions are also four.' Because the meaning of this treatise must be established. If you accept it as the root, then the conceptual thought that apprehends sound as permanent, arising from relying on the uncertain sign of proving that sound is permanent by means of measurability, is the subject. It should be considered so. Because of that reason. That sign should be considered so. Because it is the subject. If you accept it as the root, then that is the subject. You are not a misconception arising from conceptualization, because you are a latent doubt, because it is the subject. Furthermore, if it is an invalid cognition, then it must be one of the three: valid cognition, misconception, or doubt. If it is an invalid cognition, then it must be one of the four: valid cognition, misconception, doubt, or latent doubt. If you accept, then take all latent doubts as the subject and discard them. If the root is not pervasive, then take all those cognitions that have not entered their own object and have not realized it as the subject and discard them, what more is there to say? If the root of the previous inference is not pervasive, then the conceptual thought that apprehends sound as permanent, arising from relying on the uncertain sign of proving that sound is permanent by means of being produced, is the subject. It must be a misconception arising from conceptualization. Because you are the conceptual thought that apprehends sound as permanent from the sign of being produced. That sign should be considered so. Because it is the subject. If you accept, then it is not so, because it is a latent doubt. Here, some say that if it is a latent doubt, then it must be a doubt. Latent doubt, as the subject. You must be an attachment that doubts both sides of your own object. Because you are a doubt. If you accept, then you must be a manifest doubt. Because you accept. If you accept, then it is not so, because it is a latent doubt. Furthermore, if it is a doubt, then it must be either a doubt that agrees with the object or a doubt that does not agree with the object. If it is a conceptual thought, then it must be either a conceptual thought that agrees with the object or a conceptual thought that does not agree with the object. If you accept, then the equal doubt that thinks sound is permanent or impermanent, as the subject. It should be considered so. Because of that reason. The sign is accepted. Accept. --------------------------------------------------------------------------------