Tibetan
ཁྱོད་ལ་སྣང་བ་མངོན་ སུམ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་དབང་མངོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་དང་། ཁྱོད་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གང་ རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་དབང་མངོན་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་ཡོད། ཁྱོད་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། ཆོས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། རི་བོང་རྭ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་དང་། རི་བོང་རྭ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ལ་སྣང་བ་མེད་པར་ཐལ། 2-656 དེ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ལ་སྣང་བའི་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། མ་གྲུབ་ན་དེ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ལ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན་དེ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣང་བ་རྟག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་རྟོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྗེས་དཔག་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། རི་བོང་རྭ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་དང་། ཁྱོད་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་དེ། རྗེས་དཔག་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཡོད་པར་ རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་མེད། ཁྱོད་མེད་པར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྟགས་གཉིས་པ་དེར་ཐལ། ཁྱོད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་དུ་འདོད་ན། དེ་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣང་བ་ཡོད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐལ་འགྱུར་གྱི་རྩ་བ་རང་དེ་ལ་མ་ཁྱབ་ན། གོང་གི ཆོས་དེ་ཡོད་པར་རྟོགས་པའི་དབང་མངོན་དང་། ཆོས་དེ་མེད་པར་ རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་གང་རུང་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་འབྲེལ་བར་ཐལ། ཁྱོད་དངོས་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་སྔར་བཞིན། འདོད་ན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་མེད་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ། 2-657 ཁྱོད་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་སོ། །འདོད་ན་སྔར་བཞིན། དེ་ལ་མ་ཁྱབ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཁྱོད་ ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མེད་ན་ཁྱོད་མེད་དགོས་པར་ཐལ་ལོ། །ཡང་། བྱས་རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་ལ་བརྟེན་ནས། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་ཡིན།
Chinese
立宗：你显现为现量，因为你是现量，因为你是根现量。 如果未成立，则法即有法：你成为证知存在的根现量，或者成为证知不存在的比量中的任何一个量，因为存在证知你存在的根现量，不存在证知你不存在的比量，因为你存在。 如果未成立，则法即有法：你存在，因为你存在。 如果承认根本，则所知即有法：对于证知兔角存在的根现量，或者证知兔角不存在的比量中的任何一个量，没有显现，因为对于成为任何一个量的量，没有显现的因。 如果承认周遍，如果未成立，则成为任何一个量的量的显现即有法：你没有因，因为你是常法。 如果未成立，则成为任何一个量的量即有法：你的显现是常法，因为你是分别念，因为你是比量。 如果未成立，则兔角即有法：成为证知你存在的根现量，或者证知你不存在的比量中的任何一个量的那个量，是比量，因为不存在证知你存在的根现量，存在证知你不存在的比量。 第二个因（指不存在）成立，因为你不存在。 如果承认前者，则成为任何一个量的量即有法：你有显现，因为你是知识。 如果周遍没有包括反驳的根本，则前述的法，即成为证知存在的根现量，或者证知不存在的比量中的任何一个量即有法：你与你的因相关联，因为你是实事。 因如前述。如果承认，则如果你的因不存在，则你不存在是周遍的，因为你与你的因相关联。承认因。如果承认，则如前述。 如果没有包括它，则它即有法：你和你的因不存在，则成立不生的关系，因为你与你的因相关联。 如果承认，则如果你的因不存在，则成立你不生的关系，因为承认。如果承认，则如果你的因不存在，则你必须不存在。 此外，以所作性之因成立声是无常的后随遍，依赖于成立语的正确性，因此，以所作性之因成立声是无常的，也是确定后随遍的补特伽罗。
English
Thesis: You appear as direct perception because you are direct perception, because you are sense direct perception. If not established, then the dharma is the subject: you become either the sense direct perception that cognizes existence or the inference that cognizes non-existence, because there is a sense direct perception that cognizes your existence, and there is no inference that cognizes your non-existence, because you exist. If not established, then the dharma is the subject: you exist because you exist. If the root is accepted, then knowable is the subject: for the direct perception that cognizes the existence of a rabbit's horn, or the inference that cognizes the non-existence of a rabbit's horn, there is no appearance, because for the valid cognition that becomes either one, there is no cause for appearance. If the pervasion is accepted, if not established, then the appearance of the valid cognition that becomes either one is the subject: you have no cause because you are permanent. If not established, then the valid cognition that becomes either one is the subject: your appearance is permanent because you are conceptual, because you are inference. If not established, then the rabbit's horn is the subject: the valid cognition that becomes either the sense direct perception that cognizes your existence or the inference that cognizes your non-existence is inference, because there is no sense direct perception that cognizes your existence, and there is an inference that cognizes your non-existence. The second reason (referring to non-existence) is established because you do not exist. If the former is accepted, then the valid cognition that becomes either one is the subject: you have appearance because you are knowledge. If the root of the consequence does not include it, then the aforementioned dharma, which is the valid cognition that becomes either the sense direct perception that cognizes existence or the inference that cognizes non-existence, is the subject: you are related to your cause because you are a real entity. The reason is as before. If accepted, then if your cause does not exist, then your non-existence is pervasive because you are related to your cause. The reason is accepted. If accepted, then as before. If it does not include it, then it is the subject: if you and your cause do not exist, then the relationship of non-arising is established because you are related to your cause. If accepted, then if your cause does not exist, then the relationship of your non-arising is established because it is accepted. If accepted, then if your cause does not exist, then you must not exist. Furthermore, the subsequent pervasion that establishes sound as impermanent through the reason of being produced relies on the correctness of the establishing statement, therefore, the person who ascertains the subsequent pervasion that establishes sound as impermanent through the reason of being produced is also such a person. -------------------------------------------------------------------------------- བྱས་རྟགས་
Tibetan
ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་ཡོད་པར་ཐལ། དེས་ན་ལོག་རྟོག་རྣམ་གཉིས་ཀྱི། །གཉེན་ པོར་གཏན་ཚིགས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། །ཞེས་པའི་གཞུང་གི་བསྟན་དོན་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་འདྲའི་གཞི་མཐུན་པར་གྱུར་པའི་གང་ཟག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་ མ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། 2-658 མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་བར་ གཞུང་དེའི་བསྟན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ལ་མ་ཁྱབ་ན། འོ་ན། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ ན། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་ཡོད་པར་ཐལ། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་ པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་གི་བྱེད་ལས་རྫོགས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ན། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་ པའི་གང་ཟག་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་ངེས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ན། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་ཀྱང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སྔར་ལྟར་རོ། །རྩ་བར་འདོད་ན། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་དང་། 2-659 བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲུབ་ངག་ཡང་དག་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གང་ཟག་གཉིས་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ། འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། གཉེན་པོར་གཏན་ ཚིགས་རྣམ་གཉིས་གསུངས། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེལ་ལས། དེས་ན་འཇིག་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཅན་མི་འཇུག མི་འཇིག་པར་འདོད་པ་ལ་ལྟོས་མེད་མི་འཇུག་པས། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པའི་ གཞུང་དོན་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ལོ། །ཟེར་ན་གཟུ་བོས་ལན་ཅི་སྨྲ་སོམས་ཤིག་གོ། །། ༄། །འགལ་བའི་རྟོགས་ཚུལ་བཤད་པ། གཉིས་པ་འགལ་བའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ
Chinese
如果有人提出一个论点，声称存在一个共同的基础，即某人既适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的，又适合于反驳其反向蕴含，那么这是恰当的。 这是为了确立经文的要点，即‘对于两种错误的观念，已经阐述了两种对治的理由’。 如果接受这一点，那么，作为具有这种共同基础的人，你必然是一个不确定‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）证明声音是无常的反向蕴含的人，因为你适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的反向蕴含。 如果接受这一点，那么你必然不是一个确定这一点的人，因为你是一个确定‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）证明声音是无常的后向蕴含的人，因为你是一个有法。 为了确立根本经文的要点，如果不承认这一点，那么，如果一个人适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的后向蕴含，那么他必然适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的反向蕴含。 因为如果一个人完成了正确陈述一个论证的工作，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的后向蕴含，那么就不存在他适合于正确地陈述一个论证的情况，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的。 因为如果一个人确定了‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）证明声音是无常的后向蕴含，那么就不存在他也适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的反向蕴含的情况。 如果不成立，那就和以前一样。如果接受根本，那么，适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的后向蕴含的人，和适合于正确地陈述一个论证，以通过‘所作性’（བྱས་རྟགས，hetu）来证明声音是无常的反向蕴含的人，必然是同一件事。 因为你接受这一点。如果接受这一点，那么，在自释中，‘对于两种错误的观念，已经阐述了两种对治的理由’，经文的要点就不会成立，因为‘因此，对于想要毁灭的事物，不会允许有害的事物进入；对于想要不毁灭的事物，不会允许漠不关心的事物进入。因此，它们是不同的对象。’ 如果有人这样说，那么公正的人会怎么回答呢？ 现在，解释矛盾的理解方式。 第二，解释矛盾的范畴。
English
If someone proposes an argument claiming a common basis, that someone is suitable for correctly stating an argument to prove that sound is impermanent through 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu), and also suitable for refuting its reverse implication, then this is appropriate. This is to establish the point of the scripture, 'For two kinds of wrong views, two kinds of counteracting reasons have been explained.' If you accept this, then, as a person with such a common basis, you must be someone who is uncertain about the reverse implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, because you are suitable for correctly stating an argument to prove that sound is impermanent through 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu). If you accept this, then you must not be someone who is certain about this, because you are someone who is certain about the forward implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, because you are a subject. To establish the point of the root scripture, if you do not concede this, then, if someone is suitable for correctly stating an argument to prove the forward implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, then he must be suitable for correctly stating an argument to prove the reverse implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent. Because if someone has completed the work of correctly stating an argument to prove the forward implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, then there is no basis for him to be suitable for correctly stating an argument to prove that sound is impermanent. Because if someone has ascertained the forward implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, then there is no basis for him to also be suitable for correctly stating an argument to prove the reverse implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent. If it is not established, then it is as before. If you accept the root, then the person who is suitable for correctly stating an argument to prove the forward implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, and the person who is suitable for correctly stating an argument to prove the reverse implication of 'what is made' (བྱས་རྟགས，hetu) proving that sound is impermanent, must be the same thing. Because you accept this. If you accept this, then, in the self-commentary, the point of the scripture, 'For two kinds of wrong views, two kinds of counteracting reasons have been explained,' would not be established, because 'Therefore, for what is desired to be destroyed, harmful things are not allowed to enter; for what is desired not to be destroyed, indifferent things are not allowed to enter. Therefore, they are different objects.' If someone says this, then what would an impartial person say? Think about it! Now, explaining the way of understanding contradiction. Second, explaining the categories of contradiction. --------------------------------------------------------------------------------