English
First, the definition: Coextensive and divided into three. The first is: In the debate establishing the impermanence of sound by the 'sign of being produced' (byas rtags, Sanskrit: kṛta-lakṣaṇa, English: the sign of being produced), the valid opponent who remembers any one of the three aspects (tshul gsum, Sanskrit: trilakṣaṇa, English: three aspects) related to it, but does not remember all three aspects related to it, is the definition of a valid opponent who is slightly knowledgeable about that debate. The second is: For that debate, the valid opponent who remembers any one of the three aspects related to it, but does not remember all three aspects related to it, is the same in meaning as the previous definition. The third, in terms of classification: For that debate, the valid opponent who remembers the aspect of pervasion (khyab tshul, Sanskrit: vyāpti-dharma, English: the aspect of pervasion) but does not remember the aspect of the property of the subject (phyogs chos kyi tshul, Sanskrit: pakṣa-dharma, English: the aspect of the property of the subject); and the valid opponent who remembers the aspect of the property of the subject but does not remember the aspect of pervasion, these are the two cases. In the first case, it is further divided into: The valid opponent who remembers the aspect of pervasion of that debate, expresses it before forgetting it, but does not remember the property of the subject of that debate, even if it is possible to remember; and the valid opponent who remembers the aspect of pervasion of that debate, does not express it before forgetting it, but does not remember the property of the subject of that debate, even if it is possible to remember, these are the two cases. The first case, and in the phrase 'For the learned, it is the reason itself,' the valid opponent of that debate directly indicated from the context of 'for the learned'; the valid opponent of that debate directly indicated from the phrase 'able to remember the pervasion stated by the reason'; from the phrase 'not knowing the property of the subject, for the property of the subject,' the valid opponent of that debate directly indicated from the context of 'not knowing the property of the subject'; from the phrase 'not knowing the pervasion, merely stating the pervasion is also without fault, one should understand,' the valid opponent of that debate implied from the context of 'not knowing the pervasion'; and from the phrase 'from this it can be inferred that for expressing the property of the subject, merely stating the pervasion is also without fault, one should understand,' the valid opponent of that debate implied from the context of 'from this it can be inferred that for expressing the property of the subject,' these six cases are the same in meaning. The second case, the valid opponent who remembers the aspect of pervasion of that debate, does not express it before forgetting it, but does not remember the property of the subject of that debate, even if it is possible to remember; and in the phrase 'even if one does not verbally state the pervasion in the assembly, even if one has become learned, one must completely combine the statement of the thesis, because if it is not complete, it will become a fault,' the valid opponent of that debate directly indicated from the context of 'even if one does not verbally state the pervasion in the assembly, even if one has become learned,' these two cases are the same in meaning. -------------------------------------------------------------------------------- -460 གཉིས་པ་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ནས་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་མི་དྲན་པའི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་དེ་ལའང་། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་ཁར་འབྱིན་དེ་ སྐོར་གྱི་ཁྱབ་ཚུལ་མི་དྲན་དྲན་རུང་ན་ཡོད་པའི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་དང་། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་ཁར་མི་འབྱིན། དེ་སྐོར་གྱི་ཁྱབ་ཚུལ་མི་དྲན་དྲན་རུང་ ན་ཡོད་པའི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གཉིས་ཡོད། དང་པོ་དེ་དང་ཁྱབ་པ་མི་ཤེས་པ་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག དེས་མཚོན་ནས་ཕྱོགས་ ཆོས་ཁར་འབྱིན་པ་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག མཁས་པ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཉིད་ཅེས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་མཁས་པ་ལ་ནི་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་ཤུགས་ བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པས་ཁྱབ་པ་དྲན་ནུས་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་ཤུགས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག ཕྱོགས་ཆོས་མི་ཤེས་ པ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཞེས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་མི་ཤེས་པ་ལ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་ཤུགས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་དང་དྲུག་པོ་དོན་གཅིག གཉིས་པ་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དྲན་ཟིན་མ་བརྗེད་ཁར་མི་འབྱིན་དེ་སྐོར་གྱི་ཁྱབ་ཚུལ་མི་དྲན་དྲན་རུང་ན་ཡོད་པའི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་དང་། 2-461 ཚོགས་སུ་ཁྱབ་པ་ངག་ཏུ་མི་བརྗོད་ན་མཁས་སུ་ཟིན་ཡང་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་ཤུགས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་གཉིས་དོན་གཅིག ། རྩ་བའི་གཉིས་པ། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་ ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། ཁྱབ་མཉམ། དབྱེ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་མཁས་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་སྐོར་གྱི་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པ་དེ་དེ་སྐོར་གྱི་ ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་མཁས་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། གཉིས་པ་ཁྱབ་མཉམ་པ་ནི། དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ། དེ་སྐོར་གྱི་ཚུལ་གསུམ་དྲན་པའི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་ རྣམ་དག དེས་ན་ཕྱི་རྒོལ་བློའི་བྱེ་བྲག་གིས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་ཕྱི་རྒོལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ཁྱབ་པ་གཉིས་ཀ་དྲན་རུང་མེད་པ། དྲན་ཟིན་པ། དྲན་རུང་ཡོད་ཀྱང་མ་དྲན་པའོ་ཞེས་ པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་དྲན་ཟིན་པ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག དེ་ལ་སྔ་མ་གཉིས་ནི་སྒྲུབ་པའི་ངག་འགོད་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་ལ་མི་ ནུས། གཉིས་པ་ལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་གཉིས་པ་ལ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་སྐབས་ནས་དངོས་བསྟན་གྱི་དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག་བཞི་པོ་དོན་གཅིག ། 以下是将藏文翻译成汉语的结果。由于原文为藏文哲学或逻辑领域的文本，涉及复杂的论证结构和术语，我尽力将其翻译为通顺的汉语，同时保留其逻辑含义： 第二部分，关于“彼”（某一对象）的“方面法”（指某一特定属性或法则）的忆念，以及未忆念“彼”之“方面法”的方式的“彼”之“外敌”（指外在的反对者或论敌），同样地，即使忆念了“彼”之“方面法”但未忘却之前提取出来，“彼”之“遍摄方式”（指普遍规律或特性）未被忆念但可被忆念的“彼”之“外敌”，以及忆念了“彼”之“方面法”但未忘却之前未提取出来，“彼”之“遍摄方式”未被忆念但可被忆念的“彼”之“外敌”，这两种情况是存在的。 第一种，从“不知其与遍摄”的情形开始，由此直接指明的“彼”之“外敌”；从“提取到方面法”的情形开始，由此直接指明的“彼”之“外敌”；对于智者而言，即“正是根据定理”的情形，由间接指明的“彼”之“外敌”；从“通过陈述定理而能忆念遍摄的智者”的情形开始，由间接指明的“彼”之“外敌”；对于不知“方面法”的情况，即“不知方面法”的情形，由间接指明的“彼”之“外敌”，以上六者意义相同。 第二种，忆念了“彼”之“方面法”但未忘却之前未提取出来，“彼”之“遍摄方式”未被忆念但可被忆念的“彼”之“外敌”，以及从“即使极为聪明但不以语言表达遍摄”的情形开始，由间接指明的“彼”之“外敌”，这二者意义相同。 根本的第二部分，对于“彼”之“外敌”中的极为聪明者，其定义、遍摄平等和分类有三点： 第一，“彼”之“外敌”中的智者，是指能够忆念“彼”之三种方式的“彼”之“外敌”，这是“彼”之“外敌”中极为聪明者的定义。 第二，遍摄平等是指，“彼”之“外敌”中的极为聪明者，与能够忆念“彼”之三种方式的“彼”之“外敌”是相等的。因此，根据“外敌”心智的区别，可分为三种情况：一是“外敌”无法忆念“方面法”和“遍摄”二者；二是已忆念；三虽可忆念但未忆念。从“已忆念”的情形开始，由直接指明的“彼”之“外敌”。其中，前两者不是确立命题语言的对象，因为第一种做不到，第二种不需要。从“第二种不需要”的情形开始，由直接指明的“彼”之“外敌”，以上四者意义相同。 翻译说明： 术语解释： “彼”（藏文“དེ”）：指代讨论中的某一对象或主题。 “方面法”（藏文“ཕྱོགས་ཆོས”）：指某一特定属性、法则或论点。 “遍摄方式”（藏文“ཁྱབ་ཚུལ”）：指普遍规律或特性。 “外敌”（藏文“ཕྱི་རྒོལ”）：可能指外在的反对者、论敌或对立方。 “忆念”（藏文“དྲན”）：指记忆、思维或意识到。 逻辑结构： 原文是藏传佛教因明学（逻辑学）中的一段文字，讨论“外敌”（论敌）的认知能力和分类，涉及“忆念”与“遍摄”的关系。 翻译中尽量保留了原文的论证层次和术语的严谨性，同时使其适应汉语的表达习惯。 难点： 藏文中的重复结构（如“དེ་སྐོར་གྱི་ཕྱི་རྒོལ་རྣམ་དག”）和间接指代较多，翻译时进行了适当简化，避免冗长。 部分术语如“遍摄”“方面法”在汉语中无直接对应，结合上下文推测其含义。 如果需要更具体的解释或调整，请告诉我！ Below is the English translation of the Tibetan text, based on the earlier Chinese translation and the original context. The text appears to pertain to Tibetan Buddhist logic (cause and effect reasoning, or pramāṇa), discussing categories of "external opponents" (phyogs rgyal, likely referring to adversaries in debate or reasoning) and their relation to recollection, aspects of doctrine, and pervasion (universal characteristics). I’ve aimed to preserve the philosophical nuance while making it comprehensible in English: The second part concerns the recollection of the "aspect doctrine" (specific attribute or law) of "that" (a given object or subject), and the "external opponents" of "that" who do not recollect the manner of its "aspect doctrine." Similarly, for those who have recollected the "aspect doctrine" of "that" but have not forgotten it before extracting it, and whose "manner of pervasion" (universal characteristic) of "that" is not recollected but could be recollected, these "external opponents" of "that" exist. Also, for those who have recollected the "aspect doctrine" of "that" but have not extracted it before forgetting it, and whose "manner of pervasion" of "that" is not recollected but could be recollected, these "external opponents" of "that" exist as well. These two types exist. The first type: Starting from the case of "not knowing it and its pervasion," the "external opponents" of "that" are directly indicated; from the case of "extracting it to the aspect doctrine," the "external opponents" of "that" are directly indicated; for the wise, in the case of "it being precisely the theorem," the "external opponents" of "that" are indirectly indicated; from the case of "the wise who can recollect pervasion by stating the theorem," the "external opponents" of "that" are indirectly indicated; for those ignorant of the "aspect doctrine," in the case of "not knowing the aspect doctrine," the "external opponents" of "that" are indirectly indicated. These six are identical in meaning. The second type: For those who have recollected the "aspect doctrine" of "that" but have not extracted it before forgetting it, and whose "manner of pervasion" of "that" is not recollected but could be recollected, these "external opponents" of "that," along with those in the case of "even if extremely wise but not expressing pervasion in words," where the "external opponents" of "that" are indirectly indicated—these two are identical in meaning. The fundamental second part: For the extremely wise among the "external opponents" of "that," there are three aspects: definition, equal pervasion, and classification. The first: The wise among the "external opponents" of "that" are those who can recollect the three manners of "that." This is the definition of the extremely wise among the "external opponents" of "that." The second, equal pervasion: The extremely wise among the "external opponents" of "that" are equal to those "external opponents" of "that" who can recollect its three manners. Thus, due to the distinctions in the intellect of the "external opponents," there are three forms: those "external opponents" who cannot recollect either the "aspect doctrine" or "pervasion"; those who have recollected; and those who could recollect but have not. From the case of "having recollected," the "external opponents" of "that" are directly indicated. Among these, the first two are not objects of establishing propositional language, because the first is incapable, and the second does not require it. From the case of "the second not requiring it," the "external opponents" of "that" are directly indicated. These four are identical in meaning.